ដើម្បីស្តារលក្ខណៈជាមនុស្សធម្មតាឡើងវិញ ពោលគឺដើម្បីសម្រេចបាននូវភាពជាមនុស្សធម្មតា មនុស្សមិនអាចគ្រាន់តែនិយាយឱ្យព្រះជាម្ចាស់គាប់ព្រះហឫទ័យបានឡើយ។ ធ្វើបែបនោះ ពួកគេមានតែនាំទុក្ខដាក់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ ហើយវាក៏មិនបានផ្តល់ប្រយោជន៍អ្វីដល់ច្រកចូល ឬការបំផ្លាស់បំប្រែរបស់ពួកគេដែរ។ ដូច្នេះ ដើម្បីសម្រេចនូវការបំផ្លាស់បំប្រែ មនុស្សត្រូវតែអនុវត្តបន្តិចម្តងៗ។ ពួកគេត្រូវតែចូលយឺតៗ ស្វែងរកនិងស្វែងយល់បន្តិចម្តងៗ ត្រូវចូលតាមផ្នែកវិជ្ជមាន ហើយរស់នៅក្នុងជីវិតពិតជាក់ស្ដែងនៃសេចក្តីពិត ជាជីវិតនៃពួកបរិសុទ្ធ។ បន្ទាប់មក របស់ពិតជាក់ស្ដែង ព្រឹត្តិការណ៍ពិតជាក់ស្ដែង និងមជ្ឈដ្ឋានពិតជាក់ស្ដែង នឹងធ្វើឱ្យមនុស្សទទួលបានការបណ្តុះបណ្តាលពិតប្រាកដ។ មនុស្សមិនតម្រូវឱ្យបម្រើតែបបូរមាត់ឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេត្រូវបណ្តុះបណ្តាលនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានពិតជាក់ស្តែង។ ដំបូង មនុស្សចាប់ផ្តើមដឹងថា ពួកគេមានគុណសម្បត្តិអន់ខ្សោយ បន្ទាប់មក ពួកគេក៏ហូបនិងផឹកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់តាមធម្មតា ព្រមទាំងចូលទៅក្នុង និងអនុវត្តបានធម្មតា។ មានតែតាមរបៀបនេះទេ ទើបពួកគេអាចទទួលបាននូវតថភាព ហើយនេះជារបៀបដែលច្រកចូលអាចកើតឡើងបានកាន់តែឆាប់បំផុត។ ដើម្បីបំផ្លាស់បំប្រែមនុស្ស គឺត្រូវតែមានភាពជាក់ស្តែងមួយចំនួន។ ពួកគេត្រូវតែអនុវត្តជាមួយរបស់ពិតជាក់ស្ដែង ជាមួយព្រឹត្តិការណ៍ពិតជាក់ស្ដែង និងមជ្ឈដ្ឋានពិតជាក់ស្តែង។ តើមនុស្សម្នាក់អាចទទួលបានការបណ្តុះបណ្តាលពិតប្រាកដ ដោយពឹងផ្អែកតែទៅលើជីវិតពួកជំនុំតែមួយមុខគត់បានទេ? តើមនុស្សអាចចូលទៅក្នុងតថភាពតាមរបៀបនេះបានដែរឬទេ? មិនអាចទេ! ប្រសិនបើមនុស្សមិនអាចចូលទៅក្នុងជីវិតពិតជាក់ស្តែងបានទេ នោះពួកគេមិនអាចបំផ្លាស់បំប្រែបែបផែននៃការរស់នៅពីមុន និងរបៀបនៃការធ្វើអ្វីៗបានឡើយ។ នេះមិនមែនដោយសារតែភាពខ្ជិលច្រអូសរបស់មនុស្ស និងកម្រិតខ្ពស់នៃការពឹងពាក់គេ ទាំងស្រុងនោះទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ គឺដោយសារតែមនុស្សគ្មានសមត្ថភាពក្នុងការរស់នៅតែម្ដង ហើយជាងនេះទៅទៀត ពួកគេគ្មានការយល់ដឹងពីបទដ្ឋានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពាក់ព័ន្ធនឹងលក្ខណៈជាមនុស្សធម្មតា។ កាលពីអតីតកាល មនុស្សតែងតែជជែកគ្នា និយាយគ្នា ប្រាស្រ័យទាក់ទងរកគ្នា ហើយពួកគេថែមទាំងក្លាយជា «មនុស្សមានវោហារសព្ទ» ទៀតផង ក៏ប៉ុន្តែ នៅក្នុងចំណោមពួកគេនោះ គ្មាននរណាម្នាក់ស្វែងរកការបំផ្លាស់បំប្រែនិស្ស័យជីវិតរបស់ពួកគេឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបែរជាស្វែងរកទ្រឹស្តីជ្រាលជ្រៅទាំងងងឹតងងល់។ ដូច្នេះ មនុស្សសម័យនេះ ត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរទម្រង់សាសនាក្នុងជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ។ ពួកគេត្រូវតែចូលទៅក្នុងការអនុវត្ត ដោយផ្តោតលើព្រឹត្តិការណ៍មួយ លើរឿងណាមួយ ឬក៏លើមនុស្សណាម្នាក់។ ពួកគេត្រូវតែធ្វើវាដោយផ្ចិតផ្ចង់។ មានតែធ្វើបែបនេះទេ ទើបពួកគេអាចទទួលបានលទ្ធផល។ ការបំផ្លាស់បំប្រែរបស់មនុស្ស ចាប់ផ្តើមឡើងដោយការផ្លាស់ប្តូរសារជាតិរបស់ពួកគេ។ កិច្ចការនេះ ត្រូវតែផ្តោតទៅលើសារជាតិរបស់មនុស្ស លើជីវិតរបស់ពួកគេ និងលើភាពខ្ជិលច្រអូស ភាពពឹងអាង និងទាសភាពរបស់ពួកគេជាដើម។ មានតែតាមវិធីនេះទេ ទើបពួកគេអាចបំផ្លាស់បំប្រែបាន។

ទោះបីជាជីវិតពួកជំនុំអាចបង្កើតលទ្ធផលនៅក្នុងផ្នែកខ្លះក៏ដោយ ក៏គន្លឹះសំខាន់នៅតែជាជីវិតពិតជាក់ស្តែងដដែល ដែលអាចបំផ្លាស់បំប្រែមនុស្សបាន។ ធម្មជាតិចាស់របស់មនុស្សម្នាក់ៗ មិនអាចបំផ្លាស់បំប្រែដោយគ្មានជីវិតពិតជាក់ស្តែងបានឡើយ។ យើងលើកយកកិច្ចការរបស់ព្រះយេស៊ូវក្នុងយុគសម័យនៃព្រះគុណមកធ្វើជាឧទាហរណ៍ចុះ។ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានលុបចោលក្រឹត្យវិន័យពីមុន ហើយបានបង្កើតបញ្ញត្តិនៃយុគសម័យថ្មី ព្រះអង្គបានមានព្រះបន្ទូលដោយប្រើឧទាហរណ៍ពិតប្រាកដចេញពីជីវិតពិតជាក់ស្តែង។ កាលព្រះយេស៊ូវកំពុងនាំពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ដើរកាត់តាមវាលស្រែនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ឃ្លាន ក៏ចាប់បូតកួរស្រូវមកបរិភោគ។ ពួកផារិស៊ីបានឃើញទង្វើនេះ រួចក៏និយាយថា ពួកសិស្សនោះមិនគោរពថ្ងៃសប្ប័ទទេ។ ពួកគេក៏បាននិយាយផងដែរថា គេមិនអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សជួយសង្គ្រោះកូនគោដែលបានធ្លាក់ចូលរណ្តៅនៅថ្ងៃសប្ប័ទទេ ដោយថា នៅថ្ងៃសប្ប័ទមិនត្រូវឱ្យធ្វើកិច្ចការណាមួយឡើយ។ ព្រះយេស៊ូវបានលើកយកហេតុការណ៍ទាំងនេះ ដើម្បីប្រកាសឱ្យប្រើបញ្ញត្តិនៃយុគសម័យថ្មីបណ្ដើរៗ។ នៅពេលនោះ ព្រះអង្គបានប្រើបញ្ហាជាក់ស្តែងជាច្រើន ដើម្បីជួយមនុស្សឱ្យយល់ និងផ្លាស់ប្រែ។ នេះគឺជាគោលការណ៍ដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបំពេញកិច្ចការរបស់ទ្រង់ ហើយនេះគឺជាផ្លូវតែមួយគត់ ដែលអាចបំផ្លាស់បំប្រែមនុស្សបាន។ បើគ្មានបញ្ហាជាក់ស្តែងទេ នោះមនុស្សអាចទទួលបានត្រឹមតែការយល់ដឹងខាងទ្រឹស្តី និងខាងបញ្ញាញាណប៉ុណ្ណោះ។ នេះមិនមែនជាវិធីដែលមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការបំផ្លាស់បំប្រែទេ។ ដូច្នេះ តើមនុស្សម្នាក់អាចទទួលបានប្រាជ្ញា និងការយល់ដឹងជ្រៅជ្រះតាមរយៈការបណ្តុះបណ្តាលដោយរបៀបណា? គ្រាន់តែស្តាប់ អាន និងពង្រឹងចំណេះដឹងរបស់ពួកគេតែត្រឹមប៉ុណ្ណេះ តើមនុស្សអាចទទួលបានប្រាជ្ញា និងការយល់ដឹងជ្រៅជ្រះដែរទេ? តើរឿងនេះអាចកើតឡើងយ៉ាងដូចម្តេចបាន? មនុស្សត្រូវតែយល់ និងដកពិសោធន៍នៅក្នុងជីវិតពិតជាក់ស្តែង! ហេតុដូច្នេះ មនុស្សត្រូវតែហ្វឹកហាត់ ហើយមនុស្សមិនត្រូវឃ្លាតចេញពីជីវិតពិតជាក់ស្តែងឡើយ។ មនុស្សត្រូវតែយកចិត្តទុកដាក់លើទិដ្ឋភាពផ្សេងៗគ្នា ព្រមទាំងចូលទៅក្នុងទិដ្ឋភាពផ្សេងៗ តួយ៉ាង កម្រិតនៃការអប់រំ ការសម្ដែងចេញមកក្រៅ សមត្ថភាពក្នុងការមើលធ្លុះពីរឿងរ៉ាវផ្សេងៗ ការចេះបែងចែក សមត្ថភាពក្នុងការយល់ពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ សុភវិនិច្ឆ័យ និងច្បាប់របស់មនុស្សជាតិ ព្រមទាំងចំណុចផ្សេងទៀតដែលទាក់ទងនឹងមនុស្សជាតិ ដែលមនុស្សចាំបាច់ត្រូវតែចេះដឹងផងដែរ។ បន្ទាប់ពីមានការយល់ដឹងហើយ មនុស្សត្រូវតែផ្តោតលើច្រកចូល ហើយមានតែបែបនេះទេ ទើបអាចសម្រេចនូវការបំផ្លាស់បំប្រែបាន។ ប្រសិនបើមនុស្សណាម្នាក់មានការយល់ដឹង តែពួកគេបែរជាមិនយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការអនុវត្ត តើអាចកើតមានការបំផ្លាស់បំប្រែយ៉ាងដូចម្តេចកើតទៅ? សព្វថ្ងៃនេះ មនុស្សមានការយល់ដឹងច្រើន ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានរស់នៅតាមតថភាពឡើយ។ ដូច្នេះហើយ ទើបពួកគេមានការយល់ដឹងពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានតិចតួចខ្លាំងជាទីបំផុត។ អ្នកទើបទទួលបានការបំភ្លឺបន្តិចបន្ដួច អ្នកទទួលបានការស្រាយបំភ្លឺតិចតួចពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ក៏ប៉ុន្តែអ្នកបែរជាគ្មានច្រកចូលទៅក្នុងជីវិតពិតជាក់ស្តែងទៅវិញ ឬមិនដូច្នេះទេ អ្នកមិនទាំងខ្វល់ពីច្រកចូលនោះផង ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបបានជាការបំផ្លាស់បំប្រែរបស់អ្នកចេះតែតិចទៅៗ។ បន្ទាប់ពីកន្លងទៅបានមួយរយៈធំមក មនុស្សមានការយល់ដឹងបានច្រើន។ ពួកគេអាចនិយាយជាហូរហែអំពីចំណេះដឹងខាងទ្រឹស្តី ក៏ប៉ុន្តែនិស្ស័យខាងក្រៅរបស់ពួកគេនៅតែដដែល ហើយគុណសម្បត្តិដើមរបស់ពួកគេ ក៏នៅតែដូចពីមុនដដែល គ្មានឃើញប្រសើរអ្វីបន្តិចទាល់តែសោះ។ ប្រសិនបើបែបនេះមែន តើពេលណាទើបអ្នកនឹងចូលទៅក្នុងសេចក្ដីនោះបាន?

ដកស្រង់ពី «ការពិភាក្សាអំពីជីវិតពួកជំនុំ និងជីវិតពិតជាក់ស្តែង» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់