ការស្អាងលក្ខណៈសម្បត្តិគឺជាហេតុដែលនាំឲ្យទទួលបាននូវសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់

ការស្អាងលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់មនុស្ស គឺមានន័យថាតម្រូវឲ្យឯងរាល់គ្នាធ្វើឲ្យកាន់តែប្រសើរឡើងនូវអំណាចនៃការយល់ដឹងរបស់ឯង ដែលអាចឲ្យឯងយល់ពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយដឹងពីរបៀបក្នុងការប្រព្រឹត្ដតាម។ នេះគឺជាតម្រូវការមូលដ្ឋានបំផុត។ ប្រសិនបើឯងធ្វើតាមអញដោយមិនយល់ពីអ្វីដែលអញមានបន្ទូល អញ្ចឹងតើជំនឿរបស់ឯងមិនច្របូកច្របល់ទេឬអី? មិនថាអញមានបន្ទូលប៉ុន្មានម៉ាត់នោះទេ ប្រសិនបើពាក្យទាំងនោះហួសពីសមត្ថភាពរបស់ឯងរាល់គ្នា ប្រសិនបើឯងមិនអាចយល់នូវអ្វីដែលអញ មានបន្ទូលទេ មិនថាអញមានបន្ទូលយ៉ាងម៉េចនោះទេ គឺមានន័យថាឯងរាល់គ្នាមានលក្ខណៈសម្បត្តិមិនគ្រប់គ្រាន់។ បើមិនមានអំណាចនៃការយល់ដឹងទេ ឯងរាល់គ្នាមិនអាចយល់នូវអ្វីដែលអញមានបន្ទូលបានឡើយ ដែលធ្វើឲ្យមានការលំបាកយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីទទួលបាននូវការសម្រេចចិត្តដែលមានប្រសិទ្ធិភាព។ មានរឿងជាច្រើនដែលអញមិនអាចមានបន្ទូលទៅកាន់ឯងរាល់គ្នាដោយផ្ទាល់ ហើយមិនអាចសម្រេចទៅតាមលទ្ធផលដែលចង់បាន ទើបតម្រូវឲ្យដាក់ការងារបន្ថែមជាចាំបាច់។ ដោយហេតុថាអំណាចនៃការយល់ដឹងរបស់ឯងរាល់គ្នា សមត្ថភាពក្នុងការមើលឃើញនូវរឿងរ៉ាវ ហើយនិងបទដ្ឋានដែលឯងរស់នៅគឺមានការខ្វះខាតខ្លាំង នោះកិច្ចការនៃ ”ការស្អាងលក្ខណៈសម្បត្តិ” គឺត្រូវតែបានអនុវត្តនៅក្នុងឯងរាល់គ្នា។ ចំនុចនេះគឺមិនអាចជៀសរួចទេ ហើយក៏មិនមានជំរើសផ្សេងដែរ។ លុះត្រាតែបានសម្រេចនូវផលប៉ះពាល់មួយចំនួន; បើមិនដូច្នោះទេ រាល់ពាក្យដែលអញមានបន្ទូលនឹងគ្មានប្រយោជន៍ទាល់តែសោះ។ ហើយតើឯងរាល់គ្នាមិនត្រូវបានគេចារក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រថាជាមនុស្សមានបាបទេឬអី? តើឯងរាល់គ្នាមិនត្រលប់ជាសំរាមនៃផែនដីទេឬអី? តើឯងរាល់គ្នាមិនដឹងទេឬអីថាការងារអ្វីខ្លះដែលកំពុងបានសម្រេចនៅក្នុងឯងរាល់គ្នា ហើយបានតម្រូវអ្វីខ្លះពីឯង? ឯងរាល់គ្នាគួរតែដឹងអំពីលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ខ្លួនឯងរាល់គ្នាថា៖ វាមិនត្រូវនឹងតម្រូវការរបស់អញទាល់តែសោះ។ ហើយតើការនេះមិនបានធ្វើឲ្យការងាររបស់អញយឺតយ៉ាវទេឬ? ផ្អែកលើលក្ខណៈសម្បត្តិបច្ចុប្បន្នរបស់ឯងរាល់គ្នា និងស្ថានភាពនៃចរិតលក្ខណៈរបស់ឯង នោះមិនមាននរណាម្នាក់សមនឹងធ្វើជាស្មរបន្ទាល់ពីអញឡើយ ជាមួយគ្នា ក៏គ្មាននរណាម្នាក់ទទួលបន្ទុកនៅលើស្មា ដែលជាទំនួលខុសត្រូវដ៏ធ្ងន់ នៃការងារនាពេលអនាគតរបស់អញដែរ។ តើឯងរាល់គ្នាមិនមានអារម្មណ៍ខ្មាស់អៀនទេឬ? ប្រសិនបើឯងបន្តធ្វើដូចនេះទៀត តើឯងអាចបំពេញចិត្តអញបានយ៉ាងដូចម្តេច? ឯងគួរតែរស់នៅក្នុងជីវិតឲ្យបានពេញលេញបំផុត។ កុំទុកពេលវេលាឲ្យទៅមុខឥតប្រយោជន៍—បែបនេះគឺគ្មានតម្លៃនោះទេ។ ឯងគួរតែដឹងថា ឯងគួរប្រដាប់ខ្លួនដោយអ្វី។ កុំគិតថាខ្លួនឯងគឺជាមនុស្សដែលពូកែគ្រប់មុខនោះឡើយ—ឯងនៅមានផ្លូវវែងឆ្ងាយទៀតត្រូវទៅ! ! តើមានអ្វីដែលត្រូវមានបន្ទូលបន្ថែមទៀត ប្រសិនបើអ្នកមិនមានការយល់ដឹងនូវភាពជាមនុស្សជាតិសូម្បីបន្តិចផង? តើទាំងអស់នេះមិនមែនជាការឥតប្រយោជន៍ទេឬ? ហើយក្នុងភាពជាមនុស្សជាតិ និងលក្ខណៈសម្បត្តិដែលអញត្រូវការ មិនមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នាមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់នោះទេ។ ពិតជាពិបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការស្វែងរកនរណាម្នាក់ដែលសាកសមសម្រាប់ប្រើ។ ឯងរាល់គ្នាជឿជាក់ខ្លួនឯងថា ឯងមានសមត្ថភាពអាចធ្វើការកាន់តែប្រសើរសម្រាប់អញ និងទទួលបានការផ្ទុកផ្តាក់នូវការងារធំៗអំពីអញ។ ជាក់ស្តែង ឯងរាល់គ្នាមិនដឹងសូម្បីរបៀបដែលឯងត្រូវដាក់ខ្លួនចូលទៅក្នុងមេរៀនទាំងអស់នោះដែលនៅចំពោះភ្នែករបស់ឯងរាល់គ្នាផង ដូច្នេះតើឯងអាចចូលទៅក្នុងសេចក្តីពិតដ៏ស៊ីជម្រៅបានយ៉ាងដូចម្តេច? ការដាក់ខ្លួនរបស់ឯងរាល់គ្នាទៅក្នុងនោះ គួរតែមានដំណោះស្រាយតាមដំណាក់កាល និងតាមកំរិត។ វាមិនត្រូវឲ្យមានភាពច្របូកច្របល់ឡើយ គឺមិនល្អទេ។ ចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងការចូលទៅក្នុងកំរិតរាក់បំផុត៖ សូមអានពាក្យទាំងនេះមួយបន្ទាត់ម្តងៗ រហូតដល់ឯងទទួលបាននូវការយល់ដឹង និងភាពច្បាស់លាស់។ នៅពេលដែលឯងអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ សូមកុំគ្រាន់មើលឲ្យឆាប់ចប់ដូចជាការជិះសេះយ៉ាងលឿនគយគន់ផ្កា ហើយកុំគ្រាន់តែមើលឲ្យតែបានមើលនោះឡើយ។ ឯងក៏អាចអានសៀវភៅយោងខ្លះផងដែរ (ដូចជាសៀវភៅវេយ្យាករណ៍ឬវោហាសាស្ត្រ) ដើម្បីបង្កើនចំណេះដឹងរបស់ឯង។ កុំអានដូចជាអានសៀវភៅប្រលោមលោកមនោសញ្ចេតនា ជីវប្រវត្តិរបស់បុរសអស្ចារ្យ ឬសៀវភៅវិទ្យាសាស្ត្រសង្គម។ សៀវភៅទាំងនោះគ្មានប្រយោជន៍អ្វីទេ ហើយអាចបង្កឲ្យគ្រោះថ្នាក់ទៀតផង។ ឯងត្រូវតែធ្វើជាម្ចាស់ការលើអ្វីទាំងអស់ដែលអ្នកគួរដាក់បញ្ចូលនិងគួរយល់ដឹង។ គោលបំណងនៃការស្អាងលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់មនុស្ស គឺដើម្បីផ្តល់ឲ្យពួកគេនូវការយល់ដឹងអំពីអត្ថន័យ អត្តសញ្ញាណ ស្ថានភាព និងតម្លៃរបស់ខ្លួនគេផ្ទាល់។ ឯងគួរតែយល់ពីមូលហេតុដែលមនុស្សត្រូវតែស្វែងរកការពិតក្នុងការជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយថាតើអាចទទួលយកបានដែរឬទេចំពោះមនុស្សដែលមិនចេះស្អាងលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ខ្លួនឯង។ វាជាការចាំបាច់ដែលឯងនៅតែរក្សាខ្លួនឯងឲ្យនៅជាប់ជាមួយចំណេះដឹង។ ឯងមិនត្រូវបោះបង់ចោលការនេះទេ! អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែយល់ពីមូលហេតុដែលលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់មនុស្សត្រូវបានស្អាងឡើង តើត្រូវស្អាងឡើងយ៉ាងដូចម្តេច ហើយតើត្រូវចូលទៅត្រង់ចំណុចណា។ ឯងត្រូវតែយល់ពីសារសំខាន់នៃការរស់នៅក្នុងភាពជាមនុស្សសមញ្ញធម្មតា ហេតុអ្វីចាំបាច់ត្រូវសម្រេចការងារនេះ ហើយនឹងផ្នែកដែលម្នាក់នោះគួរតែធ្វើ ។ ឧទាហរណ៍ ក្នុងការក្លាយជាអ្នកដែលមានចំណេះដឹង ឯងរាល់គ្នាគួរតែយល់ពីផ្នែកណាមួយដែលឯងគួរសិក្សា ហើយគួរធ្វើមេចឲ្យមនុស្សអាចចូលទៅក្នុងផ្នែកទាំងនោះបាន។ ឯងរាល់គ្នាគួរដឹងទាំងអស់ នូវអ្វីដែលជាគោលដៅនៃការក្លាយទៅជាអ្នកដែលមានចំណេះដឹង។ តើមិនដើម្បីឲ្យអាចយល់ពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយចូលទៅក្នុងសេចក្តីពិតទេឬអី? តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះពួកជំនុំទូទៅនាពេលសព្វថ្ងៃនេះ? ពួកគេអនុញ្ញាតឲ្យមនុស្សមកបង្រៀនខ្លួនឯង ដែលបណ្តាលឲ្យពួកគេភ្លេចអំពីការរីករាយនូវព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយពួកគេមិនធ្វើអ្វីទាំងអស់ក្រៅតែពីការទទួលបាននូវការអប់រំ។ ប្រសិនបើឯងតម្រូវឲ្យពួកគេរស់នៅក្នុងភាពជាមនុស្សសមញ្ញធម្មតា ពួកគេនឹងចូលរួមតែក្នុងការរៀបចំផ្ទះ ចម្អិនអាហារ ឬការទិញប្រដាប់ប្រដារផ្ទះបាយប៉ុណ្ណោះ។ រឿងទាំងនេះនឹងក្លាយជាការផ្តោតអារម្មណ៍តែមួយគត់របស់ពួកគេ។ ពួកគេមិនដឹងសូម្បីពីរបៀបដឹកនាំជីវិតជាពួកជំនុំតាមបែបធម្មតាយ៉ាងដូចម្ដេចផង។ ប្រសិនបើឯងរកឃើញថាខ្លួនឯងស្ថិតនៅក្នុងកាលៈទេសៈបច្ចុប្បន្នបែបនេះ អ្នកបានវង្វេងឆ្ងាយពីការអនុវត្តរបស់អ្នកហើយ។ អញ្ចឹងហេតុអ្វីបានជាអ្នកត្រូវបានស្នើសុំឲ្យចូលទៅក្នុងជីវិតខាងវិញ្ញាណ? ការសិក្សាអំពីការទាំងនោះ ជាធម្មតានឹងធ្វើឲ្យអ្នកមិនអាចមានលទ្ធភាពសម្រេចនូវអ្វីដែលត្រូវបានស្នើសុំពីឯងឡើយ។ ការចូលទៅក្នុងជីវិត គឺនៅតែជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុត។ ហេតុផលសម្រាប់ធ្វើការងារនេះ គឺដើម្បីដោះស្រាយនូវការលំបាកដែលមនុស្សជួបប្រទះនៅក្នុងបទពិសោធន៍របស់ពួកគេ។ ការស្អាងលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ឯង ផ្តល់ឲ្យឯងនូវចំណេះដឹងនៃមនុស្សបែបធម្មជាតិ និងទស្សនៈរបស់មនុស្ស គោលបំណងសំខាន់គឺដើម្បីឲ្យជីវិតខាងវិញ្ញាណរបស់មនុស្សរីកចម្រើន ហើយអាចផ្លាស់ប្តូរនូវឥរិយាបថរបស់ពួកគេបាន។ ឯងប្រហែលជាដឹងពីរបៀបស្លៀកពាក់ និងធ្វើឲ្យខ្លួនមើលទៅស្រស់ស្អាត ឯងអាចមានពេញដោយចំណេះដឹង និងភាពឆ្លាតវៃ ហើយទីបំផុត នៅថ្ងៃដែលឯងត្រូវទៅធ្វើការបានមកដល់ ឯងមិនអាចធ្វើបាន។ ដូច្នេះឯងគួរតែដឹងអំពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើផងដែរនៅពេលឯងស្អាងលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ឯង។ គោលដៅគឺដើម្បីផ្លាស់ប្តូរឯងខ្លួនឯង ឯការស្អាងលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ឯង គឺជាចំនុចបន្ថែម។ ប្រសិនបើលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ឯងមិនត្រូវបានធ្វើឲ្យប្រសើរឡើងទេ គឺមិនអាចធ្វើអ្វីកើតឡើយ ហើយប្រសិនបើឥរិយាបថរបស់អ្នកមិនត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ នោះគឺកាន់តែអាក្រក់ថែមទៀត។ ក៏មិនអាចផ្ដាច់ចោលបានដែរ។ ការមានភាពជាមនុស្សសមញ្ញធម្មតា មិនមែនមានន័យថាអ្នកបានទទួលបន្ទាល់ដែលរឹងប៉ឹងនោះទេអ្វីដែលបានតម្រូវពីអ្នកគឺមិនមែនសាមញ្ញពេកនោះទេ។

មានតែនៅពេលដែលលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់មនុស្សត្រូវបានស្អាងឡើងដល់កម្រិតប៉ុណ្ណោះ ដែលពួកគេអាចទទួលបាននូវអារម្មណ៍ និងរបៀបរស់នៅរបស់មនុស្សដែលមានភាពជាមនុស្សសាមញ្ញធម្មតា ហើយបានចូលទៅក្នុងជីវិត— នៅពេលនោះពួកគេនឹងមានការផ្លាស់ប្តូរ និងមានទីបន្ទាល់។ នៅថ្ងៃដែលឯងត្រូវធ្វើបន្ទាល់មកដល់ ឯងក៏ត្រូវនិយាយពីការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងជីវិតជាមនុស្សរបស់ឯង និងចំណេះដឹងអំពីព្រះនៅក្នុងខ្លួនឯង។ មានតែការរួមបញ្ចូលគ្នានៃទិដ្ឋភាពទាំងពីរនេះប៉ុណ្ណោះដែលជាទីបន្ទាល់ពិត និងចម្រូតរបស់ឯង។ ការផ្លាស់ប្តូរខាងក្រៅនូវភាពជាមនុស្សរបស់ឯង គឺមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ ប៉ុន្តែវាគ្រប់គ្រាន់សំរាប់ឯងដែលគ្មានការយល់ដឹងពីខាងក្នុង ហើយវាក៏នឹងមិនកើតឡើងដែរប្រសិនបើឯងមានការយល់ដឹង និងសេចក្តីពិតនៅខាងក្នុង តែឯងនឹងមិនយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការរស់នៅចេញមកពីភាពជាមនុស្សសមញ្ញធម្មតារបស់ឯងនោះទេ។ ការងារដែលបានសម្រេចចំពោះឯងថ្ងៃនេះ គឺមិនមែនសម្រាប់ជាការបង្ហាញនោះទេ ប៉ុន្តែដើម្បីផ្លាស់ប្តូរឯង។ អ្វីដែលឯងត្រូវធ្វើគឺផ្តោតលើការផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯង។ ការសរសេរ និងស្តាប់ជារៀងរាល់ថ្ងៃដោយមិនមានអ្វីផ្សេងទៀតនៅក្នុងជីវិតឯង នឹងមិនអាចទៅរួចឡើយ។ ឯងគួរតែចូលទៅក្នុងគ្រប់ទិដ្ឋភាពទាំងអស់។ ឯងគួរតែមានជីវិតសមញ្ញធម្មតាដូចពួកបរិសុទ្ធ។ បងប្អូនស្រីៗជាច្រើនស្លៀកពាក់ដូចស្ត្រីដែលមានវ័យក្មេង ហើយបងប្អូនប្រុសៗស្លៀកពាក់មានភាពថ្លៃថ្នូរ ឬដូចមនុស្សមានឥទ្ធិពល គឺខុសគ្នាដាច់ឆ្ងាយពីការតុបតែងនៃពួកបរិសុទ្ធ។ វាជាផ្នែកមួយដើម្បីស្អាងលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់មនុស្សម្នាក់ - គឺត្រូវបានសម្រេចដោយចៃដន្យ។ វាជារឿងមួយផ្សេងទៀតដើម្បីទទួលទាន និងផឹកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ - នេះគឺជាអ្វីដែលជាគន្លឹះ។ ប្រសិនបើលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ឯងត្រូវបានស្អាងឡើង ប៉ុន្តែមិនបានប្រើវាដោយសារតែឯងមិនបានទទួលទានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ តើឯងនឹងមិនខ្ជះខ្ជាយការខិតខំក្នុងការរៀនសូត្ររបស់ឯងទេឬអី? ទិដ្ឋភាពទាំងពីរត្រូវតែរួមបញ្ចូលគ្នា។ ហេតុអ្វីត្រូវលើកឡើងនូវចំណេះដឹងនៃព្រះ នៅពេលពិភាក្សាអំពីអ្វីដែលបានតម្រូវពីឯង? តើវាមិនមែនសម្រាប់ជាប្រយោជន៍សំរាប់លទ្ធផលនៃការងារដែលត្រូវមកទេឬ? ក្រោយពេលដែលឯងទទួលបានជោគជ័យហើយ ឯងត្រូវតែអាចធ្វើបន្ទាល់ពីបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ឯង។ នឹងគ្មានអ្វីកើតឡើងទេ ប្រសិនបើរូបរាងខាងក្រៅរបស់ឯងគឺផ្នែកមួយនៃមនុស្សសមញ្ញធម្មតាម្នាក់ ប៉ុន្តែចុងបញ្ចប់ឯងមិនអាចនិយាយ ចេញនូវបទពិសោធន៍របស់ឯងបាននោះ។ ខណៈពេលដែលមានជីវិតខាងវិញ្ញាណបែបសមញ្ញធម្មតា ឯងក៏គួរតែទទួលបាននូវភាពជាមនុស្សសមញ្ញធម្មតាដែរ ដោយទិដ្ឋភាពជាច្រើនដែលនឹងត្រូវបានរៀនដោយមិនបានព្រាងទុក។ តើឯងគិតថាការបោសសម្អាតកម្រាលឥដ្ឋត្រូវការការអនុវត្តជាក់លាក់ណាមួយទេ? អ្វីដែលយ៉ាប់យឹនជាងនេះទៅទៀតនោះ គឺការចំណាយពេលមួយម៉ោងដើម្បីអនុវត្តវិធីកាន់ចង្កឹះរបស់ឯងនៅពេលញ៉ាំអាហារ! តើភាពជាមនុស្សសមញ្ញធម្មតាមានរួមបញ្ចូលចំនុចអ្វីខ្លះ? ការយល់ដឹង បញ្ញាញាណ មនសិការ និងចរិតលក្ខណៈ។ ប្រសិនបើឯងអាចសម្រេចបាននូវលក្ខណៈធម្មតាក្នុងចំនុចទាំងអស់នេះ នោះភាពជាមនុស្សរបស់ឯងនឹងត្រូវបានឡើងដល់កម្រិត។ ឯងគួរតែមានលក្ខណៈដូចទៅនឹងភាពជាមនុស្សសមញ្ញធម្មតា ឯងគួរតែមានភាពស្រដៀងទៅនឹងអ្នកដែលជឿលើព្រះអង្គ។ ឯងមិនចាំបាច់ត្រូវជោគជ័យក្នុងច្រើនរឿងពេកទេ រឺក៏ត្រូវចូលរួមក្នុងថ្នាក់ការទូតអ្វីដែរ។ ឯងគ្រាន់តែមានភាពជាមនុស្សសាមញ្ញធម្មតាម្នាក់ ដែលមានបញ្ញាញាណបែបមនុស្សធម្មតា ដើម្បីឲ្យអាចមើលឃើញនូវរឿងរ៉ាវ ហើយយ៉ាងហោចណាស់ឲ្យមើលទៅដូចជាមនុស្សសមញ្ញធម្មតាម្នាក់។ ប៉ុណ្ណឹងគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលបានទាមទារពីឯងនៅថ្ងៃនេះគឺស្ថិតនៅក្នុងសមត្ថភាពរបស់ឯង។ នេះមិនមែនជាករណីដូចការព្យាយាមចាប់សត្វទាមួយក្បាលនៅលើសំបុក្រនោះទេ។ គ្មានពាក្យណា ឬការងារណាដែលឥតប្រយោជន៍នឹងត្រូវបានអនុវត្តលើឯងឡើយ។ រាល់អំពើអាក្រក់ដែលបានសម្តែង ឬបង្ហាញនៅក្នុងជីវិតរបស់ឯង ត្រូវតែកម្ចាត់ចោល។ ឯងរាល់គ្នាត្រូវបានត្រឡប់ជាខូចអាក្រក់ដោយសារសាតាំង ហើយក្លិនស្អុយនៃពិសរបស់សាតាំង។ អ្វីទាំងអស់ដែលត្រូវស្នើសុំពីឯង គឺត្រូវកម្ចាត់ចោលនូវលក្ខណៈខូចអាក្រក់របស់សាតាំងចេញ។ ឯងមិនត្រូវបានគេស្នើសុំឱ្យក្លាយជាមនុស្សដែលមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ ឬជាមនុស្សល្បីល្បាញឬអស្ចារ្យនោះទេ។ ធ្វើដូច្នេះគ្មានប្រយោជន៍ទេ។ ការងារដែលបានសម្រេចនៅក្នុងឯងរាល់គ្នា នឹងត្រូវបូកបញ្ចូលទៅនិងអ្វីដែលមាននៅក្នុងឯង។ អ្វីដែលអញស្នើសុំពីមនុស្សគឺសុទ្ធតែមានដែនកំណត់។ ប្រសិនបើប្រជាជនបច្ចុប្បន្ននេះត្រូវបានគេស្នើសុំឲ្យធ្វើសកម្មភាពដូចជាមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាល - ដើម្បីអោយរៀនក្នុងការនិយាយតាមសំលេងរបស់មន្រ្តីរដ្ឋាភិបាល ហ្វឹកហ្វឺនដើម្បីមានបន្ទូលតាមរបៀបរបស់មន្រ្តីរដ្ឋាភិបាលជាន់ខ្ពស់ ឬរៀនក្នុងការសម្តែងខ្លួនឯងឲ្យមានសណ្ឋាន និងលក្ខណៈរបស់អ្នកនិពន្ធនិងប្រលោមលោក មិនចាំបាច់ធ្វើបែបនេះទេ។ មិនអាចធ្វើបានទេ។ ដើម្បីឯងមាននូវលក្ខណៈសម្បត្តិ យ៉ាងហោចណាស់ ឯងអាចនិយាយចេញដោយប្រាជ្ញា និងជំនាញ ហើយអាចពន្យល់នូវរឿងរ៉ាវបានយ៉ាងច្បាស់លាស់និងអាចយល់បាន។ នោះគឺជាអ្វីដែលត្រូវយកមកដើម្បីបំពេញនូវសេចក្តីដែលបានតម្រូវ។ បើយ៉ាងហោចណាស់ ឯងចំណេញបានការយល់ដឹងនិងបញ្ញាញាណ ប៉ុននឹងបានហើយ។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ គឺការបោះបង់ចោលនូវឥរិយាបថខូចអាក្រក់របស់សាតាំង។ ឯងត្រូវតែបោះចោលអំពើទុច្ចរិតដែលសម្តែងនៅក្នុងខ្លួនឯង។ តើឯងអាចនិយាយអំពីឧត្តមគតិ និងការយល់ដឹងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់យ៉ាងដូចម្តេច ប្រសិនបើអ្នកមិនបោះចោលការទាំងនេះផង? មនុស្សជាច្រើន យល់ឃើញថាអាយុកាលត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ ខ្វះការបន្ទាបខ្លួនឬការអត់ធ្មត់ ហើយពួកគេហាក់ដូចជាមិនមានសេចក្តីស្រឡាញ់ ឬការបំពាក់នូវសេចក្តីបរិសុទ្ធឡើយ។ មនុស្សយ៉ាងនេះគឺពិតជាគ្មានហេតុផលនោះទេ! តើពួកគេមានភាពជាមនុស្សសមញ្ញធម្មតាសូម្បីបន្តិចដែរទេ? តើពួកគេមានទីបន្ទាល់ណាដើម្បីថ្លែងពីពួកគេ? ពួកគេពិតជាគ្មានការយល់ដឹង និងបញ្ញាញាណទាល់តែសោះ។ ប្រាកដណាស់ ក្នុងទិដ្ឋភាពខ្លះនៃការអនុវត្តរបស់មនុស្សដែលមានលក្ខណៈមិនត្រឹមត្រូវ និងភ័ណ្ឌច្រលំចាំបាច់ត្រូវការកែតម្រូវ។ ឧទាហរណ៍ ជីវិតខាងវិញ្ញាណដែលមានភាពរឹងរុះពីមុន និងរូបរាងដ៏ក្រអឺតក្រទម ហើយនិងភាពមិនស្មោះត្រង់របស់ពួកគេ ទាំងអស់នេះគឺចាំបាច់ត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរ។ ការផ្លាស់ប្តូរមិនមែនមានន័យថាឯងក្លាយជាអ្នកប្រព្រឹត្តខុស ឬបណ្ដោយខ្លួនទៅតាមសាច់ឈាម ដោយនិយាយ នូវអ្វីដែលឯងចង់និយាយនោះទេ។ ឯងមិនត្រូវនិយាយសរុបសេចក្តីបែបនេះឡើយ។ ដើម្បីមានការនិយាយ និងអាកប្បកិរិយានៃភាពជាមនុស្ស ធម្មតា គឺត្រូវនិយាយដោយច្បាស់ថា “មែន” ​ នៅពេលដែលឯងចង់មានន័យថា “មែន” ហើយ “ទេ” ពេលដែលឯងចង់មានន័យថា “ទេ”។ ប្រកាន់ខ្ជាប់នូវអង្គហេតុ និងនិយាយយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។ កុំបោកប្រាស់ កុំកុហក។ ដែនកំណត់ដែលមនុស្សធម្មតាអាចឈានដល់ ទាក់ទងនឹងការផ្លាស់ប្តូរនូវឥរិយាបថ គឺត្រូវតែឲ្យបានយល់។ បើមិនដូច្នោះទេ ឯងនឹងមិនអាចចូលទៅក្នុងការពិតបានទេ។

ខាង​ដើម៖ ចូរបម្រើឲ្យដូចជាពួកសាសន៍អ៊ីស្រាអែលបានបម្រើ

បន្ទាប់៖ ខ្លឹមសារសំខាន់នៃការសង្គ្រោះកូនចៅរបស់ម៉ូអាប់

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សលោកបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿដំបូងលើព្រះជាម្ចាស់? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

អំពីបទពិសោធន៍

តាមរយៈបទពិសោធន៍របស់លោកពេត្រុស គាត់បានឆ្លងកាត់ ការល្បងលរាប់រយដងមកហើយ។ បើទោះបីជាមនុស្សសព្វថ្ងៃ នេះដឹងអំពីពាក្យថា “ការល្បងល”...

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ