ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ គឺជាព្រះតែមួយអង្គគត់ VI

ភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (III)

ប្រធានបទដែលយើងបានលើកយកមកពិភាក្សាលើកមុន គឺនិយាយអំពីភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ តើទិដ្ឋ​ភាពណាមួយនៃព្រះជាម្ចាស់ ដែលទាក់ទង់ទៅនឹងភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជា​ម្ចាស់? តើវាទាក់ទងទៅនឹងសារជាតិរបស់ព្រះជាម្ចាស់មែនដែរទេ? (មែនហើយ!) ដូច្នេះតើអ្វីទៅជាទិដ្ឋភាពចំបងនៃសារជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលយើងបាននិយាយនៅក្នុងការពិភាក្សារបស់យើងនេះ? តើវាជាភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរទេ? ភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាសារ​ជាតិ​តែមួយគត់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ តើអ្វីទៅជាខ្លឹមសារសំខាន់នៃការពិភាក្សារបស់យើងកាលពីលើកមុន? (គឺការស្គាល់​ពី​អំពើអាក្រក់របស់សាតាំង។ ហើយនោះ គឺជារបៀបដែលសាតាំងធ្វើឲ្យ​មនុស្សជាតិពុក​រលួយ ដោយប្រើចំណេះដឹង វិទ្យាសាស្ត្រ វប្បធម៌បុរាណ អបិយជំនឿ និងនិន្នាការសង្គមជាដើម។) នេះគឺជាប្រធានបទសំខាន់ ដែលយើងបានពិភាក្សាគ្នា​កាលពីលើកមុន​។ សាតាំងប្រើចំណេះដឹង វិទ្យាសាស្ត្រ អបិយ​ជំនឿ វប្បធម៌បុរាណ និងនិន្នាការសង្គម ដើម្បីធ្វើឲ្យ​មនុស្សពុក​រលួយ ហើយទាំងនេះជាវិធី ៥ យ៉ាងដែលសាតាំងប្រើប្រាស់ដើម្បីធ្វើឲ្យ​មនុស្សពុក​រលួយ​។ នៅក្នុងចំណោមវិធីទាំង ៥នេះ តើឯងរាល់គ្នាគិតថា វិធីមួយណាដែលសាតាំងប្រើច្រើនជាងគេ ដើម្បីធ្វើឲ្យមនុស្សពុក​រលួយ​? តើវិធីមួយណា ដែលត្រូវប្រើ ដើម្បីធ្វើឲ្យ​មនុស្សពុក​រលួយ​ខ្លាំងបំផុត? (វប្បធម៌បុរាណ។ នេះគឺដោយសារតែទស្សនវិជ្ជារបស់សាតាំង ដែលមាននៅក្នុងគោលលទ្ធិរបស់ខុងជឺ និងម៉េនស៊ីស ត្រូវបានដក់ជាប់យ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងគំនិតរបស់យើង​។) ដូច្នេះ មានបងប្អូនប្រុសស្រីយើងមួយចំនួនគិតថាចម្លើយដែលត្រឹមត្រូវគឺ "វប្បធម៌បុរាណ"។ តើមាននរណា មានចម្លើយផ្សេងពីហ្នឹងទេ? (គឺចំណេះដឹង។ ដ្បិតចំណេះដឹងនេះបានរារាំងយើងមិនឲ្យ​យើងថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់។ វាបដិសេធការមានព្រះជន្មគង់នៅរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបដិសេធការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ នោះគឺមានន័យថាសាតាំងប្រាប់យើងឲ្យ​ចាប់ផ្តើមសិក្សាតាំងពីក្មេង ហើយមានតែតាមរយៈ​ការសិក្សា និងការទទួលបានចំណេះដឹងប៉ុណ្ណោះ ដែលធ្វើឲ្យយើងមានចក្ខុវិស័យភ្លឺថ្លា សម្រាប់អនាគត និងជោគវាសនាដ៏ត្រចះត្រចង់របស់យើង​។) សាតាំងប្រើចំណេះដឹង ដើម្បីគ្រប់គ្រងអនាគត និងវាសនារបស់អ្នក​ ហើយបន្ទាប់មកវា ដាក់ចន្លុះដឹកអ្នក​តាមក្រោយវា នេះជារបៀបដែលអ្នក​រាល់គ្នាគិតថាសាតាំងប្រើ​ ដើម្បីធ្វើឲ្យមនុស្សពុក​រលួយខ្លាំងបំផុត។  តើមាននរណា មានចំលើយផ្សេងពីហ្នឹងទេ?​ ឧទាហរណ៍ ចំពោះវិទ្យាសាស្ត្រ ឬនិន្នាការសង្គមវិញ តើយ៉ាងម៉េចដែរ? តើមាននរណា នឹង​កំណត់​ថា​ ទាំង​នេះ​ជាចម្លើយបានទេ? (មែនហើយ!) នៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំ​នឹងពិភាក្សាម្តងទៀត អំពីវិធី ៥ យ៉ាង ដែលសាតាំងប្រើ ដើម្បីធ្វើឲ្យមនុស្សពុក​រលួយ​ ហើយនៅពេលដែល​ខ្ញុំ​បញ្ចប់ ខ្ញុំ​នឹងសួរអ្នក​រាល់គ្នានូវសំណួរបន្ថែមទៀត ដើម្បីឲ្យយើងអាចដឹងច្បាស់ថា តើក្នុងចំណោមវិធីទាំងអស់នេះ មួយណាដែលសាតាំងប្រើ ដើម្បីធ្វើឲ្យមនុស្សពុក​រលួយ​ខ្លាំងបំផុត។

ក្នុងចំណោមវិធី៥យ៉ាង ដែលសាតាំងប្រើដើម្បីបំផ្លាញមនុស្សរួមមាន៖ វិធីទីមួយដែលយើងនឹងលើកឡើង គឺចំណេះដឹង ដូច្នេះ ចូរយើងយកចំណេះដឹងជាប្រធានបទដំបូងរបស់យើងដើម្បីមកសិក្សា។ សាតាំងប្រើចំណេះដឹងជានុយ។ សូមស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់៖ ចំណេះដឹងគ្រាន់តែជានុយមួយប្រភេទប៉ុណ្ណោះ។ មនុ​ស្ស​ត្រូវបានលួងលោមដើម្បីឲ្យខិតខំ និងធ្វើឲ្យប្រសើរឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ដើម្បីសម្រួចចំណេះដឹង និងបំពាក់វាលើខ្លួនរបស់ពួកគេ ហើយបន្ទាប់មកប្រើចំណេះដឹង ដើម្បីបើកទ្វារចូលទៅកាន់វិទ្យាសាស្ត្រ​។ អាចនិយាយម៉្យាងទៀតបាន​ថា នៅពេលដែលឯងទទួលបានចំណេះដឹងកាន់តែច្រើន នោះឯងនឹងកាន់តែយល់ច្រើន។ សា​តាំងប្រាប់មនុស្សទាំងអស់អំពីរឿងនេះ គឺវាប្រាប់មនុស្សឲ្យបង្កើនឧត្តមគតិខ្ពង់ខ្ពស់ឡើង នៅពេលពួកគេកំពុងរៀនសូត្រពីចំណេះដឹង ព្រមទាំងណែនាំពួកគេឲ្យបង្កើតមហិច្ឆតា និងសេចក្តីប្រាថ្នារបស់ខ្លួន។ មនុស្សមិនដឹងថាសាតាំង នាំយកសារជាច្រើនបែបនេះ ដើម្បីធ្វើឲ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍មិនដឹងខ្លួនថារបស់ទាំងនេះ​ត្រឹមត្រូវ ឬមានប្រយោជន៍នោះទេ។ ជាច្រើនលើកច្រើន​សារ មនុស្សបានដើរលើផ្លូវនេះដោយ ឧត្តមគតិ និងមហិច្ឆតាផ្លាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេដោយមិនដឹងខ្លួន។ មួយជំហានម្ដងៗ ពួកគេរៀនដោយគ្មានចេតនា​ ពីចំណេះដឹងដែលបានផ្តល់ឲ្យដោយសាតាំង នូវរបៀបដែលមនុស្សអស្ចារ្យ ឬមនុស្សល្បីល្បាញគិត។ ពួកគេក៏រៀនពីរឿងខ្លះ ស្តីពីទង្វើរបស់មនុស្សដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាវីរបុរសផងដែរ។ តើសាតាំងកំពុងគាំទ្រអ្វីខ្លះសម្រាប់មនុស្សក្នុងទង្វើរបស់វីរបុរសទាំងនេះ? តើវាចង់បណ្តុះគំនិតអ្វីខ្លះនៅក្នុងមនុស្ស? មុស្សនោះត្រូវតែជាអ្នកស្នេហាជាតិ មានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរចំពោះជាតិ និងមានស្មារតីជាវីរជនផងដែរ។ តើមនុស្សរៀនអ្វីខ្លះពីរឿងប្រវត្តិសាស្រ្ត ឬជីវប្រវត្តិរបស់វីរជន? គឺដើម្បីមានស្មារតីស្មោះត្រង់ផ្ទាល់ខ្លួន និងដើម្បីត្រៀមខ្លួនធ្វើអ្វីមួយសម្រាប់មិត្តភក្តិ និងបងប្អូនរបស់ខ្លួនដែរ។ នៅ​ក្នុង​ចំណេះដឹងរបស់សាតាំងនេះ មនុស្សបានរៀននូវរឿងជាច្រើនដោយមិនដឹងខ្លួន ដែលភាគច្រើនមិនមានភាពវិជ្ជមានទាល់​តែសោះ។ នៅចំកណ្តាលនៃការមិនប្រុងប្រយ័ត្នរបស់មនុស្ស នោះគ្រាប់ពូជដែលសាតាំងបានរៀបចំ ក៏ត្រូវបានដាក់ដាំនៅក្នុងគំនិតមិនទាន់ពេញវ័យរបស់មនុស្ស។ គ្រាប់ពូជទាំងនេះធ្វើឲ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេគួរតែជាមនុស្សពូកែ ជាមនុស្សល្បីល្បាញ ជាវីរបុរស ជាអ្នកស្នេហាជាតិ ជាមនុស្សដែលស្រឡាញ់ក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ និងជាមនុស្សដែលធ្វើអ្វីៗដើម្បីមិត្តភកិ្តជា​មួយ​នឹងស្មារតីស្មោះត្រង់របស់ខ្ខួន។ ដោយ​ការ​លួង​លោមរបស់សាតាំង ពួកគេបានដើរតាមផ្លូវដែលវាបានរៀបចំសម្រាប់ពួកគេដោយមិនដឹងខ្លួន។ នៅពេលពួកគេធ្វើដំណើរតាមផ្លូវនេះ ពួកគេត្រូវបានបង្ខំឲ្យទទួលយកច្បាប់នៃការរស់នៅរបស់សាតាំង។ ពួកគេមិនបានដឹងទាំងស្រុងទេថា ពួកគេបង្កើតច្បាប់ផ្ទាល់ខ្លួនដែលពួកគេរស់នៅ ប៉ុន្តែច្បាប់ទាំងនេះ មិនមានអ្វីក្រៅពីច្បាប់របស់សាតាំងដែលវាបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងពួកគេដោយបង្ខំនោះទេ។ សាតាំងបានរៀចំជីវិតពួកគេក្នុងអំឡុងពេលនៃការរៀនសូត្រ ជំរុញគោលបំណង​របស់ពួកគេ និងកំណត់គោលដៅជីវិតរបស់ពួកគេ ច្បាប់ដើម្បីរស់នៅ និងទិសដៅនៅក្នុងជីវិត សាតាំងបានបណ្តុះអ្វីៗទាំងអស់នេះនៅក្នុងពួកគេ ដោយការប្រើរឿង ជីវប្រវត្តិ និងមធ្យោ​បាយ​ផ្សេងទៀតដែលអាចធ្វើទៅបាន ដើម្បីទាក់ទាញមនុស្ស​បន្ដិច​ម្ដងៗរហូតដល់ពួកគេស៊ីនុយនោះ។ តាម​វិធីនេះ ក្នុងអំឡុងពេលរៀនសូត្ររបស់ពួកគេ អ្នកខ្លះចូលចិត្តអក្សរសាស្ត្រ អ្នកខ្លះចូលចិត្តសេដ្ឋកិច្ច ខ្លះទៀតចូលចិត្តតារាវិទ្យា ឬភូមិវិទ្យាជា​ដើម។ល។ ហើយក៏មានអ្នកខ្លះចូលចិត្ដ​​នយោបាយ អ្នកខ្លះចូលចិត្តរូបវិទ្យា គីមីវិទ្យា និងអ្នកខ្លះទៀតចូលចិត្តទេវសាស្ដ្រជាដើម។ ទាំងនេះគឺសុទ្ធតែជាផ្នែកនៃចំណេះដឹងទូទៅ។ នៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់ៗដឹងថា តើរឿងទាំងនេះគឺជាអ្វីឲ្យ​ប្រាកដ ហើយឯងរាល់គ្នា ក៏ធ្លាប់មានទំនាក់​ទំនងជាមួយពួកវាពីមុនមករួចហើយដែរ។ ម្នាក់ៗ​មានសមត្ថភាពក្នុងការនិយាយមិនចេះចប់មិនចេះហើយ អំពីមែកធាងនៃចំណេះដឹងទាំងនេះ។ ដូច្នេះ​វាច្បាស់ណាស់ថា  ចំណេះដឹងនេះបានជ្រួតជ្រាបដល់គំនិតរបស់មនុស្សហើយ។ វាជាការធម្មតាទេដែលមើលឃើញទីតាំងដែលកាន់កាប់ដោយចំណេះដឹងនេះ នៅក្នុងគំនិតរបស់មនុស្ស និងថាតើវាមានឥទ្ធិពលខ្លាំងប៉ុណ្ណាលើពួកគេ។ នៅពេលដែលមាននរណាម្នាក់បង្កើនឥទ្ធិពលចំពោះផ្នែកនៃចំណេះដឹង ឬនៅពេលមនុស្សម្នាក់បានលង់ស្រឡាញ់វាខ្លាំង ហើយបន្ទាប់មកពួកគេបានអភិវឌ្ឍមហិច្ឆតា ដោយមិនដឹងខ្លួនតួយ៉ាងដូចជា៖ អ្នកខ្លះចង់ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ អ្នកខ្លះចង់ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធផ្នែកអក្សរសាស្ត្រ អ្នកខ្លះចង់បង្កើតអាជីពក្រៅឆាកនយោបាយ ហើយអ្នកខ្លះចង់ចូលរួមផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច និងក្លាយជាអ្នកជំនួញជា​ដើម។ល។ ហើយមានមនុស្សមួយចំណែកតូច ដែលចង់ក្លាយជាវីរបុរសក្លាយជាអ្នកអស្ចារ្យ ឬល្បីល្បាញជាដើម។ មិនខ្វល់ថា គេចង់ក្លាយទៅជានោះមនុស្សប្រភេទណានោះទេ តែគោលដៅរបស់ពួកគេគឺយកវិធីសាស្រ្តនៃការរៀនសូត្រពីចំណេះដឹងនេះ មកប្រើវាដើម្បីខ្លួនគេផ្ទាល់ ដើម្បីសំរេចបំណងប្រាថ្នា និងមហិច្ឆតារបស់គេតែប៉ុណ្ណោះ។ មិនខ្វល់ថាវាស្តាប់មើលទៅល្អប៉ុណ្ណានោះទេ ទោះបីពួកគេចង់សម្រេចក្តីសុបិន្តរបស់ពួកគេ មិនឲ្យខ្ជះខ្ជាយជីវិត ឬក៏មានអាជីពជាក់លាក់ណាមួយក៏ដោយ គឺពួកគេបានលើកកម្ពស់ឧត្តមគតិ និងមហិច្ឆិតាខ្ពស់បំផុតរបស់ខ្លួនឯង ប៉ុន្តែតើអ្វីទាំងអស់នេះ វាមានសារៈសំខាន់អ្វីខ្លះ? តើឯងរាល់គ្នាធ្លាប់បានពិចារណាសំណួរនេះពីមុនដែរឬទេ? ហេតុអ្វីបានជាសាតាំងធ្វើរបៀបនេះ? តើអ្វីជាគោលបំណងរបស់សាតាំងក្នុងការបណ្តុះរបស់ទាំងនេះក្នុងមនុស្ស? ដួងចិត្តរបស់ឯងរាល់គ្នា ត្រូវតែច្បាស់លាស់ចំពោះសំណួរនេះ។

ឥឡូវ សូមយើងពិចារណាអំពីរបៀបដែលសាតាំងប្រើចំណេះដឹងទៅពង្វក់លើមនុស្ស។ ដំបូងយើងត្រូវមានការយល់ដឹងច្បាស់លាស់អំពីរឿងទាំងនេះជាមុនសិន៖ តាមរយៈចំណេះដឹងនេះ តើសាតាំងចង់ឲ្យអ្វីទៅមនុស្ស? តើផ្លូវប្រភេទណា ដែលវាចង់ដឹកនាំមនុស្សចុះទៅ? (គឺផ្លូវដែលប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់) ត្រូវហើយពិតជាត្រូវមែន គឺដើម្បីប្រឆាំ​ង​នឹងព្រះជាម្ចាស់។ ដូច្នេះ​ឯងអាចឃើញថានេះគឺជាលទ្ធផលនៃមនុស្សដែលទទួលបានចំណេះដឹង គឺពួកគេចាប់ផ្តើមប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់។ ដូច្នេះ​ តើអ្វីជាបំណងអាក្រក់របស់សាតាំង? តើឯងមិនច្បាស់អំពីរឿងនេះមែនទេ? ក្នុងអំឡុងពេលនៃដំណើរការរៀនសូត្រពីចំណេះដឹងរបស់មនុស្ស សាតាំងប្រើវិធីសាស្រ្តគ្រប់បែបយ៉ា​ង មិនថាតាមរយៈការនិទានរឿងជាច្រើននោះ​ទេ គឺ​សុទ្ធ​​តែដើម្បីផ្ដល់ឲ្យគេនូវចំណេះដឹងខ្លះៗ ឬ​អនុញ្ញាត​ឲ្យពួកគេបំពេញបំណងប្រាថ្នា ឬមហិច្ឆិតារបស់ពួកគេ។ តើផ្លូវអ្វីដែលសាតាំងចង់ដឹកនាំឯងចុះទៅ? មនុស្សគិតថាវាមិនមានអ្វីខុសឆ្គងទេ​ចំពោះការរៀនសូត្រពីចំណេះដឹងនោះ ដ្បិតវាជារឿងធម្មតាទៅហើយ​។  និយាយ​ឲ្យ​ស្រួល​ស្ដាប់​ទៅ ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ការជំរុញ​​ឧត្តមគតិខ្ពង់ខ្ពស់ ឬឲ្យ​មាន​​មហិច្ឆិតា គឺត្រូវតែមានការជំរុញ ហើយនេះគឺជាផ្លូវត្រឹមត្រូវក្នុងជីវិត។ តើវាមិនមែនជាវិធីដ៏ប្រសើររុង​រឿង​មួយទេឬអី សម្រាប់មនុស្សក្នុងការរស់នៅ ប្រសិនបើពួកគេអាចដឹងពីឧត្តមគតិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ឬសម្រេចបាននូវអាជីពដោយជោគជ័យ? តាមរយៈការធ្វើអ្វីៗទាំងនេះ មនុស្សមិនត្រឹមតែអាចគោរពដល់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងមានឱកាសបន្សល់ទុកនូវប្រវតិ្តសាស្រ្តផងដែរ តើនេះមិនមែនជារឿងល្អទេឬអី? នេះជារឿងល្អនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់មនុស្សលោកីយ៍ ហើយចំពោះពួកគេ វាគួរតែជារឿងត្រឹមត្រូវ និងវិជ្ជមាន។ ដូច្នេះ ចំពោះបំណងអាក្រក់របស់សាតាំង​ ដែលនាំមនុស្សដើរលើផ្លូវប្រភេទនេះ តើវាមិនល្អដែរទេឬអី? វាមិនមែនជារឿងល្អនោះទេ។ តាមពិតទៅ មិនថាឧត្តមគតិរបស់មនុស្សខ្ពស់យ៉ាងណា ទោះ​បីជាបំណងប្រាថ្នារបស់មនុស្សមានភាពប្រាកដនិយម ឬវាមើលទៅសមហេតុផលយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏អី្វៗដែលមនុស្សទាំងអស់ចង់សម្រេចបាន ឬស្វែងរក មានជាប់ទាក់ទងទៅនឹងពាក្យពីរម៉ាត់​នេះ​ដែរ។ ពាក្យទាំងពីរនេះ គឺសំខាន់ណាស់សម្រាប់ជីវិតរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយវាជាអ្វីដែលសាតាំងមានបំណងចង់បណ្តុះនៅក្នុងមនុស្ស។ តើពាក្យទាំងពីរម៉ាត់នេះជាអ្វី? ពាក្យទាំងពីរម៉ាត់នោះរួមមាន៖ “ កិត្តិយស” និង “បុណ្យសក្តិ” ។ សាតាំងប្រើវិធីសាស្រ្ដ​ដែលឈ្លាសវៃបំផុត ជាវិធីសាស្រ្តមួយដែលមានភាពស៊ីសង្វាក់គ្នាយ៉ាងខ្លាំងទៅនឹងការយល់ដឹងរបស់មនុស្ស និងមិនមានលក្ខណៈតឹងតែងទាល់តែសោះ ដោយសារតែបែបនេះហើយ ទើបវាធ្វើឲ្យមនុស្សទទួលយករបៀបរបប ច្បាប់ទំលាប់រស់នៅរបស់វាដោយមិនដឹងខ្លួន ដើម្បីសម្រេចបានគោលដៅ ហើយនិងទិសដៅជីវិតនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ មិនតែប៉ុណ្ណោះ ការធ្វើដូច្នេះ ក៏ធ្វើឲ្យពួកគេមានមហិច្ឆតាក្នុងជីវិតដោយមិនដឹងខ្លួនផងដែរ។ មិនថាមហិច្ឆតាជីវិតទាំងនេះមើលទៅអស្ចារ្យប៉ុនណានោះទេ តែវាត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងពាក្យពីរម៉ាត់គឺ “កិត្តិយស” និង “បុណ្យសក្តិ”។ តាមពិតទៅ គ្រប់មនុស្សទាំងអស់ មិនថាមនុស្សអស្ចារ្យ ឬល្បីល្បាញ ឬមនុស្សធម្មតានោះទេ គឺសុទ្ធតែរស់នៅមានទំនាក់ទំនងទៅនឹងពាក្យទាំងពីរម៉ាត់នេះគឺ “កិត្តិយស” និង “បុណ្យសក្តិ”។ មនុស្សគិតថា នៅពេលដែលគេមានកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិហើយ នោះគេអាចទាញយកប្រយោជន៍ពីវាបាន ដូចជាទទួលបានឋានៈខ្ពស់ និងមានទ្រព្យសម្បត្ដិស្តុកស្តម្ភ ព្រម​ទាំងរស់នៅរីករាយនៅក្នុងជីវិត។ ពួកគេគិតថាកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិ គឺជាដើមទុនមួយដែលពួកគេអាចប្រើ ដើម្បីទទួលបានជីវិតស្កប់ស្កល់ និងភាពរីករាយនៃជីវិត។ ដោយ​សារភាព​លោភលន់របស់មនុស្យជាតិ ចង់បានកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិនេះ មនុស្សហ៊ានស្ម័គ្រចិត្ត ប្រគល់រាងកាយ ចិត្តគំនិត និងអ្វីទាំងអស់ដែលពួកគេមាន រួមទាំងអនាគត និងជោគវាសនារបស់ពួកគេទៅសាតាំងដោយមិនស្តាយស្រណោះ។ ពួកគេធ្វើដូច្នេះ ដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរសូម្បីតែបន្តិ​ច ថែមទាំងមិនខ្វល់ខ្វាយ ដើម្បីស្តារអ្វីៗទាំងអស់ដែលពួកគេបានប្រគល់ឲ្យមកវិញឡើយ។ តើមនុស្ស​អាចគ្រប់​គ្រងលើខ្លួនឯងបានទេ នៅពេលដែលពួកគេស្ថិតក្រោមជំរករបស់សាតាំង និងស្មោះត្រង់ចំពោះវានោះ? ពិតជាមិនអាចទេ។ ពួកគេត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយសាតាំងទាំងស្រុង​។ ពួកគេបានលិចចូលយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងភក់ ហើយមិនអាចរំដោះខ្លួនឯងបានឡើយ។ នៅពេល​ដែលមនុស្សម្នាក់មាន កិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិ ពួកគេលែងស្វែងរកអ្វីដែលភ្លឺ អ្វីដែលសុចរិត ឬអ្វីដែលស្រស់ស្អាត និងល្អទៀតហើយ​។ នេះគឺដោយសារតែអំណាចងប់ងល់នៃកិត្តិ​យស និងបុណ្យសក្តិ នៅលើមនុស្សវាធំខ្លាំងពេក ហើយពួកវាបានក្លាយជាអ្វីដែលមនុស្សដេញតាមស្វែង​​រក​​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ និង​អស់​កល្ប​ជានិច្ច​គ្មានទីបញ្ចប់។ តើនេះមិនពិតទេឬអី? មនុស្សមួយចំនួននឹងនិយាយថាការរៀនសូត្រ​ពីចំណេះដឹង គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីការអានសៀវភៅ ឬរៀនអ្វីមួយចំនួនដែលពួកគេមិនបានដឹង ដើម្បីកុំឲ្យដើរក្រោយគេ ឬរត់តាមពិភពលោកមិនទាន់។ ចំណេះដឹងត្រូវតែរៀនសូត្រ ដើម្បីមានអនាគតល្អប្រសើរ និងមានលទ្ធភាពផ្គត់ផ្គង់នូវតម្រូវការចាំបាច់នានារបស់ខ្លួនបាន។ តើមានមនុស្សណាដែលស៊ូទ្រាំនឹងការខិតខំសិក្សាអស់​រយៈ​ពេលរាប់ឆ្នាំ ដើម្បីគ្រាន់តែអាចបំពេញតែតម្រូវការប្រចាំថ្ងៃ ឬក៏ដើម្បីតែដោះស្រាយបញ្ហាក្រពះតែមួយ​មុខនោះ? ទេ គ្មាននរណាធ្វើបែបនេះឡើយ។ ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សត្រូវទទួលរងនូវការលំបាក​ទាំងនេះ អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំបែបនេះ? គឺដើម្បីកិត្តិ​យស និង​បុណ្យសក្ដិនេះឯង។ កិត្តិយស  និង​បុណ្យ​សក្ដិ​កំពុងរង់ចាំពួកគេពីចម្ងាយ ហើយក៏កំពុងហៅពួកគេផងដែរ​ ពួកគេជឿថាមានតែតាមរយៈ​ការឧស្សាហ៍ព្យាយាម​​ ការលំបាក និងការតស៊ូរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ទើបពួកគេអាចដើរតាម​ផ្លូវ ដែលនាំឲ្យពួកគេទទួលបានកិត្តិយស និង​បុណ្យសក្តិបាន។ មនុស្សបែបនេះ ត្រូវតែរងនូវការលំបាកទាំងនេះ សម្រាប់ផ្លូវអនាគតផ្ទាល់ខ្លួន ដើម្បីភាពរីករាយនាពេលអនាគត និងដើម្បីទទួល​បានជីវិតប្រសើរ។ តើឯងរាល់គ្នាអាចប្រាប់ខ្ញុំបានទេថា ចំណេះដឹងនេះជាអ្វី? តើវាមិនមែនជាច្បាប់នៃការរស់នៅដែលមាននៅក្នុងខ្លួនមនុស្ស ជាច្បាប់ដែលសាតាំងបង្រៀន​ពួកគេនៅក្នុងមេរៀនចំណេះដឹងរបស់ពួកគេទេឬអី? តើវាមិនមែនជា “ឧត្តមគតិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់” នៃជីវិតដែលសាតាំងបានបណ្តុះនៅក្នុងមនុស្សទេឬអី? ជាឧទាហរណ៍​ សូមគិតអំពីគំនិតរបស់មនុស្សអស្ចារ្យ សេច​ក្តីស្មោះត្រង់របស់មនុស្សល្បីឈ្មោះ ឬភាពក្លាហាននៃឥស្សរជន វីរៈបុរស ឬក៏ភាពក្លាហានប្រកបដោយសីលធម៌ និងសេចក្តីសប្បុរសរបស់តួឯក និងអ្នកគុនដាវនៅក្នុងប្រលោមលោកសិល្បៈក្បាច់គុនជាដើម តើទាំងនេះមិនមែនជារបៀបដែលសាតាំងបញ្ចូលក្នុងគំនិតទាំងអស់នេះទេឬអី? (មែន! គឺវាដូច្នេះមែន។)  គំនិតទាំងនេះជះឥទ្ធិពលដល់មនុស្សពីជំនាន់​​មួយទៅជំនាន់មួយ ហើយមនុស្សនៅ​ក្នុងជំនាន់​នីមួយៗ ត្រូវបាននាំឲ្យទៅទទួលយកគំនិតទាំងនេះ រស់នៅតាមគំនិតទាំងនេះ និងដេញតាមពួកវាដោយ​គ្មានទីបញ្ចប់។ នេះជាផ្លូវ ជាបណ្តាញ ដែលសាតាំងប្រើចំណេះដឹង ដើម្បីបំផ្លាញមនុស្ស។ ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីសាតាំងបានដឹកនាំមនុស្សមកតាមផ្លូវនេះហើយ​ តើពួកគេនៅតែអាចថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់បានឬទេ? តើចំណេះដឹង និងគំនិតដែលសាតាំងបានបណ្តុះនៅក្នុងមនុស្ស មាននៅក្នុងការថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ដែរឬទេ? តើពួកគេមានកាន់អ្វីដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់សេចក្តីពិតដែរឬទេ? តើពួកគេមានអ្វីដែលកោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់​ ហើយងាកចេញពីអំពើអាក្រក់ដែរឬទេ? (ទេពួកគេមិនមានទេ។) ឯងរាល់គ្នាហាក់ដូចជាមិនច្បាស់លាស់នោះទេ ក៏ប៉ុន្តែ​មិនមែនជាបញ្ហាអ្វីទេ។ ដរាបណាឯងដឹងថា “កិត្តិយស” និង “បុណ្យសក្តិ” គឺជាពាក្យសំខាន់ពីរម៉ាត់​ដែលសាតាំងប្រើដើម្បីទាក់ទាញមនុស្សឲ្យដើរលើផ្លូវអាក្រក់​ នោះគឺវាគ្រប់គ្រាន់ណាសទៅហើយ។

សូមយើងពិចារណាឡើងវិញដោយសង្ខេបនូវអ្វីដែលយើងបានពិភាក្សាមកដល់កន្លែងនេះ។ តើសាតាំងប្រើអ្វីដើម្បីរក្សាមនុស្សឲ្យស្ថិតជាប់នៅក្នុងការគ្រប់​គ្រង​រ​បស់វា? (គឺកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិ) ដូច្នេះសាតាំងប្រើកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិ ដើម្បីគ្រប់គ្រងគំនិតរបស់មនុស្សឲ្យគិតតែពីកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិរហូត។ ពួកគេតស៊ូប្រឹងប្រែងដើម្បីកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិ ទទួលរងទុក្ខលំបាកដើម្បីកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិ ស៊ូទ្រាំភាពអាម៉ាស់ដើម្បីកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិ លះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេមានដើម្បីកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិ ហើយពួកគេនឹងធ្វើការវិនិច្ឆ័យ ឬការសម្រេចចិត្តណាមួយដើម្បីកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិ។ តាមវិធីនេះសាតាំងបានចងមនុស្សជាមួយនឹងខ្សែដែលមើលមិនឃើញ ហើយពួកគេមិនមានកម្លាំង ឬភាពក្លាហានក្នុងការបោះចោលរបស់នេះឡើយ។ ពួកគេកំពុងទ្រាំទ្រនឹងឧបសក្គ និងទុក្ខលំបាកដ៏ខ្លាំងជាច្រើន ដោយមិនដឹងខ្លួន។ ដោយសារ កិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិនេះ មនុស្សជាតិបានបដិសេធចោលព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងក្បត់ព្រះអង្គ ហើយក្លាយជាមនុស្សអាក្រក់កាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ហេតុដូច្នេះ ពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ មនុស្សត្រូវបានបំផ្លាញក្រោមឥទ្ធិពលកិត្តិ​យស និងបុណ្យសក្តិរបស់សាតាំង។ សូមសំឡឹង​មើល ពីទង្វើរបស់សាតាំង តើបំណងអាក្រក់របស់វា មិនគួរជាទីស្អប់ខ្ពើមណាស់ទេឬអី? ប្រហែលជាថ្ងៃនេះ ឯងរាល់គ្នា នៅតែមិនអាចមើលឃើញបំណងអាក្រក់របស់សាតាំង ពីព្រោះឯងគិតថាមនុស្សម្នាក់មិនអាចរស់នៅដោយគ្មានកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិបានទេ។ ឯងគិតថាប្រសិនបើមនុស្សចាកចោលកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិ នោះពួកគេនឹងលែងមើលឃើញផ្លូវទៅមុខ លែងមើលឃើញគោលដៅរបស់ពួកគេទៀតហើយ ព្រមទាំងថាអនាគតរបស់ពួកគេនឹងក្លាយជាងងឹតអាប់អួរជាមិនខាន។ ក៏ប៉ុន្តែ យូរៗទៅ នៅថ្ងៃណាមួយឯងរាល់គ្នានឹងដឹងថាកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិ គឺជាខ្សែដ៏អាក្រក់ជាទីបំផុតដែលសាតាំងប្រើដើម្បីចងមនុស្ស។ នៅពេលដែលថ្ងៃនោះមកដល់ ឯងនឹងតទល់យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ចំពោះការគ្រប់គ្រងរបសសា​តាំង ហើយប្រឆាំងយ៉ាងខ្លាំងនឹងខ្សែដែលសាតាំងប្រើដើម្បីចងឯង។ នៅពេលដែលពេលវេលាដែលឯងចង់បោះចោលរបស់ទាំងអស់ ដែលសាតាំងបានបណ្តុះក្នុងខ្លួនឯងមកដល់ នោះឯងនឹងបែកចេញពីសាតាំង ហើយឯងនឹងស្អប់អ្វីទាំងអស់ដែលសាតាំងបាននាំយកមកឲ្យឯង។ មានតែ​ពេលនោះទេ ដែលមនុស្សជាតិ នឹងមានសេច​​ក្តីស្រឡាញ់ ព្រមទាំងប្រាថ្នាចង់បានព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងពិតប្រាកដ។

យើងទើបតែបាននិយាយអំពីវិធីសាស្រ្តដែលសាតាំងប្រើចំណេះដឹងទៅបំផ្លាញមនុស្ស ដូច្នេះ ជាបន្ទាប់ទៀត សូមយើងចូលរួមសិក្សាអំពីរបៀបដែលសាតាំងប្រើវិទ្យាសាស្ត្រទៅបំផ្លាញមនុស្សវិញម្តង។ ជាដំបូង សាតាំងប្រើឈ្មោះវិទ្យាសាស្ត្រ ដើម្បីបំពេញតាមការចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់មនុស្ស បំណងប្រាថ្នាចង់ស្រាវ​ជ្រាវវិទ្យាសាស្ត្ររបស់មនុស្ស និងការស្រាវជ្រាវអាថ៌កំបាំងជាដើម។ ក្នុងនាមវិទ្យាសាស្ត្រ សាតាំងបំពេញសេចក្តីត្រូវការខាងសម្ភារៈនិយមរបស់មនុស្ស ហើយនិងតំរូវការមូលដ្ឋានរបស់មនុស្សដើម្បីបន្តអភិវឌ្ឍសមត្ថភាពជីវិតរបស់ពួកគេ ដើម្បីធ្វើឲ្យគុណភាពនៃជីវិតរបស់ពួកគេកាន់តែប្រសើរឡើង។ ហេតុដូច្នេះ វាគឺជាហេតុផលដែលសាតាំងប្រើវិទ្យាសាស្ត្រ ដើម្បីបំផ្លាញមនុស្ស។ តើមានតែចិត្ត ឬគំនិតរបស់មនុស្សតែប៉ុណ្នឹងទេឬ ដែលសាតាំងបានបំផ្លាញតាម​រយៈ​ការប្រើវិទ្យាសាស្រ្តនេះ? មិនមែនតែប៉ុណ្ណឹងទេ គឺមានដូចជា មនុស្ស ព្រឹត្តិការណ៍ និងអ្វីៗដែលយើងអាចមើលឃើញនៅជុំវិញយើង និងមានទំនាក់ទំនងជាមួយដែរ តើមានអ្វីផ្សេងទៀតដែរឬទេ ដែលសាតាំងប្រើវិទ្យាសាស្ត្រដើម្បីបំផ្លាញនោះ? (បរិស្ថានធម្មជាតិ។) ត្រឹមត្រូវ។ ឯងរាល់គ្នាហាក់ដូចជារងផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងពីបញ្ហានេះ ព្រមទាំងទទួលឥទ្ធិពលពីវាយ៉ាងខ្លាំងផងដែរ។ ក្រៅពីការប្រើប្រាស់ ការរកឃើញ និងការសន្និដ្ឋានផ្សេងៗនៃវិទ្យាសាស្ត្រ ដើម្បីបំភាន់មនុស្សរួចមក សា​តាំ​ងក៏ប្រើវិទ្យាសាស្ត្រជាមធ្យោបាយមួយ ដើម្បីអនុវត្តការបំផ្លិចបំផ្លាញ និងការកេងប្រវ័ញ្ចបរិស្ថាន​រស់នៅដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់មនុស្សផងដែរ។ វាធ្វើបែបនេះក្រោមលេសថាប្រសិន​បើ​មនុស្សធ្វើការស្រាវ​ជ្រាវបែបវិទ្យាសាស្ត្រ នោះបរិយា​កាសរស់នៅ និងគុណភាពជីវិតរបស់មនុស្សនឹងកាន់តែប្រសើរឡើងជាបន្តបន្ទាប់ ហើយគោលបំណងនៃការអភិវឌ្ឍវិទ្យាសាស្ត្រ គឺដើម្បីបំពេញបំណងនៃការកើនឡើងនូវតម្រូវការសំភារៈនិយមជាប្រចាំថ្ងៃរបស់មនុស្ស ហើយតម្រូវការរបស់ពួកគេបន្តធ្វើឲ្យប្រសើរឡើងនូវគុណភាពជីវិតរបស់ពួកគេ។ នេះគឺជាមូលដ្ឋានខាងទ្រឹស្តី នៃការអភិវឌ្ឍវិទ្យាសាស្ត្ររបស់សាតាំង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តើវិទ្យាសាស្ត្របាននាំអ្វីខ្លះដល់មនុស្សជាតិ? តើបរិស្ថានដែលយើងមានទំនាក់ទំនងជាមួយមានអ្វីខ្លះ? តើខ្យល់ដង្ហើមដែលមនុស្សជាតិដកយក មិនត្រូវបានបំពុលទេឬអី? តើទឹកដែលយើងផឹកនៅតែបរិសុទ្ធឬទេ? (គឺអត់ទេ) តើអាហារដែលយើងទទួលទាន ពិតជាធម្មជាតិឬទេ? ភាគច្រើន វាត្រូវបានដាំដុះដោយប្រើជីគីមី និងដាំដុះដោយប្រើការកែប្រែហ្សែន ហើយវាក៏មានការផ្លាស់ប្តូរហ្សែនបង្កឡើងដោយការប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រវិទ្យាសាស្ត្រផ្សេងៗផងដែរ។ សូម្បីតែបន្លែ និងផ្លែឈើដែលយើងញ៉ាំក៏លែងមានលក្ខណៈធម្មជាតិទៀតដែរ។ សព្វថ្ងៃ សូម្បីតែស៊ុតធម្មជាតិក៏ពិបាករកដែរ ហើយស៊ុតទៀតសោត ក៏លែងមានរសជាតិដូចពីកាលមុនដែរ ទាំងអស់នេះគឺដោយសារតែអ្វីៗត្រូវបំលែង និងកែច្នៃទាំងស្រុងដោយដំណើរការវិទ្យាសាស្ត្ររបស់សាតាំង។ សូមក្រឡេកមើលរូបភាពធំៗ បរិយាកាសទាំងមូល ត្រូវបានបំផ្លាញ និងបំពុល។ ភ្នំ បឹងបួរ ព្រៃឈើ ទន្លេ មហាសមុទ្រ និងអ្វីៗទាំងអស់ទាំងនៅខាងលើ និងនៅខាងក្រោមដី ត្រូវបានបំផ្លាញដោយអ្វីដែលគេហៅថា សមិទ្ធិផលវិទ្យាសាស្ត្រ។ សរុបសេចក្ដីមក បរិស្ថាន​ធម្មជាតិទាំងមូល ដែលជាបរិស្ថានរស់នៅដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យមនុស្ស គឺត្រូវបានបំផ្លាញ និងខូចខ្ទេចខ្ទីដោយវិទ្យាសាស្ត្រ។ ទោះបីជាមានមនុស្សជាច្រើនដែលទទួលបាននូវអ្វីដែលពួកគេតែងតែសង្ឃឹមចង់បាន ដើម្បីបំពេញទៅលើគុណភាពនៃជីវិត ទាំងសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នា និងរូបសាច់របស់ពួកគេក៏ដោយ ក៏បរិស្ថានដែលមនុស្សរស់នៅត្រូវបានបំផ្លាញ និងខូចខ្ទេចខ្ទី ដោយសមិទ្ធិផលផ្សេងៗដែលកើតចេញមកពីវិទ្យាសាស្ត្រដែរ។ ឥឡូវនេះយើងលែងមានសិទ្ធិដកដង្ហើមយកខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធទៀត​ហើយ។ តើនេះមិនមែនជាទុក្ខព្រួយរបស់មនុស្សជាតិទេឬអី? តើមានសុភមង្គលណា​ខ្លះនៅសល់ ដែលនិយាយជំនួសមនុស្សទេ នៅពេលដែលគេត្រូវរស់នៅក្នុងកន្លែងបែបនេះ? ទីកន្លែង និងបរិយកាសដែលមនុស្សបានរស់នៅនេះ គឺកាលដើមដំបូងឡើយ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមកសម្រាប់មនុស្ស។ ទឹកសម្រាប់​មនុស្សផឹក ខ្យល់សម្រាប់មនុស្សដកដង្ហើម អាហារ​សម្រាប់មនុស្សបរិភោគ រុក្ខជាតិ ព្រៃព្រឹក្សា មហាសមុទ្រ ហើយនិងគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃ បរិយាកាសរស់នៅនេះ ត្រូវបានប្រទានមកមនុស្ស​តាមរយៈព្រះជាម្ចាស់ ហើយវាមានលក្ខណៈធម្មជាតិ ដែលដំណើរការស្របតាមច្បាប់ធម្មជាតិដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតឡើង។ ប្រសិនបើគ្មានវិទ្យាសាស្រ្តទេ​ នោះមនុស្សនឹងសប្បាយចិត្ត ហើយអាចរីករាយនឹងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលល្អបំផុត ស្របតាម​មាគ៌ារបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងស្របតាមអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់ពួកគេ ដើម្បីទទួលបានភាពរីករាយ។ ឥឡូវនេះ អ្វីៗទាំងអស់ត្រូវបានបំផ្លាញដោយសាតាំង។ ទីកន្លែងរស់នៅជាមូលដ្ឋានរបស់មនុស្ស គឺលែងមានលក្ខណៈដើមរបស់វាទៀតហើយ។ ក៏ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ មានសមត្ថភាពអាចដឹងអំពីអ្វី ដែល​បណ្តាល ឬរបៀបដែលធ្វើឲ្យបញ្ហានេះកើតឡើងយ៉ាងដូចម្តេចនោះទេ ហើយមានមនុស្សជាច្រើនទៀតចូលទៅរកវិទ្យាសាស្ត្រ ព្រមទាំងយល់ដឹងពីវា តាមរយៈគំនិតដែលសាតាំងបានបណ្តុះឡើងនៅក្នុងពួកគេ។ តើនេះមិនគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម និងគួរឲ្យអាណិតអាសូរទេឬអី? ពេលនេះ សាតាំងបានយកកន្លែងដែលមានមនុស្សរស់នៅ ព្រមទាំងបរិយាកាសរស់នៅរបស់ពួកគេ ដោយបំផ្លាញពួកគេនៅក្នុងជោគវាសនានេះ ហើយនិងធ្វើឲ្យមនុស្សជាតិបន្តរស់នៅតាមរបៀបនេះដដែល តើព្រះជាម្ចាស់ ត្រូវបំផ្លាញមនុស្សទាំងនេះចោលដែរឬទេ?  ប្រសិនបើមនុស្សបន្តរស់នៅតាមរបៀបនេះ តើពួកគេនឹងទៅជាយ៉ាងណា? (ពួកគេនឹងត្រូវបានលុបបំបាត់ចោល) តើពួកគេនឹងត្រូវលុបបំបាត់ចោលដោយរបៀបណា? បន្ថែមពីលើភាពលោភលន់របស់មនុស្ស ដែលចង់បានកិត្តិយស និងបុណ្យសក្តិ នោះពួកគេបន្តការរុករកវិទ្យាសាស្ត្រ និងធ្វើការស្រាវជ្រាវឲ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ ហើយបន្តធ្វើសកម្ម​ភាពដោយឥតឈប់ឈរ ដើម្បីបំពេញតំរូវការសម្ភារៈនិយម និងបំណងប្រាថ្នាផ្ទាល់របស់ខ្លួន។ តើអ្វីជាផលវិបាកចំពោះមនុស្ស? ជាដំបូង គឺតុល្យភាពបរិស្ថាន​ត្រូវខូច ហើយនៅពេលដែលវាកើតឡើង នោះរាងកាយរបស់មនុស្ស សរីរាង្គខាងក្នុងរបស់ពួកគេត្រូវកខ្វក់ និងខូចខាតដោយ​សារ​បរិយាកាសគ្មានតុល្យភាពនេះ ហើយបណ្តាល​​ឲ្យកើតមានជំងឺឆ្លង និងជំងឺរាតត្បាតផ្សេងៗជាច្រើន រាលដាលពាសពេញពិភពលោក។ តើវាមិនពិតទេឬអី ដែលថាស្ថានភាពពេលនេះគឺ មនុស្សមិនអាចគ្រប់​គ្រងបានឡើយ? ឥឡូវ ដែលឯងរាល់គ្នាយល់អំពីរឿងនេះហើយ ប្រសិនបើមនុស្សមិនធ្វើតាមព្រះជាម្ចាស់ តែបែរទៅធ្វើតាមសាតាំងវិញ តាមរយៈការប្រើចំណេះដឹងដើម្បីបង្កើនខ្លួនឯង ការប្រើវិទ្យាសាស្ត្រដើម្បីរុករកឥតឈប់ឈរអំពីអនាគតនៃជីវិតមនុស្ស​ជាតិ និង​ការប្រើវិធីសាស្រ្តបែបនេះដើម្បីបន្តរស់នៅ នោះតើឯងអាចដឹងទេថាវិធីនេះនឹងបញ្ចប់មនុស្សជាតិយ៉ាង​ដូច​ម្ដេច? (វាមានន័យថាផុតពូជ) ត្រូវហើយវានឹងចប់ជារៀងរហូត។ មនុស្សជាតិកាន់តែខិតជិតដល់ការផុតពូជរបស់ខ្លួនមួយជំហានម្តងមួយៗ! ឥឡូវ វាហាក់ដូចជាវិទ្យាសាស្ត្រ គឺជាប្រភេទនៃវេទមន្តមួយ ដែលសាតាំង​បានរៀបចំសម្រាប់មនុស្ស ដូច្នេះនៅពេលដែលឯងរាល់គ្នាព្យាយាមស្វែងយល់ពីអ្វីមួយ គឺឯងធ្វើវានៅក្នងអ័ព្ទ​ដ៏​ក្រាស់ ហើយមិនថាឯងខំប្រឹងមើលវាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ឯងមិនអាចមើលឃើញអ្វីៗបានច្បាស់ដែរ ហើយទោះបីជាឯងព្យាយាមយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ឯងមិនអាចរកឃើញវាបានដែរ។ ទោះយ៉ាងណា សាតាំងប្រើឈ្មោះវិទ្យាសាស្ត្រដើម្បីដាស់ចំណង់របស់ឯងឲ្យក្រោកឡើង រួចដាក់កន្លុះឯងដឹកយកទៅម្តងមួយជំហានៗ ឆ្ពោះទៅកាន់ទីជម្រៅ និងសេចក្តីស្លាប់។ តើវាមិនមែនបែបនេះទេឬអី? (មែន! គឺវាពិតជាបែបនេះមែន) នេះគឺជាវិធីទីពីរដែលសាតាំងប្រើ ដើម្បីបំផ្លាញមនុស្សជាតិ។

"វប្ប​ធម៌បុរាណ គឺជាវិធីទីបីដែលសាតាំងប្រើដើម្បីធ្វើឲ្យ​មនុស្សពុករលួយ។ វាមានភាពស្រដៀងគ្នាជាច្រើនរវាងវប្បធម៌បុរាណ និងអបិយជំនឿ ក៏ប៉ុន្តែភាពខុសគ្នានោះ គឺថាវប្បធម៌បុរាណ មានរឿងរ៉ាវ ឯកសារយោង និងប្រភពមួយជាក់លាក់។ សាតាំង​បានប្រឌិត និងបង្កើតរឿងព្រេងឬ​រឿង​រ៉ាវជាច្រើន ដែលមាននៅក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តដែលធ្វើឱ្យមនុស្សមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ចំពោះតួលេខវប្បធម៌ ឬ អបិយជំនឿជាដើម។ ឧទាហរណ៍នៅក្នុងប្រទេសចិនមានរឿងព្រេងល្បីៗមួយចំនួនដូចជា៖ “មនុស្សអមតៈទាំង៨ នាក់ ដែលឆ្លងកាត់សមុទ្រ” “ដំណើរផ្សងព្រេងរបស់​លោក​គ្រូ​ថាង​ចេង​” “អធិរាជមេឃា” “ទេវបុត្រ​ណា​ចាយកឈ្នះ​លើ​ស្តេចនាគ” និង “ពិធីតែង​តាំង​ទេវតា​” ជាដើម។ តើអ្វីៗទាំងនេះមិនមាននៅក្នុងគំនិតរបស់មនុស្សទេឬអី? ទោះបីជាអ្នកខ្លះមិនដឹងសាច់រឿងលម្អិតទាំងអស់នេះក៏ដោយ ក៏អ្នកនៅតែដឹងរឿងរ៉ាវទូទៅ ហើយខ្លឹមសារទូទៅនេះ នឹងដក់នៅក្នុងចិត្ត និងគំនិតរបស់អ្នក ដែលធ្វើឲ្យអ្នកមិនអាចបំភ្លេចវាបានឡើយ។ ទាំងនេះគឺជាគំនិត ឬរឿងព្រេងផ្សេងៗដែលសាតាំងបានរៀបចំសម្រាប់មនុស្សតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ ហើយវាត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយនៅក្នុងសម័យ​កាល​ខុសៗគ្នា។ រឿងទាំងនេះបង្កអន្តរាយដោយផ្ទាល់ និងស៊ីរូងព្រលឹងមនុស្សបន្តិចម្តងៗ ព្រមទាំងដាក់អំពើ (មន្ដ​អាគម) លើមនុស្សមួយ​ហើយ​មួយ​ទៀត។ នោះគឺមានន័យថា នៅពេលដែលអ្នក​បានទទួលយកវប្បធម៌បុរាណ រឿងព្រេង ឬរឿងអបិយជំនឿបែបនេះ ហើយនៅពេលដែលពួកវាត្រូវបានកកើតឡើងនៅក្នុងគំនិតរបស់អ្នក ព្រមទាំងបានដក់ជាប់នៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក​ហើយនោះ គឺប្រៀបដូចជាអ្នក​ត្រូវអំពើ (មន្ដ​អាគម) អ៊ីចឹង គឺអ្នក​បានជាប់នៅក្នុងសំណាញ់ និងរងឥទ្ធិពលពីអន្ទាក់នៃវប្បធម៌ ផ្នត់គំនិត និងរឿងព្រេងបុរាណទាំងអស់នោះ។ ពួកវាជះឥទ្ធិពលលើជីវិតរបស់អ្នក​ ទស្សនៈជីវិតរបស់អ្នក​ ហើយនិងការវិនិច្ឆ័យទៅលើរឿងរ៉ាវផ្សេងៗរបស់អ្នក​ដែរ។ លើសពីនេះទៅទៀត ពួកវាក៏ជះឥទ្ធិពលលើការស្វែងរកផ្លូវពិតនៃជីវិតរបស់អ្នក​ដែរ។ វាគឺពិតជាដាក់អំពើ (មន្តអាគម) មួយដ៏អាក្រក់បំផុត។ សូមព្យាយាមធ្វើឲ្យអស់ពីសមត្ថភាពរបស់អ្នក​ គឺអ្នក​មិនអាចបេះវាចេញពីអ្នក​បានទេ អ្នក​ចញ្ច្រាំវា តែវាអត់ខ្ទេចទេ អ្នក​វាយវា តែវាមិនឈឺទេ។

 លើសពីនេះទៀត ក្រោយពីមនុស្សធ្លាក់ទៅក្នុងអំពើ (មន្ដ​​អាគម) ប្រភេទនេះហើយ នោះពួកគេនឹងចាប់ផ្តើមថ្វាយបង្គំសាតាំង ព្រមទាំងបង្កើតរូបភាពរបស់សាតាំងនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេដោយមិនដឹងខ្លួន។ អាចនិយាយម៉្យាងទៀតបាន​ថា គឺពួកគេយកសាតាំងធ្វើជារូបព្រះរបស់ពួកគេ ជារបស់សម្រាប់ពួកគេ គោរពថ្វាយបង្គំ និងទុកជាទីសង្ឃឹម ហើយជាងនេះទៀតគឺ ពួកគេចាត់ទុកវាជាព្រះថែមទៀតផង។ រឿងទាំងនេះស្ថិតនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស វាបានគ្រប់គ្រងពាក្យសម្ដី និងការប្រព្រឹត្ដរបស់ពួកគេដោយមិនដឹងខ្លួន។ លើសពីនេះទៅទៀត ពីដំបូងឡើយ អ្នក​ចាត់ទុករឿងបុរាណ និងរឿងព្រេងនិទានទាំងនេះជារឿងមិនពិត ក៏ប៉ុន្តែក្រោយមកទៀត អ្នក​បែរ​ជាទទួលស្គាល់អត្ថិ​ភាព​របស់​ពួក​វាដោយមិនដឹងខ្លួន ដោយធ្វើឲ្យ​ពួកវាក្លាយជារូបភាពពិត ព្រមទាំងប្រែក្លាយវាទៅជាវត្ថុពិតដែលមានជីវិតទៅវិញ។ ដោយការធ្វេសប្រហែសរបស់អ្នក​ អ្នក​ក៏​ទទួលគំនិតទាំង​នេះ និងអត្ថិភាពនៃវត្ថុទាំងនេះដោយមិនដឹងខ្លួន​។ អ្នក​ក៏ទទួលអារក្ស សាតាំង រួមនិងរូបព្រះជាច្រើន ចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នក​ និងទៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក​ដោយមិនដឹងខ្លួនដែរ នេះគឺពិតជាការដាក់អំពើ (មន្ដ​អាគម) មួយយ៉ាង​ជាក់។ តើពាក្យទាំងនេះមានឥទ្ធិពលលើអ្នក​រាល់គ្នាទេ? (គឺមាន) តើមាននរណាខ្លះក្នុងចំណោម​អ្នក​រាល់គ្នា ដែលធ្លាប់បានអុជធូប និងគោរពបូជាព្រះពុទ្ធដែរឬទេ? (គឺមាន) ដូច្នេះតើអ្វីជាគោលបំណងនៃការដុតធូប និងគោរពបូជាព្រះពុទ្ធនោះ? (បួងសួងដើម្បីសូមសេចក្តីសុខ) សូមគិតអំពីវាឥឡូវនេះ តើនេះមិនមែនជាការបួងសួងដល់សាតាំងដើម្បីសូមនូវសេចក្តីសុខទេឬអី? តើសាតាំងនាំមកនូវសេចក្តីសុខដែរឬទេ? (អត់ទេ) តើអ្នក​មិនគិតទេថា អ្នក​ល្ងង់ខ្លៅប៉ុណ្ណានៅពេលនោះ? អាកប្បកិរិយាប្រភេទនោះ គឺមិនសមហេតុផល ល្ងីល្ងើ និងឆោតល្ងង់ជាទីបំផុត មែនឬអត់? សាតាំង វាគិតតែធ្វើយ៉ាងម៉េចឲ្យអ្នក​វិនាសតែប៉ុណ្ណោះ។ វាមិនអាចផ្តល់ឲ្យ​អ្នកនូវសេចក្តីសុខបានទេ​ វាអាចឲ្យ​បាន តែបណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ។ ហើយដើម្បីទទួលបានរឿងបែបនេះ អ្នក​ត្រូវតែធ្វើការស្បថស្បែ ហើយប្រសិនបើអ្នក​បំពានពាក្យសន្យា ឬស្បថស្បែរបស់អ្នក​ ដែលអ្នក​បានធ្វើចំពោះសាតាំង ពេលនោះអ្នក​នឹងឃើញថា វាធ្វើទុក្ខអ្នក​យ៉ាងដូចម្តេច។ ក្នុងការធ្វើឲ្យ​អ្នក​ស្បថស្បែ តាមពិតទៅគឺវាចង់គ្រប់គ្រងលើអ្នក​ប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែល​អ្នក​បួងសួងសុំសេចក្តីសុខ តើអ្នក​ទទួលបានសេចក្តីសុខឬទេ? (អត់បានទេ) អ្នក​មិនបានទទួលសេចក្តីសុខទេ តែផ្ទុយទៅវិញ ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់អ្នក​បាននាំមកនូវគ្រោះកាច និងមហន្តរាយដែលគ្មានទីបញ្ចប់ទៅវិញ ប្រៀបដូចជាមហាសាគរនៃភាពល្វីងជូរចត់ដែល​គ្មានកោះត្រើយ។ សេចក្តីសុខគ្មានទេនៅក្នុងដែនត្រួតត្រារបស់សាតាំង ហើយនេះគឺជាសេចក្ដី​ពិត។ នេះគឺជាផលវិបាកដែលមនុស្សជាតិទទួលបានពីអបិយជំនឿ និងវប្បធម៌បុរាណ។"

វិធីចុងក្រោយ ដែលសាតាំងធ្វើបាបមនុស្ស គឺតាមរយៈនិន្នាការសង្គម។ “និន្នាការសង្គម” រួមមានរឿងរ៉ាវជាច្រើន។ មនុស្សខ្លះនិយាយថា “តើវាសំដៅលើម៉ូតសំលៀក​បំពាក់ គ្រឿងសំអាង ស្ទីលម៉ូដសក់ និងអាហារឆ្ងាញ់ៗ នាពលេថ្មីៗនេះឬ?” តើរឿងទាំងនេះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជានិន្នាការសង្គមដែរទេ? ពួកវាបង្កើតផ្នែកមួយនៃនិន្នាការសង្គម ក៏ប៉ុន្តែយើងនឹងមិននិយាយអំពីពួកវានៅត្រង់នេះទេ។ យើងគ្រាន់តែចង់និយាយអំពីគំនិត ដែលនិន្នាការសង្គមនាំមកនៅក្នុងមនុស្ស របៀបដែលពួកវាបណ្តាលឲ្យ​មនុស្សប្រតិបត្តិ​ខ្លួននៅក្នុងពិភពលោក គោលដៅជីវិត និងទស្សនវិស័យដែលពួកវានាំមកនៅក្នុងមនុស្ស​តែប៉ុណ្ណោះ។ ទាំងនេះគឺសំខាន់ណាស់។ ពួកវាអាចគ្រប់គ្រង និងជះឥទ្ធិពលដល់ស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់មនុស្ស។ និន្នាការទាំងនេះ កើតឡើងពីមួយទៅមួយ ហើយពួកវាទាំងអស់សុទ្ធតែមានឥទ្ធិពលអាក្រក់ ដែលតែងតែបណ្តាលឲ្យ​មនុស្សជាតិអាប់អោនកិត្តិយស បាត់បង់មនសិការ ភាពជាមនុស្ស និងគ្មានហេតុផល ធ្វើឲ្យ​សីលធម៌​ និងចរិតលក្ខណៈរបស់ពួកគេចុះខ្សោយកាន់តែខ្លាំងដល់កម្រិតដែលយើងអាចនិយាយបានថា មនុស្ស​ភាគច្រើនលែងមានភាពស្មោះត្រង់ គ្មានភាពជាមនុស្ស ហើយពួកគេនឹងលែងមានមនសិការ និង​រឹត​តែ​គ្មាន​ហេតុផលជា។ ដូច្នេះតើនិន្នាការទាំងនេះគឺជាអ្វី? ពួកវាគឺជានិន្នាការដែលអ្នក​ មិនអាចមើលឃើញដោយភ្នែកទទេបានឡើយ។ នៅពេលដែលនិន្នាការថ្មីសាយពាសពេញពិភពលោក ប្រហែលជាមានមនុស្សមួយចំនួនតូចប៉ុណ្ណោះដែលកំពុងដើរតួជាអ្នក​ដើរតាមនិន្នាការនោះ។ ពួកគេចាប់ផ្តើមធ្វើរឿងរ៉ាវថ្មីបន្ទាប់មកទទួលយកគំនិត ឬទស្សនៈទាំងនោះ។ ទោះយ៉ាងណា មនុស្សភាគច្រើននឹងត្រូវប៉ះពាល់ ជ្រួតជ្រាបនិងទាក់ទាញជាបន្តបន្ទាប់ដោយនិន្នាការបែបនេះ នៅក្នុងស្ថានភាពដែល​មិនដឹងខ្លួន រហូតទាល់តែពួកគេទាំងអស់ទទួលយកវា ព្រមទាំងត្រូវជោគជាំ និងគ្រប់គ្រងដោយវា ដោយ​មិនដឹងខ្លួន និងដោយអចេតនា​។ ពី​មួយ​ទៅ​មួយ​ និន្នាការបែបនេះបណ្តាលឲ្យ​មនុស្ស ដែលមានចិត្ត និងគំនិតមិនត្រឹមត្រូវ មិនស្គាល់អ្វី​ជា​សេចក្តីពិត និងមិនចេះវែកញែកពីភាពខុសគ្នារវាងចំណុច​វិជ្ជមាន និងចំណុច​អវិជ្ជមាន ទទួលយកសេចក្តីរីករាយ ក៏ដូចជាទស្សនៈជីវិត និងគុណតម្លៃដែលមកពីសាតាំងវិញ។ ពួកគេទទួលយកនូវអ្វីៗ ដែលសាតាំងប្រាប់ពួកគេអំពីរបៀបចូលទៅក្នុងជីវិត និងរបៀបរស់នៅដែលសាតាំង “ផ្តល់ឲ្យ” ពួកគេ ហើយពួកគេក៏មិនមានកម្លាំង ឬសមត្ថភាពអ្វី ដើម្បីទប់ទល់បានឡើយ។ ដូច្នេះតើនិន្នាការទាំងនេះគឺជាអ្វី? ខ្ញុំ​បានជ្រើសរើសឧទាហរណ៍ដ៏សាមញ្ញមួយដែល​អ្នក​រាល់​គ្នាអាចនឹងយល់បន្តិចម្តងៗ។ ឧទាហរណ៍ ពីមុន មនុស្សបានបើកអាជីវកម្មរបស់ពួកគេ ដោយគ្មាននរណាម្នាក់ចេះបោកប្រាស់គ្នាឡើយ។ ពួកគេបានលក់របស់របរក្នុងតម្លៃដូចគ្នា ដោយមិនគិតពីអ្នកណាជាអ្នកទិញឡើយ។ តើធាតុផ្សំនៃមនសិការល្អ និងភាពជា​មនុស្សមិនត្រូវបានបង្ហាញនៅទីនេះទេឬ? នៅពេលដែលមនុស្សប្រកបអាជីវកម្មដូចនេះ ដោយស្មោះត្រង់ វាបានបង្ហាញឃើញថា ពួកគេនៅតែមានមនសិការ និងជាភាព​ជា​មនុស្សខ្លះនៅពេលនោះ។ ក៏ប៉ុន្តែ ជាមួយនឹងតំរូវការលុយរបស់មនុស្សដែល​ចេះ​តែ​កើន​ឡើង​ជា​លំដាប់ នោះមនុស្សក៏ចាប់ផ្តើមស្រលាញ់លុយ ឋានៈ និងបុណ្យសក្តិកាន់​តែខ្លាំងឡើងៗ។ សរុបសេចក្ដីមក មនុស្សចាប់ផ្តើមមើលលុយសំខាន់ជាងអ្វីៗទាំងអស់។ នៅពេលដែលមនុស្សចាត់ទុកលុយជារឿងសំខាន់ជាងគេ នោះពួកគេចាប់ផ្តើមលែងខ្វល់ពីកេរ្តិ៍ឈ្មោះ មុខមាត់ និងសុចរិតភាព​របស់ខ្លួនទៀតហើយ តើត្រូវអត់? នៅពេលដែលអ្នក​ធ្វើអាជីវកម្ម អ្នក​នឹងឃើញអ្នកដទៃប្រើមធ្យោបាយផ្សេងៗ បោកប្រាស់គ្នាទៅវិញទៅមកដើម្បីក្លាយជាអ្នកមាន។ ថ្វីត្បិតតែលុយដែលរកបានមក គឺ​ជា​លុយ​ដែល​មិនសុចរិតក៏ដោយ តែពួកគេកាន់តែមានឡើងៗ។ ទោះបីពួកគេធ្វើអាជីវកម្មដូចអ្នក​ក៏ដោយ តែគ្រួសារ​ទាំ​ង​មូលរបស់ពួកគេរីករាយនឹងជីវិតច្រើនជាងអ្នក​ ហើយអ្នក​ក៏​ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មិនល្អដោយនិយាយ​​ទៅកាន់ខ្លួនឯងថា “ហេតុអ្វីអញមិនអាចធ្វើបាន? ហេតុអ្វីបានជាអញមិនអាចរកប្រាក់បានច្រើនដូចគេ? អញត្រូវគិតពីវិធីដើម្បីរកប្រាក់បន្ថែម ដើម្បីធ្វើឲ្យ​អាជីវកម្មរបស់អញរីកចម្រើន” ជាងនេះ។ បន្ទាប់មកអ្នក​ក៏​ខំអស់ពីសមត្ថភាព ដើម្បីសញ្ជឹង​គិតពីរបៀបរកលុយឲ្យបានច្រើន។ យោងតាមវិធីសាស្ត្រធម្មតានៃការរកលុយ គឺជាការលក់របស់របរក្នុងតម្លៃតែមួយទៅឲ្យ​អតិថិជនទាំងអស់ រីឯប្រាក់ចំណេញណាមួយដែលអ្នក​រកបាន គឺបានដោយមនសិការល្អ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះមិនមែនជាវិធី ដើម្បីក្លាយជាអ្នកមានរហ័សទេ។ ការជំរុញឲ្យខំរកប្រាក់ចំណេញបានច្រើន បាន​ធ្វើឲ្យការគិតរបស់អ្នក​ឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្តូរបន្តិចម្តងៗ។ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការផ្លាស់ប្តូរនេះ គោលការណ៍នៃការប្រព្រឹត្ដរបស់អ្នក​ក៏ចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរដែរ។ នៅពេលដែលអ្នក​បោក​ប្រាស់នរណាម្នាក់ជាលើកដំបូង នោះអ្នក​នឹងប្រាប់ខ្លួនឯងទុកជាមុន ដោយនិយាយថា​​ «អញនឹងបោក​ប្រាស់គេតែម្តងនេះគត់» អញនឹងមិនធ្វើវាម្តងទៀតទេ។ អញមិនត្រូវបោកប្រាស់មនុស្សជាដាច់ខាត។ ការបោកប្រាស់គេនឹងនាំមកនូវផលវិបាកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ វានឹងនាំមកនូវបញ្ហាជាច្រើនដល់អញ!” នៅពេលដែល​អ្នក​បោកប្រាស់នរណាម្នាក់ជាលើកដំបូង នោះចិត្តរបស់អ្នក​មានភាពអល់ឯក។ នេះគឺជាមុខងារនៃសតិសម្បជញ្ញៈរបស់មនុស្ស ដើម្បីធ្វើឲ្យ​អ្នក​មានអារម្មណ៍ខ្វល់ចិត្ត និងស្តីបន្ទោសឲ្យខ្លួនឯង ព្រមទាំងធ្វើឲ្យអ្នក​មានអារម្មណ៍ថាខុសប្រក្រតី នៅពេលដែលអ្នកបោកប្រាស់នរណាម្នាក់។ ក៏ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីអ្នកបានបោកបញ្ឆោតអ្នកណាម្នាក់ដោយជោគជ័យហើយ នោះអ្នក​ឃើញថាអ្នក​មានលុយច្រើនជាងមុន ហើយអ្នក​គិតថាវិធីនេះ អាចមានអត្ថប្រយោជន៍ច្រើនសម្រាប់អ្នក​។ ថ្វីបើអ្នក​ មានការឈឺចិត្ត ក៏ពិតមែន ក៏ប៉ុន្តែអ្នក​នៅតែមានអារម្មណ៍អបអរសាទរចំពោះជោគជ័យរបស់អ្នក​ ហើយអ្នក​មានអារម្មណ៍រីករាយចំពោះខ្លួនឯងថែមទៀតផង។ ជាលើកដំបូង ដែលអ្នក​បានយល់ព្រមលើអាកប្បកិរិយា និងរបៀបបោកបញ្ឆោតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក​។ ក្រោយមកទៀត នៅពេលមនុស្សម្នាក់ត្រូវបានបំពុលដោយការឆបោកនេះ វាគឺមិនខុសគ្នាអីនឹងអ្នកដែលចូលរួមក្នុងវង់ល្បែងទេ យូរទៅៗ ក៏ក្លាយខ្លួនជាអ្នកលេងល្បែងយ៉ាងដូច្នោះដែរ។ អ្នកបាន​ផ្តល់ការយល់ព្រមចំពោះអាកប្បកិរិយាបោកប្រាស់របស់ខ្លួនអ្នក​ ហើយទទួលយកវា​ដោយមិនដឹងខ្លួន។ អ្នក​បានយកការបោកប្រាស់ ធ្វើជាឥរិយាបទពាណិជ្ជកម្មស្របច្បាប់ និងជាមធ្យោ​បាយ ដែលមានប្រយោជន៍បំផុតសម្រាប់ការរស់រាន និងជីវភាពរស់នៅរបស់អ្នក​។ អ្នក​គិតថា តាមរយៈការធ្វើបែបនេះ អ្នក​អាចរកលុយបានយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ នេះជាដំណើរការមួយ៖ មានន័យថា ពីដំបូងឡើយ មនុស្សមិនអាចទទួលយកអាកប្បកិរិយាប្រភេទនេះបានឡើយ ហើយពួកគេក៏មើលងាយអាកប្បកិរិយា និងការអនុវត្តបែបនេះដែរ។ ក្រោយមក ពួកគេចាប់ផ្តើមពិសោធន៍ជាមួយនឹងអាកប្បកិរិយានេះដោយខ្លួនឯង ទាំងសាកល្បងវាតាមវិធីផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ហើយចិត្តរបស់ពួកគេចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរបន្តិចម្តងៗ។ តើការផ្លាស់ប្តូរប្រភេទនេះគឺជាអ្វី? វាគឺជាការយល់ព្រម និងការទទួលយកនូវនិន្នាការនៃគំនិត ដែល​បានបង្កើតឡើងនៅក្នុងខ្លួនអ្នក​ដោយនិន្នាការ​សង្គម​។  ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន ប្រសិនបើអ្នក​មិនបោកប្រាស់មនុស្សនៅពេលធ្វើជំនួញជា​មួយពួកគេទេ អ្នក​មានអារម្មណ៍ថា អ្នក​ជាមនុស្ស​អន់។ ប្រសិនបើអ្នក​មិនបោកប្រាស់មនុស្ស​ទេ អ្នក​មានអារម្មណ៍ថា អ្នកបានបាត់បង់អ្វីមួយ​។ ការបោក​ប្រាស់​នេះបានក្លាយជាព្រលឹង ជាឆ្អឹងខ្នង និងជាឥរិយាបថ ដែលមិនអាចខ្វះបាន ដែលជាគោលការណ៍នៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នក​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​។ បន្ទាប់​ពីមនុស្សបានទទួលយកឥរិយាបថ និងការគិតបែបនេះ តើនេះមិនបាននាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងចិត្តទេឬ? ចិត្តរបស់អ្នក​បានផ្លាស់ប្តូរ ដូច្នេះតើសេចក្តីស្មោះត្រង់របស់អ្នក​បានផ្លាស់ប្តូរដែរឬទេ? តើភាព​ជាមនុស្ស​របស់អ្នក​បានផ្លាស់ប្តូរហើយឬនៅ? តើមនសិការរបស់អ្នក​បានផ្លាស់ប្តូរ​ហើយឬនៅ? បាទ​/ចាស។ មែនហើយ គ្រប់ផ្នែកទាំងអស់របស់មនុស្សឆ្លង​កាត់ការផ្លាស់ប្តូរផ្នែកគុណភាព គឺចាប់ពីចិត្តរបស់ពួកគេ ទៅដល់គំនិតរបស់ពួកគេ រហូតដល់កម្រិតមួយដែលពួកគេត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរពីខាងក្នុងទៅខាងក្រៅ។ ការផ្លាស់ប្តូរនេះរុញអ្នក​កាន់តែឆ្ងាយទៅៗពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយធ្វើឲ្យអ្នក​កាន់តែមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធនឹងសាតាំង ក៏ដូចជាធ្វើឲ្យអ្នក​កាន់តែដូចវាផងដែរ។

នៅពេលក្រឡេកមើលនិន្នាការសង្គមទាំងនេះ តើអ្នកអាចនិយាយបានទេថា ពួកវាមានឥទ្ធិពលខ្លាំងប៉ុណ្ណាទៅលើមនុស្ស? តើពួកវាមានផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងទៅលើមនុស្សដែរឬទេ? (មែនហើយ) គឺពួកវាពិតជាមានផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងទៅលើមនុស្ស។ ចុះចំពោះមនុស្សដែលសាតាំង​ធ្វើឲ្យ​ពុក​រលួយដោយ​ប្រើប្រាស់នូវនិន្នាការសង្គមពីមួយទៅមួយនោះ យ៉ាងដូចម្តេចវិញ? (មនសិការរបស់មនុស្ស ហេតុផល ភាពជាមនុស្ស ក្រមសីលធម៍ និងទស្សនៈជីវិត​។ល។) វាបង្កឲ្យមានការចុះខ្សោយបន្តិចម្តងៗចំពោះមនុស្ស តើមែនទេ? សាតាំងប្រើនិន្នាការសង្គមទាំងនេះ ដើម្បីទាក់ទាញមនុស្សមួយជំហានម្តងៗ ឲ្យចូលទៅក្នុងសំបុករបស់វា ដូច្នេះ មនុស្សដែលធ្លាក់ចូលក្នុងនិន្នាការសង្គម ក៏មានបំណងប្រាថ្នាចង់បានប្រាក់ និងសម្ភារៈនិយម ប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ និងអំពើហិង្សាដោយមិនដឹងខ្លួន។ នៅពេលដែលអ្វីៗទាំងអស់បានចូលមកក្នុងចិត្ដរបស់មនុស្សហើយ តើមនុស្សនឹងទៅជាយ៉ាងណា? មនុស្សក្លាយជាអារក្ស ដែល​ជា​សាតាំង! ហេតុអ្វី? តើដោយព្រោះតែទំនោរចិត្តសាស្ត្រដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សឬ? តើមនុស្សគោរពអ្វី? មនុស្សចាប់ផ្តើម​រីករាយនឹងអំពើអាក្រក់ អំពើឃោរឃៅ លែងមានសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះភាពស្រស់ស្អាត ឬសេចក្ដី​ល្អ និង​រឹត​តែ​លែងមានសេចក្តីសុខ។ មនុស្សមិនសុខចិត្តរស់នៅក្នុងជីវិតសាមញ្ញនៃ​​ភាព​ជា​មនុស្សធម្មតាទេ តែផ្ទុយទៅវិញ គេមានបំណងចង់ទទួលបានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ និងមានទ្រព្យសម្បត្ដិស្តុកស្តម្ភ ដើម្បីត្រេកត្រអាលនឹងភាពហ៊ឺហាខាងសាច់ឈាម ខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីបំពេញចិត្តចំណង់សាច់ឈាមរបស់ខ្លួន លែងមានលក្ខខណ្ឌ លែងមានការ​កម្រិតសម្រាប់ខ្ឡួនឯងទៀតហើយ ឬអាចនិយាយម្យ៉ាងទៀតថា ពួកគេធ្វើអ្វីៗដែលពួកគេចង់ធ្វើ។ ដូច្នេះនៅពេលដែល​មនុស្សបានជ្រួតជ្រាបទៅក្នុងនិន្នាការទាំងនេះ តើចំណេះដឹង ដែលអ្នក​បានរៀនសូត្រអាចជួយរំដោះអ្នក​ឲ្យមានសេរីភាពបានទេ? តើការយល់ដឹងរបស់អ្នក​អំពីវប្បធម៌ និងអបិយជំនឿ អាចជួយអ្នក​ឲ្យរត់គេចពីស្ថានភាពលំបាកនេះបានទេ? តើសីលធម៌ និងពិធីប្រពៃណីដែលមនុស្សបានស្គាល់ អាចជួយមនុស្សឲ្យអត់ធ្មត់បានទេ? ចូរ​យក​អក្សរបុរាណបី​តួ​មក​ធ្វើ​ជា​ឧទាហរណ៍។ តើវាអាចជួយទាញជើងរបស់មនុស្សចេញពីនិន្នាការនៃភក់ជ្រៅនេះបានទេ? (ទេ វាមិនអាចទេ។ ) ដូច្នេះ វាធ្វើឲ្យមនុស្សកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ មានចរិតក្រអឺតក្រទម អួតអាង អាត្មានិយម និងសាហាវឃោឃៅ។ មួយវិញទៀត ក៏ធ្វើឲ្យមនុស្ស លែងមានការរាប់អានរវាងគ្នានឹងគ្នា លែងមានសេចក្តីស្រឡាញ់រវាងសមាជិកគ្រួសារ លែងមានការយោគយល់ក្នុងចំណោមសាច់ញាតិ និងមិត្តភក្តិទៀតហើយ ហើយទំនាក់ទំនងរបស់មនុស្សត្រូវបានកំណត់ដោយអំពើហិង្សាវិញ។ មនុស្សម្នាក់ៗ​ព្យាយាមប្រើវិធីឃោរឃៅ ដើម្បីរស់នៅក្នុងចំណោមបក្សពួករបស់ខ្លួន ពួកគេប្រើអំពើហិង្សា ដើម្បីក្រពះប្រចាំថ្ងៃរបស់ពួកគេ ពួកគេប្រើអំពើហិង្សា ដើម្បីដណ្តើមយកតំណែង ហើយទទួលបានប្រាក់ចំណេញរបស់ពួកគេ។ និយាយយ៉ាងខ្លី គឺពួកគេប្រើមធ្យោបាយឃោរឃៅ និងអាក្រក់ ដើម្បីធ្វើអ្វីៗដែលពួកគេចង់បាន។ តើភាព​ជា​មនុស្សប្រភេទនេះ មិនគួរឲ្យ​ព្រឺខ្លាចទេឬ? (មែន គឺគួរឲ្យខ្លាចណាស់!) បន្ទាប់ពីបានឮរឿងទាំងអស់នេះ ដែលខ្ញុំ​ទើបតែបាននិយាយ តើអ្នក​រាល់គ្នាមិនគិតថា វាគួរឲ្យ​រន្ធត់ណាស់ទេឬ ដែលអ្នក​រាល់គ្នាត្រូវរស់នៅក្នុងបរិយាកាស ក្នុងពិភពលោក និងក្នុងចំណោមមនុស្សប្រភេទនេះ ដែលសាតាំងធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្សជាតិពុក​រលួយនោះ? (មែនហើយ គឺគួរឲ្យខ្លាចណាស់!) ដូច្នេះ តើអ្នក​ធ្លាប់គិតថា ខ្លួនអ្នក​គួរឲ្យ​អាណិតដែរទេ? អ្នក​ប្រហែលមានអារម្មណ៍បែបនេះបន្តិចបន្តួចនៅក្នុងពេលនេះ តើមែនទេ? (មែនហើយ!) តាមការស្តាប់សម្លេងរបស់អ្នក​ អ្នក​ហាក់ដូចជាកំពុងគិតថា “សាតាំងមានវិធីផ្សេងៗគ្នាជាច្រើនក្នុងការធ្វើឲ្យ​មនុស្សពុក​រលួយ។ វាចាប់យករាល់ឱកាស និងនៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលយើងទៅ។ តើមនុស្សនៅ​តែ​អាចទទួល​បានសេច​ក្ដី​សង្គ្រោះដែរឬទេ?” តើមនុស្សនៅ​តែ​អាចទទួល​បានសេចក្ដី​សង្គ្រោះដែរឬទេ? តើមនុស្សអាចសង្គ្រោះខ្លួនឯងបានទេ? (ទេ! មិនអាចទេ) តើអធិរាជមេឃាអាចជួយសង្គ្រោះមនុស្សបានទេ? តើខុងជឺអាចសង្គ្រោះមនុស្សបានទេ? តើព្រះពោធិសត្វ​គង់ស៊ី​អ៊ីម​អាចជួយសង្គ្រោះមនុស្សបានទេ? (ទេ! មិនអាចទេ) ដូច្នេះ តើនរណាអាចជួយសង្គ្រោះ​​មនុស្សបាន? (គឺព្រះជាម្ចាស់។) ទោះយ៉ាងណា មនុស្សមួយចំនួននឹងលើកជាសំណួរឡើងក្នុងចិត្តថា “សាតាំងធ្វើបាបយើងយ៉ាងសាហាវ នៅក្នុងភាពវក់វីច្របូកច្របល់ ដូច្នេះយើងគ្មានសង្ឃឹមរស់ទេ ហើយក៏គ្មានទំនុកចិត្តក្នុងការរស់នៅដែរ។ យើងទាំងអស់គ្នារស់នៅក្នុងសេចក្ដី​ពុករលួយ ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាតែងតែប្រឆាំងទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់ ហើយចិត្តរបស់យើងបានលិចកាន់តែជ្រៅទៅៗ។ ដូច្នេះ តើព្រះជាម្ចាស់គង់នៅឯណា នៅពេលដែលសាតាំងកំពុងធ្វើឲ្យ​យើងពុក​រលួយ? តើព្រះជាម្ចាស់កំពុងធ្វើអ្វី? អ្វីៗក៏ដោយដែលព្រះជាម្ចាស់កំពុងធ្វើសម្រាប់យើង គឺយើងមិនដែលមានអារម្មណ៍អ្វីឡើយ!” អ្នក​ខ្លះមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានបដិសេធ ហើយ​ខ្លះទៀតទទួលអារម្មណ៍ខូចចិត្ត​ដោយ​ចៀស​មិន​ផុត​នោះ​ឡើយ តើត្រូវអត់? ចំពោះអ្នក​រាល់គ្នា អារម្មណ៍នេះគឺជ្រាលជ្រៅណាស់ ពីព្រោះអ្វីដែលខ្ញុំ​បាននិយាយ គឺចង់ឲ្យ​មនុស្សឆាប់យល់ និងទទួលអារម្មណ៍កាន់តែខ្លាំងទៅៗ ថាពួកគេគ្មានក្តីសង្ឃឹម ហើយត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់បោះបង់ចោល។ ក៏ប៉ុន្តែ ​កុំ​បារម្ភ។ ប្រធានបទនៃ​ការ​ប្រកប​គ្នា​របស់​យើង​សម្រាប់​ថ្ងៃ​នេះ “អំពើអាក្រក់របស់សាតាំង” មិនមែនជាប្រធានរឿង​ពិតប្រាកដរបស់យើងទេ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ដើម្បីនិយាយអំពីសារៈសំខាន់នៃភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាដំបូងយើងត្រូវពិភាក្សាអំពីរបៀបដែលសាតាំងធ្វើឲ្យ​មនុស្សពុក​រលួយ និងអំពើអាក្រក់របស់វាជា​មុន​សិន​ ដើម្បីធ្វើឲ្យ​មនុស្សកាន់តែដឹងច្បាស់ថា តើពេលនេះពួកគេកំពុងស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពបែបណា។ គោលបំណងមួយក្នុងការនិយាយអំពីរឿងនេះ គឺដើម្បីឲ្យ​មនុស្សដឹងពីអំពើអាក្រក់របស់សាតាំង និងមួយទៀត គឺដើម្បី​អនុញ្ញាតឲ្យ​មនុស្សយល់កាន់តែច្បាស់ ថាតើភាពបរិសុទ្ធពិតប្រាកដគឺជាអ្វី។

តើខ្ញុំ​មិនបាននិយាយលម្អិតបន្ថែមទៀតអំពីរឿងទាំងនេះ ដែលយើងទើបតែបានប្រៀបធៀប កាលពីពេលមុនទេឬអី? (ធ្លាប់) ដូច្នេះ តើការយល់ដឹងរបស់អ្នក​រាល់គ្នាពេលនេះកាន់តែស៊ីជម្រៅជាងមុនឬទេ? (មែន! គឺស៊ីជម្រៅ​ជាងមុន) ខ្ញុំ​ដឹងថា​ ឥឡូវនេះ មានមនុស្សជាច្រើនកំពុងរំពឹងចង់ឲ្យខ្ញុំ​និយាយអំពីអ្វីដែល​ជាភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពិតប្រាកដ ក៏ប៉ុន្តែនៅពេលដែល​ខ្ញុំ​និយាយអំពីភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះខ្ញុំ​នឹងនិយាយអំពីការដែលព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ធ្វើ។ ចូលអ្នក​រាល់គ្នាស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ដ្បិតក្រោយពីនេះទៅ​ ខ្ញុំ​នឹងសួរអ្នក​រាល់គ្នា ថាតើភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពិតប្រាកដជាអ្វី។ ខ្ញុំ​នឹងមិនប្រាប់អ្នក​រាល់គ្នាដោយផ្ទាល់ទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំ​ចង់ឲ្យ​អ្នក​រាល់គ្នាព្យាយាមស្វែងយល់ពីវា ហើយខ្ញុំ​នឹងទុកកន្លែងមួយឲ្យអ្នក​ធ្វើការស្វែងយល់។ តើអ្នក​គិតយ៉ាងណាចំពោះវិធីសាស្ត្រនេះ? (ស្តាប់ទៅល្អតើ!)។ បើដូច្នេះ ចូរ​អ្នក​ស្តាប់​ដោយយកចិត្តទុកដាក់ជាបន្តទៀត។

នៅពេលណាដែលសាតាំងធ្វើឲ្យ​មនុស្សពុក​រលួយ ឬបង្កអន្តរាយដល់មនុស្ស នោះព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់មិនឈរមើលដោយមិនធ្វើអ្វីឡើយ ហើយព្រះអង្គក៏មិនធ្វើព្រងើយកន្ដើយចំពោះអស់អ្នកដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើសដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់យល់ច្បាស់នូវអ្វីៗទាំងអស់ដែលសាតាំងធ្វើ។ មិនខ្វល់ថាសាតាំងធ្វើអ្វី ឬនិន្នាការអ្វីដែលវាប្រើនោះឡើយ ក៏ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ជ្រាបគ្រប់ទាំងអស់នូវអ្វីដែលសាតាំងព្យាយាមធ្វើ ហើយព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់មិនបោះបង់ចោលអស់អ្នកដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើសនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលចាំបាច់ដោយអាថ៌កំបាំង និងស្ងៀមស្ងាត់ ហើយក៏មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការចាប់អារម្មណ៍អ្វីមួយដែរ។ នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ចាប់ផ្តើមធ្វើការលើនរណាម្នាក់ នៅពេលដែលព្រះអង្គ បានជ្រើសរើសនរណាម្នាក់ គឺព្រះអង្គមិនបានប្រកាសដំណឹងនេះប្រាប់ដល់នរណាម្នាក់ ឬក៏ដល់សាតាំងឡើយ រឹត​តែ​មិន​សម្ដែង​កាយ​វិការធំ​ដុំ​ណា​មួយ។ ព្រះអង្គគ្រាន់​តែ​ធ្វើកិច្ចការអ្វីដែលចាំបាច់ទៅ​តាម​ធម្ម​ជាតិ​ និងដោយ​ស្ងាត់ស្ងៀមជាទីបំផុត។ ជាដំបូង គឺព្រះអង្គ ទ្រង់ជ្រើសរើសគ្រួសារមួយសំរាប់អ្នក​ សាវតាគ្រួសារ ឪពុកម្តាយ ជីដូនជីតារបស់អ្នក​ជាដើម ទាំងអស់នេះ គឺព្រះជាម្ចាស់បានសំរេចព្រះ​ហឫទ័យ​ទុកជាមុនរួចទៅហើយ។ អាច​និយាយម៉្យាងទៀតថា គឺព្រះជាម្ចាស់មិនបានធ្វើការសំរេចព្រះ​ហឫទ័យ​រឿងទាំងនេះដោយព្រះ​តម្រិះ​ភ្លាមធ្វើភ្លាមនោះទេ តែផ្ទុយទៅវិញ គឺព្រះអង្គបានចាប់ផ្តើមការងារនេះជាយូរមកហើយ។ នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសគ្រួសារមួយសំរាប់អ្នក​ គឺព្រះអង្គនឹងជ្រើសរើសយកថ្ងៃដែលអ្នក​នឹងត្រូវចាប់កំណើតមកជាមុន។ បន្ទាប់មកទៀត ព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់ទតមើលនៅពេលដែលអ្នក​កើតមក ហើយនៅ​ពេលដែល​អ្នក​ស្រែកយំនៅលើពិភពលោកនេះ។ ព្រះអង្គឃ្លាំមើលកំណើតរបស់​អ្នក​ ឃ្លាំមើលនៅពេលដែល​អ្នក​ចាំផ្តើមនិយាយពាក្យដំបូង ឃ្លាំមើលនៅពេលដែល​អ្នក​ជំពប់ជើង និងបោះជំហានដំបូងរបស់អ្នក នៅពេលដែល​អ្នក​រៀនដើរលើកដំបូង។ ជាដំបូង អ្នក​បោះមួយជំហាន ហើយបន្ទាប់មក អ្នក​បោះមួយជំហានទៀត ... រហូតទាល់តែអ្នក​អាចរត់ លោត និយាយ និងសំដែងអារម្មណ៍របស់អ្នក​បាន។ នៅពេលដែល​មនុស្សធំឡើង សាតាំងចាប់ផ្តើមសំឡក់សំឡឹងដោយមិនដាក់ភ្នែកទៅលើពួកគេម្នាក់ៗ ដូចជាសត្វខ្លាកំពុងសម្លឹងមើលចំណីរបស់វាយ៉ាងដូច្នោះដែរ​។ ក៏ប៉ុន្តែ នៅក្នុងការបំពេញកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គ គឺព្រះជាម្ចាស់មិនដែលស្ថិតនៅក្រោមការដាក់កម្រិតណាមួយដែលកើតឡើងពីមនុស្ស ព្រឹត្តិការណ៍ ឬវត្ថុនៃទីកន្លែង ឬពេលវេលាឡើយ  ព្រះអង្គ ទ្រង់ធ្វើអ្វីដែលព្រះអង្គគួរធ្វើ និងអ្វីដែលព្រះអង្គត្រូវតែធ្វើដែរ​។ នៅក្នុងដំណើរការនៃការធំពេញរូបពេញរាង អ្នក​អាចនឹងជួបរឿងរ៉ាវជាច្រើនដែលអ្នក​មិនចូលចិត្ត ដូចជាជំងឺ និងការខកចិត្តជាដើម។ ក៏ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលអ្នក​ដើរតាមផ្លូវនេះ ជីវិតនិងអនាគតរបស់អ្នក​ស្ថិតនៅក្រោមការយកព្រះ​ហឫទ័យ​ទុកដាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់ ជាអ្នកប្រទាន​នូវការធានាដ៏ពិតប្រាកដមួយដល់ជីវិតរបស់អ្នក​អស់មួយជីវិត ពីព្រោះព្រះអង្គគង់នៅក្បែរអ្នក​ ការពារអ្នក​ ហើយមើលថែរក្សាអ្នក​គ្រប់ពេលវេលា។ អ្នក​ធំពេញវ័យឡើងដោយមិនបានដឹងអំពីរឿងនេះទេ។ អ្នក​ចាប់ផ្តើមមានទំនាក់ទំនងជាមួយរបស់ថ្មីៗ ហើយចាប់ផ្តើមស្គាល់ពិភពលោក និងមនុស្សជាតិនេះ។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងគឺស្រស់ស្អាត និងថ្មីសម្រាប់អ្នក​។ អ្នក​មានរឿងខ្លះដែលអ្នក​ចូលចិត្តធ្វើ។ អ្នក​រស់នៅក្នុងភាពជាមនុស្សផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក​ អ្នក​រស់នៅក្នុងតំបន់របស់ខ្លួនអ្នក​ ហើយអ្នក​មានជាការយល់ឃើញតិចតួចអំពីអត្ថិ​ភាព​របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ក៏ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់ទតមើលអ្នក​គ្រប់ជំហាននៃការធំពេញវ័យឡើងរបស់អ្នក ហើយព្រះអង្គក៏ទតមើលអ្នក​នៅពេលដែលអ្នក​បោះជំហានទៅមុខដែរ។ សូម្បីតែនៅពេលដែលអ្នក​កំពុងរៀនចំណេះដឹង ឬសិក្សាវិទ្យាសាស្ត្រ ក៏ព្រះជាម្ចាស់មិនដែលទុកឲ្យ អ្នក​នៅឆ្ងាយពីព្រះអង្គមួយជំហានណាឡើយ។  អ្នក​ក៏មិនខុសគ្នាពីមនុស្សដទៃទៀតដែរ នៅក្នុងការស្គាល់ពិភពលោក និងចូលរួមជាមួយវា អ្នក​បានបង្កើតឧត្តមគតិផ្ទាល់ខ្លួន អ្នក​មានចំណង់ចំណូលចិត្តផ្ទាល់ខ្លួន មានចំណាប់អារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួន ហើយអ្នក​ក៏មានមហិច្ឆតាខ្ពស់ដែរ។ ជារឿយៗ អ្នក​រាល់គ្នាតែង ពិចារណាអំពីអនាគតរបស់ខ្លួន​ តែងតែគូសព្រាង​ពីគម្រោង​នៃអនាគតរបស់អ្នក​ថានឹងទៅជាយ៉ាងណា។ ក៏ប៉ុន្តែ ទោះបីមានបញ្ហាអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ ក៏ព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញវាយ៉ាងច្បាស់ដែរ។ ប្រហែលជាអ្នក​ខ្លួនឯងបានភ្លេចពីអតីតកាលរបស់ខ្លួន​ ក៏ប៉ុន្តែ ចំពោះព្រះជាម្ចាស់វិញ គឺគ្មាននរណាម្នាក់អាចយល់ពីអ្នក​ ប្រសើរជាងព្រះអង្គឡើយ។ អ្នក​រស់នៅក្រោមការឃ្លាំមើលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ រហូតទាល់តែ​ធំធាត់ពេញវ័យឡើង។  នៅក្នុងអំឡុងពេលនេះ ភារកិច្ចសំខាន់ជាងគេបំផុតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាអ្វីមួយដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចយល់ និងដឹងមុនបានឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ គឺព្រះជាម្ចាស់មិនមាន​បន្ទូល​ប្រាប់នរណាម្នាក់អំពីរឿងនេះទេ។ ដូច្នេះតើអ្វីគឺជារឿងដ៏សំខាន់បំផុត? អាចនិយាយបានថា វាជាការធានាថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងជួយសង្គ្រោះមនុស្សទាំងអស់។ នេះមានន័យថា ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ចង់ជួយសង្គ្រោះ​មនុស្សនេះ គឺព្រះអង្គនឹងធ្វើយ៉ាងជាក់។ កិច្ចការនេះ គឺសំខាន់ណាស់សំរាប់មនុស្ស និងព្រះជាម្ចាស់​។ តើអ្នក​រាល់គ្នាដឹងថា វាជាអ្វីដែរទេ? វាហាក់​ដូចជាអ្នក​រាល់គ្នាមិនមានអារម្មណ៍អំពីបញ្ហានេះ ឬគំនិតណាមួយទាល់តែសោះ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​នឹងប្រាប់អ្នក​រាល់គ្នា។ ចាប់តាំងពីពេលដែលអ្នក​កើតមករហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះ ព្រះជាម្ចាស់បានបំពេញកិច្ច​ការជាច្រើនដល់អ្នក​ ក៏ប៉ុន្តែព្រះអង្គមិនបានឲ្យ​អ្នក​ហត់នឿយជាមួយនឹងអ្វីៗដែលព្រះអង្គបានធ្វើនោះទេ។ ព្រះជាម្ចាស់មិនបានអនុញ្ញាតឲ្យ​អ្នក​ដឹងពីរឿងនេះទេ ហើយព្រះអង្គក៏មិនបានប្រាប់អ្នក​ដែរ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ សម្រាប់មនុស្សជាតិ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះអង្គធ្វើគឺសំខាន់ទាំងអស់។ ដរាបណាព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ យកព្រះហឫទ័យទុកដាក់ គឺ​ព្រះអង្គត្រូវតែធ្វើ។ នៅក្នុងព្រះហ​ឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ មានរឿងរ៉ាវដ៏សំខាន់ដែលព្រះអង្គត្រូវតែធ្វើ ដើម្បីយកឈ្នះលើរឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះ។ នោះគឺចាប់ពីពេលដែលមនុស្សម្នាក់កើតមករហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវតែធានាពី​សុវត្ថិភាពរបស់ពួកគេ។ នៅពេលដែល​អ្នក​ឮពាក្យទាំងនេះ អ្នក​អាចមានអារម្មណ៍ថា​ អ្នក​រាល់គ្នាមិនយល់ច្បាស់​។ អ្នក​អាចសួរថា “តើសុវត្ថិភាពនេះ វាសំខាន់ណាស់មែនទេ?” តើអ្វីទៅជាអត្ថន័យពិតនៃពាក្យ “សុវត្ថិភាព” នេះ? ប្រហែលជាអ្នក​រាល់គ្នាយល់ថា វាមានន័យថា សន្តិភាព ឬប្រហែលជាអ្នក​រាល់គ្នាយល់ថា វាមានន័យថា មិនដែលជួបប្រទះគ្រោះមហន្តរាយ ឬការអាក្រក់ រស់នៅបាន​សុខ ឬរស់នៅធម្មតាជាដើម។ ក៏ប៉ុន្តែ នៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក​ អ្នក​ត្រូវតែដឹងថា វាមិនមែនសាមញ្ញបែបនោះទេ។ ដូច្នេះ តើអ្វីជារឿងដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រូវតែធ្វើ ដែលខ្ញុំ​ចង់និយាយពិតប្រាកដនោះ? តើពាក្យសុវត្ថិភាពមានន័យយ៉ាងណាចំពោះព្រះជាម្ចាស់​? តើវាពិតជាការធានានូវអត្ថន័យធម្មតានៃពាក្យ “ សុវត្ថិភាព” មែនទេ? ទេ! មិនមែនបែបហ្នឹងឡើយ។ ដូច្នេះ តើអ្វីទៅដែលព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ធ្វើ? ពាក្យ“សុវត្ថិភាព” នេះមានន័យថា អ្នក​នឹងមិនត្រូវសាតាំងបំផ្លាញឡើយ។ តើនេះសំខាន់ដែរទេ? ការដែលមិនត្រូវសាតាំងបំផ្លាញ តើការនេះចាត់ទុកថាមានសុវត្ថិភាពចំពោះអ្នក​ ឬអត់? ពិតណាស់ វារាប់ថាជាសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក​ ហើយវាគ្មានអ្វីសំខាន់ជាងនេះទៀតទេ។ នៅពេលដែលអ្នក​ត្រូវបានសាតាំងលេបត្របាក់ នោះព្រលឹង និងសាច់ឈាមរបស់អ្នក​លែងជាកម្មសិទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៀតហើយ។ ព្រះជាម្ចាស់ក៏​នឹងលែងជួយសង្រ្គោះអ្នក​ទៀតដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់បោះបង់ចោលព្រលឹង និងមនុស្សដែលត្រូវបានសាតាំងបំផ្លាញ​។ ដូច្នេះ​ ខ្ញុំ​និយាយអ្វីដែលសំខាន់បំផុតដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រូវធ្វើ គឺធានាពីសុវត្ថិភាពរបស់អ្នក ដើម្បីធានាថាអ្នក​នឹងមិនត្រូវបានសាតាំងបំផ្លាញឡើយ។ នេះពិតជាសំខាន់ណាស់ មែនទេ? ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាអ្នក​មិនអាចឆ្លើយបាន? អ្នក​ហាក់បីដូចជាមិនអាចមានអារម្មណ៍ដឹង​ពី​សេចក្ដី​សប្បុរស​ដ៏​ធំ​ធេង​របស់​ព្រះជាម្ចាស់!

ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើលើសពីនេះច្រើន​ណាស់ ក្រៅ​ពី​ការ​ធានាពី​សុវត្ថិភាពរបស់មនុស្ស ជា​ការ​ធានាថាពួកគេនឹងមិនត្រូវបានលេបត្របាក់ដោយសាតាំងឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់ក៏ធ្វើកិច្ចការត្រៀមជាច្រើនមុននឹងជ្រើសរើស ហើយសង្គ្រោះនរណាម្នាក់។ ជាដំបូង ព្រះជាម្ចាស់រៀបចំកិច្ច​ការយ៉ាងល្អិតល្អន់ទាក់ទងនឹងចរិតលក្ខណៈដែលអ្នក​នឹងមាន តើអ្នក​ត្រូវកើតនៅក្នុងត្រកូលគ្រួសារបែបណា តើនរណាជាឪពុក ជាម្ដាយរបស់អ្នក​ តើអ្នក​នឹងមានបងប្អូនប្រុសស្រីប៉ុន្មាននាក់ តើគ្រួសារដែលអ្នក​កើតមកនោះនឹងមានជីវភាពរស់នៅ  ស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ច និងលក្ខខណ្ឌគ្រួសារបែបម៉េច។ តើអ្នក​ដឹងទេថា រាស្ដ្រ​រើស​តាំង​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ភាគច្រើននឹងកើតនៅក្នុងគ្រួសារប្រភេទណា? តើពួកគេជាគ្រួសារលេចធ្លោទេ? យើងមិនអាចនិយាយបានច្បាស់ថា គ្មាននរណាម្នាក់ដែលកើតនៅក្នុងគ្រួសារលេចធ្លោនោះទេ។ វាអាចមានខ្លះដែរ ក៏ប៉ុន្តែពួកគេមានតិចតួចណាស់។ តើពួកគេនឹងកើតក្នុងគ្រួសារដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាល គ្រួសារមហាសេដ្ឋីដែលមានប្រាក់រាប់ពាន់លានមែនទេ? ទេ! មិនដូច្នោះទេ គឺពួកគេស្ទើរតែមិនដែលកើតនៅក្នុងគ្រួសារប្រភេទនេះទេ។ ដូច្នេះ តើព្រះជាម្ចាស់រៀបចំគ្រួសារបែបណា សម្រាប់មនុស្សទាំងនេះ? (គឺគ្រួសារធម្មតា។) ដូច្នេះតើក្រុមគ្រួសារណាដែលអាចត្រូវបានចាត់ទុកថាជា “គ្រួសារធម្មតា?” ពួកគេរាប់បញ្ចូលគ្រួសារដែលធ្វើការងារ ពោលគឺអ្នកដែលពឹងផ្អែកលើប្រាក់ឈ្នួលដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត ដែលអាចមានលទ្ធភាពបំពេញនូវតម្រូវការចាំបាច់ប្រចាំថ្ងៃ និងមិនមែនជាអ្នកដែលមានជីវភាពប្រសើរនោះទេ ហើយពួកគេក៏រួមបញ្ចូលក្រុមគ្រួសារកសិករដែរ។ កសិករពឹងផ្អែកលើការដាំដុះសម្រាប់ធ្វើជាម្ហូបចំណីររបស់ពួកគេ មានគ្រាប់ធញ្ញជាតិសម្រាប់បរិភោគ និងមានសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់ស្លៀកពាក់ ដើម្បីកុំឲ្យអត់ឃ្លាន និងរងារជាដើម។  បន្ទាប់មកមានគ្រួសារខ្លះដែលបើកអាជីវកម្មខ្នាតតូច ហើយខ្លះទៀតមានឪពុកម្តាយជាបញ្ញវន្ត ហើយទាំងនេះក៏អាចត្រូវបានរាប់ជាគ្រួសារសាមញ្ញដែរ។ ក៏មានឪពុកម្តាយខ្លះ ដែលជាបុគ្គលិកការិយាល័យ ឬមន្រ្តីរាជការដែល​មាន​បុណ្យ​ស័ក្ដិតូចទាបជាដើម ដែលមិនអាចត្រូវបានរាប់ថាជារបស់គ្រួសារលេចធ្លោនោះទេ។ ភាគច្រើនកើតក្នុងគ្រួសារសាមញ្ញ ហើយអ្វីៗទាំងអស់នេះត្រូវបានរៀបចំឡើងដោយព្រះជាម្ចាស់។ នោះ​មាន​ន័យ​ថា ដំបូងបង្អស់គឺបរិយាកាសដែលអ្នក​រស់នៅនេះ គឺមិនមែនជាក្រុមគ្រួសារក្រាស់ក្រែលនោះទេ ដែល​មនុស្សអាចស្រមៃនោះ​ទេ ហើយនេះគឺជាគ្រួសារដែលព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំសម្រាប់អ្នក ហើយមនុស្សភាគច្រើននឹងរស់នៅក្នុងដែនកំណត់នៃក្រុមគ្រួសារប្រភេទនេះ។ ហើយចុះចំពោះឋានៈសង្គមវិញយ៉ាងម៉េចដែរ? ស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចរបស់ឪពុកម្តាយភាគច្រើន គឺមធ្យម ហើយពួកគេមិនមានឋានៈសង្គមខ្ពង់ខ្ពស់អីនោះទេ សម្រាប់ពួកគេមានការងារធ្វើ នោះគឺគ្រប់គ្រាន់ទៅហើយ។ តើពួកគេរួមបញ្ចូលអភិបាលដែរទេ? ឬប្រធានាធិបតីនៃជាតិសាសន៍ដែរទេ? (ទេ! គឺអត់ទេ) ភាគច្រើនពួកគេជាអ្នកគ្រប់គ្រងអាជីវកម្មខ្នាតតូច ឬជាម្ចាស់អាជីវកម្មខ្នាតតូចតែប៉ុណ្ណោះ។ ឋានៈសង្គមរបស់ពួកគេគឺមានលក្ខណៈធម្មតា ហើយស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចរបស់ពួកគេក៏មធ្យមដែរ។ កត្តាមួយទៀត គឺបរិយាកាសរស់នៅរបស់គ្រួសារ។ ដំបូងបង្អស់ គ្មានឪពុកម្តាយក្នុងចំណោមគ្រួសារទាំងនេះដែលអាចមានឥទ្ធិពលលើកូនៗរបស់ពួកគេឲ្យ​ដើរតាមផ្លូវដ៏​ល្អ​ក្រៃ​លែង និង​ទៅ​តាម​ការទស្សន៍ទាយនោះ​ទេ ទាំងនេះគឺ​មាន​តិចតួចណាស់ដែលចូលរួមក្នុងរឿងបែបនេះ។ ឪពុកម្តាយភាគច្រើនគឺធម្មតា។ ស្រប​ពេល​ដែលព្រះជាម្ចាស់ជ្រើសរើសមនុស្ស ព្រះអង្គបានរៀបចំបរិយាកាសប្រភេទនេះសម្រាប់ពួកគេ ដែលជាគុណប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំងដល់កិច្ច​ការរបស់ព្រះអង្គក្នុងការជួយសង្គ្រោះមនុស្ស។ នៅ​ផ្ទៃខាងលើ មើលទៅដូចជាព្រះជាម្ចាស់មិនបានធ្វើអ្វីពិសេសសំរាប់មនុស្សឡើយ គឺព្រះអង្គ គ្រាន់តែដំណើរការដោយស្ងាត់ស្ងៀម និងដោយសម្ងាត់ ដើម្បីធ្វើអ្វីទាំងអស់ដែលព្រះអង្គធ្វើ ដោយបន្ទាបព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​ និងនៅស្ងៀម។ ក៏ប៉ុន្តែតាម​ពិតទៅ អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះជា​ម្ចាស់ធ្វើ គឺព្រះអង្គធ្វើ ដើម្បីចាក់គ្រឹះសម្រាប់សេចក្ដីសង្រ្គោះរបស់អ្នក​ ដើម្បីរៀបចំផ្លូវទៅមុខ និងគ្រប់លក្ខខណ្ឌចាំបាច់សម្រាប់សេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់អ្នក​​។ បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់នាំមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រឡប់មកវិញនៅចំពោះព្រះអង្គ តាមពេលវេលាដែលបានកំណត់ គឺជាពេលដែលអ្នក​នឹងឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងជាពេលដែលអ្នក​ចូលមកចំពោះទ្រង់។ នៅពេលដែលរឿងនេះកើតឡើង មនុស្សខ្លះបានក្លាយជាឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេរួចទៅហើយ ខណៈដែលអ្នក​ផ្សេងទៀតនៅតែជាកូនរបស់នរណាម្នាក់ផ្សេងទៀតនៅឡើយ។ អាច​និយាយម៉្យាងទៀតបាន​ថា អ្នក​ខ្លះបានរៀបការនិងមានកូនមានចៅ រីឯអ្នក​ខ្លះទៀតនៅលីវ មិនទាន់រៀបការកសាងគ្រួសារសម្រាប់ខ្លួននៅឡើយ​។ ប៉ុន្តែទោះជាមានស្ថានភាពយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់ពេលវេលា ដែលអ្នក​នឹងត្រូវបានជ្រើសរើស ហើយនៅពេលណាដែល​ដំណឹងល្អ និងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គបានទៅដល់ឯងដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់កាលៈទេសៈ ហើយបានរៀបចំមនុស្ស ឬបរិបទជាក់លាក់មួយរួចទៅហើយ ដើម្បីឲ្យដំណឹងល្អបានចូលទៅដល់អ្នក​ ដើម្បីឲ្យ​ឯងបានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំសម្រាប់ឯងនូវល័ក្ខខ័ណ្ឌចាំបាច់ទាំងអស់។ តាមរបៀបនេះ ទោះបីមនុស្ស មិនដឹងថាវាកំពុងកើតឡើងក៏ដោយ ក៏មនុស្សចូលមករកព្រះអង្គ ហើយវិលត្រឡប់មកឯគ្រួសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញដែរ។ មនុស្សក៏ដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយចូលក្នុងជំហាននីមួយៗនៃកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គ ព្រមទាំងចូលទៅក្នុងជំហាននីមួយៗនៃផ្លូវកិច្ច​ការរបស់ព្រះអង្គ ដែលទ្រង់បានរៀបចំសម្រាប់មនុស្សដែរ។ តើព្រះជាម្ចាស់ ប្រើវិធីអ្វីខ្លះនៅពេលដែលព្រះអង្គធ្វើអ្វីៗសម្រាប់មនុស្សនៅពេលនេះ? ជាដំបូង រឿងដ៏សំខាន់ជាងគេ គឺការយកព្រះហឫទ័យទុកដាក់ និងការការពារសេចក្តីសុខរបស់មនុស្ស។ ក្រៅពីនេះ ព្រះជាម្ចាស់កំណត់មនុស្ស ព្រឹត្តិការណ៍ និងរឿងរ៉ាវផ្សេងៗជាច្រើន ដើម្បីឲ្យ​មនុស្សបានឃើញពីអត្ថិ​ភាព និងការប្រព្រឹត្ដរបស់ព្រះអង្គ។ ឧទាហរណ៍ មានមនុស្សមួយចំនួនបានជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ដោយព្រោះតែមាននរណាម្នាក់នៅក្នុងគ្រួសាររបស់ពួកគេឈឺ។ នៅពេលដែល​អ្នក​ផ្សេងទៀតផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អដល់ពួកគេ នោះពួកគេក៏ចាប់ផ្តើមជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ កើតឡើងដោយសារស្ថានភាពបែបនេះឯង។ ដូច្នេះតើអ្នកណាជាអ្នរៀបចំស្ថានការណ៍នេះ? (គឺព្រះជាម្ចាស់​។) តាមរយៈជំងឺនេះ ក្រុមគ្រួសារខ្លះមានសមាជិកទាំងអស់បានទទួលជឿ ហើយខ្លះទៀតក៏មានសមាជិកមួយចំនួនបានទទួលជឿទៅ។ បើមើលពីខាងក្រៅ វាហាក់ដូចជាមាននរណាម្នាក់នៅក្នុងគ្រួសាររបស់អ្នក​មានជំងឺ ក៏ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ វាជាលក្ខខណ្ឌដែលបានផ្តល់ឲ្យ​ឯង ដើម្បីឲ្យឯងអាចចូលមកឯព្រះជាម្ចាស់ ហើយនេះគឺជាសេចក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះជាម្ចាស់។  សម្រាប់មនុស្សមួយចំនួន ជីវិតគ្រួសារពិតជាមានការលំបាកណាស់ ពួកគេមិនដែលស្គាល់ទេសេចក្តីសុខនៅក្នុងជិវិត ក្រោយមកមានគេផ្សាយដំណឹងល្អ ហើយបា្រប់ថា “ជឿលើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូទៅ នោះអ្នក​នឹងមានសេចក្តីសុខសាន្ត” ដូច្នេះ ពួកគេក៏សំរេចចិត្តជឿលើព្រះជាម្ចាស់ដោយឯកឯង ទាំងមិនដឹងខ្លួន ដូច្នេះ តើនេះមិនមែនជាប្រភេទនៃលក្ខខណ្ឌទេឬ? តាមពិតទៅ គឺក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេមិនដែលមានសេចក្តីសុខសាន្តមែន តែព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គបានគ្របដណ្តប់លើពួកគេវិញ។ ហើយក៏មានអ្នកខ្លះទៀត បានទទួលជឿលើ​ព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារហេតុផលផ្សេងៗ​ទៀតដែរ។ មានហេតុផល និងរបៀបផ្សេងៗគ្នាជាច្រើននៃជំនឿរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ ក៏ប៉ុន្តែមិនខ្វល់ថាហេតុផលអ្វីដែលនាំឲ្យ​ឯងទទួលជឿលើព្រះជាម្ចាស់នោះទេ តែឯងត្រូវតែ​ដឹងថា គ្រប់ទាំងអស់គឺព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់ជាអ្នករៀបចំ និងដឹកនាំវិញ​។ ជាដំបូង ព្រះជាម្ចាស់ប្រើវិធីផ្សេងៗដើម្បីជ្រើសរើសឯង និងនាំឯងមកក្នុងគ្រួសាររបស់ព្រះអង្គ។ នេះគឺជាព្រះគុណ ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានដល់មនុស្សគ្រប់ៗគ្នា។

នៅក្នុងដំណាក់កាលនៃកិច្ចការបច្ចុប្បន្នរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងរឿងទាំងនេះ គឺនៅគ្រាចុងក្រោយ ព្រះអង្គលែងប្រទានព្រះគុណ និងព្រះពរដល់មនុស្ស ដូចកាលដែលព្រះអង្គធ្វើពីមុនទៀត​ហើយ​ ហើយព្រះអង្គក៏នឹងមិនបញ្ចុះបញ្ចូលឲ្យ​មនុស្សប្រឹងឆ្ពោះទៅមុខទៀតដែរ។ ក្នុងដំណាក់កាលនៃកិច្ច​ការនេះ តើមនុស្សបានឃើញអ្វីខ្លះ ពីគ្រប់ផ្នែកនៃកិច្ច​ការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលគេបានឆ្លងកាត់នោះ? មនុស្សបានឃើញសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ការជំនុំ​ជម្រះ​ និងការវាយផ្ចាល​របស់ព្រះអង្គ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទាននូវការផ្គត់ផ្គង់ ការបំភ្លឺ និងកាដឹកនាំដល់មនុស្ស ដូច្នេះមនុស្សក៏ចាប់ផ្តើមស្គាល់បំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គបន្តិចម្តងៗ  ព្រមទាំងស្គាល់ព្រះបន្ទូល​ដែលព្រះអង្គមានបន្ទូល ហើយនិងស្គាល់ពីសេចក្តីពិតដែលព្រះអង្គបានប្រទានទៅដល់មនុស្សដែរ។ នៅពេលដែល​មនុស្សទន់ខ្សោយ នៅពេលដែលគេត្រូវបានបោះបង់ចោល នៅពេលដែលគេគ្មានកន្លែងត្រូវទៅ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីលួងលោម ផ្តល់កំលាំង និងលើកទឹកចិត្តដល់ពួកគេ ដូច្នេះមនុស្សដែលទន់ទាបនឹងមានកំលាំង មានភាពស្វាហាប់ឡើង ហើយនិងមានឆន្ទៈក្នុងការសហការជាមួយព្រះជាម្ចាស់។ ក៏ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលមនុស្សមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ ប្រឆាំង​នឹងព្រះអង្គ ឬនៅពេលដែលមនុស្សបង្ហាញពីការអាក្រក់របស់ខ្លួន នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនសំដែងសេចក្តីមេត្តាករុណា នៅក្នុងការវាយផ្ចាល​ និងការដាក់វិន័យចំពោះមនុស្សឡើយ។ ទោះយ៉ាងណា ព្រះជាម្ចាស់នឹងបង្ហាញសេចក្តីត្រាប្រណី និងការអត់ធ្មត់ចំពោះភាពល្ងង់ខ្លៅ ភាពល្ងីល្ងើ ភាពទន់ខ្សោយ និងភាពមិនទាន់ពេញវ័យរបស់មនុស្ស។ តាមរបៀបនេះ តាមរយៈការងារទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើសម្រាប់មនុស្ស មនុស្សក៏មានភាពរីកចម្រើន លូតលាស់បន្តិចម្តងៗ និងស្គាល់ពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ស្គាល់សេចក្ដីពិតយ៉ាងជាក់ ស្គាល់ថាអ្វីវិជ្ជមាន អ្វីអវិជ្ជមាន ព្រមទាំងស្គាល់អ្វីដែលអាក្រក់ និងខ្មៅងងឹតដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់មិនមែនចាំតែវាយផ្ចាល​ និងដាក់ទោសដល់មនុស្សគ្រប់ពេលនោះទេ ហើយព្រះអង្គក៏មិនបង្ហាញការលើកលែង និងការអត់ធ្មត់ជារៀង​រហូតដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គប្រទានឲ្យមនុស្សម្នាក់ៗតាមរបៀបផ្សេងៗពីគ្នា តាមភាពខុសគ្នានៃតំណាក់កាល និងយោងតាមលក្ខន្តិកៈ និងស្ថានភាពខុសគ្នារបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។ ព្រះអង្គធ្វើអ្វីៗជាច្រើនសម្រាប់មនុស្ស ទាំងចេញថ្លៃជំនួសពួកគេដ៏ធំធេង រីឯមនុស្សមិនបានដឹងអ្វី ឬចំណាយអ្វីទាល់តែសោះ ក៏ប៉ុន្ដែអ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះអង្គធ្វើ គឺព្រះអង្គពិតជាធ្វើសម្រាប់មនុស្សគ្រប់ៗគ្នា។ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺពិតជាក់៖ តាមរយៈព្រះគុណរបស់​ព្រះជា​ម្ចាស់​ មនុស្សអាចចៀសផុតពីគ្រោះមហន្តរាយពីមួយទៅមួយ ហើយរាល់ពេល ព្រះជាម្ចាស់បង្ហាញសេចក្តីត្រាប្រណី ម្តងហើយម្តងទៀត ចំពោះភាពទន់ខ្សោយរបស់មនុស្ស។ ការជំនុំ​ជម្រះ​ និងការវាយផ្ចាល​របស់ព្រះជាម្ចាស់ អនុញ្ញាតឲ្យ​មនុស្សស្គាល់បន្តិចម្តងៗ អំពីសេចក្ដី​ពុក​រលួយ​របស់​មនុស្ស​ជាតិ​ និងសារជាតិ​របស់សាតាំង។ អ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យ ការបំភ្លឺរបស់ព្រះអង្គសម្រាប់មនុស្ស និងគ្រប់ទាំងការដឹកនាំរបស់ព្រះអង្គ គឺសុទ្ធ​តែ​អនុញ្ញាតឲ្យ​មនុស្សជាតិដឹងកាន់តែច្រើនពីសារៈសំខាន់នៃសេចក្តីពិត និងកាន់តែដឹងច្បាស់នូវអ្វីដែលជាសេចក្តីត្រូវការរបស់មនុស្ស ផ្លូវណាដែលពួកគេគួរដើរ តើពួកគេរស់ដើម្បីអ្វី តើអ្វីជាគុណតម្លៃ និងអត្ថន័យនៃជីវិតរបស់ពួកគេ និងរបៀបដើរនៅលើ​ផ្លូវខាងមុខជាដើម។ គ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើ គឺមិនអាចញែកចេញពីគោលបំណងដើមតែមួយរបស់ព្រះអង្គបានឡើយ។ ដូច្នេះ តើគោលបំណងនេះជាអ្វី? ហេតុអ្វីព្រះជាម្ចាស់ប្រើវិធីទាំងនេះ ដើម្បីបំពេញកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គចំពោះមនុស្ស? តើព្រះអង្គចង់ទទួលបានលទ្ធផលអ្វី? អាច​និយាយម៉្យាងទៀតបាន​ថា តើព្រះអង្គចង់ឃើញអ្វីនៅក្នុងមនុស្ស? តើព្រះអង្គចង់បានអ្វីពីមនុស្ស? អ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ចង់ឃើញ គឺចិត្តរបស់មនុស្សបានរស់ឡើងវិញ។ វិធីសាស្រ្តទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រើដើម្បីធ្វើការលើមនុស្ស គឺជាការខិតខំប្រឹងប្រែងឥតឈប់ឈរ ដើម្បីដាស់ចិត្ត និងវិញ្ញាណរបស់មនុស្សអោយភ្ញាក់ឡើងវិញ និងដើម្បីជួយឲ្យ​មនុស្សអាចស្វែង​យល់​ថា​គេ​មកពី​ណា តើនរណាជាអ្នកដឹកនាំ គាំទ្រ និងផ្គត់ផ្គង់ដល់គេ ហើយតើនរណាដែលអនុញ្ញាតឲ្យ​មនុស្សរស់នៅរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ រឿងទាំងនេះសុទ្ធ​តែ​ជាមធ្យោបាយជួយមនុស្សឲ្យស្គាល់ថា តើនរណាជាព្រះអទិករដែលគេគួរថ្វាយបង្គំ តើផ្លូវណាដែលគេគួរដើរ ហើយតើមនុស្សគួរតែចូលមកចំពោះព្រះជាម្ចាស់តាមរបៀបណា ទាំងអស់នេះសុទ្ធ​តែ​ជាមធ្យោយដើម្បីដាស់ចិត្តរបស់មនុស្សឲ្យងើបឡើងវិញជាបណ្តើរៗ ដើ្បម្បីឲ្យពួកគេស្គាល់ និងយល់ពីព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងឲ្យយល់ពីការយកព្រះហឫទ័យទុកដាក់ និងព្រះ​តម្រិះ​ដ៏អស្ចារ្យនៅពីក្រោយកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីសង្រ្គោះមនុស្ស។ នៅពេលដែល​ចិត្តរបស់មនុស្សរស់ឡើងវិញ នោះពួកគេលែងមានបំណងចង់រស់នៅក្នុងនិស្ស័យថោកទាប និងពុក​រលួយ​ទៀតហើយ គឺពួកគេចង់ស្វែងរកសេចក្តីពិត ដើម្បីផ្គាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់វិញ។ នៅពេលដែល​ចិត្តរបស់មនុស្សបានភ្ញាក់ដឹងខ្លួនហើយ នៅពេលនោះមនុស្សអាចផ្តាច់ខ្លួនឯងចេញពីសាតាំង​បាន​។ សាតាំងនឹងមិនអាចធ្វើទុក្ខ ឬ គ្រប់គ្រង និងពង្វក់ពួកគេបានទៀតឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សអាចចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ដើម្បីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់ ដោយការកោតខ្លាចដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​គេចចេញពីសេចក្ដី​អាក្រក់វិញ​។ នេះជាគោលបំណងដើមនៃកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

"ការពិភាក្សា ដែលយើងទើបតែបានលើកឡើងស្តីអំពីអំពើអាក្រក់របស់សាតាំង ធ្វើឲ្យ​គ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ដូចជាមនុស្សកំពុងរស់នៅក្នុង​អពមង្គល​ដ៏ធំមហាសាល ដែលធ្វើឲ្យជីវិតរបស់មនុស្សពោរពេញទៅដោយភាពអកុសល។ ក៏ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ នៅពេលដែលខ្ញុំ​កំពុងនិយាយអំពីភាពបរិសុទ្ធរបស់​ព្រះជាម្ចាស់ និងកិច្ចការដែលព្រះអង្គធ្វើចំពោះមនុស្ស តើវាធ្វើឲ្យ​អ្នក​មានអារម្មណ៍យ៉ាងដូចម្តេច? (រីករាយណាស់) យើងអាចមើលឃើញថា អ្វីៗដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើ អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះអង្គបានរៀបចំយ៉ាងយកព្រះហឫទ័យ​ទុកដាក់សម្រាប់មនុស្ស គឺមិនចេះរីងស្ងួតឡើយ។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើ គឺគ្មានកំហុសឡើយ មានន័យថា វាគ្មានកំហុសអ្វីទាល់តែសោះ មិនចាំបាច់ត្រូវការនរណាម្នាក់មកកែសំរួល ណែនាំ ឬធ្វើការផ្លាស់ប្តូរអ្វីទាំងអស់។ អ្វីទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើសម្រាប់បុគ្គលម្នាក់ៗ គឺហួសពីការសង្ស័យ ហើយព្រះអង្គដឹកនាំមនុស្សគ្រប់គ្នាដោយព្រះហស្តទ្រង់ផ្ទាល់ ព្រមទាំងមើលថែរក្សាអ្នក​គ្រប់វិនាទី និងមិនដែលចាកចោលពីអ្នក​ឡើយ។ នៅពេលដែល​មនុស្សធំឡើងនៅក្នុងបរិយាកាសបែបនេះ និង​មានសាវតាបែបនេះ តើយើងអាចនិយាយបានថា មនុស្សធំធាត់ឡើងនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានទេ? (បាទ/ចាសបាន) ដូច្នេះ មកទល់ពេលនេះ តើឯងរាល់គ្នានៅតែមានអារម្មណ៍ថាបាត់បង់ដែរឬទេ? តើមានអ្នកណានៅតែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនត្រូវគេបោះបង់ចោលដែរឬទេ? តើមាននរណាម្នាក់គិតថាព្រះជាម្ចាស់បានបោះបង់ចោលមនុស្សជាតិដែរឬទេ? (ទេ! អត់ទេ) ដូច្នេះ តើព្រះជាម្ចាស់ បានធ្វើអ្វីខ្លះនៅពេលនោះ? (គឺព្រះអង្គបានបន្ដ​ថែរក្សាមនុស្សជាតិ។) ព្រះ​តម្រិះ និងការយកព្រះហ​ឫទ័យទុកដាក់ដ៏អស្ចារ្យដែលព្រះដាក់លើអ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះអង្គធ្វើ គឺហួសពីការយល់ដឹងរបស់មនុស្ស។ អ្វីដែលសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត គឺថាក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលព្រះអង្គធ្វើ គឺព្រះអង្គតែងតែធ្វើដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ។ ព្រះអង្គមិនដែលតម្រូវឲ្យអ្នក​ណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នក​ដឹងពីថ្លៃដែលព្រះអង្គបង់សម្រាប់អ្នក​ ដើម្បីធ្វើឲ្យ​អ្នក​មានអារម្មណ៍ដឹងគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះព្រះអង្គឡើយ។ តើព្រះជាម្ចាស់ ដែលធ្លាប់ទាមទារបែបនេះពីអ្នក​ដែរទេ? (មិនដែលទេ) នៅក្នុងដំណើរវែងឆ្ងាយនៃជីវិតរបស់មនុស្ស មនុស្សស្ទើរតែគ្រប់គ្នាបានជួបប្រទះនឹងស្ថានភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់ និងប្រឈមមុខជាមួយសេចក្តីល្បួងជាច្រើន។ នេះគឺដោយសារតែសាតាំងកំពុងឈរនៅក្បែរអ្នក​ ហើយភ្នែករបស់វាកំពុងសម្លឹងមើលអ្នក​ជានិច្ច។ នៅពេលដែល​គ្រោះមហន្តរាយវាយប្រហារអ្នក​ សាតាំងរីក​រាយ​នៅ​ក្នុងរឿងនេះ នៅពេលទុក្ខវេទនាកើតឡើងចំពោះអ្នក​ នៅពេលដែលគ្មានរឿងល្អកើតឡើងសម្រាប់អ្នក​ នៅពេលដែលអ្នក​ធ្លាក់ចូលក្នុងសំណាញ់របស់សាតាំង គឺសាតាំងបានសើចសប្បាយនឹងរឿងទាំងអស់នេះវិញ។ តែចំណែកឯអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់កំពុងធ្វើ គឺព្រះអង្គកំពុងតែការពារអ្នកគ្រប់​ពេល​វេលា ហើយនាំអ្នក​ចេញឆ្ងាយពីរឿងអកុសលមួយហើយ​មួយទៀត ក៏ដូចជាចេញពីគ្រោះមហន្តរាយមួយហើយ​មួយទៀតដែរ។ ហេតុនេះហើយ បានជាខ្ញុំ​ពោលថា អ្វីៗទាំងអស់ដែលមនុស្សមាន ដូចជាសេចក្តីសុខសាន្ត និងអំណរ ព្រះពរ និងសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួន គឺសុទ្ធតែស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងអស់ គឺព្រះអង្គជាអ្នកដឹកនាំ និងសម្រេចជោគវាសនារបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។ ក៏ប៉ុន្តែ តើព្រះជាម្ចាស់មានឋានៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ដូចមនុស្សមួយចំនួននិយាយដែរទេ? តើព្រះជាម្ចាស់បានប្រកាសប្រាប់ឯងថា “អញគឺអស្ចារ្យបំផុតលើសអ្វីៗទាំងអស់​។ គឺអញនេះហើយ ជាអ្នក​មើលការខុសត្រូវលើឯងរាល់គ្នា។ ឯងរាល់គ្នាត្រូវអង្វរដល់អញ សុំសេចក្ដីមេត្ដា​ករុណា ហើយការមិនស្ដាប់បង្គាប់នឹងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មដល់ស្លាប់» ដែរទេ? តើព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់គំរាមកំហែងមនុស្សជាតិតាមរបៀបនេះឬទេ? (ទេ!គឺអត់ទេ) តើព្រះអង្គធ្លាប់មានបន្ទូលថា “មនុស្សជាតិពុក​រលួយ​ ដូច្នេះ​ទោះបើអញខំធ្វើបែបណាចំពោះពួកគេក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែប្រព្រឹត្តិការអាក្រក់ដដែល។ ហេតុនេះ អញមិនចាំបាច់រៀបចំផ្លូវល្អសម្រាប់ពួកគេឡើយ” ដែរទេ? តើព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ព្រះ​តម្រិះ​បែបយ៉ាងដូច្នេះឬ? តើព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់បានប្រព្រឹត្ដបែប​យ៉ាង​ដូច្នេះ​ឬ? (ទេ! គឺមិនមែនបែបនេះឡើយ) ផ្ទុយទៅវិញ គឺព្រះជាម្ចាស់ប្រព្រឹត្ដចំពោះមនុស្សម្នាក់ៗ ដោយស្មោះត្រង់ និងដោយការទទួលខុសត្រូវខ្ពស់។ ព្រះជាម្ចាស់ប្រព្រឹត្ដចំពោះអ្នក​ ប្រកបដោយទំនួលខុសត្រូវច្រើនជាងអ្នក​ធ្វើចំពោះខ្លួនឯងទៅទៀត។ តើមិន​មែន​ដូច្នេះ​ទេ​ឬ? ព្រះជាម្ចាស់មិនដែលមានបន្ទូលដោយឥតប្រយោជន៍​ទេ ហើយព្រះអង្គក៏មិនបង្ហាញឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់របស់ព្រះអង្គ ដើម្បីបញ្ឆោតមនុស្សដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ គឺព្រះអង្គធ្វើអ្វីៗដោយអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ ដោយភាពស្មោះត្រង់ និងដោយស្ងៀមស្ងាត់។ រឿងទាំងអស់នេះនាំមកនូវព្រះពរ សេចក្តីសុខសាន្ត និងអំណរដល់មនុស្ស។ ពួកវានាំមនុស្សចូលមកចំពោះព្រះនេត្រ និងក្នុងគ្រួសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយសេចក្តីសុខសាន្ត និងអំណររីករាយ រួចមកពួកគេរស់នៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងទទួលយកសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ព្រះអង្គ ដោយ​ហេតុផល និងការគិតដ៏សាមញ្ញ​។ ដូច្នេះ តើព្រះជាម្ចាស់ដែលបោកបញ្ឆោតមនុស្ស នៅក្នុងកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គដែរទេ? តើព្រះអង្គធ្លាប់បានបង្ហាញនូវសេចក្តីសប្បុរសក្លែងក្លាយដល់មនុស្ស ដោយដំបូងធ្វើឲ្យមនុស្សវីវក់ ​នឹងសេចក្តីរីករាយពីរបី រួចក្រោយមក ព្រះអង្គក្បត់ពួកគេដែរឬទេ? (ទេ! ព្រះអង្គមិនដែលទេ) តើព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់មានបន្ទូលពីអ្វីមួយ ហើយបែរជាទៅធ្វើរឿងផ្សេងដែរទេ? តើព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់សន្យាចោល ឬអួតប្រាប់មនុស្សថា ព្រះអង្គអាចធ្វើការនេះ ឬការនោះសម្រាប់ពួកគេបាន តែក្រោយមកបែរជា​គ្មានកើតការអ្វីទាំងអស់ដែរទេ? (ទេ! មិនដែលទេ) ដ្បិតនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ គ្មានការបោកបញ្ឆោត ឬការមិនពិតឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់ស្មោះត្រង់ ហើយ​ព្រះអង្គពិតប្រាកដនៅក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលព្រះអង្គធ្វើ។ ព្រះអង្គគឺជាព្រះតែមួយគត់ ដែលមនុស្សអាចទុកចិត្តបាន។ ព្រះអង្គគឺជាព្រះដែលមនុស្សអាចប្រគល់ជីវិត និងអ្វីៗដែលពួកគេមានបាន។ ដោយ​សារតែនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់គ្មានការបោកបញ្ឆោត តើយើងអាចហៅព្រះជាម្ចាស់ ថាជាព្រះដ៏ទៀងត្រង់បំផុតបានទេ? (ពិតជាបាន) ពិតបា្រកដណាស់យើងអាចធ្វើយ៉ាងដូច្នោះបាន! ទោះបីថាពាក្យ “ទៀងត្រង់” នេះ គឺខ្សោយពេក ឬមាន​លក្ខណៈ​ជា​មនុស្សពេក​នៅពេលដែលប្រើវាចំពោះព្រះជាម្ទាស់ក៏​ដោយ សួរថា តើមានពាក្យអ្វីទៀត ដែលយើងអាចយកមកប្រើជំនួសពាក្យនេះបានទេ? ទាំង​នេះគឺដែនកំណត់នៃ​ភាសារបស់មនុស្ស។ ទោះបីវាជាការមិនសមហេតុផលក្នុងការហៅព្រះជាម្ចាស់ថា “ទៀង​ត្រង់” ក៏ដោយ ក៏យើងនឹងប្រើពាក្យនេះនៅពេលបច្ចុប្បន្នដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់ស្មោះត្រង់ និងទៀងត្រង់។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលយើងនិយាយអំពីទិដ្ឋភាពទាំងនេះ តើយើងសំដៅទៅលើអ្វី? តើយើងកំពុងសំដៅទៅលើភាពខុសគ្នារវាងព្រះជាម្ចាស់ និងមនុស្ស ឬភាពខុសគ្នារវាងព្រះជាម្ចាស់ និងសាតាំងឬ? មែនហើយ យើងអាចនិយាយយ៉ាងដូច្នេះបាន។ នេះគឺដោយសារតែមនុស្សមិនអាចមើលឃើញដាននៃនិស្ស័យពុក​រលួយ​របស់សាតាំងណាមួយនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ តើខ្ញុំ​និយាយដូច្នេះ​ត្រឹមត្រូវទេ? អាម៉ែនឬអត់? (អាម៉ែន!) យើងមិនឃើញអំពើអាក្រក់ណាមួយរបស់សាតាំងបង្ហាញ​នៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់នោះឡើយ។ ដ្បិតអ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើ និងបើក​សម្ដែង​ គឺសុទ្ធ​តែ​មានប្រយោជន៍ និងជួយដល់មនុស្សទាំងស្រុង គឺសុទ្ធ​តែ​ត្រូវបានធ្វើឡើងដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ដល់មនុស្ស គឺពេញទៅដោយជីវិត ហើយ​ផ្តល់ឲ្យ​មនុស្សនូវផ្លូវដែលត្រូវដើរ និងទិសដៅដែលត្រូវទៅ។ ព្រះជាម្ចាស់មិនពុករលួយទេ ជាងនេះទៅទៀត ចូរសំឡឹងមើលអ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះអង្គធ្វើ តើយើងអាចនិយាយបានថា ព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះបរិសុទ្ធបានទេ? (មែនហើយ) ដោយសារព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់គ្មានសេចក្ដី​ពុករលួយរបស់មនុស្សជាតិ ឬនិស្ស័យពុក​រលួយរបស់មនុស្សជាតិ ក៏ដូចជាសារជាតិ​របស់សាតាំង ហើយនៅក្នុងព្រះអង្គក៏គ្មានការណាមួយដែលស្រដៀងទៅនឹងចំណុចទាំងអស់នេះដែរផង​នោះ​ យើងអាចនិយាយតាម​ទស្សនបែប​នេះបានថា ព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់គឺជាព្រះបរិសុទ្ធ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់ក៏មិនបានបង្ហាញសេចក្ដី​ពុករលួយណាមួយ ឬក៏ការបើក​​សម្ដែង​ពីលក្ខណៈផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ព្រះអង្គ នៅក្នុងកិច្ចការរបស់ទ្រង់ដែរ នេះសបញ្ជាក់ឲ្យឃើញថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ផ្ទាល់​ព្រះអង្គគឺជាព្រះបរិសុទ្ធ។ តើអ្នក​រាល់គ្នាឃើញការនេះទេ? ដើម្បីស្គាល់ពីភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចូរយើងក្រឡេកមើលទិដ្ឋភាពទាំងពីរនេះសិន៖ ១) នៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ គឺគ្មានដាននៃនិស្ស័យពុក​រលួយ​ឡើយ។ ២) សារជាតិ​នៃកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចំពោះមនុស្សអាចឲ្យមនុស្សមើលឃើញពីសារជាតិ​ផ្ទាល់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយសារជាតិ​នេះគឺវិជ្ជមានទាំងស្រុង។ ដ្បិត​អ្វីៗដែលគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់នាំមកឲ្យមនុស្ស គឺសុទ្ធតែមានភាពវិជ្ជមាន។ ទីមួយ ព្រះជាម្ចាស់តម្រូវឲ្យមនុស្សស្មោះត្រង់  តើនេះមិនមែនជារឿងវិជ្ជមានទេឬអី? ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានប្រាជ្ញាដល់មនុស្ស តើនេះមិនមែនជាភាពវិជ្ជមានទេឬអី? 

 ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យមនុស្សអាចយល់ច្បាស់រវាងអំពើល្អ និងអាក្រក់  តើនេះមិនមែនជាភាពវិជ្ជមានទេឬអី? ព្រះអង្គអនុញ្ញាតឲ្យ​មនុស្សយល់ពីអត្ថន័យ និងគុណតម្លៃនៃជីវិតរបស់ពួកគេ តើនេះមិនមែនជាភាពវិជ្ជមានទេឬអី? ព្រះអង្គអនុញ្ញាតឲ្យ​មនុស្ស មើលឃើញពីសារជាតិ​របស់មនុស្ស​ ព្រឹត្តិការណ៍ និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងស្របតាមសេចក្តីពិត  តើនេះមិនមែនជាភាពវិជ្ជមានទេឬអី? (មែនហើយ! ទាំងអស់នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជាភាពវិជ្ជមាន) ហើយជាលទ្ធផលនៃការទាំងអស់នេះ គឺមនុស្សលែងត្រូវបានបោកបញ្ឆោត លែងត្រូវបានធ្វើទុក្ខ​ ឬគ្រប់គ្រងដោយសាតាំងទៀតហើយ។ អាច​និយាយម៉្យាងទៀតថា រឿងទាំងនេះអនុញ្ញាតឲ្យ​មនុស្សបានរួចផុតពីសេចក្ដី​ពុករលួយរបស់សាតាំងទាំងស្រុង ហើយឲ្យពួកគេដើរទៅមុខបន្តិចម្តងៗ នៅលើផ្លូវនៃការកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​គេចចេញពីសេចក្ដី​អាក្រក់ផងដែរ។ តើអ្នក​រាល់គ្នាបានដើរលើផ្លូវនេះដល់ណាហើយ? តើវាពិបាកនិយាយណាស់ មែនទេ? ក៏ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ មកទល់ពេលនេះ អ្នក​រាល់គ្នាមានការយល់ដឹងគោលៗអំពីរបៀបដែលសាតាំងធ្វើឲ្យ​មនុស្សពុក​រលួយ ហើយក៏ដឹងថារឿងណាអាក្រក់ រឿងណាអវិជ្ជមានដែរ? ម្យ៉ាងវិញទៀត មកទល់ពេលនេះ អ្នក​រាល់គ្នាក៏កំពុងដើរលើផ្លូវត្រឹមត្រូវដែរ។ តើពិតជាអ៊ីចឹងមែនឬអត់? (មែនហើយ)។"

យើងនឹងបញ្ចប់ការពិភាក្សាអំពីភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រឹមនេះសិន។ ឥឡូវនេះ ដោយផ្អែកលើអ្វីទាំងអស់ដែលអ្នក​រាល់គ្នាបានឮ និងបានទទួល តើអ្នកណាក្នុងចំណោមអ្នក​អាចនិយាយថា ភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺ​ជា​អ្វី​? តើភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលខ្ញុំ​បានលើកយកមកនិយាយនេះ សំដៅទៅលើអ្វី? សូមគិតអំពីការនេះមួយភ្លែតមើល។ តើភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាសេចក្តីពិតរបស់ព្រះអង្គឬ? តើភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាភាពស្មោះត្រង់របស់ព្រះអង្គឬ? តើភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាការមិនគិតពីរូបអង្គទ្រង់ឬ? តើវាជាការបន្ទាបរូបអង្គរបស់ទ្រង់​ឬ? តើជាសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គចំពោះមនុស្សឬ? ការដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានសេចក្តីពិត និងជីវិតមកមនុស្សដោយឥតគិតថ្លៃនោះ តើវាជាភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គដែរឬទេ? (បាទ/ចាស! គឺមែនហើយ) អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់បើក​សម្ដែង​គឺមានតែមួយគត់ ហើយរកគ្មានទេនៅក្នុងមនុស្សជាតិដែលពុករលួយនេះ គឺគ្មានទាល់តែសោះ។ សូម្បីតែដានដ៏តូចមួយ ក៏រកគ្មានដែរ ទោះបើក្នុងអំឡុងពេលដំណើរការរបស់សាតាំងក្នុង​ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្សពុក​រលួយ ឬនៅក្នុងនិស្ស័យ​ពុក​រលួយ​របស់វា ឬក៏នៅក្នុងសារជាតិ​ ឬធម្មជាតិរបស់សាតាំងក៏ដោយ។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលជា​កម្ម​សិទ្ធិ និង​ជា​លក្ខណៈរបស់​​ព្រះជាម្ចាស់ គឺមានតែមួយគត់ ហើយ​មានតែព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់​ព្រះ​អង្គប៉ុណ្ណោះដែលមាន និង​ជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធលើសារជាតិ​ប្រភេទ​នេះ។ ត្រង់ចំណុចនេះ នៅក្នុងការពិភាក្សារបស់យើង តើមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នក​រាល់គ្នា ដែលធ្លាប់បានឃើញមនុស្សជាតិណាម្នាក់បរិសុទ្ធដូចអ្វីដែលខ្ញុំ​ទើបតែបានពិពណ៌នានេះដែរឬទេ? (ទេ! គឺគ្មានទេ) ដូច្នេះ តើមាននរណាម្នាក់ដែលបរិសុទ្ធក្នុងចំណោមមនុស្សល្បីឈ្មោះ មនុស្សអស្ចារ្យ ឬរូបព្រះរបស់មនុស្សជាតិដែលអ្នក​គោរពបូជាដែរឬទេ? (ទេ! គឺគ្មានទេ) ដូច្នេះ នៅពេលដែលយើងនិយាយថា ភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺមានតែមួយគត់ សួរថា តើនេះជាការនិយាយបំផ្លើសដែរឬទេ? (អត់ទេ) តាមពិត មិនមែនទេ។ លើសពីនេះទៅទៀត ភាពមាន​តែ​មួយ​គត់​ដ៏​បរិសុទ្ធរបស់ព្រះជា​ម្ចាស់​ ក៏មានចំណុចអនុវត្តជាក់ស្តែងដែរ។ តើមានភាពខុសគ្នារវាងភាពបរិសុទ្ធដែលខ្ញុំ​និយាយនៅ​ពេលនេះ និងភាពបរិសុទ្ធដែលអ្នក​ធ្លាប់គិត និងស្រមើស្រមៃដែរឬទេ? (គឺមាន) តើវាមានភាពខុសគ្នាប៉ុណា្ណ? (គឺធំណាស់។) ជារឿយៗ នៅពេលដែល​មនុស្សនិយាយអំពីភាពបរិសុទ្ធ​ តើពួកគេចង់មានន័យដូចម្តេច? (គឺអាកប្បកិរិយាខាងក្រៅមួយចំនួន) នៅពេលដែល​មនុស្សនិយាយថាអាកប្បកិរិយា ឬ​រឿងរ៉ាវខ្លះទៀតបរិសុទ្ធ គឺគេនិយាយបែបនេះដោយសារតែគេមើលឃើញថាវាស្អាត ឬទាក់ទាញអារម្មណ៍តែប៉ុណ្ណោះ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីៗទាំងនេះតែងតែមានភាពខ្វះនូវធាតុពិតប្រាកដ​នៃភាពបរិសុទ្ធ នេះគឺជាទិដ្ឋភាពនៃគោលលទ្ធិ​។ ក្រៅពីនេះ តើអ្វីដែលសំដៅទៅលើទិដ្ឋភាពជាក់ស្តែងនៃ “ភាពបរិសុទ្ធ” ដែលមនុស្សស្រមៃគិតនៅក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេ? តើវាភាគច្រើនជាអ្វីដែលពួកគេស្រមៃ ឬវិនិច្ឆ័យនោះមែនទេ? ឧទាហរណ៍ អ្នកកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនាខ្លះបានលាចាកលោកនេះទៅ នៅក្នុងកាលហ្វឹកហាត់រៀនសូត្រ និងអង្គុយសម្មាធិកាន់សីល។ អ្នកខ្លះនិយាយថា ពួកគេបានត្រឡប់ជាបរិសុទ្ធ ហើយហោះឡើងទៅឋានសួគ៌ហើយ។ នេះក៏ជាផលិតផលនៃការស្រមើលស្រមៃដែរ។ បន្ទាប់មក មានអ្នកផ្សេងទៀតដែលគិតថា ទេពអប្សរមួយអណ្តែត​ចុះពីលើមេឃនោះហើយដែលបរិសុទ្ធ។ តាមពិត ផ្នត់គំនិតរបស់មនុស្សស្តីអំពីពាក្យថា“បរិសុទ្ធ” គឺគ្រាន់តែជាប្រភេទនៃការស្រមើស្រមៃ និងទ្រឹស្តីដែលមិនមានសារធាតុមូល​ដ្ឋាន​​ពិតប្រាកដតែប៉ុណ្ណោះ  ហើយលើសពីនេះទៅទៀត គឺ​មិនមានអ្វីទាក់​ទង​នឹង​សារជាតិ​នៃ​ភាពបរិសុទ្ធទាល់តែសោះ។ សារជាតិ​នៃភាពបរិសុទ្ធ គឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ពិត ប៉ុន្ដែ​អ្វីដែលសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត គឺ​វាជាសារជាតិ​នៃសេចក្តីពិត សេចក្តីសុចរិត ហើយនិងពន្លឺ។ ពាក្យថា“ បរិសុទ្ធ” គឺសមរម្យតែនៅពេលដែលយើងយកមកប្រើចំពោះព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ គ្មានអ្វីមួយដែលបានបង្កើតមកនេះសាកសម ឬត្រូវបានហៅថា “បរិសុទ្ធ” នោះឡើយ។ មនុស្សត្រូវតែយល់ពីរឿងនេះ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ យើងនឹងប្រើពាក្យ «បរិសុទ្ធ» នេះតែចំពោះព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ។ តើនេះសមរម្យទេ? (មែនហើយ!)

ឥឡូវនេះ សូមយើងត្រឡប់ទៅនិយាយអំពីមធ្យោបាយដែលសាតាំងប្រើដើម្បីធ្វើឲ្យ​មនុស្សពុក​រលួយ​វិញម្តង។ យើងទើបតែនិយាយអំពីរបៀបផ្សេងៗ​គ្នា ដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើចំពោះមនុស្ស ហើយអ្នក​រាល់គ្នាម្នាក់ៗអាចជួបប្រទះដោយខ្លួនឯងបាន ដូច្នេះ ខ្ញុំ​នឹងមិននិយាយលម្អិតច្រើនទេ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក​ វាប្រហែលជាមិនច្បាស់ថា តើឧបាយកល និងយុទ្ធសាស្រ្តអ្វី ដែលសាតាំងប្រើដើម្បីធ្វើអោយមនុស្សពុក​រលួយឡើយ ឬនិយាយឲ្យអន់ទៅ អ្នក​មិនមានការយល់ដឹងជាក់លាក់អំពីពួកវាទេ។ តើវាមានប្រយោជន៍សម្រាប់ខ្ញុំ​ ក្នុងការនិយាយអំពីរឿងនេះម្តងទៀតទេ? (បាទ! មែនហើយ) តើអ្នក​រាល់គ្នាចង់រៀនសូត្រ​អំពីរឿងនេះទេ? ប្រហែលជាអ្នក​ខ្លះនឹងសួរថា៖ «ហេតុអ្វីត្រូវនិយាយអំពីសាតាំងម្តងទៀត? តែនៅពេលដែលយើងលើកយករឿងសាតាំងមកនិយាយ នោះយើងនឹងខឹងវា ហើយនៅពេលដែលយើងឮពីឈ្មោះវា នោះយើងមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់​យ៉ាងខ្លាំង ។ មិនខ្វល់ថាវាធ្វើឲ្យ​អ្នក​មិនស្រួលយ៉ាងណាក៏ដោយ តែអ្នក​ត្រូវតែប្រឈមនឹងការពិតនេះ។ រឿងទាំងនេះ ចាំបាច់ត្រូវតែយកមកនិយាយឲ្យច្បាស់ ហើយត្រូវបញ្ជាក់ឲ្យបានច្បាស់លាស់ សម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់ការយល់ដឹងរបស់មនុស្ស បើមិនដូច្នោះទេ មនុស្សមិនអាចផ្តាច់ខ្លួនចេញឆ្ងាយពីឥទ្ធិពលរបស់សាតាំងបានឡើយ។

ពីមុនយើងបានពិភាក្សាវិធីប្រាំយ៉ាងដែលសាតាំងធ្វើទុក្ខមនុស្ស ដែលរួមបញ្ចូលកលល្បិចរបស់វាផងដែរ។ វិធីដែលសាតាំងធ្វើទុក្ខ​មនុស្ស គឺគ្រាន់តែជាស្រទាប់ផ្ទៃខាងលើប៉ុណ្ណោះ។ រីឯល្បិចកលខ្លាំងជាងនេះទៅទៀត គឺល្បិចលាក់ខ្លួននៅក្រោមផ្ទៃនោះ ដែលសាតាំងអាចសម្រេចគោលដៅរបស់វាបាន។ តើល្បិចទាំងនេះជាអ្វី? តោះ! សូមសង្ខេបអំពីរឿងទាំងអស់នេះឡើងវិញ។ (គឺវាបោកប្រាស់ លួងលោម និងបង្ខិតបង្ខំ។ ) នៅពេលដែលអ្នក​រៀបរាប់ល្បិចកលនេះបានកាន់តែច្រើន នោះអ្នក​នឹងកាន់តែយល់ច្បាស់ពីវា។ វាមើលទៅដូចជាអ្នក​ត្រូវបានសាតាំងធ្វើទុក្ខ​យ៉ាងខ្លាំង ហើយហាក់ដូចជាចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងចំពោះប្រធានបទនេះ។ (វាក៏ប្រើវោហារសាស្ត្រ គួរឲ្យ​ស្ញប់ស្ញែងដែរ។ វាមានឥទ្ធិពល និងក្តោបក្តាប់មនុស្សដោយបង្ខំ។) ការកាន់កាប់ដោយបង្ខំនេះបន្សល់ទុក​យ៉ាង​ពិសេសនូវស្នាមដិតដាមដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ​។ មនុស្ស​ភ័យខ្លាចចំពោះការកាន់កាប់ដោយបង្ខំរបស់សាតាំងនេះ តើមែនទេ? តើមានល្បិចផ្សេងពីនេះទៀតទេ? (វាបង្កអន្តរាយដល់មនុស្ស ធ្វើការគំរាមកំហែង និងការលួងលោម ហើយវាកុហកបោកប្រាស់ ជាដើម) ការកុហក គឺជាសារធាតុនៃសកម្មភាពរបស់វា។ សាតាំងនិយាយកុហក ដើម្បីបោកបញ្ឆោតអ្នក​។ តើអ្វីទៅជាធម្មជាតិនៃការនិយាយកុហក? តើការកុហកមិនដូចគ្នាទៅនឹងការបោកប្រាស់ទេឬ​អី? គោលដៅនៃការនិយាយកុហក គឺដើម្បីបោកប្រាស់អ្នក​នោះអី។ តើមានល្បិចផ្សេងទៀតទេ? សូមប្រាប់ខ្ញុំ​ពីល្បិចកលទាំងប៉ុន្មានរបស់សាតាំងដែលអ្នក​រាល់​គ្នាដឹង។ (វាល្បួង ធ្វើ​ទុក្ខ​បំបាំងភ្នែក និងបោកបញ្ឆោត។) អ្នក​ភាគច្រើនមានអារម្មណ៍ដូចគ្នាចំពោះការបោកប្រាស់នេះ តើមែនអត់? (វាគ្រប់គ្រង និងកាន់កាប់​លើមនុស្ស វាបំភ័យបន្លាចមនុស្ស និងទប់ស្កាត់មនុស្សមិនឲ្យជឿលើព្រះជាម្ចាស់) ខ្ញុំ​ដឹងគ្រប់អត្ថន័យទាំងអស់ដែលអ្នក​រាល់គ្នាកំពុងប្រាប់ខ្ញុំ​ ហើយវាគឺជាការល្អដែលអ្នក​រាល់គ្នាបានដឹងរឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះ ដូច្នេះចូរយើងធ្វើការសង្ខេបអំពីល្បិចកលទាំងអស់នេះជាមួយគ្នា។

មានល្បិចកលសំខាន់ៗ ៦យ៉ាង ដែលសាតាំងប្រើដើម្បីធ្វើឲ្យ​មនុស្សពុក​រលួយ។

ល្បិចទីមួយ គឺការគ្រប់គ្រង និងការបង្ខិតបង្ខំ។ នោះគឺមានន័យថា សាតាំង វានឹងធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងតាមដែលអាចធ្វើបានដើម្បីគ្រប់គ្រងចិត្តរបស់ឯង។ តើ“ ការបង្ខិតបង្ខំ” មានន័យដូចម្តេច? វាមានន័យថា ប្រើវិធីគំរាមកំហែង និងបង្ខំដើម្បីធ្វើឲ្យ​អ្នក​គោរពតាមវា ហើយវាធ្វើឲ្យ​អ្នក​គិតពីផលវិបាកដែលកើតចំពោះអ្នក​​ ប្រសិនបើអ្នក​មិនគោរពវា។ ដោយសាតែអ្នក​ខ្លាច និងមិនហ៊ានជំទាស់នឹងវា ហេតុដូច្នេះ អ្នក​នឹងចុះចូលចំពោះ​វាជាមិនខាន។

ទីពីរ គឺការបោក​ប្រាស់​ និងកលល្បិច។ តើ “ ការបោក​ប្រាស់​ និងឧបាយកល” រួមបញ្ចូលអ្វីខ្លះ? សាតាំងបង្កើតរឿង និងការកុហកមួយចំនួន ដើម្បីបញ្ឆោតអ្នក​ឲ្យ​ជឿលើពួកវា។ ជាទូទៅ វាមិនដែលប្រាប់អ្នក​ថា មនុស្សគឺព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកបង្កើតឡើងមកទេ ហើយវាក៏មិនបាននិយាយដោយផ្ទាល់ថាអ្នក​មិនបានបង្កើតដោយព្រះជាម្ចាស់ដែរ​។ វាមិនប្រើពាក្យថា “ព្រះជាម្ចាស់” ទាល់តែសោះ តែផ្ទុយទៅវិញ វាប្រើរបស់ផ្សេងទៀតមកជំនួសវិញ ដោយប្រើរឿងនេះមក​បញ្ឆោតអ្នក​ ដើម្បីឲ្យ​អ្នក​មានគំនិតថាគ្មានព្រះជាម្ចាស់ទេ។ តាមពិតទៅ  "កលល្បិច" នេះរួមបញ្ចូលនូវទិដ្ឋភាពជាច្រើនផ្សេងទៀត មិនមែនតែមួយនេះប៉ុណ្ណឹងទេ។

ទីបី គឺការដាក់មនោគមវិជ្ជាដោយបង្ខំ។ តើមនោគមអ្វីខ្លះដែលមនុស្សត្រូវបានបង្ខំឲ្យទទួលយក? តើការដាក់មនោគមវិជ្ជាដោយបង្ខំ ធ្វើឡើងដោយមនុស្សផ្ទាល់ខ្លួនឯងជាអ្នកជ្រើសរើសឬ? តើវាត្រូវបានធ្វើដោយការយល់ព្រមពីមនុស្សទេ? (ទេ!​ អត់ទេ) ទោះ​បីអ្នក​មិនយល់ព្រមក៏ដោយ ក៏គ្មានអ្វីដែលអ្នក​អាចទាមទារបានដែរ។ ដោយការធ្វេសប្រហែសរបស់អ្នក​ សាតាំងបានដាក់មនោគមលើអ្នក​ ដោយដំឡើងផ្នត់គំនិត ច្បាប់ទំលាប់ជីវិត ព្រមទាំងសារជាតិរបស់វានៅក្នុងអ្នក​។

ទីបួន គឺការបំភិតបំភ័យ និង​ការលួង​បញ្ឆោត។ មាន​ន័យ​ថា សាតាំងប្រើល្បិចផ្សេងៗ ដើម្បីធ្វើឲ្យ​អ្នក​ទទួលយកវា ដើរតាមវា ហើយធ្វើការនៅក្នុងសេវាកម្មរបស់វាដែរ។ វានឹងធ្វើអ្វីៗ​គ្រប់យ៉ាងដើម្បីសម្រេចគោលដៅរបស់វា។ មានម្តងម្កាល វាយកចិត្តអ្នក​បន្ដិច​បន្ដួច​ ដើម្បីធ្វើយ៉ាងណាបញ្ឆោតអ្នក​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ដអំពើបាប។ ប្រសិនបើអ្នក​មិនធ្វើតាមវាទេ វានឹងដាក់ទោសអ្នក​ ហើយធ្វើឲ្យ​អ្នក​រងទុក្ខ ហើយ​វានឹងប្រើវិធី​ផ្សេងៗ​​ដើម្បីវាយប្រហារ និងបោកបញ្ឆោតអ្នក​។

ទីប្រាំ គឺការបំភាន់ និងការគាំង​ធ្វើអ្វីមិនកើត “ការបំភាន់ និងការគាំងធ្វើអ្វីមិនកើត” គឺនៅពេលដែលសាតាំងប្រើពាក្ស​សំដីផ្អែមល្អែម និងគោលគំនិតដែលស៊ីគ្នានឹងគំនិតរបស់មនុស្ស ដើម្បីធ្វើឲ្យ​មើលទៅដូចជាកំពុងយកចិត្តទុកដាក់នឹងស្ថានភាពខាងសាច់ឈាមរបស់មនុស្ស ក៏ដូចជាជីវិត និងអនាគតរបស់ពួកគេដែរ តែតាមពិតទៅ គោលដៅរបស់វាគឺដើម្បី​បំភាន់អ្នក​រាល់គ្នាតែប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក វានឹងធ្វើឲ្យឯងគាំងមិនអាចដឹងថាអ្វី​ត្រូវ និង​អ្វីខុសនោះទេ យ៉ាងនោះ​អ្នក​ក៏​ចាញ់​កល្បិច​របស់​វា ហើយស្ថិត​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រងរបស់​វា​ដោយមិនដឹងខ្លួន។

ទីប្រាំ​មួយ​ គឺការបំផ្លាញរាងកាយ និងចិត្តគិនិត។ តើសាតាំងបំផ្លាញផ្នែកណាខ្លះរបស់មនុស្ស? (គឺចិត្ត​គំនិត និងរាងកាយទាំងមូលរបស់មនុស្ស) សាតាំងបំផ្លាញគំនិតរបស់អ្នក​ ធ្វើឲ្យ​អ្នក​លែងមានកម្លាំងដើម្បីតទល់ជាមួយវាបាន មានន័យថា ចិត្តរបស់អ្នក​ នឹងងាកទៅរកសាតាំងបន្តិចម្តងៗ ដោយខ្លួនឯង។ វាបានបណ្តុះរឿងទាំងនេះនៅក្នុង​អ្នក​ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយប្រើគំនិត និងវប្បធម៌​ទាំងនេះដើម្បីជះឥទ្ធិពល និងអន្ទង​ចិត្ត​អ្នក​ ដើម្បី​ធ្វើឲ្យ​ឆន្ទៈរបស់អ្នក​អន្តរាយបន្តិចម្តង ៗ ហើយនៅទីបំផុត អ្នក​នឹងលែងចង់ក្លាយធ្វើមនុស្សល្អ ព្រមទាំងលែងចង់ប្រកាន់ខ្ជាប់នូវអ្វីដែលអ្នក​ហៅថា “​សេចក្តីសុចរិត” ទៀតហើយ។ អ្នក​នឹងលែងមានអំណាចចិត្តដើម្បីប្រឆាំងនឹងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ននេះត​ទៅ​ទៀត ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ អ្នក​នឹងបណ្តោយខ្លួនទៅតាមវាដោយមិនដឹងខ្លួន​។ “ការបំផ្លាញ” មានន័យថាសាតាំងធ្វើទារុណកម្មមនុស្សយ៉ាងខ្លាំងរហូតធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយជាស្រមោលរបស់​ខ្លួនឯង លែងជាមនុស្សត​ទៅ​ទៀតហើយ​។ ការនេះកើតឡើងនៅពេលដែលសាតាំងវាយប្រហារ រឹបអូស និងលេបត្របាក់ពួកគេ។

កលល្បិចនីមួយៗដែលសាតាំងប្រើដើម្បីធ្វើឲ្យ​មនុស្សពុក​រលួយ ធ្វើឲ្យមនុស្សលែងមានកម្លាំងតទល់ ហើយកលល្បិចនីមួយៗនេះ មានគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងខ្លាំងដល់មនុស្ស។ អាច​និយាយម៉្យាងទៀតបាន​ថា អ្វីក៏ដោយដែលសាតាំងធ្វើ និងកលល្បិចទាំងឡាយដែលវាប្រើ សុទ្ធ​តែ​អាចបណ្តាលឲ្យ​អ្នក​ចុះខ្សោយ នាំអ្នក​ឲ្យ​ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់សាតាំង ហើយអាចធ្វើឲ្យ​អ្នក​ធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃនៃអំពើអាក្រក់ និងអំពើបាបទៀតផង។ នេះជាកលល្បិចដែលសាតាំងប្រើដើម្បីធ្វឲ្យមនុស្សពុក​រលួយ។

យើងអាចនិយាយបានថា សាតាំងអាក្រក់ ក៏ប៉ុន្តែ ដើម្បីបញ្ជាក់ពីរឿងនេះ យើងនៅតែត្រូវពិនិត្យ​មើលនូវអ្វីដែលជាផលវិបាកនៃសេចក្ដី​ពុក​រលួយ​របស់សាតាំងចំពោះមនុស្ស ហើយតើនិស្ស័យ និងសារជាតិ​អ្វីខ្លះដែលវានាំមកឲ្យមនុស្ស។អ្នក​រាល់​គ្នាដឹងអំពីរឿងនេះខ្លះទៅហើយ ដូច្នេះ ចូរនិយាយទៅ។ តើផលវិបាកនៃសេចក្ដី​ពុក​រលួយ​របស់សាតាំងមកលើមនុស្សមានអ្វីខ្លះ? តើនិស្ស័យពុក​រលួយ​ណាខ្លះ ដែលពួកគេបង្ហាញ និងសំដែងឲ្យឃើញនោះ? (គឺភាពក្រអឺត​ក្រទម ភាពប្រហើនកោងកាច ភាពអាត្មានិយម ភាពគួរឲ្យ​ស្អប់ខ្ពើម ភាពឃោរឃៅ ការ​បោកបញ្ឆោត ល្បិចកិច្ចកល គំនិតព្យាបាទ និងគ្មានភាព​ជា​មនុស្សជាដើម) ជារួម យើងអាចនិយាយបានថា ពួកគេគ្មានភាពជាមនុស្សទេ។ ឥឡូវនេះ សូមយើងអនុញ្ញាតឲ្យ​បងប្អូនប្រុសស្រីផ្សេងទៀតនិយាយម្តង។ (នៅពេលដែលមនុស្សត្រូវបានសាតាំងធ្វើឲ្យ​ពុក​រលួយ​ នោះពួកគេភាគច្រើនជាមនុស្សក្រអឺតក្រទម និង​រាប់​ខ្លួនឯងជា​សុចរិត​ រាប់​ខ្លួន​ឯង​ជាមនុស្សសំខាន់​ និង​មានអំណួត លោភលន់ និងអាត្មា​និយម​។ ខ្ញុំ​មានអារម្មណ៍ថា រឿងទាំងនេះគឺជាបញ្ហាដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។) (បន្ទាប់ពីមនុស្សត្រូវបានបំផ្លាញដោយសាតាំង ពួកគេនឹងដេញតាមសំភារៈនិយម និងទ្រព្យសម្បត្ដិ។ ហើយពួកគេថែមទាំងក្លាយជាខ្មាំងសត្រូវនឹងព្រះជាម្ចាស់ ប្រឆាំងទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់ មិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយពួកគេបាត់បង់មនសិការ និងហេតុផលដែលមនុស្សគួរតែមាន។) អ្វីដែលអ្នក​រាល់គ្នាបាននិយាយ គឺមានមូលដ្ឋានដូចគ្នាទាំងអស់ ខុសគ្នាតែបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ អ្នក​មួយចំនួនក៏បានបញ្ចូលព័ត៌មានលម្អិតតូចៗទៅក្នុងនោះបន្ថែម​ទៀត​។ សរុបសេចក្ដីមក អ្វីដែលលេចធ្លោជាងគេអំពីមនុស្សពុក​រលួយ​ គឺភាពក្រអឺតក្រទម ការបោក​បញ្ឆោត គំនិតព្យាបាទ និងភាពអាត្មានិយម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នក​រាល់គ្នាបានមើលរំលងរឿងដូចគ្នា។ មនុស្សលែងមានសតិសម្បជញ្ញៈទៀត​ហើយ ពួកគេបាត់បង់ហេតុផល  និងគ្មានភាព​ជាមនុស្សទេ  ក៏ប៉ុន្តែមានរឿងសំខាន់មួយទៀត ដែលអ្នក​រាល់គ្នាមិនបានបានលើកឡើងយកមកនិយាយ រឿងនោះគឺ “ការក្បត់”។ ផលវិបាកចុងក្រោយនៃនិស្ស័យទាំងនេះដែលមាននៅក្នុងមនុស្ស នៅ​ពេលពួកគេត្រូវបានធ្វើឲ្យពុក​រលួយ​ដោយសាតាំង​នោះគឺ ការក្បត់របស់ពួកគេចំពោះព្រះជាម្ចាស់។ ទោះជាព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់មនុស្ស ឬកិច្ច​ការអ្វីដែលព្រះអង្គធ្វើចំពោះពួកគេក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនយកចិត្តទុក​ដាក់​ចំពោះ​អ្វីដែលពួកគេដឹងថាជាសេចក្តីពិតឡើយ​។ មានន័យថា គឺពួកគេលែងទទួល​ស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ទៀត​ហើយ ហើយពួកគេក្បត់ព្រះអង្គ ហើយ​នេះគឺជាលទ្ធផលនៃសេចក្ដី​ពុក​រលួយ​របស់សាតាំងចំពោះមនុស្ស។ និស្ស័យពុក​រលួយ​របស់មនុស្ស គឺដូចគ្នាទាំងអស់។ នៅក្នុងចំណោមវិធីដែលសាតាំងប្រើ ដើម្បីធ្វើឲ្យមនុស្សពុក​រលួយ​ ពោល​គឺ​ចំណេះដឹងដែលមនុស្សរៀនសូត្រ វិទ្យាសាស្ត្រដែលពួកគេស្គាល់ ការយល់ដឹងអំពីអបិយជំនឿ និងវប្បធម៌បុរាណ ក៏ដូចជានិន្នាការសង្គម តើមានអ្វីដែលមនុស្សអាចយកមកប្រើដើម្បីប្រាប់អំពីអ្វីដែលសុចរិត និងអ្វីដែលទុច្ចរិតដែរទេ? តើមានអ្វីដែលអាចជួយមនុស្សឲ្យ​ដឹងពីអ្វីដែលបរិសុទ្ធ និងអ្វីដែលអាក្រក់ដែរទេ? តើមានស្តង់ដាណាដែលអាចយកមកវាស់វែងការទាំងនេះបានទេ? (ទេ! គឺអត់មានទេ) មិនមានស្តង់ដារ និងគ្មានមូលដ្ឋានណាមួយ ដែលអាចជួយមនុស្សបានទេ។ ទោះបីជាមនុស្សអាចស្គាល់ពាក្យ ”បរិសុទ្ធ” ក៏ដោយ ក៏គ្មាននរណាម្នាក់អាចដឹងបា្រកដថា តើបរិសុទ្ធជាអ្វីដែរ។ ដូច្នេះ តើរឿងទាំងអស់នេះ ដែលសាតាំងនាំមកឲ្យមនុស្សអាចជួយពួកគេឲ្យ​ស្គាល់សេចក្តីពិតបានដែរឬទេ? តើពួកវាអាចជួយមនុស្សឲ្យ​រស់នៅក្នុង​ភាព​ជាមនុស្សល្អជាងនេះទេ? តើពួកវាអាចជួយមនុស្សឲ្យ​រស់នៅតាមរបៀបដែលពួកគេអាចថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់បានប្រសើរជាងនេះទេ? (ទេ! គឺអត់ទេ) វាច្បាស់ណាស់ថា ពួកវាមិនអាចជួយមនុស្សឲ្យថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ ឬយល់ពីសេចក្តីពិតបានឡើយ ហើយវាក៏មិនអាចជួយមនុស្សឲ្យ​ដឹងពី​អ្វីជាភាពបរិសុទ្ធ និងអ្វីជាការអាក្រក់ដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ កាន់តែវង្វេងចេញឆ្ងាយពីព្រះជាម្ចាស់ទៅ។ នេះជាមូលហេតុដែលយើងនិយាយថាសាតាំង គឺអាក្រក់ណាស់។ ក្រោយពីបានវិភាគលើគុណសម្បត្ដិអាក្រក់ជាច្រើនរបស់សាតាំង តើអ្នក​បានឃើញភាពបរិសុទ្ធណាមួយនៅក្នុងសាតាំង រួមទាំងទាំងគុណសម្បត្តិ និងការយល់ដឹងរបស់អ្នក​អំពីសារជាតិ​របស់វាដែរទេ? (ទេ! អត់ឃើញទេ) វាពិតជា​អាក្រក់​ណាស់។ ដូច្នេះ តើអ្នក​បានឃើញទិដ្ឋភាពណាមួយនៃសារជាតិ​របស់សាតាំង​ដែលមានភាពស្រដៀងគ្នាទៅនឹងព្រះជាម្ចាស់ដែរឬទេ? (ទេ! អត់ឃើញទេ) តើមានការបង្ហាញណាមួយរបស់សាតាំង ដែលមានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នានឹងព្រះជាម្ចាស់ដែរឬទេ? (ទេ! អត់មានទេ) ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំ​ចង់សូមឲ្យ​អ្នក​រាល់គ្នា ប្រើពាក្យពេចន៍ផ្ទាល់របស់អ្នក​រាល់​គ្នា​ឲ្យនិយមន័យ​ថា តើអ្វីទៅជាភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់? ជាដំបូង តើពាក្យថា «ភាព​បរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់» និយាយទាក់ទងទៅនឹងអ្វី? តើវានិយាយទាក់ទងនឹងសារ​ជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរទេ? ឬតើវាត្រូវបានគេនិយាយទាក់ទងនឹងទិដ្ឋភាពមួយចំនួននៃនិស្ស័យរបស់ព្រះអង្គឬទេ? (គឺពួកវាត្រូវបាននិយាយទាក់ទងនឹងសារជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់។) យើងត្រូវតែកំណត់គោលជំហរឲ្យបានច្បាស់លាស់​ ដើម្បីចូលទៅកាន់ប្រធានបទដែលយើងចង់ដឹង។ ពាក្យទាំងនេះត្រូវបានគេនិយាយថា​ទាក់ទងនឹងសារជាតិរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ជា​ដំបូង យើងបានប្រើអំពើអាក្រក់របស់សាតាំងធ្វើជារបស់​ឥត​បាន​ការ​មួយ​ចំពោះ​សារជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះ តើអ្នក​បានឃើញសារជាតិ​ណាមួយរបស់សាតាំងនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ដែរទេ? ចុះតើចំពោះសារជាតិ​របស់មនុស្សជាតិវិញ? (ទេ! យើងមិនមានទេ។ ព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់មិនក្រអឺតក្រទម មិនអាត្មានិយម និងមិនក្បត់ឡើយ ហើយតាមរយៈការនេះ យើងអាចមើលឃើញសារជាតិ​ដ៏​បរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​បានបើក​សម្ដែ​ងឲ្យ​ឃើញ​) តើមានអ្វីផ្សេងទៀតដែលត្រូវបន្ថែមទេ? (ព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់មិនមានដាននៃនិស្ស័យពុករលួយរបស់សាតាំងឡើយ។ អ្វីទាំងអស់ដែលសាតាំងមាន គឺសុទ្ធតែអវិជ្ជមាន រីឯព្រះជាម្ចាស់វិញ ទ្រង់មានតែភាពវិជ្ជមានតែប៉ុណ្ណោះ។ យើងអាចមើលឃើញថាព្រះជាម្ចាស់ តែងតែគង់​នៅក្បែរយើង ហើយឃ្លាំមើលយើង និងការពារយើង តាំងពីពេលដែលយើងនៅតូចដល់ពេញវ័យ និងរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះ និងជាពិសេសនៅពេលដែលយើងមានការច្របូកច្របល់ និងវង្វេងផ្លូវ។ គ្មានការបោកបញ្ឆោត ហើយក៏គ្មានការបោក​ប្រាស់​នៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលយ៉ាងច្បាស់ និង​ត្រង់ៗ ហើយទាំងនេះក៏ជាសារ​ជាតិ​ពិតបា្រកដរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ) ល្អណាស់! (យើងមិនឃើញមាននិស្ស័យពុករលួយរបស់សាតាំងនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ឡើយ គ្មានភាពវៀចវេរ គ្មានអំនួត គ្មានការសន្យាចោល និងគ្មានការបោកបញ្ឆោតឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាព្រះតែមួយអង្គគត់ដែលមនុស្សអាចជឿជាក់បាន។ ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះដែលស្មោះត្រង់ និងទៀ​ងត្រង់​។ តាមរយៈ កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ យើងអាចមើល​ឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់មាន​បន្ទូល​ប្រាប់ដល់មនុស្សឲ្យធ្វើជាមនុស្សស្មោះត្រង់ ប្រទានឲ្យ​ពួកគេនូវប្រាជ្ញា ធ្វើឲ្យ​ពួកគេអាចស្គាល់អ្វីល្អ អ្វីអាក្រក់ និងចេះវែកញែកពីមនុស្សព្រឹត្តិការណ៍ និងរឿងរ៉ាវផ្សេងៗជាច្រើន។ នៅត្រង់នេះ យើងអាចមើលឃើញភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់។) តើអ្នក​រាល់គ្នាបានបញ្ចប់ហើយឬនៅ? តើអ្នក​រាល់គ្នាពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលអ្នក​បាននិយាយទេ? តើអ្នក​រាល់គ្នាមានការយល់ដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តបានច្រើនប៉ុណ្ណា? ហើយតើអ្នក​រាល់គ្នាយល់ដឹងពីភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានច្រើនប៉ុណ្ណា? ខ្ញុំ​ដឹងថានៅក្នុងចិត្តអ្នក​រាល់គ្នាម្នាក់ៗនៅមានកម្រិតនៃការយល់ដឹង ពីព្រោះមនុស្សម្នាក់ៗអាចមានអារម្មណ៍ថា កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់មានលើពួកគេ ហើយ​ពួកគេទទួលបានអ្វីៗជាច្រើនពីព្រះជាម្ចាស់ដូច​ជា​ ព្រះគុណ ព្រះពរ ការបំភ្លឺ ការធ្វើ​ឲ្យ​យល់​ច្បាស់​ ការជំនុំ​ជម្រះ​ និងការវាយផ្ចាល​របស់ព្រះជាម្ចាស់នៅ​ក្នុង​កម្រិត​ខុស​ៗ​គ្នា ហើយដោយសារតែរឿងទាំងនេះ មនុស្សទទួលបានការយល់ដឹងដ៏សាមញ្ញមួយចំនួនអំពីសារ​ជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់។

ទោះបីជាភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់​ ដែលយើងកំពុងពិភាក្សានៅថ្ងៃនេះ ហាក់ដូចជាចម្លែកសម្រាប់មនុស្សភាគច្រើនក៏ដោយ តែចូរ​កុំខ្វល់ពីរឿងនេះ ឥឡូវនេះ យើងបានចាប់ផ្តើមប្រធានបទនេះ ហើយនៅពេលអ្នក​ដើរលើផ្លូវដែលនៅ​ខាង​មុខនេះ អ្នក​រាល់គ្នានឹងទទួលបានការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅ​។ ក្នុងអំឡុងពេលឆ្លងកាត់ផ្ទាល់របស់អ្នក​នេះ វានឹងធ្វើឲ្យអ្នក​ទទូលអារម្មណ៍ ហើយយល់ដឹងបន្តិចម្តងៗ។ សំរាប់ពេលនេះ ភាពឆ្លាតវៃដែលផ្អែកលើការយល់ដឹងមូលដ្ឋានរបស់អ្នក​ អំពីសារជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅតែត្រូវការរយៈពេលយូរ ដើម្បីរៀនសូត្រ ដើម្បីបញ្ជាក់ ដើម្បីទទួលអារម្មណ៍និងបទពិសោធន៍ពីការនេះ រហូតដល់ថ្ងៃណាមួយ ដែលអ្នក​រាល់គ្នានឹងយល់ចេញពីជំរៅចិត្តរបស់អ្នក​ថា “ភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់” មានន័យថា សារជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺល្អឥតខ្ចោះ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺគ្មានភាពអាត្មានិយម អ្វីទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានដល់មនុស្ស គឺមិនគិតពីអង្គ​ទ្រង់​ខ្លួនឯងឡើយ ហើយអ្នក​នឹងដឹងថា ភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺឥតសៅហ្មង និង​គ្មានកំហុសឡើយ។ ទិដ្ឋភាពនៃសារ​ជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់ទាំង​អស់​នេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាព្រះ​បន្ទូល​ដែលព្រះអង្គប្រើ ដើម្បីបង្ហាញពីឋានៈរបស់ព្រះអង្គឡើយ ក៏ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់ប្រើសារជាតិ​របស់ព្រះអង្គ ដើម្បីប្រព្រឹត្ដចំពោះមនុស្សម្នាក់ៗដោយទៀង​ត្រង់។ អាច​និយាយម៉្យាងទៀតបាន​ថា សារជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺមិនមែនទទេ ហើយក៏មិនមែនជាទ្រឹស្តី ឬក៏ជាគោលលទ្ធិ ហើយក៏មិនមែនជាប្រភេទនៃចំណេះដឹងមួយដែរ។ វាមិនមែនជាប្រភេទនៃការអប់រំសម្រាប់មនុស្សឡើយ តែផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាការបើក​សម្ដែង​ពិតប្រាកដ​អំពី​សកម្មភាពផ្ទាល់របស់ព្រះជាម្ចាស់ និងបាន​បើក​សម្ដែងអំពី​សារជាតិ​ដែលជា​កម្ម​សិទ្ធិ និង​ជា​លក្ខណៈ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ មនុស្សគួរតែដឹងពីសារជាតិ​នេះ ហើយយល់ពីវាឲ្យច្បាស់ ពីព្រោះអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើ និងគ្រប់ទាំងព្រះ​បន្ទូល​ដែលព្រះអង្គមានបន្ទូល គឺសុទ្ធ​តែ​មានតម្លៃ និងមានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះមនុស្សគ្រប់ៗរូប​។ នៅពេលដែលអ្នក​យល់អំពីភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះអ្នក​អាចជឿជាក់លើព្រះអង្គបាន​។ នៅពេលដែលអ្នក​យល់អំពីភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះអ្នក​ពិតជាអាចយល់បាននូវអត្ថន័យពិតប្រា​កដនៃពាក្យថា “ព្រះជា​ម្ចាស់​ផ្ទាល់​ព្រះ​អង្គ គឺ​ជា​ព្រះ​តែ​មួយ​អង្គ​គត់”។ អ្នក​នឹងលែងរវើរវាយតទៅទៀត ដោយគិតថាមានផ្លូវផ្សេងទៀតក្រៅពីផ្លូវមួយនេះ ដែលអ្នក​អាចជ្រើសរើសដើរបាន ហើយអ្នក​នឹងលែងមានឆន្ទៈក្បត់អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំសម្រាប់អ្នក​។ ពីព្រោះសារជាតិ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ គឺបរិសុទ្ធ មានន័យថាមានតែអ្នក​ទេដែលអាចដើរឆ្លងកាត់ជីវិតលើផ្លូវសុចរិតនៃពន្លឺបាន មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេដែលអាចឲ្យ​អ្នក​យល់ដឹងអំពីអត្ថន័យជីវិត មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេ ដែលអាចឲ្យ​អ្នក​រស់នៅក្នុងភាពជាមនុស្សពិតបា្រកដបាន និងស្គាល់ ព្រម​ទាំង​ទទួលបានសេចក្តីពិត​ធ្វើ​ជា​កម្មសិទ្ធ។ មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេ​ ដែលអាចឲ្យ​អ្នក​ទទួលបានជីវិតចេញ​ពីសេចក្តីពិត។ មានតែព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់​ព្រះ​អង្ក​ទេ ដែលអាចជួយអ្នក​ ឲ្យគេចចេញ​ពីសេចក្ដី​អាក្រក់ និងរំដោះអ្នក​ពីការ​ធ្វើ​ទុក្ខ និងការគ្រប់គ្រងរបស់សាតាំងបាន។ ក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ គ្មាននរណាម្នាក់ និងគ្មានអ្វីណាមួយអាចជួយសង្រ្គោះអ្នក​ពីសមុទ្រទុក្ខបានឡើយ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នក​រងទុក្ខលំបាកតទៅទៀត។ ការ​នេះត្រូវបានកំណត់ដោយសារជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់។ មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេ ដែលសង្គ្រោះអ្នក​ដោយមិនខ្វល់​ពីអង្គទ្រង់ខ្លួនឯង។ មានតែព្រះជាម្ចាស់ទេ ដែលទទួលខុសត្រូវចំពោះអនាគត ជោគវាសនា និងជីវិតរបស់អ្នក​ ហើយព្រះអង្គបានរៀបចំអ្វីៗទាំងអស់សម្រាប់អ្នក​។ គ្មាន​អ្វីណាមួយដែលបានបង្កើត ឬមិនបានបង្កើតមក មានសារជាតិដូចជាព្រះជាម្ចាស់នោះឡើយ​ ហើយក៏គ្មានមនុស្សណាម្នាក់  អ្វីណាមួយដែលមានសមត្ថភាពជួយសង្គ្រោះអ្នក​ ឬដឹកនាំអ្នក​បានឡើយ។ នេះជាសារៈសំខាន់នៃសារជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះមនុស្ស។ ប្រហែលជាអ្នក​រាល់គ្នាមានអារម្មណ៍ថា ពាក្យទាំងនេះដែលខ្ញុំ​បាននិយាយ អាចជួយបានបន្តិចបន្តួចនៅក្នុងការដាក់វិន័យ។  ក៏ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើអ្នក​បានស្វែងរកការពិត ប្រសិនបើអ្នក​ស្រឡាញ់សេចក្តីពិត នោះអ្នក​នឹងទទួលបានបទពិសោធន៍ពីរបៀបដែលពាក្យទាំងនេះ មិនត្រឹមតែអាចផ្លាស់ប្តូរជោគ​វាសនា​របស់អ្នក​ប៉ុណ្ណោះទេ ក៏ប៉ុន្តែលើសពីនេះទៀត ពាក្យនេះនឹងនាំអ្នក​ទៅកាន់ផ្លូវត្រឹមត្រូវនៃជីវិតមនុស្ស។ តើអ្នក​យល់ពីរឿងនេះទេ? ហេតុដូច្នេះ តើអ្នក​នៅមានចំណាប់អារម្មណ៍ ចង់ដឹងពីសារជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរទេ? (បាទ/ចាស! ចង់​) ជាការប្រសើរណាស់ ដែលដឹងថាអ្នក​ចាប់អារម្មណ៍។ សម្រាប់ថ្ងៃនេះ យើងនឹងបញ្ចប់ប្រធានបទនៃ​ការ​ប្រកប​គ្នា​របស់យើងស្តីពីការយល់ដឹងអំពីភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅត្រឹមនេះសិន។

ខ្ញុំ​ចង់និយាយជាមួយអ្នក​រាល់គ្នា អំពីអ្វីដែលអ្នក​រាល់គ្នាបានធ្វើពី​ដំបូងនៃការជួបជុំរបស់យើងនៅថ្ងៃនេះ ដែលធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំ​មានការភ្ញាក់ផ្អើល។ អ្នក​រាល់គ្នាខ្លះប្រហែលជាកំពុងថែរក្សា​ទុកនូវអារម្មណ៍ដឹងគុណ ប្រហែលជាអ្នក​មានអារម្មណ៍ដឹងគុណ ដូច្នេះហើយ អារម្មណ៍របស់អ្នក​ ធ្វើឲ្យ​មានសកម្មភាពដែលត្រូវគ្នា។ អ្វីដែលអ្នក​បានធ្វើ មិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវការការតិះដៀលនោះទេ។ វាគ្មានអ្វីខុស​ អ្វីត្រូវនោះទេ។ ក៏ប៉ុន្តែ វាជាអ្វីដែលខ្ញុំ​ចង់អោយអ្នក​រាល់គ្នាដឹង។ តើខ្ញុំ​ចង់ឲ្យ​ឯងដឹងពីអ្វី? ដំបូង ខ្ញុំ​ចង់សួរអ្នក​រាល់គ្នាអំពីអ្វីដែលអ្នក​រាល់គ្នាបានធ្វើនៅពេលនេះ។ តើវាធ្វើឲ្យ​អ្នក​ក្រាបចុះ ឬលុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំដែរទេ? តើមានអ្នក​ណាអាចប្រាប់ខ្ញុំ​បានទេ? (យើងជឿថា វាកំពុងធ្វើឲ្យ​អ្នក​ក្រាបចុះ។) អ្នក​រាល់គ្នាជឿថាវាកំពុងធ្វើឲ្យ​អ្នក​ក្រាបចុះ ដូច្នេះតើអ្វីទៅជាអត្ថន័យនៃការក្រាបចុះ? (គឺជាការថ្វាយបង្គំ) ដូច្នេះ តើការលុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំគឺជាអ្វី? ខ្ញុំ​មិនបានបង្រៀនការនេះដល់អ្នក​ពីមុនមកទេ ក៏ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ ខ្ញុំ​មានអារម្មណ៍ថា វាចាំបាច់ក្នុងការធ្វើរឿងនេះ។ តើអ្នក​លុតក្រាបចុះនៅពេលជួបជុំធម្មតារបស់អ្នក​ឬទេ? (អត់ទេ) តើអ្នក​លង់លក់ទេ នៅ​ពេលដែល​អ្នក​អធិស្ឋាន? (អត់ទេ) តើអ្នក​លុតក្រាបចុះ នៅពេលដែល​អ្នក​អធិស្ឋានដែរឬទេ? (បាទ/ចាស) រាល់ពេលអធិស្ឋានម្តងៗ តើអ្នក​លុតក្រាបដែរឬទេ នៅ​ពេល​ដែល​ស្ថាន​ភាព​អនុញ្ញាត? (បាទ ចាស)  ជារឿងល្អមែន។ ក៏​ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំ​ចង់ឲ្យ​អ្នក​យល់ដឹងនៅ​ថ្ងៃនេះថា ព្រះជាម្ចាស់ទទួលយកការលុតជង្គង់ពីមនុស្សពីរប្រភេទប៉ុណ្ណោះ។ យើងមិនចាំបាច់ ពិគ្រោះលើព្រះគម្ពីរ ឬការប្រព្រឹត្ដ និងក្រម​សីល​ធម៌របស់​បុគ្គល​ល្បី​ឈ្មោះ​ខាងវិញ្ញាណណាម្នាក់​ទេ។ ផ្ទុយទៅវិញនៅ ចាប់​ពីពេលនេះទៅ ខ្ញុំ​នឹងប្រាប់អ្នក​រាល់គ្នា នូវការពិតមួយ។ ជាដំបូង ការលុតក្រាប និងការលុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំព្រះគឺមិនដូចគ្នាទេ។ ហេតុអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់ទទួលយកការលុតជង្គង់ពីអស់អ្នក​ដែលលុតក្រាបដោយខ្លួនឯង? គឺ​ដោយសារតែ​ព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅនរណាម្នាក់មករកព្រះអង្គ ហើយកោះហៅមនុស្សនេះឲ្យ​ទទួលយកបញ្ជា​បេសកកម្ម​របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះ​ព្រះជាម្ចាស់នឹងអនុញ្ញាត​ឲ្យ​គេក្រាបចុះ​នៅចំពោះ​ព្រះ​ភ័ក្រ្ដ​ព្រះអង្គ។ នេះគឺជាប្រភេទមនុស្សទីមួយ។ ប្រភេទទីពីរ គឺការលុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់​របស់​នរណា​ម្នាក់​ដែលកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ហើយគេចចេញពីសេចក្តីអាក្រក់។ មានតែមនុស្សពីរប្រភេទនេះប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ តើអ្នក​ស្ថិតនៅក្នុងប្រភេទមនុស្សមួយណា? តើអ្នក​អាចបា្រប់​បានទេ? នេះគឺជាការពិត ទោះបីជាវាអាចប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍របស់​អ្នក​បន្តិចក៏ដោយ។ មិនមានអ្វីដែលត្រូវនិយាយអំពីការលុតជង្គង់របស់មនុស្សនៅ​ក្នុងពេលអធិស្ឋាននោះទេ ​វាជារឿងត្រឹមត្រូវ ហើយក៏ជា​រឿង​ដែលគួរធ្វើដែរ ពីព្រោះនៅពេលដែលមនុស្សអធិស្ឋាន ភាគច្រើន ពួកគេអធិស្ឋានដើម្បីសូមអ្វីមួយ ដើម្បីបើកចិត្តរបស់ពួកគេទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយចូលទៅជួបព្រះអង្គដោយផ្ទាល់។ វាគឺជាការប្រាស្រ័យទាក់ទង និងជា​ការផ្លាស់ប្តូររវាង​ចិត្ត និងចិត្តជាមួយព្រះជាម្ចាស់។ ការថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ដោយការលុតជង្គង់របស់អ្នក​ មិនគួរគ្រាន់តែជាទម្រង់ផ្លូវការប៉ុណ្ណោះទេ។ ខ្ញុំ​គ្មាន​បំណងចង់ស្តីបន្ទោសដល់​អ្នក​ ចំពោះអ្វីដែលអ្នក​បានធ្វើនៅថ្ងៃនេះទេ។ ខ្ញុំ​គ្រាន់តែចង់ប្រាប់អ្នក​ឲ្យ​ដឹងច្បាស់ ដើម្បីអ្នក​យល់ពីគោលការណ៍នេះ ប៉ុណ្ណោះ តើអ្នក​ដឹងពី​ការ​នេះ​ហើយ​មែនទេ? (បាទ/ចាស យើងដឹងហើយ។) ខ្ញុំ​កំពុងប្រាប់អ្នក​ពីរឿងនេះ ដើម្បីកុំឲ្យរឿងនេះកើតឡើងម្តងទៀត​។ ដូច្នេះ តើមនុស្សមានឱកាសលុតក្រាប និងលុតជង្គង់នៅចំពោះព្រះ​ភ័ក្រ្ដ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ទេ? វាមិនមែនថាគ្មានឱកាសបែបនេះទេ។ មិនយូរមិនឆាប់ ថ្ងៃ​នឹងមកដល់ ប៉ុន្តែពេលវេលាមិនទាន់មកដល់ទេ។ តើ​អ្នក​ឃើញ​ទេ? តើការ​នេះធ្វើឲ្យ​អ្នក​ខកចិត្តទេ? (ទេ​! អត់ទេ) អ៊ី​ចឹង ល្អហើយ។ ប្រហែលជាពាក្យទាំងនេះនឹងជុំរុញ ឬលើកទឹកចិត្តអ្នក​រាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យ​អ្នក​អាចដឹងនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក​អំពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន រវាងព្រះជាម្ចាស់ និងមនុស្ស ហើយទំនាក់ទំនងបែបណាដែលមានរវាងព្រះជាម្ចាស់ និងមនុស្សនាពេលឥឡូវនេះ។ ទោះបីជាយើងថ្មីៗនេះបាននិយាយ និងបាន​ផ្លាស់ប្តូរមួយ​ចំនួន​ទៀតក៏​ដោយ តែការយល់ដឹងរបស់មនុស្សអំពីព្រះជាម្ចាស់ គឺនៅមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់នៅឡើយទេ។ មនុស្សនៅមានផ្លូវវែងឆ្ងាយទៀត​ ដើម្បីបន្តស្វែងយល់ពីព្រះជាម្ចាស់។ ខ្ញុំ​គ្មាន​ចេតនាធ្វើឲ្យ​អ្នករាល់​គ្នា​​ធ្វើវាជារឿង​បន្ទាន់ ឬដើម្បីប្រញាប់ប្រញាល់បង្ហាញពីសេចក្តីប្រាថ្នា​ ឬ​អារម្មណ៍​ទាំងនេះនោះ​ទេ។ អ្វីដែលអ្នក​បានធ្វើនៅថ្ងៃនេះអាចបង្ហាញ និងបញ្ជាក់ពីអារម្មណ៍ពិតរបស់អ្នក​ ហើយខ្ញុំ​ក៏បានដឹងដែរ។ ដូច្នេះ ខណៈពេលដែលអ្នក​កំពុងធ្វើវា ខ្ញុំ​គ្រាន់តែចង់ក្រោកឈរ ហើយផ្តល់ឲ្យ​អ្នក​នូវសេចក្តីសុខរបស់ខ្ញុំ​ប៉ុណ្ណោះ​ ពីព្រោះខ្ញុំ​សូមជូនពរឲ្យ​អ្នក​មានសុខភាពល្អ។ ដូច្នេះ ក្នុងគ្រប់ពាក្យ​ និងគ្រប់សកម្មភាពរបស់​ខ្ញុំ​ ខ្ញុំ​ខំប្រឹងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីជួយអ្នក​រាល់​គ្នា​ ដឹកនាំអ្នក​រាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​អាចមានការយល់ដឹងត្រឹមត្រូវ និងមានទស្សនៈ​ត្រឹមត្រូវអំពី​របស់​សព្វ​សារពើ​។ អ្នក​រាល់គ្នាអាចយល់រឿងនេះបាន តើមែនឬអត់? (មែន។) បើអ៊ីចឹងល្អណាស់។ ទោះបីមនុស្សមានការយល់ដឹងខ្លះអំពីនិស្ស័យ​ផ្សេងៗរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទិដ្ឋភាពនៃកម្ម​សិទ្ធិ និង​លក្ខណៈរបស់​ព្រះជាម្ចាស់និងកិច្ចការដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើ ហើយ​ភាគ​ច្រើន​នៃការយល់ដឹងនេះ គ្មាន​អ្វីក្រៅពីការ​អានព្រះ​បន្ទូល​នៅលើទំព័រ ឬការ​ស្វែង​យល់ពីគោលការណ៍ ឬគ្រាន់តែគិតអំពីព្រះ​បន្ទូល​ទាំង​នោះ​ប៉ុណ្ណោះ។ អ្វីដែលមនុស្សខ្វះបំផុតគឺការយល់ដឹង​ និងការយល់​ច្បាស់​ពិតប្រាកដ ដែលកើតចេញពីបទពិសោធន៍ជាក់ស្តែងនោះទេ។ ទោះបីជាព្រះជាម្ចាស់ប្រើវិធីសាស្រ្តផ្សេងៗដើម្បីដាស់ចិត្តរបស់មនុស្សក៏ដោយ​​ ក៏នៅតែមានផ្លូវវែងឆ្ងាយក្នុងការដើរ មុនពេលដែលការនេះអាចសម្រេច​បានដែរ​។ ខ្ញុំ​មិនចង់ឃើញនរណាម្នាក់មានអារម្មណ៍ថា ព្រះជាម្ចាស់បានទុកឲ្យ​ពួកគេនៅរងារខាងក្រៅនោះទេ ឬក៏ថាព្រះជាម្ចាស់បានបោះបង់ចោលពួកគេ ឬបែរខ្នងដាក់ពួកគេហើយនោះដែរ។ អ្វីដែលខ្ញុំ​ចង់ឃើញ គឺមនុស្សគ្រប់គ្នានៅលើផ្លូវឆ្ពោះទៅរកសេចក្តីពិត ហើយស្វែងរកការយល់ដឹងពីព្រះជាម្ចាស់ ដោយដើរទៅមុខដោយភាពអង់អាច ជាមួយនឹងការប្តេជ្ញាចិត្តខ្ពស់ ដោយគ្មានការធ្វេសប្រហែស ឬបន្ទុកណាមួយឡើយ។ មិនថាអ្នក​បានធ្វើខុសច្រើនប៉ុណ្ណា មិនថាអ្នក​បានវង្វេងឆ្ងាយប៉ុន​ណា​ ឬធ្វើខុសធ្ងន់ធ្ងរប៉ុណ្ណានោះទេ សូមកុំទុកឲ្យ​បន្ទុកទាំងនេះក្លាយជាបន្ទុក ឬសំពាយដ៏ធ្ងន់លើសទំងន់ដែលអ្នក​ត្រូវស្ពាយទៅតាមខ្លួន ក្នុងការតាមស្វែង​យល់​អំពីព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក​នោះឡើយ។ ចូរបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។ ព្រះជាម្ចាស់រក្សាទុកសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់មនុស្សនៅក្នុងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គគ្រប់ពេលវេលា គឺទ្រង់មិនដែលប្រែប្រួលឡើយ។ នេះគឺជាផ្នែកដ៏មានតម្លៃបំផុតនៃសារជាតិ​របស់ព្រះជាម្ចាស់។ តើពេល​នេះ អ្នក​រាល់គ្នាមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលបន្តិចហើយឬ​នៅ? (បាទ/ចាស មាន) ខ្ញុំ​សង្ឃឹមថាអ្នក​រាល់គ្នាអាចប្រកាន់យកវិធីត្រឹមត្រូវចំពោះរឿងរ៉ាវទាំងអស់ និងពាក្យដែលខ្ញុំ​បាននិយាយ។ ចូរយើងបញ្ចប់ការពិភាក្សាគ្នានៅត្រឹមនេះចុះ។ សូមជម្រាបលាអ្នក​ទាំងអស់គ្នា! (លាហើយ!)

ថ្ងៃទី១១ ខែមករា ឆ្នាំ២០១៤

ខាង​ដើម៖ ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ ភាពវិសេសឯក ភាគទី៥

បន្ទាប់៖ ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ គឺជាព្រះតែមួយអង្គគត់ VII

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

តើកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ងាយស្រួលដូចមនុស្សគិតដែរឬទេ?

ក្នុងនាមជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ម្នាក់ៗក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាគួរតែលើកសរសើរអំពីរបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួលការលើកតម្កើង...

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿលើព្រះជាម្ចាស់ជាលើកដំបូង? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ