សេចក្ដីស្រឡាញ់ពិតចំពោះព្រះជា​ម្ចាស់ គឺធ្វើឡើងប្រ​កបដោយឆន្ទៈ

មនុស្ស​ទាំង​អស់​បាន​ទទួល​ការ​បន្សុទ្ធ​ដោយ​សារ​តែ​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់។ ប្រសិន​បើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​បាន​យក​​កំណើតជាមនុស្សទេនោះ មនុស្ស​ជាតិ​​ប្រាកដ​ជា​នឹង​មិន​ទទួល​ព្រះពរ ពី​ការ​រង​ទុក្ខ​តាម​រយៈ​ការ​បន្សុទ្ធ​នេះ​ឡើយ។ និយាយបែបម្យ៉ាងទៀត គឺថា អ្នក​ដែល​អាច​ទទួល​យក​ការ​ល្បង​ល​នៃ​ព្រះ​បន្ទូល​​​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់​បាន គឺជាអ្នកដែល​មានពរ។ ផ្អែក​លើឥរិយាបថ​សុទិដ្ឋិ​និយម​របស់មនុស្សតាមអាកប្បកិរិយា និងឥរិយាបទ​របស់​ពួកគេចំពោះព្រះជា​ម្ចាស់ ពួក​គេ​មិន​សម​នឹង​ទទួល​ការ​បន្សុទ្ធ​ប្រភេទ​នេះ​ទេ​។ គឺដោយសារតែព្រះជា​ម្ចាស់​បាន​លើក​ស្ទួយ​ពួក​គេ​ឡើង ទើបពួកគេបានរីករាយ​នឹងព្រះ​ពរ​មួយនេះ។ មនុស្សធ្លាប់និយាយថា ពួក​គេ​មិន​សម​នឹង​ឃើញ​ព្រះ​ភក្រ្ត​របស់ព្រះជា​ម្ចាស់ ឬស្ដាប់​ឮព្រះ​បន្ទូល​​​​របស់​ព្រះ​អង្គ​ឡើយ។ នៅសព្វថ្ងៃនេះ ​ដោយ​សារ​តែ​ការ​លើក​តម្កើង​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់ និង​សេច​ក្តី​មេត្តា​​ករុណា​របស់​ទ្រង់​ ទើបមនុស្ស​បាន​ទទួល​ការ​បន្សុទ្ធ​តាម​រយៈ​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ទ្រង់​។ នេះ​គឺ​ជា​ព្រះ​ពរ​​របស់​មនុស្ស​គ្រប់​រូប​ ដែល​បាន​កើត​នៅ​គ្រា​ចុង​ក្រោយ​ តើ​អ្នករាល់​គ្នា​ ធ្លាប់​​ឆ្លង​​កាត់​​រឿងបែប​នេះផ្ទាល់​​ដែរ​ឬ​ទេ​? នៅ​ក្នុង​ទិដ្ឋភាព​ដែលមនុស្សគួរតែជួបប្រទះនឹងការរងទុក្ខ ​និង​ការបរាជ័យដែលព្រះជា​ម្ចាស់​បានកំណត់ទុកជាមុន គឺ​វា​មិន​ផ្អែក​លើ​តម្រូវ​ការ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​មនុស្ស​នោះ​ឡើយ​។ នេះគឺជាសេចក្តីពិតដែលគ្មានលក្ខ័ណ្ឌ។ អ្នកជឿគ្រប់​រូបគួរតែមានសមត្ថភាពក្នុងការទទួលយកការល្បង​ល​នៃ​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់ ហើយ​និង​រង​ទុក្ខ​​នៅ​​ក្នុង​​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ទ្រង់​ដែរ។ តើ​អ្នករាល់​គ្នា​ហើយ​ឬ​នៅ?​​ ដូច្នេះ​ដើម្បី​ជា​ថ្នូរនឹង​ការ​​រង​ទុក្ខដែលអ្នកបានឆ្លងកាត់ អ្នកបានទទួលព្រះពរ​នៅថ្ងៃនេះ ហើយប្រសិន​បើ​អ្នកមិន​រង​ទុក្ខ​​ដើម្បី​ព្រះជា​ម្ចាស់​ទេ អ្នក​មិន​អាច​ទទួល​បាន​ការ​សរ​សើ​រ​ពី​ព្រះ​អង្គ​ឡើយ។ ប្រហែល​ជា​អ្នកបានត្អូញត្អែរពីអតីតកាល ប៉ុន្តែទោះបីជា​អ្នកបាន​តវ៉ា​យ៉ាងម៉េចក៏ដោយ ក៏​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​​មិន​ចង​ចាំ​អំពី​ការ​នោះឡើយ។ ថ្ងៃនេះបានមកដល់​ហើយ មិន​ចាំ​បាច់​ពិនិត្យមើលកិច្ចការកាលពីម្សិលមិញ​នោះទេ។

មនុស្ស​​ខ្លះ​និយាយ​​ថា ​ពួក​គេ​ព្យាយាម​​ស្រឡាញ់​ព្រះជា​ម្ចាស់​ តែមិនអាចធ្វើបាន។ បន្ទាប់មក នៅពេលពួកគេ ឮថាព្រះហៀបនឹងចាកចេញពីពួកគេ ស្រាប់​តែ​ភ្លាម​នោះ ពួក​គេ​រក​ឃើញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ពួក​គេ​ចំពោះ​ទ្រង់ទៅវិញ។ ជា​ទូ​ទៅ មនុស្ស​មិន​បាន​យក​សេច​ក្តី​ពិតមកអនុវត្តនោះឡើយ ហើយ​នៅ​ពេលពួកគេ​ឮ​ថា​ព្រះជា​ម្ចាស់​នឹងចាកចេញទៅ​ដោយ​សេចក្តីក្រោធ នោះ​ពួក​គេក៏​បាន​ចូល​មក​រក​ទ្រង់ ទាំងអធិស្ឋានថា៖ «ឱព្រះ​អង្គអើយ! សូម​កុំ​ចាក​ចោល​ទូលបង្គំឡើយ។ សូមផ្តល់​ឱកាស​ដល់​ទូល​បង្គំម្តង​ផង! ព្រះ​ជាម្ចាស់អើយ! ទូល​បង្គំ​មិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះឫទ័យកន្លងមក។ ទូល​បង្គំ​បាន​ជំពាក់​ព្រះអង្គ ព្រម​ទាំង​បាន​តតាំង​នឹង​ព្រះ​អង្គ​ផង​​​ដែរ​។ ថ្ងៃនេះ ទូលបង្គំ​សុខ​ចិត្តថ្វាយរូបកាយ និង​ដួង​ចិត្ត​របស់​ទូល​បង្គំ​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ទាំង​ស្រុង​ ដើម្បីឲ្យ​ទូល​បង្គំ​អាច​គាប់​ព្រះ​ហឫទ័យ ហើយនិង​ស្រឡាញ់​ព្រះអង្គ​អស់​ពីចិត្ត។ ទូលបង្គំ​នឹង​មិន​មានឱកាសបែបនេះ​ម្តង​ទៀត​​ឡើយ។ តើអ្នកបានអធិស្ឋានបែបនោះ​ហើយ​ឬ​នៅ​?» នៅ​ពេល​នរណាម្នាក់អធិស្ឋានតាមរបៀបនេះ គឺដោយ​សារ​តែ​មនសិការរបស់ពួកគេត្រូវ​បានដាស់​ឡើង​ដោយ​ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជា​ម្ចាស់។ មនុស្ស​យើង​សុទ្ធ​តែ​ស្ពឹក​ស្រពន់ និងមិនសូវឆ្លាតវាងវៃ។ ពួកគេត្រូវ​ទទួល​ការ​វាយ​ផ្ចាល និងការបន្សុទ្ធ ប៉ុន្តែពួកគេមិនដឹងថា​តើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​​កំពុង​តែព្យាយាមសម្រេច​អ្វីតាមរយៈរឿង​ទាំង​នេះ​ទេ។ ប្រសិន​បើព្រះជា​ម្ចាស់​មិន​បាន​ធ្វើការ​តាមរបៀប​នេះ​ទេ មនុស្សនៅតែមានការយល់ច្រលំ ដ្បិតគ្មាននរណា​ម្នាក់​​អាចជំរុញអារម្មណ៍ខាងវិញ្ញាណ​នៅក្នុងចិត្ត​របស់​មនុស្ស​បានឡើយ។ គឺមានតែ​ព្រះ​បន្ទូល​​របស់ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប៉ុណ្ណោះ ដែលជំនុំជម្រះ និង​បង្ហាញ​ឲ្យ​មនុស្ស​​​ឃើញ​ថា​អាច​បង្កើត​ផល​នោះ​បាន​។ ដូច្នេះ អ្វីៗ​ទាំងអស់ត្រូវបានបំពេញ និង​សម្រេច​ដោយសារ​ព្រះ​បន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​មានតែ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ដែល​ធ្វើ​​ឲ្យសេចក្តី​ស្រឡាញ់​​របស់​មនុស្ស​​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​​កើត​ឡើង។ ការស្រឡាញ់ព្រះជា​ម្ចាស់​ ដែល​ផ្អែក​លើ​មនសិការ​របស់មនុស្សតែម្យ៉ាង នឹងមិន​ទទួល​បាន​លទ្ធផលដែលចង់បានឡើយ។ តើមនុស្សមិនមែនមាន​សេចក្ដី​ស្រាឡាញ់​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​ផ្អែក​​​​​លើ​មនសិការរបស់ពួកគេពីអតីតកាលទេឬអី? តើធ្លាប់​មាន​មនុស្សណាម្នាក់ ដែល​ស្រឡាញ់​ព្រះជា​ម្ចាស់​ដោយ​ផ្តើម​ចេញពីគំនិតខ្លួនឯងដែរឬទេ? គឺមាន​តែតាមរយៈ​ការ​លើក​ទឹកចិត្តនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជា​ម្ចាស់​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យមនុស្សស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់។ មនុស្ស​ខ្លះ​និយាយ​ថា «ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​តាម​ព្រះជា​ម្ចាស់​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ ហើយបានរីករាយនឹងព្រះគុណ ព្រម​ទាំង​ទទួល​បានព្រះពររបស់ទ្រង់ជាច្រើនផង។ ខ្ញុំបាន​ទទួល​ការ​បន្សុទ្ធ និងការជំនុំ​ជម្រះដោយព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់។ ដូច្នេះ​ខ្ញុំបានយល់កាន់តែច្រើន ព្រមទាំងបាន​ឃើញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ខ្ញុំត្រូវតែអរ​ព្រះ​គុណ​ទ្រង់ ខ្ញុំត្រូវតែតបស្នង​ចំពោះ​ព្រះគុណ​របស់​ព្រះ​អង្គ​វិញ​ផង​ដែរ​។ ខ្ញុំនឹងផ្គាប់ព្រះហឫទ័យ​ព្រះជា​ម្ចាស់​អស់​មួយ​ជីវិតខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងស្រឡាញ់ព្រះអង្គ ដោយ​ចេញ​ពីមនសិការ​របស់ខ្ញុំ»។ មនុស្សនឹងមិនអាចទទួល​អារម្មណ៍ចំពោះ​សេច​ក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជា​ម្ចាស់ទេ ប្រសិនបើពួកគេគ្រាន់តែស្តាប់អារម្មណ៍​នៃ​មន​សិការ​របស់​គេនោះ។ ប្រសិនបើពួកគេពឹងផ្អែកលើ​មនសិការ​របស់ពួកគេ​តែ​ម្យ៉ាង នោះសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ពួកគេ ចំពោះព្រះជា​ម្ចាស់នឹងចុះខ្សោយ។ ប្រសិនបើអ្នកគ្រាន់​តែ​និយាយពីការតបស្នងចំពោះព្រះគុណ និងសេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់ព្រះជា​ម្ចាស់ នោះអ្នកនឹងមិនមាន​ការ​ជំរុញ​នៅក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះទ្រង់ឡើយ។ ការ​​ស្រឡាញ់ព្រះអង្គ ដោយផ្អែកលើអារម្មណ៍​នៃ​មនសិការ​របស់អ្នក វាគឺជាវិធីសាស្រ្តអកម្ម។ ហេតុអ្វីខ្ញុំនិយាយ​ថាវាគឺជាវិធីសាស្រ្តអកម្ម? នេះគឺជាបញ្ហាជាក់​ស្តែង​។ តើសេចក្ដីស្រឡាញ់បែបណាដែលអ្នកមានចំពោះព្រះជា​ម្ចាស់? តើនោះវាមិនមែនគ្រាន់តែជាការសម្តែង និង បញ្ឆោតដល់ព្រះទេឬអី? មនុស្សភាគច្រើនជឿថា ដោយ​សារការស្រឡាញ់ព្រះជា​ម្ចាស់​គ្មានរង្វាន់ ហើយគ្រប់គ្នា នឹងទទួលទោសដូចៗគ្នាចំ​ពោះ​ការមិនស្រឡាញ់ទ្រង់ ដដែល នោះកុំតែប្រព្រឹត្តអំពើបាបទៅ គឺវា​ល្អ​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ។ ដូច្នេះការស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ និង​ការតបស្នងចំពោះសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ដោយផ្អែកលើអារម្មណ៍នៃមនសិការរបស់មនុស្សម្នាក់ គឺជាវិធី​សាស្រ្ត​អកម្ម ហើយវាមិនមែនជាសេចក្តីស្រឡាញ់​ចំពោះ​ព្រះជា​ម្ចាស់​ដែលកើតឡើងដោយឆន្ទៈនោះទេ។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ចំពោះព្រះជា​ម្ចាស់​គួរតែជាអារម្មណ៍​ពិត​ចេញ​ពី​ដួងចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់។ មនុស្សខ្លះនិយាយថា៖ «ខ្ញុំ​សុខចិត្តស្វែងរកព្រះជា​ម្ចាស់​ហើយដើរតាមទ្រង់។ ទោះបី​ឥឡូវ​នេះ ព្រះជា​ម្ចាស់​ចង់បោះបង់ចោលខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំ​នៅតែដើរតាមទ្រង់ដដែល។ មិនថាព្រះអង្គចង់បានខ្ញុំ ឬមិនចង់បានក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែស្រលាញ់ព្រះអង្គ ហើយ​នៅចុងក្រោយ ខ្ញុំនឹងទទួលបាន​ព្រះអង្គ​ជាមិន​ខាន​។ ខ្ញុំថ្វាយដួងចិត្តខ្ញុំដល់ព្រះ ហើយមិនខ្វល់ថាព្រះអង្គ​ធ្វើ​អ្វីក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនឹងនៅតែដើរតាមទ្រង់អស់មួយជីវិត​របស់​ខ្ញុំ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំត្រូវស្រឡាញ់ព្រះជា​ម្ចាស់ ហើយខ្ញុំត្រូវទទួលបានទ្រង់។ ខ្ញុំនឹងមិនសម្រាក​ឡើយ​រហូតដល់ខ្ញុំបានទទួលទ្រង់»។ តើអ្នកមានការ​តាំង​​ចិត្តបែបនេះឬទេ?

ផ្លូវ​​​​​នៃ​ការជឿ​​លើ​​ព្រះជា​ម្ចាស់គឺតែមួយ និងដូចគ្នា​ទៅនឹង​ផ្លូវនៃ​ការ​ស្រឡាញ់ទ្រង់ដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកជឿលើទ្រង់ អ្នកត្រូវតែស្រឡាញ់ទ្រង់។ ទោះយ៉ាងណា ការស្រឡាញ់​ទ្រង់មិនត្រឹមតែសំដៅទៅលើការតបស្នងសងគុណ ឬ​ការស្រឡាញ់ទ្រង់ដោយផ្អែកលើអារម្មណ៍នៃមនសិការរបស់អ្នក​ប៉ុណ្ណោះទេ វាគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់​ដ៏បរិសុទ្ធ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះជាម្ចាស់។ ពេលខ្លះ មនុស្សមិនអាចទទួល​អារម្មណ៍​ពីសេចក្តីស្រឡាញ់​របស់ព្រះជា​ម្ចាស់ដោយ​ផ្អែក​លើមនសិការរបស់គេតែម្យ៉ាងនោះទេ។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំ​តែងតែនិយាយថា «សូមឲ្យព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជា​ម្ចាស់ អង្រួន​​វិញ្ញាណរបស់យើង»? ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិន​និយាយ​ពីការផ្លាស់ប្តូរមនសិការរបស់មនុស្សអោយស្រឡាញ់ព្រះជា​ម្ចាស់​វិញ? នេះគឺដោយសារតែមនសិការរបស់មនុស្ស មិនអាច​ទទួលអារម្មណ៍ពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជា​ម្ចាស់​បាន​ឡើយ​។ ប្រសិនបើអ្នកមិនជឿជាក់លើពាក្យទាំងនេះទេ ចូរព្យាយាមប្រើមនសិការរបស់អ្នក ដើម្បីទទួលអារម្មណ៍​ពីសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់។ អ្នកប្រហែលជា​ទទួលការជំរុញមួយក្នុងពេលនេះ ប៉ុន្តែ វានឹង​រលាយ​បាត់​ភ្លាមៗទៅវិញ។ ប្រសិនបើអ្នកគ្រាន់តែមាន​អារម្មណ៍​ពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជា​ម្ចាស់ដោយផ្អែកលើ​មន​សិការរបស់អ្នកទេ នោះអ្នកនឹងមានការជំរុញ​នៅ​ពេល​អ្នកអធិស្ឋាន ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីការជំរុញនោះ វា​នឹង​សាប​រលាប ហើយរលាយបាត់ទៅវិញភ្លាមៗ។ ហេតុអ្វី​បាន​ជា​ដូច្នេះ? ប្រសិនបើអ្នកប្រើមនសិការ​របស់អ្នក អ្នកមិនអាចធ្វើឲ្យ​កើតមានសេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​អ្នកចំពោះព្រះជា​ម្ចាស់បានឡើយ។ នៅពេលដែលអ្នក​ទទួលអារម្មណ៍ថាសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជា​ម្ចាស់​នៅក្នុងចិត្តអ្នក នោះវិញ្ញាណរបស់អ្នក​នឹងត្រូវ​បាន​​ជំរុញ​​ដោយសារទ្រង់ ហើយនោះ​គឺជាពេលដែល​មនសិការ​​របស់អ្នកនឹងដើរតួនាទីចំបងរបស់វា។ នោះ​​​មាន​ន័យ​ថា នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់​អង្រួន​​វិញ្ញណ​របស់​មនុស្ស ហើយនៅពេលដែលមនុស្ស​មានចំណេះ​ដឹង និងត្រូវបាន​កម្លាំង​ជំរុញនៅ​ក្នុង​ចិត្តខ្លួន នោះគឺ​នៅ​ពេលដែលគាត់ទទួលបានបទ​ពិសោធន៍​ មានតែ​បែប​នេះ​​ទេ ដែលគាត់នឹងអាច​ស្រឡាញ់​ព្រះជា​ម្ចាស់​ប្រកប​ដោយប្រសិទ្ធភាព​ជាមួយ​នឹង​មនសិការរបស់គាត់បាន។ ការស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់​ ដោយមនសិការ​របស់​អ្នកមិនខុសនោះទេ តែនេះគឺ​ជាកម្រិត​ទាបបំផុត​នៃ​សេច​ក្តី​ស្រឡាញ់ចំពោះព្រះជា​ម្ចាស់។ ការស្រឡាញ់ដោយ « គ្រាន់​តែប្រព្រឹត្ដដោយយុត្តិធម៌​ចំពោះ​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​» នោះនឹងមិនជម្រុញឲ្យមនុស្ស​​មាន​ភាព​សកម្មនោះទេ។ នៅពេលមនុស្ស​ទទួល​បាន​កិច្ចការនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នោះគឺជាពេលដែល​ពួកគេមើលឃើញ និងទទួលអារម្មណ៍​ពីសេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់ព្រះជាម្ចាស់តាមបទពិសោធន៍ជាក់ស្តែង នៅពេល​ពួកគេមានចំណេះដឹងខ្លះអំពីព្រះជា​ម្ចាស់ ហើយ​ឃើញ​ថាព្រះជា​ម្ចាស់​ពិតជាព្រះដែលគួរឲ្យស្រឡាញ់ និង ជាព្រះដែលសក្តិសមនឹងទទួលសេចក្តីស្រ​ឡាញ់​របស់​មនុស្សជាតិមែន គឺនៅពេលនោះហើយ ដែលពួក​គេ​អាច​ស្រឡាញ់ព្រះជា​ម្ចាស់យ៉ាងពិតប្រាកដ។

នៅពេលដែលមនុស្សទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះជាម្ចាស់ដោយចេញពីចិត្តរបស់ពួកគេ នៅពេលដែលចិត្តរបស់ពួកគេ អាចវិលត្រឡប់មករកទ្រង់វិញបានទាំងស្រុង នេះគឺជាជំហានដំបូងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់មនុស្សចំពោះព្រះជាម្ចាស់។ ប្រសិនបើអ្នកចង់ស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ ដំបូងអ្នកត្រូវតែបង្វែរចិត្តរបស់អ្នកទៅរកព្រះអង្គជាមុនសិន។ តើអ្វីកំពុងបង្វែរចិត្តអ្នកទៅរកព្រះជាម្ចាស់? គឺនៅពេលដែលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកស្វែងរកនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក គឺសម្រាប់ជាប្រយោជន៍នៃការស្រឡាញ់ និងការទទួលបានព្រះជាម្ចាស់​។ នេះបង្ហាញថា អ្នកបានបង្វែរចិត្តរបស់អ្នកទាំងស្រុងទៅរកព្រះជាម្ចាស់ហើយ។ ក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ គឺស្ទើរតែគ្មានអ្វីផ្សេងទៀតឡើយនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកដូចជា (គ្រួសារ ទ្រព្យសម្បត្តិ ប្តី ប្រពន្ធ និងកូនៗជាដើម)។ ទោះបីជាមានរឿងបែបនេះក៏ដោយក្តី​ ក៏រឿងទាំងនោះមិនអាចក្តោបក្តាប់ចិត្តរបស់អ្នកបានឡើយ ហើយអ្នកនឹងលែងខ្វល់ពីអនាគត​ខាងមុខរបស់អ្នក គឺមានតែការស្វែងរក ការស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលនោះហើយ ដែលអ្នកនឹងបង្វែរចិត្តរបស់​អ្នកទាំងស្រុងទៅរកព្រះជាម្ចាស់។ ឧបមាថា អ្នកនៅតែរៀបផែនការសម្រាប់ខ្លួនឯងនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក ហើយអ្នកកំពុងស្វែងរកផលចំណេញសម្រាប់ខ្លួនឯង ដោយគិតថា៖ «តើនៅពេលណា ខ្ញុំអាចធ្វើ​ការសំណូមពរដ៏តូចពីព្រះជាម្ចាស់បាន? តើ​​នៅពេលណា ក្រុមគ្រួសារខ្ញុំនឹងក្លាយជាអ្នកមាន? តើធ្វើយ៉ាងដូចម្តេច ទើបខ្ញុំអាចមានសម្លៀក​បំពាក់ល្អៗនឹងគេ?» ប្រ​សិន​បើអ្នកកំពុងរស់នៅក្នុងសភាពបែបនោះ វាសបញ្ជាក់ថាចិត្តរបស់អ្នកមិនបានបែរទៅរកព្រះជាម្ចាស់ទាំងស្រុងនៅឡើយទេ។ ប្រសិន​បើអ្នកមានតែព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងដួងចិត្តអ្នក ហើយអ្នកអាចអធិស្ឋានដល់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងចូលទៅជិតព្រះអង្គគ្រប់ពេលវេលា ដូចជាព្រះអង្គគង់នៅជិតអ្នក ដូចជាព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងអ្នកដែរ ហើយអ្នកស្ថិតនៅក្នុងទ្រង់ ប្រសិនបើអ្នកស្ថិតក្នុងសភាពបែបនេះ វាមានន័យថាចិត្តរបស់អ្នកស្ថិតនៅក្នុងវត្តមានរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ប្រសិនបើអ្នកអធិស្ឋានដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយទទួលទានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គជារាល់ថ្ងៃ គឺអ្នកតែងតែគិតពីកិច្ចការនៃពួកជំនុំ ហើយបើអ្នកបង្ហាញការគិតពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ សូមប្រើដួងចិត្តរបស់អ្នកដើម្បីស្រឡាញ់ព្រះអង្គយ៉ាងពិតប្រាកដ ព្រមទាំងបំពេញព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ នោះចិត្តរបស់អ្នកនឹងបានជាកម្មសិទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ប្រសិនបើចិត្តរបស់អ្នក ត្រូវបានក្តោបក្តាប់ដោយរបស់អ្វីផ្សេង នោះបានន័យថា ចិត្តរបស់អ្នកនៅតែក្តោបក្តាប់ដោយសាតាំងដដែល ហើយវាមិនបានងាកមករកព្រះជាម្ចាស់ពិត​ប្រាកដនោះឡើយ។ នៅពេលដួងចិត្តរបស់នរណាម្នាក់ បានបែរទៅរកព្រះជាម្ចាស់​ដោយពិតប្រាកដ នោះពួកគេនឹងមានក្តីស្រឡាញ់ដោយពិតត្រង់ និងប្រកបដោយឆន្ទៈចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយនឹងអាចយល់ពីកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៀតផង។ ទោះបីពួកគេ អាចនៅមានភាពល្ងីល្ងើ និងមិនសមហេតុផលក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែបង្ហាញការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះផលប្រយោជន៍នៃដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ កិច្ចការរបស់ព្រះអង្គ និងការផ្លាស់ប្តូរនិស្ស័យផ្ទាល់ខ្លួន ព្រមទាំងមានចេតនាល្អ។ មនុស្សខ្លះតែងតែអះអាងថា អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេធ្វើ គឺដើម្បីក្រុមជំនុំ តែតាមពិតទៅ ពួកគេកំពុងធ្វើដើម្បីផលប្រយោជន៍ខ្លួនឯងតែប៉ុណ្ណោះ។ មនុស្សប្រភេទនេះ គឺមានចេតនាមិនល្អ។ ពួកគេជាមនុស្សមិនស្មោះត្រង់ និងបោកបញ្ឆោត ហើយភាគច្រើននៃអ្វីដែលពួកគេធ្វើ គឺដើម្បីផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។ មនុស្សប្រភេទនេះមិនបានស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ចិត្តរបស់ពួកគេនៅតែជារបស់សាតាំង ហើយមិនអាចងាកទៅរកព្រះជាម្ចាស់បានឡើយ។ ដូច្នេះព្រះជាម្ចាស់ មិនទទួលយកមនុស្សប្រភេទនេះឡើយ។

ប្រសិនបើអ្នកចង់ស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងពិតប្រាកដ ហើយត្រូវបានទទួលពីព្រះអង្គ ជំហានដំបូងគឺត្រូវបង្វែរចិត្តរបស់អ្នកទៅរកព្រះជាម្ចាស់ទាំងស្រុងសិន។ នៅក្នុងគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ដែលអ្នកធ្វើ ចូរស្វែងរកខ្លួនឯង រួចសួរថា៖ «តើខ្ញុំកំពុងតែធ្វើរឿងនេះដោយផ្អែកលើចិត្តនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដែរឫ​ទេ​? តើមានចេតនាផ្ទាល់ខ្លួននៅពីក្រោយរឿងនេះឬ​ទេ? តើអ្វីជាគោលដៅពិតប្រាកដរបស់ខ្ញុំក្នុងការធ្វើបែបនេះ?» ប្រសិន​​បើអ្នកចង់ប្រគល់ដួងចិត្តរបស់អ្នកទៅព្រះ​ជាម្ចាស់ ជាដំបូងអ្នកត្រូវតែជម្នះដួងចិត្តរបស់ខ្លួនឯងជាមុន ហើយ​លះបង់នូវចេតនាទាំងអស់របស់ខ្លួន​ចោល ព្រម​ទាំងសំរេចឲ្យបាននូវការ​ថ្វាយដួង​ចិត្ត​ដល់​ព្រះជាម្ចាស់ទាំងស្រុង។ នេះគឺជាផ្លូវនៃការអនុវត្តការថ្វាយដួងចិត្តរបស់អ្នកដល់ព្រះជាម្ចាស់។ តើការយកឈ្នះដួងចិត្តខ្លួនឯងសំដៅទៅលើអ្វី? វាសំដៅទៅលើការបោះបង់ចោលនូវបំណងប្រាថ្នាដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៃសាច់ឈាមរបស់ខ្លួន ដោយមិនលោភលន់​ចង់បានឋានៈបុណ្យសក្តិនោះឡើយ។ វាគឹជាការ​ធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យចិត្តរបស់ខ្លួនពេញលេញសម្រាប់ព្រះអង្គ មិនមែនសម្រាប់តែខ្លួនឯងនោះឡើយ។ នេះគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

សេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ពិតចំពោះព្រះជាម្ចាស់ គឺកើតចេញពីជម្រៅចិត្ដខាងក្នុង។ វាគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមានតែនៅលើមូលដ្ឋាននៃចំណេះដឹងរបស់មនុស្សអំពីព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដួងចិត្តរបស់នរណាម្នាក់បែរទៅរកព្រះជាម្ចាស់វិញ នោះពួកគេនឹងមានសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែសេចក្តីស្រឡាញ់នោះមិនចាំបាច់ទាល់តែបរិសុទ្ធ និងពេញលេញនោះឡើយ។ នេះគឺដោយសារតែវានៅមានគំលាតរវាងដួងចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់ ដែលបែរទៅរកព្រះជាម្ចាស់ទាំងស្រុង និងការ​ដែល​មនុស្សនោះមានការយល់ដឹងពិតប្រាកដអំពីព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងការគោរពស្រឡាញ់ចំពោះព្រះអង្គផងដែរ។ វិធីដែលមនុស្សទទួលបានសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ពិតចំពោះព្រះជាម្ចាស់ និងស្គាល់បំណងព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់បាន គឺទាល់តែគេបង្វែរដួងចិត្តរបស់ខ្លួនទៅរកព្រះជាម្ចាស់។ នៅពេលមនុស្សថ្វាយដួងចិត្តពិតរបស់ខ្លួនទៅព្រះជមា្ចស់ នោះគេចាប់ផ្តើមចូលទៅក្នុងបទពិ​សោធន៍​ជីវិត។ តាមរបៀបនេះ និស្ស័យរបស់គេចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរ ហើយសេចក្តីស្រឡាញ់របស់គេចំពោះព្រះជាម្ចាស់កាន់តែរីកចម្រើនបន្តិចម្តងៗ ព្រមទាំងចំណេះដឹងរបស់គេអំពីព្រះជាម្ចាស់ក៏កាន់តែកើនឡើងជាលំដាប់ដែរ។ ដូច្នេះការបង្វែរចិត្តរបស់បុគ្គលម្នាក់ទៅរកព្រះជាម្ចាស់ គឺជាបុរេលក្ខខណ្ឌសម្រាប់ការដើរលើផ្លូវត្រូវនៃបទពិសោធន៍ជីវិត។ នៅ​ពេល​​ដែល​​មនុស្ស​​ដាក់ដួងចិត្តរបស់ពួកគេចំពោះព្រះជាម្ចាស់ នោះពួកគេមានតែដួងចិត្តចំពោះព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ក៏ប៉ុន្តែមិនមានសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះទ្រង់ឡើយ ពីព្រោះពួកគេមិនមានការយល់ដឹងអំពីព្រះអង្គ។ ទោះ​បីជា​នៅក្នុងកាលៈទេសៈនេះ ពួកគេពិតជាមានសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះអង្គក៏ដោយ ក៏វាមិនមានលក្ខណៈឯកឯង ហើយវាក៏មិនពិតប្រាកដដែរ។ នេះក៏ព្រោះតែអ្វីដែលបានមកពីសាច់ឈាមរបស់មនុស្ស គឺជាផលនៃអារម្មណ៍មិនមែនមកពីការយល់ដឹងពិត​ប្រាកដនោះទេ។ វាគ្រាន់តែជាកម្លាំងរុញច្រានមួយភ្លែត ហើយវាមិនអាចនាំឲ្យមានការគោរពស្រឡាញ់យូរអង្វែងនោះទេ។ នៅពេលដែលមនុស្សមិនមានការយល់ដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់ទេ នោះពួកគេអាចស្រឡាញ់ព្រះអង្គដោយផ្អែកលើចំណង់ចំណូលចិត្ត និងទស្សនៈផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេតែប៉ុណ្ណោះ ហើយសេចក្តីស្រឡាញ់ប្រភេទនេះមិនអាចហៅបានថាជាសេចក្តីស្រឡាញ់ប្រកបដោយឆន្ទៈ ឬក៏សេចក្តីស្រ​ឡា​ញ់ពិតប្រាកដ​នោះឡើយ។ ចិត្តរបស់មនុស្សអាចបែរទៅរកព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងពិតប្រាកដ ព្រមទាំងគិតពីផលប្រយោជន៍របស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ក៏ពិតមែន ក៏ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេមិនយល់ពីព្រះជាម្ចាស់ទេ នោះគេនឹងមិនអាចមានសេចក្តីស្រឡាញ់ប្រកបដោយឆន្ទៈពិតប្រាកដ​បានឡើយ។ អ្វីទាំងអស់ដែលគេនឹងអាចធ្វើបាន គឺបំពេញមុខងារមួយចំនួនសម្រាប់ក្រុមជំនុំ ឬបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនបន្តិចបន្តួច ប៉ុន្តែគេនឹងធ្វើវាដោយគ្មានមូលដ្ឋាន។ ចរិតលក្ខណៈរបស់មនុស្សប្រភេទនេះ គឺពិបាកនឹងផ្លាស់ប្តូរណាស់ មនុស្សប្រភេទនេះមិនស្វែងរកសេចក្តីពិត ហើយក៏មិនចង់យល់ពីសេចក្ដី​ពិតដែរ។ ទោះបីជាមនុស្សម្នាក់បែរដួងចិត្តរបស់គេទាំងស្រុងទៅរកព្រះជាម្ចាស់ក៏ដោយ ក៏វាមិនមានន័យថាចិត្ដស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់របស់គេបរិសុទ្ធនោះដែរ ពីព្រោះអស់អ្នកដែលមានព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងដួងចិត្តពួកគេ មិនប្រាកដថាពួកគេមានសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តគេឡើយ​។ នេះគឺវាទាក់ទងនឹងភាពខុសគ្នារវាងអ្នកដែលចង់ ឬមិនចង់ស្វែងរកការយល់ដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់។នៅពេលមនុស្សម្នាក់មានការយល់ដឹងអំពីព្រះអង្គ វាបង្ហាញថាចិត្តរបស់ពួកគេបានបែរទៅរកព្រះជាម្ចាស់យ៉ាង​ពេញលេញ ហើយ​វាក៏បង្ហាញថា​​​សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ស្មោះរបស់ពួកគេចំពោះព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេគឺប្រកបដោយឆន្ទៈ។ មានតែមនុស្សប្រភេទនេះទេ ដែលមានព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។ ការបែរចិត្តរបស់បុគ្គលម្នាក់ចូលទៅរកព្រះជាម្ចាស់ គឺជាបុរេលក្ខខណ្ឌ សម្រាប់ឲ្យគេចូលទៅរកផ្លូវត្រឹមត្រូវ នៃការយល់ដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់ និងដើម្បីសម្រប​បានសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។ វាមិនមែនជាសញ្ញាសម្គាល់នៃការបញ្ចប់កាតព្វកិច្ចរបស់មនុស្សម្នាក់ ដើម្បីស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់​នោះទេ ហើយក៏មិនមែនជាសញ្ញានៃការមានសេចក្តីស្រ​ឡាញ់​ពិតចំពោះព្រះអង្គដែរ។ ផ្លូវតែមួយគត់ដើម្បីឲ្យនរណាម្នាក់សម្រេចបានសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ពិតប្រាកដចំពោះ​ព្រះជាម្ចាស់ គឺការបង្វែរចិត្តរបស់ពួកគេទៅរកព្រះអង្គ ដែលនេះជាកិច្ច​ការ​ដំបូងគេដែលត្រូវធ្វើ ក្នុងនាមជាអ្នកដែលព្រះអង្គបានបង្កើតមក។ អស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាមនុស្សដែលស្វែងរកជីវិត ជាអ្នកដែលស្វែងរកសេចក្ដីពិត​ ហើយពិតជាចង់បានព្រះជាម្ចាស់មែន ពួកគេទាំងអស់មានការបំភ្លឺរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធហើយត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរដោយសារព្រះអង្គ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាអាចទទួលបានការដឹកនាំរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

នៅពេលនរណាម្នាក់មានអារម្មណ៍ថាពួកគេ បានជំពាក់ព្រះជាម្ចាស់​ នោះគឺដោយសារតែពួកគេត្រូវបានជំរុញដោយព្រះវិញ្ញាណ ហើយអស់អ្នកដែលមានអារម្មណ៍បែបនេះ មានទំនោរទៅរកការ​ចង់​បានខ្លាំង និងមានលទ្ធភាពអាចចូលទៅក្នុង​ជីវិត។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកឈប់នៅជំហានណាមួយ នោះអ្នកនឹងមិនអាចចូលជ្រៅបាននោះឡើយ ព្រោះ​វានៅតែមានគ្រោះថ្នាក់ក្នុងការជាប់នៅក្នុងសំណាញ់របស់សាតាំងដដែល ហើយនៅពេលមួយសាតាំងនឹងចាប់អ្នកទៅជាឈ្លើយ។ ការបំភ្លឺរបស់ព្រះជាម្ចាស់ អនុញ្ញាតឲ្យមនុស្សស្គាល់ខ្លួនឯង និងធ្វើឲ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ថាពួកគេនៅជំពាក់ព្រះជាម្ចាស់ជា​បន្ដ​បន្ទាប់ ហើយ​ពួកគេសុខចិត្តសហការជាមួយព្រះអង្គ ព្រម​ទាំងបោះនូវអ្វីៗដែលមិនគាប់ព្រះហឫទ័យទ្រង់ចោល។ នេះគឺជាគោលការណ៍នៃកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ អ្នករាល់​គ្នាមានឆន្ទៈក្នុងការដេញតាមការរីកលូតលាស់នៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នក និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះតើអ្នកបានលុបចោល​ផ្លូវរាក់កំផែលរបស់អ្នកហើយឬនៅ? ប្រសិនបើអ្នកគ្រាន់តែបោះបង់ចោលផ្លូវរាក់កំផែលរបស់អ្នក តែនៅប្រកាន់យកអាកប្បកិរិយារឹងចចេស និងមានអំនួតដដែល នោះតើអ្នកពិតជាកំពុងដេញតាមការរីកធំធាត់នៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកឬទេ? ប្រ​សិន​បើអ្នកបោះបង់ចោលឥរិយាបទរាក់កំផែលរបស់អ្នក តែមិនចូលក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ នេះបង្ហាញថាអ្នកមិនមានការរីកចម្រើនជឿនលឿនទេ។ តើអ្វីជាដើមហេតុនៃអាកប្បកិរិយារាក់កំផែល? តើសកម្មភាពរបស់អ្នកសម្រាប់ជាប្រយោជន៍នៃការរីក​លូត​លាស់នៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកឬទេ? តើអ្នកកំពុងតែព្យាយាមធ្វើឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទទួល​យក​ជាមនុស្សម្នាក់របស់ព្រះអង្គឬ? កាល​ណា​អ្នក​​ផ្តោត​ខ្លាំងទៅលើរឿង​អ្វី​មួយ នោះអ្នកនឹងរស់ទៅតាមរឿងនោះអ្នក​។ ប្រសិនបើអ្នកផ្តោតលើអាកប្បកិរិយារាក់កំផែល នោះជារឿយៗ ចិត្តរបស់អ្នកនឹងត្រូវបានបោះចោលទៅខាងក្រៅ ហើយអ្នកនឹងមិនមានវិធីដើម្បីរីក​លូត​លាស់នៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់តម្រូវឲ្យមានការផ្លាស់ប្តូរនិស្ស័យ​ ប៉ុន្តែអ្នកតែងតែដេញតាមអ្វីៗនៅខាងក្រៅវិញ មនុស្សប្រភេទនេះមិនអាចផ្លាស់ប្តូរនិស្ស័យ​របស់ពួកគេបានឡើយ! នៅក្នុងដំណើរការឈានដល់ភាពចាស់ទុំនៅក្នុងជីវិត មនុស្សគ្រប់គ្នា ត្រូវតែដើរតាមទិសដៅ៖ ពួកគេត្រូវតែទទួលយកការជំនុំ​ជម្រះ ការវាយផ្ចាល និងភាព​គ្រប់​លក្ខណ៍នៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ប្រសិនបើអ្នកមិនមានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ ប៉ុន្តែអ្នកពឹងផ្អែកលើទំនុកចិត្ត និងឆន្ទៈផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក នោះ​អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកធ្វើគឺពឹងផ្អែកតែលើការខ្នះខ្នែងប៉ុណ្ណោះ។ នោះ​មាន​ន័យថា ប្រសិនបើអ្នកចង់បានការរីកលូតលាស់ក្នុងជីវិត អ្នកត្រូវតែទទួល​ទាន និងយល់កាន់តែច្បាស់ពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ អស់អ្នកណាដែលបាន​គ្រប់​លក្ខណ៍ដោយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ នោះពួកគេអាចប្រព្រឹត្តតាមព្រះបន្ទូល តែនរណាដែលមិនឆ្លងកាត់ការបន្សុទ្ធនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ នរណាដែលមិនឆ្លងកាត់ការជំនុំ​ជម្រះដោយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គទេ នោះពួកគេមិនអាចសមនឹងព្រះអង្គប្រើឡើយ។ ដូច្នេះតើអ្នករាល់គ្នារស់នៅតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គកម្រិតណា? ប្រសិន​បើអ្នកទទួលទានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយអាចប្រៀបធៀបវាទៅនឹងស្ថានភាពជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក និងរកឃើញផ្លូវនៃការអនុវត្តនៅក្នុងពន្លឺនៃបញ្ហា ដែលខ្ញុំបានលើកឡើង នោះការអនុវត្តរបស់អ្នក នឹងត្រឹមត្រូវ ហើយស្របតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។ គឺមានតែអ្នកដែលមានទម្លាប់បែបនេះទេ ដែលមានឆន្ទៈស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ពិតប្រាកដ។

ខាង​ដើម៖ មានតែអ្នកដែលស្គាល់កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះទេដែលអាចបម្រើព្រះជាម្ចាស់បាន

បន្ទាប់៖ អំពីទម្លាប់នៃការអធិស្ឋាន

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

យកចិត្តទុកដាក់បន្ថែមលើតថភាព

មនុស្សគ្រប់រូបអាចក្លាយជាមនុស្សគ្រប់លក្ខណ៍ដោយសារព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះហើយ គ្រប់គ្នាគួរតែយល់ថា ការបម្រើព្រះបែបណាសមស្របបំផុតនឹងព្រះហឫទ័យទ្រង់។...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ