កិច្ចការនៅក្នុងសម័យក្រឹត្យវិន័យ

កិច្ចការដែលព្រះយេហូវ៉ាបានធ្វើមកលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានបង្កើត ឱ្យមានកន្លែងកំណើតរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅលើផែនដី នៅក្នុងចំណោម មនុស្សជាតិ ជាកន្លែងពិសិដ្ឋដែលព្រះអង្គគង់នៅ។ ទ្រង់កំណត់កិច្ចការ របស់ទ្រង់ សម្រាប់តែជនជាតិអ៊ីស្រាអែលប៉ុណ្ណោះ។ ដំបូង ព្រះអង្គមិន បានធ្វើកិច្ចការនៅខាងក្រៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេ តែផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គ បានជ្រើសរើសមនុស្សដែលព្រះអង្គទតឃើញថា សមរម្យ ដើម្បីកំណត់ វិសាលភាពនៃកិច្ចការរបស់ទ្រង់។ អ៊ីស្រាអែល ជាកន្លែងដែលព្រះបាន បង្កើតអ័ដាម និងអេវ៉ា។ ព្រះយេហូវ៉ាបានសូនមនុស្សចេញពីធូលីដី នៅ កន្លែងនោះ។ កន្លែងនោះបានក្លាយជាមូលដ្ឋាននៃកិច្ចការរបស់ទ្រង់នៅ លើផែនដី។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលជាពូជពង្សរបស់លោកណូអេ និង ជាពូជពង្សរបស់អ័ដាមដែរនោះ ជាមនុស្សមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃកិច្ចការ របស់ព្រះយេហូវ៉ានៅលើផែនដី។

ពេលនោះ សារសំខាន់ គោលបំណង និងជំហាននៃកិច្ចការរបស់ ព្រះយេហូវ៉ាក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល គឺដើម្បីចាប់ផ្ដើមកិច្ចការរបស់ទ្រង់ នៅលើផែនដីទាំងមូល ដោយយកអ៊ីស្រាអែលធ្វើជាចំណុចកណ្ដាល បន្ទាប់មករាលដាលបន្តិចម្ដងៗទៅដល់ជាតិសាសន៍ដទៃ។ នេះគឺជា គោលការណ៍អនុលោមទៅតាមកិច្ចការដែលទ្រង់ធ្វើ នៅក្នុងចកវាឡ ទាំងមូល ដើម្បីកសាងគំរូមួយ ហើយបន្ទាប់មកក៏ពង្រីកវា រហូតទាល់ តែមនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងចកវាឡបានទទួលដំណឹងល្អរបស់ព្រះអង្គ។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដំបូងគេបង្អស់ គឺជាពូជពង្សរបស់លោកណូអេ។ ដង្ហើមរបស់ព្រះយេហូវ៉ាបានប្រទាននូវជីវិត និងការយល់ដឹងល្មមគ្រប់ គ្រាន់ដល់មនុស្សទាំងនេះ ដើម្បីថែរក្សាមូលដ្ឋានចាំបាច់នៃជីវិត ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនស្គាល់លក្ខណៈរបស់ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះ ឬបំណងព្រះទ័យ របស់ទ្រង់សម្រាប់មនុស្សទេ ពួកគេរឹតតែមិនដឹងអំពីរបៀបគោរពកោត ខ្លាចដល់ព្រះអម្ចាស់ដែលបង្កើតសព្វសារពើ។ ។ ដូចនេះ ទោះបីជា មានច្បាប់ និងក្រឹត្យវិន័យដែលត្រូវគោរព ហើយទោះបីជាមានកិច្ចការ ដែលមនុស្សត្រូវធ្វើសម្រាប់ព្រះអាទិករក៏ដោយ ក៏ពូជពង្សរបស់អ័ដាម មិនបានដឹងអ្វីសោះដែរ។ អ្វីទាំងអស់ដែលពួកគេបានដឹងគឺ ប្ដីត្រូវតែ នឿយហត់ និងធ្វើការដើម្បីផ្គត់ផ្គង់គ្រួសាររបស់គាត់ ហើយភរិយាត្រូវ ចុះចូលចំពោះប្ដី ព្រមទាំងរក្សាពូជមនុស្សដែលព្រះយេហូវ៉ាបានបង្កើត មកឱ្យគង់វង់។ ពោលគឺ មនុស្សដែលមានដង្ហើមរបស់ព្រះយេហូវ៉ា និង ជីវិតរបស់ទ្រង់នេះ មិនបានដឹងអំពីរបៀបធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ឬដឹងអំពីរបៀបផ្គាប់ព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ ដែលបង្កើតសព្វសារពើ ទាល់តែសោះ។ ពួកគេដឹងតិចតួចណាស់។ ដូច្នេះ ទោះបីជាមិនមានអ្វី ទុច្ចរិត ឬការបញ្ឆោតនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ មិនមានចិត្តច្រណែន និង កម្រមានការឈ្លោះប្រកែកនៅក្នុងចំណោមពួកគេក្ដី យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេគ្មានចំណេះដឹង ឬការយល់ដឹងអំពីព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះអម្ចាស់ ដែលបង្កើតសព្វសារពើដែរ។ ឰយុកោរបស់មនុស្សទាំងនេះ បានដឹង ត្រឹមតែបរិភោគ និងអរសប្បាយនឹងរបស់ដែលព្រះយេហូវ៉ាប្រទាន ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានដឹងអំពីការគោរពកោតខ្លាចដល់ព្រះយេហូវ៉ាទេ។ ពួកគេ មិនបានដឹងថា ព្រះយេហូវ៉ាជាអ្នកដែលពួកគេត្រូវថ្វាយបង្គំ ដោយលុត ជង្គង់ឡើយ។ ដូច្នេះតើឱ្យទ្រង់ហៅពួកគេថាជាមនុស្សដែលទ្រង់បង្កើត ដូចម្ដេចបាន? បើដូច្នេះមែន តើពាក្យថា៖ «ព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះអម្ចាស់ ដែលបង្កើតសព្វសារពើ» និង «ទ្រង់បង្កើតមនុស្សមក ដើម្បីឱ្យមនុស្ស បង្ហាញពីទ្រង់ ថ្វាយសិរីរុងរឿងដល់ទ្រង់ និងតំណាងទ្រង់» មិនទៅជា សម្ដីឥតប្រយោជន៍ទេឬ? តើមនុស្សដែលគ្មានការគោរពកោតខ្លាចដល់ ព្រះយេហូវ៉ាក្លាយជាស្មរបន្ទាល់អំពីសិរីរុងរឿងរបស់ទ្រង់ដោយរបៀបណា? តើពួកគេក្លាយជាការសម្ដែងពីសិរីរុងរឿងរបស់ទ្រង់ដោយរបៀបណា? តើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ាដែលថា៖ «អញបង្កើតមនុស្សឲ្យដូចរូប អង្គអញ» មិនក្លាយជាអាវុធនៅក្នុងដៃរបស់អារក្សសាតាំង ដែលជាមេ កំណាចទេឬអី? តើពាក្យទាំងនេះ មិនក្លាយជាសញ្ញាសម្គាល់នៃការ ប្រមាថដល់ការដែលព្រះយេហូវ៉ាបង្កើតមនុស្សមកទេឬអី? ដើម្បីបញ្ចប់ ដំណាក់កាលនៃកិច្ចការនោះ គឺបន្ទាប់ពីបានបង្កើតមនុស្សលោករួចមក ព្រះយេហូវ៉ាមិនបានណែនាំ ឬទូន្មានពួកគេ ចាប់តាំងតែពីជំនាន់អ័ដាម រហូតដល់ជំនាន់លោកណូអេ។ ផ្ទុយទៅវិញ លុះដល់ក្រោយសម័យ ទឹកជំនន់បានបំផ្លាញពិភពលោករួចមក ទើបព្រះអង្គចាប់ផ្ដើមទូន្មាន ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាពូជពង្សរបស់ណូអេ និងអ័ដាមជាផ្លូវការ ។ កិច្ចការ និងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់នៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល ផ្ដល់នូវការ ទូន្មានដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ពេលពួកគេរស់នៅក្នុងជីវិត របស់ពួកគេ នៅលើដែនដីអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។ ការនេះបង្ហាញដល់ មនុស្សលោកថា ព្រះយេហូវ៉ាមិនត្រឹមតែអាចផ្លុំខ្យល់ដង្ហើមចូលទៅក្នុង មនុស្ស ដើម្បីឱ្យគាត់មានជីវិតពីទ្រង់ និងរស់ឡើងចេញពីធូលីដី ទៅជា មនុស្សដែលទ្រង់បង្កើតប៉ុណ្ណោះទេ តែទ្រង់ក៏អាចបំផ្លាញមនុស្សលោក និងដាក់បណ្ដាសាមនុស្សលោក ព្រមទាំងប្រើព្រនង់របស់ទ្រង់ ដើម្បី គ្រប់គ្រងមនុស្សលោកបានផងដែរ។ ធ្វើដូច្នេះទើបពួកគេយល់ឃើញ ថា ព្រះយេហូវ៉ាអាចដឹកនាំជីវិតរបស់មនុស្សនៅលើផែនដី និងមានព្រះ បន្ទូល ព្រមទាំងធ្វើការនៅក្នុងចំណោមមនុស្សជាតិ ស្របទៅតាមម៉ោង ពេលនៃវេលាថ្ងៃ និងយប់ផង។ កិច្ចការដែលព្រះអង្គបានធ្វើ គឺដើម្បីឱ្យ មនុស្សដែលទ្រង់បានបង្កើតមកដឹងថា មនុស្សបានកើតមកពីធូលីដី ដែលទ្រង់បានរើស ហើយលើសពីនេះទៀត គឺមនុស្សត្រូវបានបង្កើត ឡើងដោយសារទ្រង់។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណេះទេ ដំបូងទ្រង់បានធ្វើកិច្ចការ របស់ទ្រង់នៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីឱ្យមនុស្ស និងប្រជាជាតិដទៃ ទៀត (ដែលតាមពិតមិនមែនដាច់ដោយឡែកពីអ៊ីស្រាអែលទេ តែផ្ទុយ ទៅវិញមានអម្បូរចេញពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលនៅតែជាតំណវង្សពី អ័ដាម និងអេវ៉ា) អាចទទួលដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ពីអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីឱ្យមនុស្សដែលត្រូវបានបង្កើតមកទាំងអស់នៅក្នុងចក្រវាឡ អាច គោរពកោតខ្លាចដល់ព្រះយេហូវ៉ា និងលើកតម្កើងទ្រង់ ជាព្រះដ៏ឧត្ដម។ ព្រះយេហូវ៉ាមិនបានចាប់ផ្ដើមកិច្ចការរបស់ទ្រង់នៅអ៊ីស្រាអែលទេ ប៉ុន្តែ ផ្ទុយទៅវិញ បន្ទាប់ពីបានបង្កើតមនុស្សរួច ទ្រង់អនុញ្ញាតឱ្យពួកគេរស់ នៅក្នុងជីវិតដែលឥតព្រួយខ្វល់អ្វីសោះនៅលើផែនដី ហើយក្នុងករណី នេះ គឺទ្រង់ជាម្ចាស់សណ្ឋានរូបសាច់របស់មនុស្ស (សណ្ឋាននេះមាន ន័យថា មនុស្សមិនអាចដឹងអំពីអ្វីៗដែលគាត់មិនអាចមើលឃើញឡើយ មានន័យថា គាត់មិនដឹងទេថា ព្រះយេហូវ៉ាជាអ្នកបង្កើតមនុស្សមកទេ ហើយរឹតតែមិនអាចដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់ធ្វើដូច្នេះដែរ) គាត់មិន អាចដឹងថា ព្រះយេហូវ៉ាជាអ្នកបង្កើតមនុស្សលោក ឬដឹងថា ទ្រង់ជា ព្រះអម្ចាស់ដែលបង្កើតសព្វសារពើទេ។ ប្រសិនបើព្រះយេហូវ៉ាបាន បង្កើតមនុស្ស និងដាក់គាត់នៅលើផែនដី រួចរលាស់ធូលីដីចេញពីព្រះ ហស្ត ហើយចាកចេញទៅ ដោយមិនបន្តគង់នៅក្នុងចំណោមមនុស្ស ដើម្បីផ្ដល់ការទូន្មានមួយរយៈឱ្យពួកគេ នោះមនុស្សជាតិទាំងអស់មុខ ជាត្រឡប់ជាសាបសូន្យមិនខាន។ សូម្បីផ្ទៃមេឃ និងផែនដី ព្រមទាំង របស់ជាច្រើនដែលទ្រង់បានបង្កើតមក និងមនុស្សលោកទាំងអស់ នឹង ត្រឡប់ទៅជាឥតប្រយោជន៍ ហើយលើសពីនេះទៀត អារក្សសាតាំង មុខជាជាន់ឈ្លីមិនខាន។ ដូច្នេះ ទើបព្រះយេហូវ៉ាសព្វព្រះទ័យឱ្យមាន «កន្លែងមួយដែលទ្រង់តាំងព្រះវត្តមាន ជាកន្លែងដ៏បរិសុទ្ធនៅលើផែនដី នៅកណ្ដាលចំណោមមនុស្សជាតិដែលទ្រង់បង្កើត» ត្រូវខ្ទេចខ្ទីទៅ។ យ៉ាងនេះទើបព្រះអង្គអាចបន្តគង់នៅកណ្ដាលចំណោមមនុស្សលោក ដើម្បីដឹកនាំជីវិតរបស់ពួកគេ និងមានព្រះបន្ទូលទៅពួកគេ ពីកណ្ដាល ចំណោមពួកគេ បន្ទាប់ពីបានបង្កើតគេមក ការទាំងអស់នេះ ដើម្បីឱ្យ ដឹងអំពីបំណងព្រះហឫទ័យ និងដើម្បីសម្រេចផែនការរបស់ព្រះអង្គ។ កិច្ចការដែលទ្រង់បានធ្វើនៅអ៊ីស្រាអែល គឺដើម្បីអនុវត្តផែនការដែល ទ្រង់បានគ្រោងទុក មុនពេលទ្រង់បង្កើតសព្វសារពើប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ កិច្ចការដំបូងដែលទ្រង់បានធ្វើនៅក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និង របស់សព្វសារពើដែលទ្រង់បង្កើត មិនខុសពីគ្នាទេ ប៉ុន្តែ កិច្ចការទាំងពីរ នេះត្រូវបានធ្វើឡើង សម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់ការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ ដល់កិច្ចការរបស់ទ្រង់ និងដើម្បីជាសិរីរុងរឿងដល់ទ្រង់ ព្រមទាំងត្រូវ បានធ្វើដើម្បីផ្ដល់អត្ថន័យឱ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ ដល់ការដែលទ្រង់បង្កើត មនុស្សមក។ ទ្រង់បានដឹកនាំជីវិតរបស់មនុស្ស នៅលើផែនដីអស់រយៈ ពេលពីរពាន់ឆ្នាំ ក្រោយសម័យលោកណូអេ ក្នុងអំឡុងពេលនេះទ្រង់ បានបង្រៀនមនុស្សជាតិឱ្យយល់ពីរបៀបគោរពកោតខ្លាចព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះអម្ចាស់ដែលបង្កើតសព្វសារពើ បង្រៀនគេឱ្យយល់ពីវិធីប្រព្រឹត្ត ក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ និងរបៀបរស់នៅបន្ត ហើយអ្វីដែលសំខាន់បំផុត នោះ គឺវិធីធ្វើខ្លួនជាស្មរបន្ទាល់ សម្រាប់ព្រះយេហូវ៉ា ទាំងស្ដាប់បង្គាប់ ទ្រង់ និងថ្វាយការគោរពកោតខ្លាចដល់ទ្រង់ ហើយសរសើរតម្កើងទ្រង់ ដោយតូរ្យតន្ត្រី ដូចព្រះបាទដាវីឌ និងពួកសង្ឃរាជរបស់ទ្រង់ដែរ។

ពីរពាន់ឆ្នាំមុន គឺនៅគ្រាដែលព្រះយេហូវ៉ាបំពេញកិច្ចការរបស់ទ្រង់ មនុស្សមិនបានដឹងអ្វីសោះ ហើយមនុស្សស្ទើរតែទាំងអស់បានធ្លាក់ទៅ ក្នុងអំពើអាក្រក់ជួជាតិ រហូតដល់មុនពេលពិភពលោកត្រូវបំផ្លាញដោយទឹកជំនន់ ពួកគេបានឈានទៅដល់ជម្រៅមួយនៃភាពស្មោកគ្រោក និង សេចក្ដីខូចអាក្រក់ ដែលធ្វើឲ្យចិត្តរបស់ពួកគេ គ្មានព្រះយេហូវ៉ាទាល់តែ សោះ ហើយក៏មិនចង់ដើរតាមផ្លូវរបស់ព្រះអង្គដែរ។ ពួកគេពុំធ្លាប់បានយល់អំពីកិច្ចការដែលព្រះយេហូវ៉ាបម្រុងនឹងធ្វើនោះឡើយ។ ពួកគេខ្វះ ហេតុផល និងមានចំណេះដឹងកាន់តែតិច ហើយប្រៀបបីដូចជា គ្រឿង ម៉ាស៊ីនដែលដកដង្ហើម គឺពួកគេ ល្ងង់ខ្លៅបំផុតមិនយល់អ្វីទាំងអស់អំពី មនុស្ស ព្រះជាម្ចាស់ លោកិយនេះ ជីវិត និងអំពីអ្វីៗផ្សេងទៀត។ នៅ លើផែនដី ពួកគេចូលរួមក្នុងការ ល្បួងលួងលោមជាច្រើន ដូចជាសត្វ ពស់ ហើយនិយាយពាក្យជាច្រើនដែលប្រមាថដល់ព្រះយេហូវ៉ា ប៉ុន្តែ ដោយព្រោះពួកគេល្ងង់ខ្លៅ ព្រះយេហូវ៉ាពុំបានស្ដីបន្ទោស ឬដាក់វិន័យ ពួកគេនោះឡើយ។ ទាល់តែទឹកជំនន់ចប់ គឺនៅគ្រាដែលលោកណូអេ មានអាយុ ៦០១ឆ្នាំ ទើបព្រះយេហូវ៉ាបង្ហាញអង្គទ្រង់ជាផ្លូវការ ចំពោះលោកណូអេ ហើយដឹកនាំគាត់ គ្រួសាររបស់គាត់ និងដឹកនាំបក្សាបក្សី ព្រមទាំងសត្វនានា ដែលបានរួចជីវិតពីទឹកជំនន់ជាមួយលោកណូអេ និងកូនចៅរបស់គាត់ រហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃគ្រាក្រឹត្យវិន័យ ដែលមានរយៈពេលសរុប ២៥០០ឆ្នាំ។ ទ្រង់បានធ្វើការនៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល ជាផ្លូវការ ដោយប្រើរយៈពេលសរុប ២០០០ឆ្នាំ ហើយក៏ធ្វើការព្រមគ្នាទាំងក្នុង និងក្រៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលរយៈពេល ៥០០ឆ្នាំទៀត សរុបទាំង អស់មានរយៈពេល ២៥០០ឆ្នាំ។ នៅក្នុងគ្រានោះទ្រង់បានណែនាំដល់ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលថា ដើម្បីបម្រើដល់ព្រះយេហូវ៉ា ពួកគេត្រូវសង់ព្រះ វិហារ គ្រងសម្លៀកបំពាក់សង្ឃ និងដើរជើងទទេ ចូលទៅក្នុងព្រះវិហារ នៅពេលព្រលឹមស្រាងៗ ក្រែងស្បែកជើងរបស់ពួកគេ ធ្វើឲ្យព្រះវិហារ កខ្វក់ ហើយក៏មានភ្លើងទម្លាក់មកលើពួកគេ ពីកំពូលនៃព្រះវិហារ ដុត ពួកគេរហូតដល់ស្លាប់។ ពួកគេបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន ហើយចុះចូល ចំពោះផែនការរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ ពួកគេអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះយេហូវ៉ា នៅក្នុងព្រះវិហារ បន្ទាប់ពីទទួលបានការបើកសម្ដែងពីព្រះយេហូវ៉ារួច គឺក្រោយពេលដែលព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលរួច ពួកគេក៏ដឹកនាំ បណ្តាជន ហើយបង្រៀនពួកគេថា ពួកគេត្រូវបង្ហាញការកោតខ្លាចដល់ ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះរបស់ពួកគេ។ ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូល ប្រាប់ ពួកគេថា ពួកគេត្រូវសង់ព្រះវិហារ និងអាសនា ហើយដល់ពេលដែលព្រះយេហូវ៉ាបានកំណត់ នោះគឺក្នុងអំឡុងពេលបុណ្យរំលង ពួកគេត្រូវ រៀបចំកូនគោ និងកូនចៀមដែលទើបនឹងកើត រួចយកមកដាក់នៅលើ អាសនា ទុកជាយញ្ញបូជាបម្រើដល់ព្រះយេហូវ៉ា ក៏ដូចជាដើម្បីហាម ឃាត់ពួកគេ និងដាក់ការកោតខ្លាច ដល់ព្រះយេហូវ៉ា នៅក្នុងចិត្តរបស់ ពួកគេដែរ។ ទោះបីជាពួកគេស្ដាប់បង្គាប់តាមក្រឹត្យវិន័យហើយក៏ដោយ ក៏ការនេះ នឹងក្លាយជារង្វាស់នៃភាពស្មោះត្រង់របស់ពួកគេ ចំពោះព្រះ យេហូវ៉ាដែរ។ ព្រះយេហូវ៉ាក៏បានតាំងឱ្យមានថ្ងៃឈប់សម្រាក សម្រាប់ ពួកគេ ដែលជាថ្ងៃទី៧ នៃការបង្កើតរបស់ព្រះអង្គដែរ។ ១ថ្ងៃបន្ទាប់ពីថ្ងៃ ឈប់សម្រាក ព្រះអង្គបង្កើតថ្ងៃទី១ ជាថ្ងៃសម្រាប់ពួកគេសរសើរតម្កើង ដល់ព្រះយេហូវ៉ា ថ្វាយយញ្ញបូជា និងលេងតន្ត្រីថ្វាយទ្រង់។ នៅថ្ងៃនេះ ព្រះយេហូវ៉ាបានហៅពួកសង្ឃទាំងអស់ មកបែងចែកយញ្ញបូជានៅលើ អាសនាសម្រាប់បណ្តាជនបរិភោគ ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចអរសប្បាយនឹង យញ្ញបូជានៅលើអាសនារបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ បន្ទាប់មក ព្រះយេហូវ៉ា មានព្រះបន្ទូលថា ពួកគេមានព្រះពរហើយ ដែលពួកគេបានរួមចំណែក ជាមួយព្រះអង្គ ហើយពួកគេជាប្រជារាស្រ្តដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើស (នេះគឺជាសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះយេហូវ៉ា ចំពោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល)។ ហេតុនេះហើយបានជារហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល នៅតែពោលថា ព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះរបស់ពួកគេតែមួយគត់ មិនមែនជា ព្រះរបស់សាសន៍ដទៃឡើយ។

ក្នុងអំឡុងគ្រាក្រឹត្យវិន័យ ព្រះយេហូវ៉ាបានប្រទានបញ្ញត្តិជាច្រើន ដល់លោកម៉ូសេ ដើម្បីឱ្យលោកផ្ទេរបញ្ញត្តិទាំងអស់នេះ ឱ្យទៅជនជាតិ អ៊ីស្រាអែល ដែលបានដើរតាមលោកចេញពីស្រុកអេស៊ីប។ បញ្ញត្តិទាំង នេះត្រូវបានប្រទានមកដោយព្រះយេហូវ៉ា សម្រាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងគ្មានទាក់ទងអ្វីជាមួយជនជាតិអេស៊ីបឡើយ គឺដើម្បីដាក់កំហិតដល់ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយទ្រង់ប្រើបញ្ញត្តិទាំងនេះ ដើម្បីឱ្យពួកគេស្ដាប់ បង្គាប់។ ទោះបីជាពួកគេប្រតិបត្តិតាមថ្ងៃឈប់សម្រាក ឬអត់ ទោះបីជា ពួកគេគោរពឪពុកម្ដាយរបស់ពួកគេ ឬអត់ ទោះបីជាពួកគេថ្វាយបង្គំរូប ព្រះ និងធ្វើអ្វីៗផ្សេងទៀត ឬអត់ ក៏ចំណុចទាំងនេះ គឺជាគោលការណ៍ សម្រាប់វិនិច្ឆ័យឱ្យពួកគេមានបាប ឬក៏បានរាប់ជាសុចរិតដែរ។ នៅក្នុង ចំណោមពួកគេ មានអ្នកខ្លះត្រូវព្រះយេហូវ៉ាប្រហារដោយភ្លើង អ្នកខ្លះ ត្រូវគប់សម្លាប់នឹងដុំថ្ម និងអ្នកខ្លះទៀត ទទួលបានព្រះពរពីព្រះយេហូវ៉ា ដោយអាស្រ័យថា ពួកគេស្ដាប់ ឬមិនស្ដាប់តាមបញ្ញត្តិទាំងនេះ។ អស់ អ្នកដែលមិនប្រតិបត្តិតាមថ្ងៃឈប់សម្រាក ត្រូវគប់សម្លាប់នឹងដុំថ្ម។ រីឯ ពួកសង្ឃដែលមិនប្រតិបត្តិតាមថ្ងៃឈប់សម្រាក ត្រូវប្រហារដោយភ្លើង របស់ព្រះយេហូវ៉ា។ ចំណែកឯអស់អ្នកដែលមិនគោរពដល់ឪពុកម្ដាយ របស់ខ្លួន ក៏ត្រូវគប់សម្លាប់នឹងដុំថ្មផងដែរ។ នេះគឺជាបញ្ញត្តិទាំងប៉ុន្មាន ដែលបានមកពីព្រះយេហូវ៉ា។ ព្រះយេហូវ៉ាបង្កើតបញ្ញត្តិ និងក្រឹត្យវិន័យទាំងប៉ុន្មាន ដើម្បីឱ្យបណ្តាជនស្ដាប់ និងធ្វើតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ហើយមិនបះបោរប្រឆាំងនឹងទ្រង់ ដែលពេលព្រះអង្គដឹកនាំជីវិតរបស់ ពួកគេ។ ទ្រង់ប្រើក្រឹត្យវិន័យទាំងនេះ ដើម្បីរក្សាអំបូរមនុស្សថ្មី ឱ្យស្ថិត ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ ហើយចាក់គ្រឹះដែលល្អជាងមុន សម្រាប់ កិច្ចការរបស់ព្រះអង្គ នាពេលអនាគត។ ដូច្នេះ យោងតាមកិច្ចការដែល ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់បានធ្វើ គ្រាដំបូងបំផុតនេះត្រូវបានហៅថា “គ្រាក្រឹត្យ វិន័យ” ។ ទោះបីជាព្រះយេហូវ៉ាបានមានព្រះបន្ទូល និងបានធ្វើកិច្ចការ ជាច្រើនក៏ដោយ ក៏ទ្រង់គ្រាន់តែទូន្មានមនុស្ស តាមបែបវិជ្ជមាន ដោយ បង្រៀនមនុស្សល្ងង់ខ្លៅទាំងអស់នេះឲ្យដឹងពីរបៀបធ្វើជាមនុស្ស ដឹងពី របៀបរស់នៅ និងដឹងពីរបៀបស្វែងយល់ផ្លូវរបស់ព្រះយេហូវ៉ាផងដែរ។ កិច្ចការភាគច្រើនដែលព្រះអង្គបានធ្វើ គឺដើម្បីនាំមនុស្សឱ្យ មើលឃើញ ផ្លូវរបស់ព្រះអង្គ និងធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះអង្គ។ កិច្ចការរបស់ព្រះ ត្រូវបានធ្វើទៅលើមនុស្សខូចអាក្រក់ តែកិច្ចការនេះ មិនបានឈានទៅ ដល់ការផ្លាស់ប្រែនិស្ស័យ ឬវឌ្ឍនភាពនៃជីវិតរបស់ពួកគេឡើយ។ ទ្រង់ គ្រាន់តែខ្វល់ខ្វាយ អំពីការប្រើប្រាស់ក្រឹត្យវិន័យ ដើម្បីរិតត្បិត និងគ្រប់ គ្រង មនុស្សប៉ុណ្ណោះ។ ចំពោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនាសម័យនោះ ព្រះ យេហូវ៉ាគឺជាព្រះជាម្ចាស់ ដែលគង់នៅក្នុងព្រះវិហារ និងជាព្រះជាម្ចាស់ ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌។ ទ្រង់ជាបង្គោលពពក និងជាបង្គោលភ្លើង។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះយេហូវ៉ាតម្រូវឱ្យពួកគេធ្វើ គឺស្ដាប់បង្គាប់តាមអ្វី ដែលមនុស្សសព្វថ្ងៃនេះស្គាល់ថាជាក្រឹត្យវិន័យ និងបញ្ញត្តិ អ្នកខ្លះហៅ ថាច្បាប់ ព្រោះអ្វីដែលព្រះយេហូវ៉ាបានធ្វើ គឺមិនមែនដើម្បីផ្លាស់ប្រែពួក គេទេ តែដើម្បីប្រទានដល់ពួកគេថែមទៀត នូវអ្វីដែលមនុស្សគួរតែមាន និងដើម្បីណែនាំពួកគេ ចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់ ដ្បិតក្រោយពី ព្រះអង្គបានបង្កើតមនុស្សមក មនុស្សគ្មានមានអ្វីដែលពួកគេគួរមានជា កម្មសិទ្ធិទេ។ ដូច្នេះ ព្រះយេហូវ៉ាបានប្រទានដល់មនុស្សនូវអ្វី ដែលពួក គេគួរមានជាកម្មសិទ្ធិ សម្រាប់ជីវិតពួកគេនៅលើផែនដី ធ្វើឱ្យមនុស្ស ដែលព្រះអង្គបានដឹកនាំមានលើសពីឰយុកោរបស់ពួកគេ គឺអ័ដាម និង នាងអេវ៉ា ព្រោះអ្វីដែលព្រះយេហូវ៉ាបានប្រទានដល់ពួកគេ វាលើសពីអ្វី ដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់អ័ដាម និងនាងអេវ៉ា កាលពីដើមដំបូង។ យ៉ាងណាក្ដី កិច្ចការដែលព្រះយេហូវ៉ាបានធ្វើ នៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល គឺគ្រាន់តែដើម្បីទូន្មានមនុស្ស និងឱ្យពួកគេស្គាល់ព្រះ ដែលបានបង្កើត ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះអង្គមិនបានយកឈ្នះលើពួកគេ ឬផ្លាស់ប្រែពួកគេទេ គឺព្រះអង្គគ្រាន់តែតម្រង់ផ្លូវពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺជាសេចក្ដីសង្ខេប នៃកិច្ចការរបស់ព្រះយេហូវ៉ាក្នុងគ្រានៃក្រឹត្យវិន័យ។ សេចក្ដីនេះជាប្រវត្តិ ជារឿងពិត និងជាលក្ខណៈពិសេសនៃកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គ នៅក្នុងទឹក ដីទាំងមូលរបស់អ៊ីស្រាអែល ព្រមទាំងជាការចាប់ផ្ដើមកិច្ចការរបស់ទ្រង់ រយៈពេលប្រាំមួយពាន់ឆ្នាំ ដើម្បីរក្សាមនុស្ស ឱ្យស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រង នៃព្រះហស្តរបស់ព្រះយេហូវ៉ា។ មានកិច្ចការដទៃទៀត បានកើតចេញ ពីគម្រោងគ្រប់គ្រងរយៈពេលប្រាំមួយពាន់ឆ្នាំនេះដែរ។

កំណត់ត្រា៖

ក. អត្ថបទដើមមិនមានពាក្យ «ស្ដាប់បង្គាប់» ទេ។

ខាង​ដើម៖ ឯងរាល់គ្នាសុទ្ធតែមានចរិតអន់ខ្សោយណាស់!

បន្ទាប់៖ រឿងពិតពីក្រោយកិច្ចការនៃយុគសម័យនៃការប្រោសលោះ

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

អំពីបទពិសោធន៍

តាមរយៈបទពិសោធន៍របស់លោកពេត្រុស គាត់បានឆ្លងកាត់ ការល្បងលរាប់រយដងមកហើយ។ បើទោះបីជាមនុស្សសព្វថ្ងៃ នេះដឹងអំពីពាក្យថា “ការល្បងល”...

តើកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ងាយស្រួលដូចមនុស្សគិតដែរឬទេ?

ក្នុងនាមជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ម្នាក់ៗក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាគួរតែលើកសរសើរអំពីរបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួលការលើកតម្កើង...

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ