ដោយ ហ្វីលីក្ស ប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង

នៅក្នុងការប្រជុំមួយ អ្នកដឹកនាំបានសួរខ្ញុំអំពីប្រសិទ្ធភាពនៃការស្រោចស្រពដល់អ្នកមកថ្មីនៅក្នុងពួកជំនុំមួយដែលខ្ញុំទទួលខុសត្រូវ។ ខ្ញុំហាក់ស្រឡាំងកាំងតែម្ដង។ ប៉ុន្មានថ្ងៃកន្លងមកនេះ ខ្ញុំមិនបានតាមដានកិច្ចការនោះទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនដឹងពីស្ថានភាពជាក់លាក់ដែរ។ តើខ្ញុំគួរឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្ដេចទៅ? បើខ្ញុំនិយាយថាខ្ញុំមិនបានដឹងទេ អ្នកដឹកនាំ និងសហការីផ្សេងទៀតប្រាកដជានិយាយថា ខ្ញុំមិនបានធ្វើការងារជាក់ស្ដែងទេ ដែលវានឹងធ្វើឲ្យបាក់មុខជាខ្លាំង។ ខ្ញុំបានគិតថា ខ្ញុំអាចគ្រាន់តែចែករំលែកនូវអ្វីដែលខ្ញុំបានដឹងពីមុនមក ដើម្បីឲ្យរួចខ្លួនមួយគ្រាសិន។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានឆ្លើយថា៖ «កិច្ចការទាំងអស់នោះត្រូវបានរៀបចំរួចរាល់ហើយ ហើយយើងក៏បានបន្ថែមសមាជិកក្រុមខ្លះដែរ»។ អ្នកដឹកនាំបាននិយាយភ្លាមៗថា៖ «អ្នកឆ្លើយមិនត្រូវនឹងសំណួរទេ អ្នកកំពុងធ្វើឲ្យភាន់ច្រឡំហើយ។ នោះគឺជាការបោកបញ្ឆោត។ បើអ្នកមិនដឹង គ្រាន់តែនិយាយថាមិនដឹងទៅ រួចតាមដានឲ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើបាន។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនិយាយគេចវេះដូច្នេះ? បែបនេះមិនល្អទេ។ កំហុសគឺជាកំហុស ហើយអ្នកគួរតែមានភាពក្លាហានក្នុងការទទួលស្គាល់វា!» ខ្ញុំមានអារម្មណ៍អន្ទះអន្ទែង និងមិនស្រណុកចិត្ត ហើយមុខរបស់ខ្ញុំឡើងក្រហម។ អ្វីដែលខ្ញុំបានភ័យខ្លាចនោះបានកើតឡើងមែន។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំបានបាក់មុខទាំងស្រុង ហើយគ្រប់គ្នាបានមើលធ្លុះខ្ញុំហើយ។ តាមទ្រឹស្ដី ខ្ញុំដឹងថាអ្វីដែលអ្នកដឹកនាំបាននិយាយគឺត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តខ្ញុំ ខ្ញុំមិនអាចចុះចូលបានទេ។ ខ្ញុំបានគិតក្នុងចិត្តថា៖ «អ្នកមិនត្រូវនិយាយច្រើនពីរឿងនេះទេ។ តើវាមិនល្អទេឬ បើខ្ញុំគ្រាន់តែបំពេញកិច្ចការនោះឲ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើបាន? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកត្រូវលួសកាត់ខ្ញុំនៅចំពោះមុខមនុស្សច្រើនយ៉ាងនេះ?» ខ្ញុំពិតជាពិបាកចិត្តណាស់ ដូច្នេះខ្ញុំបានអធិស្ឋានដោយស្ងៀមស្ងាត់ថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំមានអារម្មណ៍ទាស់ទទឹងចំពោះអ្វីដែលបានកើតឡើងថ្ងៃនេះ ហើយទូលបង្គំមិនអាចចុះចូលបានទេ។ សូមទ្រង់បំភ្លឺ និងស្រាយបំភ្លឺទូលបង្គំផង ដើម្បីឲ្យទូលបង្គំអាចស្គាល់ខ្លួនឯង និងរៀនមេរៀនមួយ»។

ក្រោយមក ខ្ញុំបានអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់៖ «ដំបូង យើងនាំគ្នាពិនិត្យមើលប្រភេទសំណួរដែលព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះបានចោទសួរទៅសាតាំងសិន។ 'តើឯងមកពីណា?' តើនេះមិនមែនជាសំណួរត្រង់ៗទេឬអី? តើមានអត្ថន័យលាក់បាំងអ្វីដែរឬទេ? គ្មានទេ។ នេះគ្រាន់តែជាសំណួរត្រង់ៗមួយប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើខ្ញុំជាអ្នកសួរអ្នករាល់គ្នាវិញថា៖ 'តើអ្នកមកពីណា?' តើអ្នករាល់គ្នានឹងឆ្លើយយ៉ាងដូចម្តេចវិញ? តើសំណួរនេះពិបាកឆ្លើយដែរឬទេ? តើអ្នករាល់គ្នានឹងឆ្លើយថា៖ 'ទើបតែទៅ និងមក ដើរចុះឡើងនៅលើផែនដី' ដូច្នេះឬ? (អត់ទេ។) អ្នករាល់គ្នានឹងមិនឆ្លើយបែបនេះទេ។ ដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាមានអារម្មណ៍បែបណា នៅពេលអ្នករាល់គ្នាឃើញសាតាំងឆ្លើយរបៀបនេះ? (យើងមានអារម្មណ៍ថា សាតាំងមិនត្រឹមតែនិយាយខុសទំនងទេ តែក៏ពោរពេញទៅដោយការបោកបញ្ឆោតដែរ។) តើអ្នករាល់គ្នាអាចដឹងថាខ្ញុំមានអារម្មណ៍បែបណាទេ? រាល់ពេលដែលខ្ញុំឃើញពាក្យសម្ដីរបស់សាតាំងទាំងអស់នេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខ្ពើមរអើមណាស់ ព្រោះថាសម្ដីរបស់សាតាំងសុទ្ធតែជាពាក្យដែលគ្មានខ្លឹមសារទាល់តែសោះ។ តើសាតាំងបានឆ្លើយសំណួររបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរឬទេ? អត់ទេ ពាក្យសម្ដីដែលសាតាំងបាននិយាយ មិនមែនជាចម្លើយទេ ក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីដែរ។ សម្ដីទាំងនោះមិនមែនជាការឆ្លើយសំណួររបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ។ 'ទើបតែទៅ និងមក ដើរចុះឡើងនៅលើផែនដី'។ តើអ្នកយល់យ៉ាងណាចំពោះពាក្យទាំងអស់នេះ? តើសាតាំងទើបមកពីណាឱ្យប្រាកដ? តើអ្នករាល់គ្នាបានទទួលចម្លើយសំណួរនេះហើយឬនៅ? (នៅទេ។) នេះគឺជា 'ភាពឈ្លាសវៃ' នៃគ្រោងការបោកបញ្ឆោតរបស់សាតាំង ដោយមិនឱ្យនរណាម្នាក់ដឹងថា វាកំពុងនិយាយអ្វីនោះទេ។ ក្រោយពីបានឮពាក្យសម្ដីទាំងនេះហើយ អ្នកនៅតែមិនអាចយល់ពីអ្វីដែលវាបាននិយាយដដែល ទោះវាបានឆ្លើយសំណួរនេះហើយក៏ដោយ។ ក៏ប៉ុន្តែ សាតាំងជឿថា វាបានឆ្លើយសំណួរនេះល្អឥតខ្ចោះរួចហើយ។ ដូច្នេះ តើអ្នកមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរ? មានអារម្មណ៍ស្អប់ខ្ពើមមែនទេ? (មែនហើយ។) ពេលនេះ អ្នកចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ស្អប់ខ្ពើមពាក្យទាំងអស់នេះហើយ។ ពាក្យសម្ដីសាតាំងមានលក្ខណៈពិសេសរបស់វា៖ អ្វីដែលសាតាំងនិយាយធ្វើឱ្យអ្នកអេះក្បាលឆ្ងល់ មិនដឹងថាពាក្យរបស់វាមានប្រភពមកពីណា។ ពេលខ្លះ សាតាំងមានបំណងនិយាយដោយចេតនា ពេលខ្លះ សម្ដីនោះត្រូវគ្រប់គ្រងដោយធម្មជាតិរបស់វា ជាពាក្យដែលចេញពីមាត់របស់សាតាំងផ្ទាល់ និងចេញមកដោយឯកឯង។ សាតាំងមិនបានចំណាយពេលច្រើនថ្លឹងថ្លែងពីពាក្យទាំងនេះទេ តែពាក្យសម្ដីទាំងនោះនិយាយចេញមកដោយគ្មានគិតពិចារណាអ្វីឡើយ។ ពេលព្រះជាម្ចាស់សួរវាថាមកពីណា សាតាំងឆ្លើយនឹងទ្រង់ដោយប្រើពាក្យពេចន៍មិនច្បាស់លាស់។ អ្នកមានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំង មិនដឹងថាសាតាំងមកពីណាឱ្យប្រាកដនោះទេ។ តើក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នានេះ មាននរណាដែលនិយាយដូចនេះដែរឬទេ? តើសម្ដីបែបនេះ ជាសម្ដីប្រភេទបែបណាវិញ? (ជាសម្ដីមិនច្បាស់លាស់ ហើយមិនបានផ្តល់ចម្លើយជាក់លាក់ទេ។) តើយើងគួរប្រើពាក្យបែបណាមកពិពណ៌នាពីសម្ដីបែបនេះ? សម្ដីនេះគឺជាការបង្វែរនិងបំភាន់។ ឧបមាថា មាននរណាម្នាក់មិនចង់ឱ្យអ្នកដទៃដឹងថាខ្លួនបានធ្វើអ្វីខ្លះកាលពីម្សិលមិញ។ អ្នកសួរគេថា៖ 'ខ្ញុំឃើញអ្នកកាលពីម្សិលមិញ។ តើអ្នកទៅណា?' គេនឹងមិនប្រាប់អ្នកដោយត្រង់ថា កាលពីម្សិលមិញ គេបានទៅកន្លែងណានោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេនឹងនិយាយថា៖ 'ម្សិលមិញមានរឿងច្រើនណាស់។ ពិតជាអស់កំលាំងមែន!' តើគេបានឆ្លើយសំណួររបស់អ្នកដែរឬទេ? គេបានឆ្លើយហើយ តែគេមិនបានផ្តល់ចម្លើយដែលអ្នកចង់បាននោះទេ។ នេះគឺជា 'ភាពឈ្លាសវៃ' នៅក្នុងឧបាយកលនៃការនិយាយស្ដីរបស់មនុស្ស។ អ្នកមិនដែលដឹងពីន័យដែលពួកគេចង់និយាយ ហើយក៏មិនដឹងពីប្រភព ឬចេតនានៃពាក្យសម្ដីរបស់ពួកគេដែរ។ អ្នកមិនអាចដឹងថាពួកគេកំពុងព្យាយាមគេចវេះពីអ្វីនោះទេ ពីព្រោះគេមានរឿងផ្ទាល់ខ្លួនលាក់បាំងនៅក្នុងចិត្តពួកគេ។ នេះជាភាពពិសពុលលាក់ពុត» (ដកស្រង់ពី «ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ ជាព្រះតែមួយអង្គគត់ (៤)» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ២៖ អំពីការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់)។ ខ្ញុំបានឃើញពីអ្វីដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានលាតត្រដាងថា ពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់សាតាំងសុទ្ធតែបង្កប់នូវចេតនា និងល្បិចកល។ ដើម្បីបិទបាំងចេតនាដ៏អាម៉ាស់របស់វា វាបាននិយាយបង្វែរ ដើម្បីឲ្យមនុស្សមិនអាចយល់បាន។ វាពិតជាពិសពុល និងបោកបញ្ឆោតខ្លាំងណាស់។ សាតាំងឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយការឆ្លើយតបដែលមិនច្បាស់លាស់ និងបង្វែរ។ វាជារឿងគួរឱ្យខ្ពើមរអើម និងគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមចំពោះព្រះជាម្ចាស់។ ចំណែកឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងថាការស្រោចស្រពដល់អ្នកមកថ្មីនៅក្នុងពួកជំនុំនោះដំណើរការយ៉ាងដូចម្ដេចទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបាននិយាយការពិតទេ។ ខ្ញុំបានឆ្លើយបង្វែរ ដើម្បីធ្វើឲ្យអ្នកដឹកនាំភាន់ច្រឡំ។ ខ្ញុំបានឆ្លើយសំណួរដោយមិនឲ្យអ្នកដឹកនាំមើលឃើញការពិតទេ។ ដើម្បីការពារមុខមាត់ និងឋានៈរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកដឹកនាំដឹងថាខ្ញុំមិនបានធ្វើការងារជាក់ស្ដែង និងដើម្បីកុំឲ្យបងប្អូនប្រុសស្រីនៅទីនោះមើលងាយខ្ញុំ ខ្ញុំបាននិយាយដោយឥតអៀនខ្មាសនូវអ្វីមួយដើម្បីបិទបាំងការពិត ដើម្បីធ្វើឲ្យភាន់ច្រឡំ និងបោកបញ្ឆោតពួកគេ។ ខ្ញុំកំពុងតែបើកបង្ហាញនិស្ស័យបែបសាតាំងហើយ ពេលខ្ញុំគិតឡើងវិញ ខ្ញុំឃើញថា ខ្ញុំតែងតែបែបនោះជាមួយបងប្អូនប្រុសស្រី។ ពេលខ្លះ បងប្អូនប្រុសស្រីមួយចំនួនបានសួរខ្ញុំនូវសំណួរខ្លះៗទាក់ទងនឹងជំនាញ។ ខ្ញុំមិនសូវយល់ច្បាស់ពីរឿងទាំងនេះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំខ្លាចថា ការនិយាយការពិតនឹងធ្វើឲ្យពួកគេមើលងាយខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំបាននិយាយដូច្នេះថា៖ «បើបញ្ហាទាំងនេះមិនត្រូវបានដោះស្រាយទេ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាបញ្ហាជំនាញវិជ្ជាជីវៈរបស់អ្នកទេ មែនទេ? គឺដោយសារតែអ្នកបានបំពេញភារកិច្ចឲ្យតែរួចពីដៃមែនទេ? ឬក៏ដោយសារតែអ្នកខ្វះការរៀនសូត្រ ឬការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នាគ្រប់គ្រាន់អំពីរឿងទាំងនេះ?» មើលពីសំបកក្រៅ វាហាក់ដូចជាខ្ញុំកំពុងឆ្លើយសំណួររបស់បងប្អូនប្រុសស្រី ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តខ្ញុំ ខ្ញុំដឹងថាចម្លើយបែបនោះមិនបានដោះស្រាយបញ្ហាទេ។ ខ្ញុំគិតថា នៅពេលដែលខ្ញុំសួរសំណួរបែបនោះត្រឡប់ទៅវិញ ពួកគេនឹងឆ្លុះបញ្ចាំង និងស្គាល់ខ្លួនឯង ហើយពួកគេក៏នឹងឈប់សួរខ្ញុំទៀតដែរ។ បែបនោះ ចំណុចខ្វះខាតរបស់ខ្ញុំនឹងមិនត្រូវបានលាតត្រដាងឡើយ។ ខ្ញុំតែងតែបោកបញ្ឆោត និងលាក់ពុត ដើម្បីការពារមុខមាត់ និងឋានៈរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំសុខចិត្តកុហកជាជាងបាក់មុខ។ នោះបានបើកបង្ហាញយ៉ាងពេញលេញនូវធម្មជាតិដ៏ក្រឡេចក្រឡុច និងបោកបញ្ឆោតរបស់ខ្ញុំ ដែលមិនពេញចិត្តនឹងសេចក្ដីពិត។ ខ្ញុំបានគិតថា ការកុហក និងការបោកបញ្ឆោតគឺពិតជាឆ្លាតវៃណាស់ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ វាពិតជាល្ងង់ខ្លៅណាស់! ទោះបីជាខ្ញុំបានបោកបញ្ឆោតគ្រប់គ្នាក៏ដោយ ហើយពួកគេទាំងអស់គ្នាកោតសរសើរខ្ញុំ ហើយគិតថាខ្ញុំអាចធ្វើការបានសម្រេច និងបំពេញភារកិច្ចបានល្អក៏ដោយ បើព្រះជាម្ចាស់មិនបានសព្វព្រះទ័យ ហើយស្អប់ខ្ពើមខ្ញុំ តើការទទួលបានរបស់ទាំងអស់នេះមានន័យអ្វីទៅ? នៅពេលនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងខ្សោយខាងវិញ្ញាណ និងគួរឲ្យអាណិតណាស់។ ខ្ញុំរវល់ពីព្រឹកដល់យប់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចនិយាយពាក្យស្មោះត្រង់មួយម៉ាត់បានទេ។ និស្ស័យបោកបញ្ឆោតរបស់ខ្ញុំមិនបានផ្លាស់ប្ដូរសោះឡើយ ហើយខ្ញុំគ្មានតថភាពនៃសេចក្ដីពិតសោះឡើយ។ ការលាតត្រដាង និងការលួសកាត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងពីអ្នកដឹកនាំនៅថ្ងៃនោះ គឺជាការរំឭក និងការព្រមានសម្រាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមិនអាចបន្តបែបនេះទៀតទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវតែប្រែចិត្តចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដេញតាមការធ្វើជាមនុស្សស្មោះត្រង់ និងរស់នៅក្នុងតថភាពនោះ។

បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំបានឆ្ងល់ថា តើខ្ញុំនៅមានទង្វើមិនស្មោះត្រង់អ្វីផ្សេងទៀតនៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំត្រូវតែពិនិត្យពិច័យខ្លួនឯង ហើយត្រឡប់ក្រោយ និងផ្លាស់ប្ដូរវា។ ខ្ញុំបានដឹងតាមរយៈការឆ្លុះបញ្ចាំងពីខ្លួនឯងថា ខ្ញុំក៏មានការបោកបញ្ឆោតនៅក្នុងរបៀបដែលខ្ញុំរៀបចំសេចក្ដីសង្ខេបការងារដែរ។ ខ្ញុំបានកត់ត្រាយ៉ាងលម្អិតនូវការងារដែលបានធ្វើយ៉ាងល្អិតល្អន់ និងពេញលេញ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ការងារដែលធ្វើបែបខ្ជីខ្ជា និងគ្មានប្រសិទ្ធផល ខ្ញុំបានសរសេរជាទូទៅ ឬមិនបានសរសេរអំពីវឌ្ឍនភាពរបស់វាសោះឡើយ។ ខ្ញុំចាំបានថា មានការងារមួយដែលមិនទទួលបានលទ្ធផលល្អ ហើយនៅពេលដល់ពេលធ្វើសេចក្ដីសង្ខេបការងារ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមពិចារណាថា តើគ្រប់គ្នានឹងគិតយ៉ាងណាចំពោះខ្ញុំ បើខ្ញុំសរសេរដោយស្មោះត្រង់។ តើពួកគេនឹងនិយាយថា ខ្ញុំមិនអាចតាមដានបំណែកការងារដ៏តូចនេះបានល្អ ហើយថាខ្ញុំគ្មានសមត្ថភាពការងារទេឬ? ខ្ញុំបានថ្លឹងថ្លែងពីគុណសម្បត្តិ និងគុណវិបត្តិ ហើយបានសម្រេចចិត្តមិនសរសេរអំពីវឌ្ឍនភាពនៃការងារនោះទេ ដើម្បីកុំឲ្យនរណាដឹង ហើយប្រហែលជាពួកគេគិតថា ខ្ញុំរវល់ពេក ហើយក៏បានភ្លេចវាបាត់ទៅ។ ខ្ញុំបានរៀបចំផែនការបោកបញ្ឆោត និងបន្លំម្ដងហើយម្ដងទៀត។ ខ្ញុំពិតជាបោកបញ្ឆោតខ្លាំងណាស់! ក្នុងអំឡុងពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនៃជំនឿរបស់ខ្ញុំ ទោះបីជាខ្ញុំបានបំពេញភារកិច្ចជាច្រើន និងអាចស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាក និងលះបង់ក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនបានប្រឹងប្រែងក្នុងការអនុវត្តសេចក្ដីពិតដែរ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតពីរបៀបការពារមុខមាត់ និងឋានៈរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះខ្ញុំនៅតែមិនបាននិយាយ និងប្រព្រឹត្តដូចជាមនុស្សស្មោះត្រង់បន្តិចសោះឡើយ។ ខ្ញុំថែមទាំងគ្មានភាពក្លាហានដើម្បីនិយាយបែបសាមញ្ញនិងបើកចំហផង វាពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់! ពេលខ្លះ ខ្ញុំបានសួរខ្លួនឯងថា៖ ព្រះជាម្ចាស់បានសម្ដែងចេញព្រះបន្ទូលជាច្រើន ហើយខ្ញុំបានអានវាច្រើនគួរសមដែរ ប៉ុន្តែតើខ្ញុំពិតជារស់នៅតាមតថភាពនៃព្រះបន្ទូលណាមួយរបស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយឬនៅ? ខ្ញុំថែមទាំងមិនអាចសង្ខេបការងាររបស់ខ្ញុំដោយស្មោះត្រង់បានផង ដូច្នេះ តើខ្ញុំអាចទទួលបានអ្វីពីការដើរតាមរហូតដល់ទីបញ្ចប់បែបនេះ? ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំកំពុងស្ថិតនៅមាត់ជ្រោះហើយ។ បើគ្មានការប្រែចិត្ត និងការដេញតាមការផ្លាស់ប្ដូរនិស្ស័យទេ ខ្ញុំនឹងត្រូវព្រះជាម្ចាស់ជម្រុះចោលនៅពេលណាក៏បាន។ ខ្ញុំបានអធិស្ឋានក្នុងចិត្តថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំពុករលួយយ៉ាងជ្រៅ។ ទូលបង្គំកុហក និងបោកបញ្ឆោតឥតឈប់ឈរ ដើម្បីការពារមុខមាត់ និងឋានៈរបស់ទូលបង្គំ។ សូមទ្រង់បំភ្លឺ និងស្រាយបំភ្លឺទូលបង្គំ ដើម្បីឲ្យទូលបង្គំពិតជាស្គាល់ខ្លួនឯង»។

បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំបានអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បន្ថែមទៀត ដែលចែងថា៖ «ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាជាអ្នកដឹកនាំ ឬអ្នកធ្វើការ តើអ្នករាល់គ្នាខ្លាចដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់សាកសួរ និងមើលការខុសត្រូវកិច្ចការរបស់អ្នករាល់គ្នាដែរឬទេ? តើអ្នករាល់គ្នាខ្លាចថាដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងរកឃើញចំណុចខ្វះខាត និងភាពវៀចវេរនៅក្នុងកិច្ចការរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយលួសកាត់អ្នករាល់គ្នាដែរឬទេ? តើអ្នករាល់គ្នាខ្លាចថា បន្ទាប់ពីថ្នាក់លើបានដឹងពីគុណសម្បត្តិនិងភាពចាស់ទុំពិតប្រាកដរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយ ពួកគេនឹងផ្លាស់ប្ដូរការយល់ឃើញចំពោះអ្នករាល់គ្នា ហើយមិនពិចារណាដំឡើងតំណែងឱ្យអ្នករាល់គ្នាដែរឬទេ? ប្រសិនបើអ្នកមានការភ័យខ្លាចទាំងនេះ នេះបញ្ជាក់ថាបំណងរបស់អ្នកមិនមែនដើម្បីកិច្ចការពួកជំនុំទេ អ្នកកំពុងធ្វើការដើម្បីកេរ្តិ៍ឈ្មោះនិងឋានៈ ដែលបញ្ជាក់ថាអ្នកមាននិស្ស័យរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ។ ប្រសិនបើអ្នកមាននិស្ស័យរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ អ្នកងាយនឹងដើរតាមផ្លូវរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ ហើយប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ទាំងអស់ដែលពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទបានធ្វើ។ ប្រសិនបើនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក អ្នកគ្មានការភ័យខ្លាចចំពោះការដែលដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់មើលការខុសត្រូវកិច្ចការរបស់អ្នក ហើយអ្នកអាចផ្ដល់ចម្លើយពិតប្រាកដចំពោះសំណួរនិងការសាកសួររបស់ថ្នាក់លើដោយមិនលាក់បាំងអ្វីទាំងអស់ ហើយនិយាយឱ្យអស់ពីអ្វីដែលអ្នកដឹងនោះ ទោះបីជាអ្វីដែលអ្នកនិយាយគឺត្រូវឬខុសក៏ដោយ ទោះបីជាអ្នកបានបង្ហាញឱ្យឃើញពីសេចក្ដីពុករលួយអ្វីក៏ដោយ សូម្បីតែអ្នកបានបង្ហាញឱ្យឃើញពីនិស្ស័យរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទក៏ដោយ ក៏អ្នកនឹងមិនត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈថាជាពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទដាច់ខាត។ ចំណុចសំខាន់គឺថា តើអ្នកអាចស្គាល់ពីនិស្ស័យរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទរបស់ខ្លួនឯង និងស្វែងរកសេចក្ដីពិតដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះដែរឬទេ។ ប្រសិនបើអ្នកជាមនុស្សម្នាក់ដែលទទួលយកសេចក្ដីពិត និស្ស័យរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទក្នុងខ្លួនអ្នកអាចត្រូវបានកែតម្រង់។ ប្រសិនបើអ្នកដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាអ្នកមាននិស្ស័យរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ ប៉ុន្តែបែរជាមិនស្វែងរកសេចក្ដីពិតដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហា ប្រសិនបើអ្នកថែមទាំងព្យាយាមលាក់បាំង ឬកុហកអំពីបញ្ហាដែលកើតឡើង ហើយគេចវេះពីការទទួលខុសត្រូវ ហើយប្រសិនបើអ្នកមិនទទួលយកសេចក្ដីពិតនៅពេលទទួលរងការលួសកាត់នោះទេ នេះគឺជាបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរមួយ ហើយអ្នកក៏មិនខុសពីពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទដែរ។ ដឹងហើយថាអ្នកមាននិស្ស័យរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនហ៊ានប្រឈមមុខនឹងវា? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនអាចដោះស្រាយវាដោយត្រង់ៗ ហើយនិយាយថា 'ប្រសិនបើថ្នាក់លើសាកសួរអំពីកិច្ចការរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងនិយាយនូវអ្វីទាំងអស់ដែលខ្ញុំដឹង ហើយទោះបីជារឿងអាក្រក់ដែលខ្ញុំបានធ្វើត្រូវបានលាតត្រដាង ហើយថ្នាក់លើលែងប្រើប្រាស់ខ្ញុំទៀតនៅពេលដែលពួកគេដឹង ហើយខ្ញុំបាត់បង់ឋានៈរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែនិយាយឱ្យច្បាស់នូវអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវនិយាយដែរ'? ការភ័យខ្លាចរបស់អ្នកចំពោះការដែលដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់មើលការខុសត្រូវ និងសាកសួរពីកិច្ចការរបស់អ្នក បញ្ជាក់ថា អ្នកស្រឡាញ់ឋានៈរបស់អ្នកជាងសេចក្ដីពិត។ តើនេះមិនមែនជានិស្ស័យរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទទេឬ? ការស្រឡាញ់ឋានៈលើសអ្វីៗទាំងអស់ គឺជានិស្ស័យរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកស្រឡាញ់ឋានៈខ្លាំងម្ល៉េះ? តើអ្នកអាចទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍អ្វីខ្លះពីឋានៈ? ប្រសិនបើឋានៈនាំមកឱ្យអ្នកនូវគ្រោះមហន្តរាយ ការលំបាក ភាពអាម៉ាស់ និងការឈឺចាប់ តើអ្នកនឹងនៅតែស្រឡាញ់វាដែរឬទេ? (ទេ)។ មានអត្ថប្រយោជន៍ច្រើនណាស់ដែលបានមកពីការមានឋានៈ ដូចជាការស្ងប់ស្ងែង ការគោរព ការលើកតម្កើង និងការលើកជើងពីអ្នកដទៃ ក៏ដូចជាការកោតសរសើរនិងការគោរពកោតខ្លាចរបស់ពួកគេផងដែរ។ ក៏មានអារម្មណ៍ដឹងពីឧត្តមភាពនិងឯកសិទ្ធិដែលឋានៈរបស់អ្នកនាំមកឱ្យអ្នកផងដែរ ដែលផ្ដល់ឱ្យអ្នកនូវមោទនភាព និងអារម្មណ៍ដឹងពីតម្លៃខ្លួនឯង។ លើសពីនេះទៀត អ្នកក៏អាចរីករាយនឹងរបស់ដែលអ្នកដទៃមិនអាចទទួលបានដែរ ដូចជាអត្ថប្រយោជន៍នៃឋានៈ និងការចាត់ទុកជាពិសេស។ ទាំងនេះគឺជារឿងដែលអ្នកមិនទាំងហ៊ានគិតដល់ផង ហើយជាអ្វីដែលអ្នកប្រាថ្នាចង់បាននៅក្នុងក្តីសុបិនរបស់អ្នក។ តើអ្នកស្រឡាញ់របស់ទាំងនេះទេ? ប្រសិនបើឋានៈគ្រាន់តែជារបស់ទទេ គ្មានអត្ថន័យពិតប្រាកដ ហើយការការពារវាមិនបម្រើគោលបំណងពិតប្រាកដណាមួយទេ តើវាមិនមែនជាការល្ងង់ខ្លៅទេឬដែលស្រឡាញ់វា? ប្រសិនបើអ្នកអាចបោះបង់ចោលរបស់ដូចជាផលប្រយោជន៍ និងការសប្បាយខាងសាច់ឈាមបាន នោះកេរ្តិ៍ឈ្មោះ កម្រៃ និងឋានៈនឹងលែងចងភ្ជាប់អ្នកទៀតហើយ។ ដូច្នេះ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាដែលទាក់ទងនឹងការឱ្យតម្លៃ និងការដេញតាមឋានៈ តើត្រូវដោះស្រាយអ្វីជាមុនសិន? ជាដំបូង ត្រូវមើលឱ្យធ្លុះដល់លក្ខណៈបញ្ហានៃការប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ និងការប្រើល្បិចកល ការលាក់បាំង និងការបិទបាំង ក៏ដូចជាការបដិសេធការមើលការខុសត្រូវ ការសាកសួរ និងការស៊ើបអង្កេតរបស់ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីរីករាយនឹងអត្ថប្រយោជន៍នៃឋានៈ។ តើនេះមិនមែនជាការទាស់ទទឹង និងការប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់ដោយបើកចំហទេឬ? ប្រសិនបើអ្នកអាចមើលឱ្យធ្លុះដល់លក្ខណៈនិងផលវិបាកនៃការចង់បានអត្ថប្រយោជន៍នៃឋានៈ បញ្ហានៃការដេញតាមឋានៈនឹងត្រូវបានដោះស្រាយ។ ប្រសិនបើអ្នកមិនអាចមើលឱ្យធ្លុះដល់សារជាតិនៃការចង់បានអត្ថប្រយោជន៍នៃឋានៈទេ បញ្ហានេះនឹងមិនអាចដោះស្រាយបានឡើយ» (ដកស្រង់ពី «ចំណុចទីប្រាំបី (ផ្នែកទីពីរ)» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ៤៖ ការលាតត្រដាងពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ)។ បន្ទាប់ពីបានអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំបានដឹងថា ខ្ញុំមិនអាចទប់ចិត្តខ្លួនឯងមិនឲ្យកុហក និងបោកបញ្ឆោតបានទេ ព្រោះខ្ញុំឱ្យតម្លៃមុខមាត់ និងឋានៈរបស់ខ្ញុំខ្លាំងពេក។ ដើម្បីការពារកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងឋានៈរបស់ខ្ញុំ និងទប់ស្កាត់មិនឲ្យអ្នកដឹកនាំមើលឃើញការពិតនៃភាពបរាជ័យរបស់ខ្ញុំក្នុងការតាមដានការងារ ខ្ញុំបានព្យាយាមរៀបចំផែនការ ប្រើល្បិចកល និងធ្វើឲ្យអ្នកដឹកនាំភាន់ច្រឡំតាមរយៈពាក្យសម្ដីរបស់ខ្ញុំ។ នៅក្នុងសេចក្ដីសង្ខេបការងាររបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានបិទបាំងចំណុចខ្វះខាតរបស់ខ្ញុំ ដោយសរសេរតែរឿងល្អ មិនមែនរឿងអាក្រក់ ដើម្បីឲ្យអ្នកផ្សេងគិតថាខ្ញុំជាអ្នកដឹកនាំដែលអាចធ្វើការងារជាក់ស្ដែងបាន។ ខ្ញុំខ្លាចថាពួកគេនឹងឃើញមុខមាត់ពិតរបស់ខ្ញុំ ហើយលែងកោតសរសើរខ្ញុំទៀត ហើយពេលនោះខ្ញុំក៏មិនអាចរីករាយនឹងអារម្មណ៍ដែលខ្លួនគ្រាន់បើជាងដែលបានមកពីឋានៈនោះដែរ។ នៅពេលដែលខ្ញុំបានឃើញនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់៖ «ការស្រឡាញ់ឋានៈលើសអ្វីៗទាំងអស់ គឺជានិស្ស័យរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ»។ ខ្ញុំទើបបានដឹងថាបញ្ហានេះធ្ងន់ធ្ងរប៉ុនណា។ ខ្ញុំបានគិតដល់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទដែលត្រូវបានបណ្ដេញចេញទាំងនោះ។ ពួកគេតែងតែដេញតាមកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ប្រយោជន៍ និងឋានៈនៅក្នុងភារកិច្ចរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេតែងតែប្រើល្បិចកល និងបោកបញ្ឆោតនៅពីក្រោយខ្នង។ ការនោះបានរំខាន និងបង្អាក់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់កិច្ចការរបស់ពួកជំនុំ ដូច្នេះពួកគេត្រូវបានបើកកកាយ និងបណ្ដេញចេញ។ ក៏មានអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយដែរ ដែលលង់នឹងផលប្រយោជន៍នៃឋានៈ។ ពួកគេតែងតែប្រើល្បិចកលនៅក្នុងភារកិច្ចរបស់ពួកគេ ដើម្បីបិទបាំងការពិតដែលថាពួកគេមិនបានធ្វើការងារពិតប្រាកដ ដែលធ្វើឲ្យកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំត្រូវរាំងស្ទះ។ ខ្ញុំចាំបានបងស្រីម្នាក់ដែលទទួលបន្ទុកកិច្ចការដំណឹងល្អ។ នៅពេលនោះ គាត់ក៏កំពុងចាត់ចែងការងារផ្សេងទៀតដែរ ប៉ុន្តែគាត់បានប្រើល្បិចកល និងបោកបញ្ឆោតទាំងសងខាង។ នៅក្នុងកិច្ចការដំណឹងល្អ គាត់បាននិយាយថាគាត់រវល់នឹងការងារផ្សេងទៀតរបស់គាត់ ហើយនៅក្នុងការងារផ្សេងទៀត គាត់បានអះអាងថាគាត់រវល់នឹងកិច្ចការដំណឹងល្អ។ តាមពិត គាត់មិនបានបំពេញការងារផ្នែកខាងណាឱ្យប្រាកដទេ ហើយនៅទីបំផុតគាត់ត្រូវបានបើកកកាយ និងជម្រុះចោល។ មេរៀនពីភាពបរាជ័យរបស់អ្នកដទៃទាំងនេះ គឺជាការដាស់តឿនមួយសម្រាប់ខ្ញុំ។ ការប្រើល្បិចកល និងកុហកដើម្បីកេរ្តិ៍ឈ្មោះនិងឋានៈរបស់ខ្ញុំ គឺគ្រាន់តែជាការបោកបញ្ឆោតខ្លួនឯងនិងអ្នកដទៃ ក៏ដូចជាភាពល្ងង់ខ្លៅផងដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់ពិនិត្យពិច័យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ហើយទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យនឹងមនុស្សស្មោះត្រង់។ មានតែមនុស្សស្មោះត្រង់ទេដែលអាចឈរយ៉ាងរឹងប៉ឹងនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់បាន ហើយមនុស្សបោកបញ្ឆោតនឹងត្រូវបានបើកកកាយ និងជម្រុះចោលមិនយូរមិនឆាប់។ នៅក្នុងជំនឿរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនបានដេញតាមការធ្វើជាមនុស្សស្មោះត្រង់ទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំកំពុងសម្ដែង ដោយបន្សល់ទុកនូវចំណាប់អារម្មណ៍ក្លែងក្លាយ ហើយទោះបីជាខ្ញុំបានបោកបញ្ឆោតមនុស្សមួយចំនួនក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនអាចគេចផុតពីការពិនិត្យពិច័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានដែរ។ នៅទីបំផុត ព្រះជាម្ចាស់នឹងបើកសម្ដែង និងជម្រុះចោលខ្ញុំ។ ពេលនោះ ខ្ញុំបានដឹងពីសារៈសំខាន់នៃការធ្វើជាមនុស្សស្មោះត្រង់ ហើយបានដឹងថា ការធ្វើជាមនុស្សស្មោះត្រង់តាមដែលព្រះជាម្ចាស់តម្រូវ និងការទទួលយកការពិនិត្យពិច័យរបស់ទ្រង់ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ គឺជាផ្លូវតែមួយគត់ដើម្បីទទួលបានការសព្វព្រះទ័យពីទ្រង់។ ដូចដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា៖ «ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់តែងតែនិយាយពីអ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្តពិតប្រាកដរបស់ពួកគេ និយាយដោយស្មោះត្រង់ និយាយដោយត្រង់ មានចិត្តស្មោះ និងមិនធ្វើឱ្យតែរួចពីដៃទាល់តែសោះនៅពេលបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន ហើយអាចអនុវត្តសេចក្ដីពិតដែលពួកគេយល់បាននោះមនុស្សនេះមានសង្ឃឹមថានឹងទទួលបានសេចក្ដីពិត។ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់តែងតែបិទបាំងខ្លួនឯង ហើយលាក់បាំងចិត្តរបស់ខ្លួន ដើម្បីកុំឱ្យនរណាម្នាក់អាចមើលឃើញពួកគេច្បាស់ ប្រសិនបើពួកគេបង្កើតរូបភាពក្លែងក្លាយដើម្បីបញ្ឆោតអ្នកដទៃ នោះពួកគេកំពុងតែស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ពួកគេកំពុងតែមានបញ្ហាធំ ហើយវានឹងពិបាកណាស់សម្រាប់ពួកគេក្នុងការទទួលបានសេចក្ដីពិត។ អ្នកអាចមើលឃើញពីជីវិតប្រចាំថ្ងៃ និងពាក្យសម្ដី និងសកម្មភាពរបស់នរណាម្នាក់ ថាអនាគតរបស់ពួកគេទៅជាយ៉ាងណា។ ប្រសិនបើមនុស្សនេះតែងតែធ្វើពុត តែងតែវាយឫក នោះមនុស្សនេះមិនមែនជាអ្នកដែលទទួលយកសេចក្ដីពិតនោះទេ ហើយមិនយូរមិនឆាប់ ពួកគេនឹងត្រូវបានលាតត្រដាង និងជម្រុះចោល។ ... មនុស្សដែលមិនដែលបើកចំហចិត្តរបស់ខ្លួន តែងតែព្យាយាមលាក់លៀមនិងបិទបាំងរឿងរ៉ាវ ធ្វើពុតថាខ្លួនជាមនុស្សគួរឱ្យគោរព ចង់ឱ្យមនុស្សលើកតម្កើងពួកគេ មិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដទៃស្ទង់ស្ទាបពីពួកគេបាន ចង់ឱ្យមនុស្សកោតសរសើរពួកគេ តើមនុស្សទាំងនេះមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅទេឬ? មនុស្សទាំងនេះគឺជាមនុស្សដែលល្ងង់ខ្លៅបំផុត! នោះក៏ព្រោះតែការពិតអំពីមនុស្ស នឹងត្រូវបានលាតត្រដាងមិនយូរមិនឆាប់។ តើពួកគេដើរលើផ្លូវអ្វីតាមរយៈការប្រព្រឹត្តខ្លួនបែបនេះ? នេះគឺជាផ្លូវរបស់ពួកផារិស៊ី។ តើមនុស្សមានពុតស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់ដែរឬទេ? ទាំងនេះគឺជាមនុស្សដែលព្រះជាម្ចាស់ស្អប់ខ្ពើមបំផុត ដូច្នេះ តើអ្នកគិតថាពួកគេកំពុងស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់ដែរឬទេ? អស់អ្នកណាដែលជាពួកផារិស៊ី គឺដើរលើផ្លូវទៅកាន់សេចក្ដីវិនាស» (ដកស្រង់ពី «ប្រគល់ដួងចិត្តរបស់អ្នកថ្វាយទៅព្រះជាម្ចាស់ នោះអ្នកនឹងអាចទទួលបានសេចក្តីពិត» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ៣៖ ការអធិប្បាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៃគ្រាចុងក្រោយ)។ ការលាក់បាំង និងបិទបាំងរឿងរ៉ាវជានិច្ច ការធ្វើពុតជានិច្ច គឺជាមាគ៌ាមិនត្រឹមត្រូវ ហើយបើគេមិនត្រឡប់មកវិញទេ ទីបំផុតពួកគេនឹងបញ្ចប់ទៅដោយសេចក្ដីវិនាស។ ខ្ញុំបានអធិស្ឋានដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបានតាំងចិត្ត ត្រៀមខ្លួនចាប់ផ្តើមដេញតាមការផ្លាស់ប្ដូរនិស្ស័យ និងធ្វើជាមនុស្សស្មោះត្រង់។

ខ្ញុំបានគិតពីរបៀបដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចែងថា៖ «រាល់ទង្វើដែលអ្នកប្រព្រឹត្ត រាល់សកម្មភាព រាល់ចេតនា និងរាល់ប្រតិកម្មទាំងអស់របស់អ្នក គួរតែត្រូវបានយកមកចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះជាម្ចាស់។ សូម្បីតែជីវិតខាងវិញ្ញាណប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នក រួមមានការអធិស្ឋានរបស់អ្នក ភាពជិតស្និទ្ធរបស់អ្នកចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ការហូបនិងផឹកព្រះបន្ទូលព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក ការប្រកបគ្នារបស់អ្នកជាមួយបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់អ្នក និងជីវិតរបស់អ្នកនៅក្នុងពួកជំនុំ រួមទាំងការសហការបម្រើរបស់អ្នក ក៏អាចត្រូវបានយកមកចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីធ្វើការពិនិត្យពិច័យផងដែរ។ ការអនុវត្តបែបនេះហើយដែលនឹងជួយអ្នកឱ្យសម្រេចបានភាពរីកចម្រើននៅក្នុងជីវិត។ ដំណើរការនៃការទទួលយកការពិនិត្យពិច័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាដំណើរការនៃការបន្សុទ្ធ។ កាលណាអ្នកទទួលយកការពិនិត្យពិច័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់កាន់តែច្រើន នោះអ្នកត្រូវបានបន្សុទ្ធ ហើយអ្នកកាន់តែស្របតាមបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប្រយោជន៍កុំឱ្យអ្នកធ្លាក់ទៅក្នុងសេចក្តីពាលា ហើយឱ្យដួងចិត្តរបស់អ្នកអាចស្ថិតនៅក្នុងព្រះវត្តមានរបស់ទ្រង់។ កាលណាអ្នកទទួលយកការពិនិត្យពិច័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់កាន់តែច្រើន នោះសាតាំងក៏អាប់មុខកាន់តែខ្លាំង ហើយសមត្ថភាពរបស់អ្នកក្នុងការបះបោរប្រឆាំងនឹងសាច់ឈាម ក៏កាន់តែប្រសើរឡើងដែរ។ ដូច្នេះ ការទទួលយកការពិនិត្យពិច័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាមាគ៌ាមួយនៃការប្រព្រឹត្តដែលមនុស្សលោកគួរតែដើរតាម» (ដកស្រង់ពី «ព្រះជាម្ចាស់ប្រោសមនុស្សណាដែលធ្វើតាមបំណងព្រះហឫទ័យទ្រង់ឱ្យបានគ្រប់លក្ខណ៍» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ តាមរយៈការពិចារណាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំទទួលបានមាគ៌ាអនុវត្តមួយ គឺការទទួលយកការពិនិត្យពិច័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ មានតែនៅពេលដែលយើងទទួលយកការពិនិត្យពិច័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ ទើបចេតនា និងគំនិតដែលបោកបញ្ឆោត និងដ៏មានល្បិចកលរបស់យើង អាចត្រូវបានកែតម្រូវយ៉ាងងាយ ហើយមានតែដូច្នេះទេ ទើបចិត្តរបស់យើងអាចក្លាយទៅជាសាមញ្ញ និងស្មោះត្រង់កាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ហើយមានតែដូច្នេះទេ ទើបយើងអាចអនុវត្តសេចក្ដីពិត និងបំពេញភារកិច្ចរបស់យើងបានល្អយ៉ាងងាយ។ បន្ទាប់ពីបានយល់ពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ ខ្ញុំបានអនុវត្តការបើកចិត្តរបស់ខ្ញុំចំពោះព្រះជាម្ចាស់ មិនធ្វើពុត ឬលាក់ពុត និងទទួលយកការពិនិត្យពិច័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់។ ខ្ញុំបានដាស់តឿនខ្លួនឯងនៅពេលដែលខ្ញុំសរសេរសេចក្ដីសង្ខេបការងារបន្ទាប់ពីបំពេញរួច ឲ្យធ្វើជាមនុស្សស្មោះត្រង់ និងទទួលយកការពិនិត្យពិច័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយពិពណ៌នាដោយស្មោះត្រង់អំពីការងារដែលខ្ញុំធ្វើមិនបានល្អ។ នៅពេលដែលអ្នកដឹកនាំសួរអំពីការងាររបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានអនុវត្តដោយស្មារតីក្នុងការនិយាយការពិត។ នៅពេលដែលបងប្អូនប្រុសស្រីផ្សេងទៀតសួរខ្ញុំ ខ្ញុំបាននិយាយដោយស្មោះត្រង់អំពីអ្វីដែលខ្ញុំមិនបានដឹង។ បើចេះថាចេះ បើមិនចេះថាមិនចេះ។ បន្ទាប់ពីបានអនុវត្តបែបនេះហើយ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលក្នុងចិត្តច្រើន។ ខ្ញុំបានទទួលបទពិសោធថា ការទទួលយកការពិនិត្យពិច័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយស្មារតី គឺជាផ្លូវមួយដើម្បីចូលទៅក្នុងតថភាពនៃសេចក្ដីពិត និងបោះបង់និស្ស័យពុករលួយរបស់យើង។ បើគ្មានការលួសកាត់ទេ ខ្ញុំក៏មិនបានពិនិត្យពិច័យយ៉ាងហ្មត់ចត់នូវនិស្ស័យពុករលួយរបស់ខ្ញុំដែរ ហើយពិតជាមិនបានដេញតាមសេចក្ដីពិតដើម្បីចូលទៅក្នុងតថភាពឡើយ។ បើនៅតែបន្តបែបនោះ ទោះបីខ្ញុំជឿលើព្រះជាម្ចាស់ប៉ុន្មានឆ្នាំ ធ្វើភារកិច្ចប៉ុន្មាន ឬរងទុក្ខប៉ុនណាក៏ដោយ និស្ស័យពុករលួយរបស់ខ្ញុំក៏មិនផ្លាស់ប្ដូរសោះឡើយ។ ខ្ញុំនឹងមិនអាចបានសង្គ្រោះឡើយ ទោះបីខ្ញុំប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងជំនឿរបស់ខ្ញុំរហូតដល់ទីបញ្ចប់ក៏ដោយ ហើយខ្ញុំច្បាស់ជាត្រូវព្រះជាម្ចាស់ជម្រុះចោល។

ការលួសកាត់ក្នុងពេលនោះ បានបង្ហាញខ្ញុំពីសារៈសំខាន់នៃការធ្វើជាមនុស្សស្មោះត្រង់ ហើយខ្ញុំទទួលបានការយល់ដឹងខ្លះៗអំពីនិស្ស័យរបស់សាតាំងដ៏ក្រឡេចក្រឡុច និងបោកបញ្ឆោតរបស់ខ្ញុំ។ នោះសុទ្ធតែដោយសារសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់។