តើអ្នកអាចនិយាយប្រាប់ពីនិស្ស័យដែលព្រះជាម្ចាស់បានសម្តែងចេញនៅក្នុងយុគសម័យនីមួយៗឱ្យបានជាក់ស្ដែង ដោយប្រើភាសាសមស្រប និងមានអត្ថន័យនៃយុគសម័យនោះបានដែរទេ? តើអ្នក ដែលបានដកបទពិសោធកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃគ្រាចុងក្រោយ អាចពណ៌នាពីនិស្ស័យសុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឱ្យលម្អិតបានដែរឬទេ? តើអ្នកអាចធ្វើបន្ទាល់អំពីនិស្ស័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឱ្យច្បាស់លាស់ និងត្រឹមត្រូវបានដែរឬទេ? តើអ្នកនឹងប្រាប់អ្វីដែលបានឃើញ និងបានដកបទពិសោធនោះទៅដល់ពួកអ្នកជឿសាសនាដែលគួរឱ្យអាណិត ទុរគត និងគោរពបូជា ដែលឃ្លាន និងស្រេកឃ្លានចង់បានសេចក្តីសុចរិត និងកំពុងរង់ចាំឱ្យអ្នកមកឃ្វាលពួកគេនោះយ៉ាងដូចម្តេច? តើ «មនុស្ស» ប្រភេទណាដែលកំពុងរង់ចាំឱ្យអ្នកមកឃ្វាលពួកគេ? តើអ្នកអាចស្រមៃឃើញទេ? តើអ្នកដឹងពីបន្ទុកនៅលើស្មារបស់អ្នក ពីការផ្ទុកផ្ដាក់របស់អ្នក និងពីទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នកដែរឬទេ? តើស្មារតីយល់ដឹងរបស់អ្នកអំពីបេសកកម្មជាប្រវត្តិសាស្ត្រនៅឯណា? តើអ្នកនឹងបំពេញតួនាទីបានត្រឹមត្រូវជាម្ចាស់នៃយុគសម័យបន្ទាប់ដោយរបៀបណា? តើអ្នកមានស្មារតីជាម្ចាស់ខ្លាំងដែរឬទេ? តើគួរពន្យល់ដូចម្តេចអំពីម្ចាស់នៃរបស់សព្វសារពើ? តើនេះពិតជាម្ចាស់នៃគ្រប់ភាវៈមានជីវិត និងវត្ថុធាតុនៅក្នុងពិភពលោកនេះមែនទេ? តើអ្នកមានផែនការអ្វីខ្លះសម្រាប់ការចម្រើនទៅមុខរបស់ដំណាក់កាលបន្ទាប់នៃកិច្ចការនេះ? តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលកំពុងរង់ចាំឱ្យអ្នកធ្វើជាគង្វាលរបស់ពួកគេ? តើកិច្ចការរបស់អ្នកជាកិច្ចការធ្ងន់ឬ? ពួកគេទុរគត គួរឱ្យអាណិត ខ្វាក់ និងវង្វេងផ្លូវផង ទាំងធ្លាក់ទៅក្នុងសេចក្ដីងងឹត និងកំពុងទ្រហោយំនៅទីនោះ តើផ្លូវនៅឯណា? ពួកគេប្រាថ្នាចង់ឱ្យពន្លឺ ដូចជាទេពច្យុតអ៊ីចឹង គឺធ្លាក់ចុះមកភ្លាមៗ និងបំបាត់កម្លាំងនៃសេចក្ដីងងឹត ដែលបានសង្កត់សង្កិនមនុស្សអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ពួកគេសង្ឃឹម និងប្រាថ្នាយ៉ាងអន្ទះសា ទាំងថ្ងៃទាំងយប់ ចង់ឃើញពន្លឺនោះ តើអ្នកណាអាចដឹងរឿងនេះទាំងស្រុងទៅ? សូម្បីតែនៅថ្ងៃដែលពន្លឺចាំងជះផុតក៏ដោយ ក៏មនុស្សដែលកំពុងរងទុក្ខយ៉ាងជ្រៅទាំងនោះ នៅតែជាប់នៅក្នុងគុកងងឹត មិនអាចទទួលបានការដោះលែងឡើយ។ តើពេលណាទើបពួកគេលែងយំតទៅទៀត? វិញ្ញាណដ៏ផុយស្រួយទាំងនេះ រងគ្រោះអកុសលខ្លាំងណាស់ ដែលមិនធ្លាប់ទទួលបានការសម្រាកឡើយ ហើយខ្សែចំណងដ៏គ្មានសេចក្ដីមេត្តាករុណា និងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលកក បានចងពួកគេជាប់ជាយូរមកហើយ។ តើនរណាធ្លាប់ឮសំឡេងទ្រហោយំរបស់ពួកគេ? តើនរណាធ្លាប់បានមើលឃើញសភាពដ៏វេទនារបស់ពួកគេ? តើអ្នកធ្លាប់គិតទេថា ព្រះជាម្ចាស់ព្រួយព្រះហឫទ័យ និងសោកសង្រេងប៉ុនណា? តើទ្រង់ម្ដេចនឹងអាចទ្រាំទតឃើញមនុស្សដែលគ្មានទោសពៃរ៍ ដែលទ្រង់បានបង្កើតមកដោយព្រះហស្តទ្រង់ផ្ទាល់ រងការធ្វើបាបបែបនេះបានទៅ? តាមពិតទៅ មនុស្សជាតិគឺជាជនរងគ្រោះដែលត្រូវបានបំពុល។ ហើយទោះបីជាមនុស្សជាតិបានរស់រានមានជីវិតរហូតដល់ថ្ងៃនេះក៏ដោយ តើមាននរណាបានដឹងទៅថា មនុស្សជាតិត្រូវបានអាកំណាចបំពុលមកជាយូរហើយនោះ? តើអ្នកបានភ្លេចហើយមែនទេថា អ្នកក៏ជាជនរងគ្រោះម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះដែរ? ដោយក្ដីស្រឡាញ់របស់អ្នកចំពោះព្រះជាម្ចាស់ តើអ្នកគ្មានឆន្ទៈប្រឹងប្រែងដើម្បីសង្គ្រោះអ្នកដែលនៅរស់រានមានជីវិតទាំងអស់នេះទេឬ? តើអ្នកគ្មានឆន្ទៈលះបង់អស់ទាំងកម្លាំងរបស់ខ្លួន ដើម្បីតបស្នងព្រះជាម្ចាស់ដែលស្រឡាញ់មនុស្ស ដូចជាសាច់ឈាមរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់ទេឬ? តើអ្នកយល់យ៉ាងណាឱ្យប្រាកដចំពោះការដែលត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់ប្រើអ្នកឱ្យរស់នៅក្នុងជីវិតពិសេសខុសពីធម្មតានេះ? តើអ្នកពិតជាមានការតាំងចិត្ត និងសេចក្ដីជំនឿ ដើម្បីរស់នៅសម្ដែងចេញនូវជីវិតដ៏មានន័យជា «មនុស្សដែលគោរព និងបម្រើព្រះជាម្ចាស់» មែនទេ?