របៀបដែលឯងគប្បីដើរនៅលើកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយនេះ

ពេលនេះ ឯងរាល់គ្នាស្ថិតនៅលើកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយ ហើយវាគឺជាកំណាត់ផ្លូវដ៏សំខាន់មួយ។ ប្រហែលជាឯងបានឆ្លងកាត់ទុក្ខវេទនាជាច្រើន បានបំពេញកិច្ចការជាច្រើន បានធ្វើដំណើរនៅលើផ្លូវជាច្រើន និងបានស្ដាប់ការបង្រៀនបទគម្ពីរជាច្រើនផងដែរ។ ប្រហែលវាមិនងាយស្រួលទេទម្រាំឈានមកដល់ចំណុចដែលឯងស្ថិតនៅក្នុងពេលនេះ។ ប្រសិនបើឯងមិនអាចអត់ទ្រាំនឹងទុក្ខវេទនាដែលឯងជួបប្រទះក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះបានទេ ហើយប្រសិនបើឯងបន្តធ្វើដូចកាលពីមុនទៀត នោះឯងនឹងមិនអាចត្រូវប្រោសឲ្យបានគ្រប់លក្ខណ៍ឡើយ។ ព្រះបន្ទូលទាំងអស់នេះ មិនមានបំណងចង់បំភ័យឯងឡើយ។ ព្រះបន្ទូលទាំងអស់នេះ គឺជាការពិត។ បន្ទាប់ពីពេត្រុសបានឆ្លងកាត់កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាច្រើនរួចមក គាត់បានយល់ដឹងធ្លុះជ្រៅទៅក្នុងរឿងរ៉ាវខ្លះៗ ហើយក៏មានការដឹងខុសត្រូវច្រើនផងដែរ។ គាត់បានយល់ដឹងអំពីរឿងរ៉ាវជាច្រើនពាក់ព័ន្ធនឹងគោលការណ៍នៃការបម្រើ[ព្រះជាម្ចាស់] ហើយក្រោយមក គាត់ក៏អាចលះបង់ខ្លួនគាត់ទាំងស្រុងសម្រាប់កិច្ចការដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រគល់ឲ្យគាត់ធ្វើ។ ការបន្សុទ្ធដ៏អស្ចារ្យដែលគាត់បានទទួល គឺភាគច្រើនដោយសារគាត់មានអារម្មណ៍ថា គាត់ជំពាក់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងច្រើន សម្រាប់កិច្ចការដែលគាត់បានធ្វើដោយខ្លួនឯងផ្ទាល់ ហើយគាត់នឹងមិនអាចតបស្នងទ្រង់វិញបានឡើយ។ ពេត្រុសក៏បានទទួលស្គាល់ផងដែរថា មនុស្សលោកគឺពុករលួយខ្លាំងណាស់ ដែលធ្វើឲ្យគាត់មានអារម្មណ៍ខុសឆ្គងនឹងសតិសម្បជញ្ញៈរបស់គាត់។ ព្រះយេស៊ូវបានមានព្រះបន្ទូលអំពីរឿងរ៉ាវជាច្រើនទៅកាន់ពេត្រុស ប៉ុន្តែនៅពេលដែលនិយាយអំពីរឿងរ៉ាវទាំងអស់នោះ គាត់អាចយល់បានបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ ហើយពេលខ្លះ គាត់នៅតែមានការប្រឆាំងទាស់ និងការបះបោរខ្លះៗដដែល។ ចុងក្រោយ បន្ទាប់ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានឆ្កាងទៅនឹងឈើឆ្កាង គាត់ក៏បានជួបប្រទះរឿងមួយចំនួនដែលដាស់ស្មារតីឲ្យភ្ញាក់ឡើង ហើយនៅក្នុងខ្លួនគាត់ គាត់មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ជាខ្លាំង ថែមទាំងបានស្ដីបន្ទោសឲ្យខ្លួនឯងផង។ នៅចុងបញ្ចប់ ក៏ចូលដល់ចំណុចមួយដែលគាត់មានអារម្មណ៍ថា ការដែលមានគំនិតណាមួយដែលមិនត្រឹមត្រូវនោះ គឺមិនអាចទទួលយកបានឡើយ។ គាត់បានដឹងអំពីស្ថានភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់យ៉ាងច្បាស់ ហើយគាត់ក៏បានដឹងអំពីភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះអម្ចាស់ផងដែរ។ ដោយហេតុនេះ ដួងចិត្តដែលស្រឡាញ់ចំពោះព្រះអម្ចាស់ ក៏រីកដុះដាលនៅក្នុងខ្លួនគាត់កាន់តែច្រើន ហើយគាត់ក៏បានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់កាន់តែច្រើនឡើង។ ដោយសារមូលហេតុនេះ គាត់បានរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង ហើយបើទោះបីជាពេលនោះ គាត់ហាក់ដូចជាមានជំងឺធ្ងន់ធ្ងរ និងហាក់ដូចជាស្លាប់ក្ដី ក៏ក្រោយពីពេលដែលគាត់ត្រូវបានបន្សុទ្ធដោយបែបនេះជាច្រើនលើកច្រើនសាររួចមក គាត់ក៏មានការយល់ដឹងអំពីខ្លួនគាត់បានកាន់តែច្រើន និងមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ពិតប្រាកដចំពោះព្រះអម្ចាស់។ គឺអាចនិយាយបានថា ជីវិតរបស់គាត់ទាំងមូល បានលះបង់នៅក្នុងការបន្សុទ្ធ និងការវាយផ្ចាល។ បទពិសោធន៍របស់គាត់ ខុសគ្នាពីបទពិសោធន៍របស់អ្នកដទៃ ហើយសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់គាត់ លើសលប់លើសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់អ្នកដែលមិនត្រូវបានប្រោសឲ្យបានគ្រប់លក្ខណ៍។ មូលហេតុដែលគាត់ត្រូវបានជ្រើសរើសជាគំរូគេ គឺដោយសារគាត់មានបទពិសោធន៍នៃការឈឺចាប់ច្រើនជាងគេបំផុតនៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់ ហើយបទពិសោធន៍របស់គាត់ គឺទទួលជោគជ័យជាងគេបំផុត។ ប្រសិនបើឯងរាល់គ្នា ពិតជាអាចដើរលើកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយដូចដែលពេត្រុសបានដើរមែន នោះគ្មានសត្តនិករណាមួយដែលអាចយកនូវព្រះពររបស់ឯងរាល់គ្នាបានឡើយ។

ពេត្រុសគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានសតិសម្បជញ្ញៈ ប៉ុន្តែសូម្បីតែគាត់មានលក្ខណៈជាមនុស្សជាតិបែបនេះក្ដី ក៏គាត់ជៀសមិនផុតពីមានគំនិតប្រឆាំង និងបះបោរនៅក្នុងអំឡុងពេលដែលគាត់ចាប់ផ្ដើមដើរតាមព្រះយេស៊ូវក្នុងគ្រាដំបូងដែរ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលគាត់កំពុងដើរតាមព្រះយេស៊ូវ គាត់មិនបានគិតពីរឿងទាំងនេះឲ្យបានដិតដល់ឡើយ ដោយជឿថា នេះគ្រាន់តែជាលក្ខណៈដែលមនុស្សគប្បីមានតែប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ដំបូងគាត់មិនមានអារម្មណ៍ស្ដាយក្រោយអ្វីឡើយ ហើយគាត់ក៏មិនបានទទួលការដោះស្រាយអ្វីដែរ។ ព្រះយេស៊ូវពុំបានគិតគូរដល់ប្រតិកម្មរបស់ពេត្រុសខ្លាំងពេកឡើយ ហើយទ្រង់ក៏មិនបានយកព្រះទ័យទុកដាក់ចំពោះរឿងទាំងនោះដែរ ប៉ុន្តែទ្រង់គ្រាន់តែបន្តបំពេញកិច្ចការដែលទ្រង់ត្រូវធ្វើតែប៉ុណ្ណោះ។ ទ្រង់មិនដែលចាប់កំហុសពេត្រុស និងអ្នកដទៃទៀតឡើយ។ ឯងអាចនិយាយថា៖ “តើអាចថាព្រះយេស៊ូវមិនបានជ្រាបអំពីគំនិតទាំងអស់ដែលពួកគេមានដែរឬទេ?” គឺមិនមែនទាល់តែសោះ! តាមពិត ដោយសារទ្រង់ស្គាល់ពេត្រុសយ៉ាងច្បាស់ ទើបព្រះយេស៊ូវពុំបានចាត់វិធានការអ្វីប្រឆាំងនឹងគាត់។ គេអាចនិយាយបានថា ទ្រង់ស្គាល់គាត់យ៉ាងច្បាស់បំផុត។ ទ្រង់ស្អប់មនុស្សលោក ប៉ុន្តែទ្រង់ក៏មានព្រះទ័យអាណិតដល់ពួកគេផងដែរ។ តើមិនមានមនុស្សច្រើនទេឬក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នានៅពេលនេះ ដែលជាអ្នករឹងទទឹងដូចជាប៉ុល និងជាអ្នកដែលមានសញ្ញាណច្រើនដូចជាពេត្រុសធ្លាប់មានចំពោះព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវនៅពេលនោះ? អញប្រាប់ឯងចុះ ប្រសិនបើឯងមិនជឿលើញាណទីបីរបស់ឯងខ្លាំងពេក គឺញាញនៃគំនិតរបស់ឯង ដែលមិនអាចជឿទុកចិត្តបាន និងត្រូវបានបំផ្លាញអស់ជាយូរមកហើយដោយសេចក្ដីពុករលួយរបស់សាតាំង នោះវានឹងប្រសើរបំផុត។ តើឯងគិតថា ទស្សនៈរបស់ឯងល្អឥតខ្ចោះ និងគ្មានកំហុសមែនទេ? ប៉ុលបានទទឹងទាស់នឹងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវជាច្រើនលើកច្រើនសារ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវពុំមានប្រតិកម្មតបអ្វីឡើយ។ តើអាចទេដែល ព្រះយេស៊ូវអាចព្យាបាលជំងឺ និងបណ្ដេញវិញ្ញាណអាក្រក់ចេញ តែមិនអាចបណ្ដេញ “វិញ្ញាណអាក្រក់” ចេញពីក្នុងខ្លួនប៉ុលបាន? តើហេតុអ្វីបានជាទើបតែក្រោយពេលដែលព្រះយេស៊ូវត្រូវបានប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ និងបានយាងទៅកាន់ស្ថានសួគ៌ ខណៈដែលប៉ូលនៅបន្តចាប់ខ្លួនកូនសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវដោយគ្មានត្រាប្រណី ទើបចុងក្រោយ ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកចំពោះមុខគាត់នៅតាមផ្លូវទៅកាន់ទីក្រុងដាម៉ាស និងបានវាយផ្ដួលគាត់។ តើអាចដោយសារព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវមានប្រតិកម្មតបយឺតពេកដែរឬទេ? ឬក៏ដោយសារតែទ្រង់មិនមានសិទ្ធិអំណាចនៅពេលដែលទ្រង់នៅជាសាច់ឈាមមែនទេ? តើឯងគិតថា នៅពេលឯងលបលួចបំផ្លាញ និងទទឹងទាស់នៅពីខាងក្រោយខ្នងអញ តើអញមិនដឹងមែនទេ? តើឯងគិតថាកម្ទេចកម្ទីនៃការបំភ្លឺដែលឯងបានមកពីព្រះវិញ្ញាបរិសុទ្ធ អាចប្រើដើម្បីទទឹងទាស់នឹងអញមែនទេ? កាលពីពេលពេត្រុសនៅក្មេង គាត់មានគំនិតជាច្រើនអំពីព្រះយេស៊ូវ តើហេតុអ្វីបានជាគាត់មិនត្រូវបានស្ដីបន្ទោស? ពេលនេះ មនុស្សជាច្រើនកំពុងធ្វើអ្វីៗដោយគ្មានការស្ដីបន្ទោស ហើយបើទោះបីជាពេលដែលពួកគេប្រាប់ច្បាស់ៗថា អ្វីដែលពួកគេកំពុងធ្វើគឺមិនត្រឹមត្រូវ ក៏ពួកគេនៅតែបន្តមិនព្រមស្ដាប់តាមដដែល។ តើមិនមែនមកពីការបះបោររបស់មនុស្សទាំងស្រុងទេឬអី? អញបានមានព្រះបន្ទូលយ៉ាងច្រើនក្នុងពេលនេះ ប៉ុន្តែឯងនៅតែខ្វះសូម្បីតែទស្សនៈអំពីសតិសម្បជញ្ញៈដ៏តិចតួចក្ដី ដូច្នេះ តើឯងនឹងអាចដើរនៅលើកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយនេះបានដោយរបៀបណា ដើម្បីបន្តដើររហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃផ្លូវនេះបាន? តើឯងមិនមានអារម្មណ៍ថា នេះជាសំណួរប្រៀបធៀបដែលមានគំនិតជ្រាលជ្រៅទេឬអី?

បន្ទាប់ពីមនុស្សត្រូវបានយកឈ្នះរួច ពួកគេអាចស្ដាប់បង្គាប់តាមការចាត់ចែងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពួកគេមានទាំងសេចក្ដីជំនឿរបស់ពួកគេផង និងមានទាំងឆន្ទៈរបស់ពួកគេដែលស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ផង ហើយពួកគេពឹងផ្អែកលើចំណុចទាំងពីរនេះ ដើម្បីដើរតាមទ្រង់។ ដូច្នេះ តើអាចដើរនៅលើកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយនេះបានដោយរបៀបណា? នៅថ្ងៃដែលឯងជួបប្រទះនូវទុក្ខសោក ឯងត្រូវស៊ូទ្រាំគ្រប់ការលំបាកទាំងអស់ ហើយឯងត្រូវសុខចិត្តទទួលរងទុក្ខ។ មានតែបែបនេះទេ ទើបឯងអាចដើរនៅលើកំណាត់ផ្លូវនេះបានល្អ។ តើឯងគិតថា វាងាយស្រួលនឹងដើរនៅលើកំណាត់ផ្លូវនេះមែនទេ? ឯងគប្បីដឹងអំពីមុខងារដែលឯងគប្បីបំពេញ។ ឯងគប្បីលើកកម្ពស់គុណសម្បត្តិរបស់ឯងរាល់គ្នា និងធ្វើឲ្យខ្លួនឲ្យមានចំណេះដឹងគ្រប់គ្រាន់។ នេះមិនមែនជាកិច្ចការមួយថ្ងៃឬពីរថ្ងៃនោះទេ ហើយវាក៏មិនងាយស្រួលដូចដែលឯងគិតដែរ! ការដើរនៅលើកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយនេះ គឺអាស្រ័យលើប្រភេទនៃសេចក្ដីជំនឿ និងឆន្ទៈដែលឯងមានពិតប្រាកដ។ ប្រហែលជាឯងមិនអាចមើលឃើញព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធកំពុងបំពេញកិច្ចការនៅក្នុងខ្លួនឯងបានឡើយ ឬប្រហែលជាឯងមិនអាចរកឃើញកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅក្នុងព្រះវិហារបានទេ ដូច្នេះឯងមានទុទិដ្ឋិនិយម និងមានការខកចិត្ត ហើយពោរពេញទៅដោយសេចក្ដីសោកសៅចំពោះផ្លូវដែលនៅខាងមុខនោះ។ ជាពិសេស អ្នកចម្បាំងដ៏អស្ចារ្យពីអតីតកាល សុទ្ធតែបានធ្លាក់ចុះទៅវិញ តើគ្រប់ការទាំងនេះ មិនបានធ្វើឲ្យឯងព្រួយចិត្តទេឬអី? តើឯងគួរពិនិត្យមើលចំណុចទាំងអស់នេះដោយរបៀបណា? តើឯងមានសេចក្ដីជំនឿ ឬគ្មានសេចក្ដីជំនឿទេ? តើឯងយល់ដឹងអំពីកិច្ចការសព្វថ្ងៃនេះបានពេញលេញ ឬមិនបានយល់ដឹងទេ? ចំណុចទាំងអស់នេះ អាចកំណត់ថាតើឯងអាចដើរនៅលើកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយនេះបានដោយជោគជ័យដែរឬអត់។

ហេតុអ្វីបានជានិយាយថា ពេលនេះឯងរាល់គ្នាស្ថិតនៅលើកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយ? នេះគឺដោយសារឯងមានការយល់ដឹងគ្រប់យ៉ាងអំពីអ្វីដែលឯងគប្បីយល់ និងដោយសារអញបានប្រាប់ឯងរាល់គ្នាអំពីអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលមនុស្សគប្បីសម្រេចឲ្យបាន។ អញបានប្រាប់ឯងរាល់គ្នាអំពីគ្រប់កិច្ចការដែលបានប្រគល់ដល់ឯងរាល់គ្នា។ ដូច្នេះ អ្វីដែលឯងរាល់គ្នាកំពុងដើរក្នុងពេលនេះ គឺជាកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយ ដែលអញបានដឹកនាំមនុស្សលោកឲ្យដើរ។ អញគ្រាន់តែតម្រូវឲ្យឯងរាល់គ្នាមានសមត្ថភាពដើម្បីរស់នៅដោយខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។ ឯងនឹងតែងតែមានផ្លូវត្រូវដើរគ្រប់ពេលវេលាជានិច្ច ឯងនឹងបង្កើនគុណសម្បត្តិរបស់ឯងដូចពីមុន ចូរអានព្រះបន្ទូលដូចធម្មតា និងដឹកនាំជីវិតជាមនុស្សដែលធម្មតា។ ពេលនេះ អញកំពុងដឹកនាំឯងដើម្បីរស់នៅក្នុងលក្ខណៈបែបនេះ ប៉ុន្តែទៅអនាគត នៅពេលដែលអញឈប់ដឹកនាំឯង តើឯងនឹងអាចធ្វើបែបនេះបានទៀតដែរឬទេ? តើឯងនឹងអាចបន្តទៅមុខបានទៀតដែរឬទេ? នេះគឺជាបទពិសោធន៍របស់ពេត្រុស៖ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងដឹកនាំគាត់ គាត់ពុំមានការយល់ដឹងអ្វីឡើយ។ គាត់តែងតែមិនខ្វាយខ្វល់ដូចជាកូនក្មេងអ៊ីចឹង ហើយគាត់មិនសូវហ្មត់ចត់ចំពោះកិច្ចការដែលគាត់បានធ្វើឡើយ។ ទើបតែក្រោយពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានយាងទៅបាត់ប៉ុណ្ណោះ ដែលគាត់បានចាប់ផ្ដើមជីវិតជាមនុស្សធម្មតា។ ជីវិតដែលមានអត្ថន័យរបស់គាត់ ទើបតែចាប់ផ្ដើមក្រោយពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានយាងទៅបាត់ប៉ុណ្ណោះ។ បើទោះបីជាគាត់ពិតជាមានស្មារតីជាមនុស្សជាតិធម្មតា និងមានចំណុចខ្លះៗដែលមនុស្សធម្មតាគប្បីមានក្ដី ក៏ប៉ុន្តែបទពិសោធន៍ពិតប្រាកដរបស់គាត់ និងការស្វែងរករបស់គាត់ ពុំមានការចាប់ផ្ដើមថ្មីឡើយ រហូតទាល់តែព្រះយេស៊ូវបានយាងទៅបាត់។ តើស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ឯងរាល់គ្នាបែបណាដែរ? ឥឡូវនេះ អញកំពុងដឹកនាំឯងដោយបែបនេះ ហើយឯងគិតថាចំណុចនេះគឺអស្ចារ្យខ្លាំងណាស់។ គ្មានមជ្ឈដ្ឋាន និងការល្បងលណាមួយដែលត្រូវធ្លាក់មកលើឯងឡើយ ប៉ុន្តែតាមរយៈវិធីនេះ គ្មានផ្លូវណាដែលឃើញថាឯងមានកម្ពស់បែបណាឲ្យពិតប្រាកដឡើយ ហើយក៏គ្មានផ្លូវណាដើម្បីមើលឃើញថាតើឯងពិតជាមនុស្សម្នាក់ដែលស្វែងរកសេចក្ដីពិតដែរ។ ឯងនិយាយចេញពីបបូរមាត់របស់ឯងថា ឯងយល់ដឹងពីខ្លឹមសាររបស់ខ្លួនឯង ប៉ុន្តែទាំងនេះសុទ្ធតែពាក្យឥតបានការទាំងអស់។ មានតែទៅអនាគតប៉ុណ្ណោះ នៅពេលដែលការពិតកើតមានចំពោះឯង ទើបអាចបញ្ជាក់ពីការយល់ដឹងរបស់ឯងបាន។ បច្ចុប្បន្ន ឯងមានការយល់ដឹងបែបនេះថា៖ «ទួលបង្គំដឹងថា សាច់ឈាមរបស់ទូលបង្គំ ពុករលួយជាខ្លាំង ហើយខ្លឹមសារនៃសាច់ឈាមរបស់មនុស្ស គឺត្រូវបះបោរ និងទទឹងទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់។ ការដែលអាចទទួលបានការជំនុំជម្រះ និងការវាយផ្ចាលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាផ្លូវដែលទ្រង់លើកតម្កើងមនុស្សលោកឡើង។ ទូលបង្គំបានយល់អំពីរឿងនេះហើយក្នុងពេលនេះ ហើយទូលបង្គំសុខចិត្តតបស្នងចំពោះសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់។» ប៉ុន្តែកិច្ចការនេះងាយស្រួលនឹងនិយាយខ្លាំងណាស់។ ក្រោយមកទៀត នៅពេលទុក្ខសោក ការល្បងល និងទុក្ខវេទនាធ្លាក់មកលើឯង វាមិនងាយស្រួលនឹងស៊ូទ្រាំចំពោះរឿងទាំងនេះឡើយ។ ឯងរាល់គ្នាដើរតាមផ្លូវនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែឯងនៅតែមិនអាចបន្តបទពិសោធន៍របស់ឯងបានដដែល។ វានឹងកាន់តែអាក្រក់ឡើងៗ ប្រសិនបើអញដោះលែងឯង និងលែងយកព្រះទ័យទុកដាក់ចំពោះឯងរាល់គ្នា។ មនុស្សភាគច្រើន នឹងធ្លាក់ចុះ រួចក្លាយទៅជាបង្គោលអំបិល ដែលជាសញ្ញានៃសេចក្ដីអាម៉ាស់។ ទីចុងបញ្ចប់បែបនេះ គឺពិតជាអាចកើតមានបាន។ តើឯងមិនព្រួយបារម្ភ ឬខ្វាយខ្វល់អំពីរឿងនេះទេឬអី? ពេត្រុសបានឆ្លងកាត់មជ្ឈដ្ឋានបែបនេះ និងបានឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍នៃទុក្ខវេទនាប្រភេទនេះ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែបន្តឈរយ៉ាងរឹងមាំដដែល។ ប្រសិនបើឯងត្រូវស្ថិតក្នុងមជ្ឈដ្ឋានបែបនោះ តើឯងនឹងអាចឈរបានរឹងមាំដែរឬទេ? រឿងដែលព្រះយេស៊ូវបានមានព្រះបន្ទូល និងកិច្ចការដែលទ្រង់បានធ្វើនៅពេលទ្រង់គង់នៅលើផែនដី បានផ្ដល់ជាមូលដ្ឋានគ្រឹះមួយសម្រាប់ពេត្រុស ហើយដោយសារមូលដ្ឋានគ្រឹះនេះហើយ ដែលគាត់បានដើរនៅលើផ្លូវរបស់គាត់នៅពេលក្រោយៗទៀត។ តើឯងរាល់គ្នាអាចឈានដល់កម្រិតនេះបានដែរឬទេ? តើផ្លូវដែលឯងបានដើរ និងសេចក្ដីពិតដែលឯងបានយល់ អាចក្លាយជាមូលដ្ឋានគ្រឹះដែលឯងអាចឈរយ៉ាងរឹងមាំទៅអនាគតបានដែរឬទេ? តើអ្វីទាំងអស់នេះ អាចក្លាយជាចក្ខុវិស័យរបស់ឯងសម្រាប់ការឈរជើងយ៉ាងរឹងមាំនៅពេលក្រោយទៀតដែរឬទេ? អញនឹងប្រាប់ឯងរាល់គ្នាអំពីសេចក្ដីពិត។ មនុស្សអាចនិយាយថា អ្វីដែលមនុស្សយល់ដឹងនាពេលបច្ចុប្បន្ន គឺសុទ្ធតែជាគោលលទ្ធិទាំងអស់។ នេះគឺដោយសារពួកគេគ្មានបទពិសោធន៍អំពីគ្រប់ការដែលពួកគេយល់។ ការដែលឯងអាចបន្តបានរហូតមកដល់ពេលនេះ គឺទាំងអស់នេះដោយសារឯងត្រូវបានពន្លឺថ្មីដឹកនាំ។ វាមិនមែនដោយសារកម្ពស់របស់ឯងបានលូតដល់កម្រិតណាមួយឡើយ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ គឺដោយសារព្រះបន្ទូលរបស់អញបានដឹកនាំឯងទៅកាន់ពេលបច្ចុប្បន្ន។ វាមិនមែនដោយសារឯងមានសេចក្ដីជំនឿដ៏អស្ចារ្យនោះទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ គឺដោយសារប្រាជ្ញាញាណនៃព្រះបន្ទូលរបស់អញ ដែលធ្វើឲ្យឯងមិនអាចធ្វើគ្រប់ការទាំងអស់បាន តែត្រូវដើរតាមគ្រប់ការទាំងអស់រហូតមកដល់ពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។ ប្រសិនបើអញមិនត្រូវមានបន្ទូលក្នុងពេលនេះ មិនត្រូវបញ្ចេញនូវព្រះសូរសៀងរបស់អញ ឯងនឹងមិនអាចបន្តទៅមុខទៀតបានឡើយ ហើយនឹងត្រូវឈប់ដើរទៅមុខភ្លាមៗ។ តើនេះមិនមែនជាកម្ពស់ពិតជាក់ស្ដែងរបស់ឯងទេឬអី? ឯងរាល់គ្នាគ្មានគំនិតថាតើទិដ្ឋភាពមួយណាដែលត្រូវចូលទៅ និងទិដ្ឋភាពមួយដែលត្រូវបំពេញបន្ថែមចំពោះអ្វីដែលឯងខ្វះខាតឡើយ។ ឯងពុំមានការយល់ដឹងអំពីរបៀបសម្ដែងចេញនូវជីវិតជាមនុស្សលោកដែលមានន័យខ្លឹមសារ មិនដឹងពីរបៀបតបស្នងចំពោះសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬមិនដឹងពីរបៀបធ្វើទីបន្ទាល់ដែលមានអំណាចចេស្ដានិងឲ្យបានលន់ឮកងរំពងឡើយ។ ឯងរាល់គ្នា គ្មានសមត្ថភាពក្នុងការសម្រេចគ្រប់ការទាំងអស់នេះទាល់តែសោះ។ ឯងរាល់គ្នាទាំងខ្ជិលផង ទាំងល្ងង់ផង! អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលឯងរាល់គ្នាអាចធ្វើបាន គឺពឹងផ្អែកលើអ្វីផ្សេងទៀត ហើយអ្វីដែលអាចពឹងផ្អែក គឺជាពន្លឺថ្មី និងជាព្រះអង្គដែលគង់នៅខាងមុខឯង ដែលធ្វើការដឹកនាំឯង។ ការដែលឯងអាចបន្តរស់នៅបានរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ គឺដោយសារឯងបានពឹងផ្អែកទាំងស្រុងលើពន្លឺថ្មី និងព្រះសូរសៀងថ្មីៗបំផុត។ ឯងរាល់គ្នាគ្មានអ្វីដែលដូចពេត្រុស ដែលបានសម្របខ្លួនក្នុងការស្វែងរកផ្លូវដ៏ពិត ឬដូចជាយ៉ូប ដែលអាចថ្វាយបង្គំព្រះយេហូវ៉ាដោយអស់ពីចិត្ត និងជឿថា ព្រះយេហូវ៉ា គឺជាព្រះជាម្ចាស់ មិនថាព្រះយេហូវ៉ាបានល្បងលនឹងគាត់យ៉ាងណានោះទេ ហើយក៏មិនថាទ្រង់បានប្រទានពរដល់គាត់ឬអត់នោះដែរ។ តើឯងអាចធ្វើបែបនេះបានដែរឬទេ? តើឯងរាល់គ្នាត្រូវបានយកឈ្នះដោយរបៀបណា? ទិដ្ឋភាពមួយ គឺតាមការជំនុំជម្រះ ការវាយផ្ចាល និងការដាក់បណ្ដាសា ហើយទិដ្ឋភាពមួយទៀត គឺតាមអាថ៌កំបាំងដែលយកឈ្នះលើឯងរាល់គ្នា។ ឯងរាល់គ្នាដូចជាសត្វលាអ៊ីចឹង។ ប្រសិនបើអ្វីដែលអញមានព្រះបន្ទូលសំដៅទៅដល់ មិនឧត្តុង្គឧត្តមគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឯង ប្រសិនបើគ្មានអាថ៌កំបាំងទេ នោះឯងរាល់គ្នាមិនត្រូវបានយកឈ្នះឡើយ។ ប្រសិនបើវាជាមនុស្សម្នាក់ដែលទទួលការបង្រៀន ហើយពួកគេតែងបង្រៀនអំពីរឿងដដែលៗអស់មួយរយៈធំ ឯងរាល់គ្នាច្បាស់ជានឹងចាកចេញ និងបែកខ្ញែកគ្នាក្នុងពេលពីរឆ្នាំ។ ឯងនឹងមិនអាចបន្តទៅទៀតបានឡើយ។ ឯងរាល់គ្នាមិនដឹងថាត្រូវចូលទៅជ្រៅដោយបែបណា ហើយឯងក៏មិនដឹងថាតើត្រូវស្វែងរកសេចក្ដីពិត ឬផ្លូវនៃជីវិតដោយរបៀបណាដែរ។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលឯងយល់ដឹង គឺជាការទទួលបាននូវអ្វីដែលហាក់ដូចជាថ្មីចំពោះឯង ដូចជាការស្ដាប់អំពីអាថ៌កំបាំង ឬនិមិត្ដ ឬរបៀបដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់បានបំពេញកិច្ចការ ឬបទពិសោធន៍របស់ពេត្រុស ឬប្រវត្តិដែលនាំទៅរកការឆ្កាងព្រះយេស៊ូវ.... ឯងគ្រាន់តែសុខចិត្តស្ដាប់រឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះប៉ុណ្ណោះ ហើយកាលណាឯងស្ដាប់កាន់តែច្រើន នោះឯងកាន់តែមានកម្លាំង។ ឯងរាល់គ្នាគ្រាន់តែស្ដាប់គ្រប់ការទាំងអស់នេះ ដើម្បីបំបាត់ទុក្ខសោក និងការអផ្សុករបស់ឯងតែប៉ុណ្ណោះ។ ជីវិតរបស់ឯងរាល់គ្នា គឺជាអាចរក្សាបានទាំងស្រុង ដោយសារអ្វីៗដែលថ្មីប៉ុណ្ណោះ។ តើឯងគិតថា ឯងបានឈានដល់ទីដែលឯងស្ថិតនៅសព្វថ្ងៃនេះ ដោយសារសេចក្ដីជំនឿផ្ទាល់របស់ឯងមែនទេ? តើនេះមិនមែនជាកម្ពស់ដ៏តូចទាបគួរឲ្យអាណិតដែលឯងមានទេឬអី? តើសេចក្ដីសុចរិតរបស់ឯងរាល់គ្នានៅទីណា? តើលក្ខណៈជាមនុស្សរបស់ឯងរាល់គ្នានៅទីណា? តើឯងរាល់គ្នាមានជីវិតជាមនុស្សដែរឬទេ? តើមានធាតុអ្វីខ្លះដែលឯងរាល់គ្នាមានដើម្បីត្រូវប្រោសឲ្យបានគ្រប់លក្ខណ៍? តើអ្វីដែលអញកំពុងមានព្រះបន្ទូលមិនមែនជាការពិតទេឬអី? អញមានព្រះបន្ទូល និងបំពេញកិច្ចការដោយបែបនេះ ប៉ុន្តែឯងរាល់គ្នានៅតែមិនយកចិត្តទុកដាក់ដដែល។ នៅពេលដែលឯងដើរតាម ឯងក៏ត្រូវមើលផងដែរ។ ឯងតែងតែមិនយកចិត្តទុកដាក់ ហើយឯងតែងតែត្រូវគេដឹកច្រមុះជានិច្ច។ នេះគឺជារបៀបដែលឯងរាល់គ្នាបានបន្តកិច្ចការ។ អ្វីដែលបានដឹកនាំឯងរាល់គ្នាទៅកាន់កន្លែងរបស់ឯងស្ថិតនៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះ គឺសុទ្ធសឹងជាការជំនុំជម្រះ ការបន្សុទ្ធ និងការផ្ដន្ទាទោស។ ប្រសិនបើមានការបង្រៀនព្រះគម្ពីរអំពីច្រកចូលនៃជីវិតតែមួយចំនួនទេ តើឯងរាល់គ្នានឹងមិនត្រូវឃ្លាតចេញឆ្ងាយជាយូរណាស់មកហើយទេឬអី? ឯងរាល់គ្នាម្នាក់ៗ វាយឫកជាងគេ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ពោះរបស់ឯងពេញដោយទឹកសម្អុយ។ ឯងគ្រាន់តែអាចបន្តរស់នៅបានរហូតដល់ពេលនេះ ដោយសារឯងបានយល់អំពីអាថ៌កំបាំងខ្លះៗ ជារឿងមួយចំនួនដែលមនុស្សមិនធ្លាប់បានយល់ពីពេលមុនមក។ ឯងរាល់គ្នាគ្មានមូលហេតុអ្វីមិនដើរតាមឡើយ ដូច្នេះ ឯងគ្រាន់តែអាចត្រៀមខ្លួនជាស្រេច និងដើរតាមហ្វូងមនុស្សប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺគ្រាន់តែជាលទ្ធផលដែលអាចសម្រេចបានតាមរយៈព្រះបន្ទូលរបស់អញ ហើយច្បាស់ណាស់ វាមិនមែនភាពប៉ិនប្រសប់ដែលឯងរាល់គ្នាសម្រេចបានឡើយ។ ឯងរាល់គ្នា គ្មានអ្វីត្រូវអួតអាងនោះទេ។ ដូច្នេះ នៅក្នុងដំណាល់កាលនៃកិច្ចការដែលឯងរាល់គ្នាត្រូវបានដឹកនាំទៅកាន់បច្ចុប្បន្នកាលនេះជាសំខាន់ គឺតាមរយៈព្រះបន្ទូល។ បើពុំដូច្នេះទេ តើនរណានៅក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នានេះ ដែលនឹងអាចស្ដាប់បង្គាប់បាន? តើនរណាដែលអាចបន្តរស់នៅរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះបាន? ចាប់តាំងពីដើមដំបូងមក ឯងរាល់គ្នាចង់ចាកចេញនៅពេលណាដែលអាចធ្វើទៅបាន ប៉ុន្តែមិនហ៊ានធ្វើបែបនេះ។ ឯងខ្វះសេចក្ដីក្លាហាន។ មកទល់សព្វថ្ងៃនេះ ឯងរាល់គ្នាបានដើរតាមដោយចិត្តស្ទាក់ស្ទើរ។

គឺមានតែក្រោយពេលដែលព្រះយេស៊ូវត្រូវបានឆ្កាងទៅនឹងឈើឆ្កាង និងបានយាងចាកចេញទៅប៉ុណ្ណោះ ដែលពេត្រុសចាប់ផ្ដើមដើរនៅលើផ្លូវរបស់គាត់ និងបានចាប់ផ្ដើមដើរនៅលើផ្លូវដែលគាត់គួរដើរ។ គាត់ចាប់ផ្ដើមមានចំណេះដឹង នៅក្រោយពេលដែលគាត់មើលឃើញពីចំណុចខ្វះខាត និងគុណវិបត្តិរបស់គាត់តែប៉ុណ្ណោះ។ គាត់បានមើលឃើញថា គាត់មានសេចក្ដីស្រឡាញ់តិចតួចចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយបំណងរបស់គាត់ក្នុងការរងទុក្ខ គឺមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ គាត់ឃើញថា គាត់មិនមានការយល់ដឹងធ្លុះជ្រៅឡើយ ហើយក៏គាត់ខ្វះនូវស្មារតីផង។ គាត់បានមើលឃើញថា មានអ្វីជាច្រើននៅខាងក្នុងខ្លួនគាត់ដែលមិនស្របគ្នាជាមួយនឹងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះយេស៊ូវ ហើយមានចំណុចជាច្រើនដែលបះបោរ និងទទឹងទាស់ និងប្រលាក់ទៅដោយបំណងរបស់មនុស្ស។ មានតែក្រោយពេលនេះទេ ទើបគាត់បានទទួលនូវការយល់ដឹងនៅក្នុងគ្រប់ទិដ្ឋភាពទាំងអស់។ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងដឹកនាំគាត់ ព្រះយេស៊ូវបានបើកសម្ដែងនូវស្ថានភាពរបស់គាត់ ហើយពេត្រុសបានទទួលស្គាល់វា និងបានយល់ព្រមចំពោះអ្វីដែលព្រយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូល ប៉ុន្តែគាត់នៅតែខ្វះការយល់ដឹងពិតប្រាកដរហូតមក។ នេះគឺដោយសារនៅពេលនោះ គាត់គ្មានបទពិសោធន៍ និងគ្មានចំណេះដឹងអំពីកម្ពស់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់។ នេះចង់និយាយថា ពេលនេះអញគ្រាន់តែប្រើព្រះបន្ទូលដើម្បីដឹកនាំឯងរាល់គ្នាប៉ុណ្ណោះ ហើយវាមិនអាចធ្វើឲ្យឯងរាល់គ្នាបានគ្រប់លក្ខណ៍នៅក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីឡើយ ហើយឯងរាល់គ្នានឹងត្រូវកំណត់ត្រឹមអាចយល់ និងដឹងពីសេចក្ដីពិតប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺដោយសារការយកឈ្នះលើឯង និងការជំរុញនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ឯង គឺជាកិច្ចការបច្ចុប្បន្ន ហើយមានតែក្រោយពេលដែលមនុស្សត្រូវបានយកឈ្នះប៉ុណ្ណោះ ដែលពួកគេខ្លះនឹងត្រូវធ្វើឲ្យបានគ្រប់លក្ខណ៍។ ពេលនេះ និមិត្ដទាំងនោះ និងសេចក្ដីពិតទាំងនោះ ដែលឯងយល់ដឹង គឺជាការក្រាលគ្រឹះសម្រាប់បទពិសោធន៍អនាគតរបស់ឯង នៅក្នុងទុក្ខវេទនាក្នុងពេលអនាគត ដែលឯងរាល់គ្នានឹងមានបទពិសោធន៍ជាក់ស្ដែងអំពីព្រះបន្ទូលទាំងអស់នេះ។ បន្ទាប់មកទៀត នៅពេលដែលការល្បងលធ្លាក់មកលើឯង ហើយឯងឆ្លងកាត់ទុក្ខវេទនា នោះឯងនឹងគិតអំពីសម្ដីដែលឯងនិយាយក្នុងថ្ងៃនេះ ដែលថា៖ «មិនថាការរងទុក្ខវេទនា ការល្បងល ឬគ្រោះមហន្តរាយធ្ងន់ប៉ុនណាដែលទូលបង្គំជួបប្រទះនោះទេ ទួលបង្គំត្រូវតែគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ខាស់។» ចូរគិតអំពីបទពិសោធន៍របស់ពេត្រុស ហើយបន្ទាប់មកចូរគិតអំពីបទពិសោធន៍របស់យ៉ូប នោះឯងនឹងត្រូវជំរុញទឹកចិត្តដោយព្រះបន្ទូលសព្វថ្ងៃនេះ។ មានតែដោយបែបនេះប៉ុណ្ណោះ ដែលជំនឿរបស់ឯងអាចរីកដុះដាលឡើងបាន។ នៅពេលនោះ ពេត្រុសបាននិយាយថា គាត់គ្មានតម្លៃអ្វីនឹងទទួលការជំនុំជម្រះ និងការវាយផ្ចាលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ហើយនៅពេលដែលពេលវេលានោះមកដល់ ឯងក៏នឹងអាចឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាមើលឃើញនូវនិស្ស័យសុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈឯងផងដែរ។ ឯងនឹងត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីទទួលនូវការជំនុំជម្រះនិងការវាយផ្ចាលរបស់ទ្រង់ ហើយការជំនុំជម្រះ ការវាយផ្ចាល និងបណ្ដាសារបស់ទ្រង់ នឹងធ្វើឲ្យឯងស្ងប់ចិត្ត។ ពេលនេះ មិនអាចទទួលយកបានទេដែលឯងមិនទទួលបាននូវសេចក្ដីពិតនោះ។ បើគ្មានសេចក្ដីពិតទេ ឯងមិនត្រឹមតែមិនអាចក្រោកឈរដោយរឹងមាំនៅពេលអនាគតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែឯងប្រហែលជាមិនអាចជួបនូវកិច្ចការបច្ចុប្បន្នឡើយ។ ប្រសិនបើដូចករណីនេះពិតមែន តើឯងនឹងមិនក្លាយជាមនុស្សដែលត្រូវបណ្ដេញចេញ និងត្រូវដាក់ទោសទេឬអី? ពេលនេះ ពុំមានការពិតណាមួយដែលកើតមានចំពោះឯងឡើយ ហើយអញបានផ្គត់ផ្គង់ដល់ឯងនូវគ្រប់ទិដ្ឋភាពទាំងអស់ដែលឯងខ្វះខាត។ អញមានព្រះបន្ទូលពីគ្រប់ទិដ្ឋភាពទាំងអស់។ ឯងរាល់គ្នាមិនបានឆ្លងកាត់ទុក្ខវេទនាច្រើននោះទេ។ ឯងគ្រាន់តែយកអ្វីដែលមាន ដោយមិនបានលះបង់តម្លៃណាមួយឡើយ ហើយលើសពីនេះ ឯងមិនមានបទពិសោធន៍ពិតប្រាកដផ្ទាល់ខ្លួន ឬការយល់ដឹងធ្លុះជ្រៅឡើយ។ ដូច្នេះ អ្វីដែលឯងរាល់គ្នាយល់ដឹង គឺមិនមែនជាកម្ពស់ពិតប្រាកដរបស់ឯងរាល់គ្នាឡើយ។ ឯងរាល់គ្នាមាននូវការយល់ដឹង ចំណេះដឹង និងការមើលឃើញ ដោយនៅមានកម្រិត ប៉ុន្តែឯងមិនបានទទួលផលច្រើនពីការច្រូតកាត់ឡើយ។ ប្រសិនបើអញមិនដែលយកព្រះទ័យទុកដាក់ចំពោះឯងរាល់គ្នា ប៉ុន្តែឲ្យឯងរាល់គ្នាឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍នៅក្នុងផ្ទះរបស់ឯង នោះឯងរាល់គ្នានឹងដើរយ៉ាងលឿនត្រឡប់ទៅពិភពដ៏ធំធូលាយនោះជាយូរណាស់មកហើយ។ ផ្លូវដែលឯងដើរនាពេលអនាគត នឹងក្លាយជាផ្លូវរងទុក្ខវេទនា ហើយប្រសិនបើឯងដើរដោយជោគជ័យនៅក្នុងកំណាត់ផ្លូវបច្ចុប្បន្ននេះ នោះឯងនឹងមានទីបន្ទាល់នៅពេលដែលឆ្លងកាត់ការរងទុក្ខលំបាកយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលអនាគត។ ប្រសិនបើឯងយល់អំពីខ្លឹមសារសំខាន់នៃជីវិតមនុស្ស និងបានជ្រើសរើសផ្លូវត្រឹមត្រូវនៃជីវិតមនុស្ស ហើយប្រសិនបើទៅអនាគត ឯងចុះចូលនឹងការរៀបចំរបស់ទ្រង់ដោយគ្មានការរអ៊ូរទាំ ឬចុះចូលនឹងជម្រើសណាមួយ មិនថាព្រះជាម្ចាស់ប្រព្រឹត្តដាក់ឯងដោយបែបណានោះទេ ហើយប្រសិនបើឯងមិនបានធ្វើការទាមទារណាមួយពីព្រះជាម្ចាស់ទេ ក្នុងលក្ខណៈបែបនេះ ឯងនឹងក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានតម្លៃ។ ពេលនេះ ឯងរាល់គ្នាមិនបានឆ្លងកាត់ទុក្ខលំបាកអ្វីឡើយ ដូច្នេះ ឯងអាចស្ដាប់បង្គាប់តាមគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ដោយគ្មានការបែងចែកភាពខុសគ្នាឡើយ។ ឯងនិយាយថា ឲ្យតែព្រះជាម្ចាស់ដឹកនាំ នោះផ្លូវនោះគឺល្អហើយ ហើយឯងនឹងចុះចូលចំពោះការចាត់ចែងទាំងអស់របស់ទ្រង់។ មិនថាព្រះជាម្ចាស់វាយផ្ចាល ឬដាក់បណ្ដាសាឯងឬអត់នោះទេ ឯងនឹងសុខចិត្តគាប់តាមព្រះហឫទ័យទ្រង់។ និយាយបែបនេះ គឺថាអ្វីដែលឯងនិយាយក្នុងពេលនេះ ពុំតំណាងឲ្យកម្ពស់របស់ឯងឡើយ។ អ្វីដែលឯងសុខចិត្តធ្វើក្នុងពេលនេះ មិនអាចបង្ហាញថា ឯងអាចដើរតាមបានរហូតដល់ទីបញ្ចប់ឡើយ។ នៅពេលដែលមានទុក្ខវេទនាខ្លាំងធ្លាក់មកលើឯង ឬនៅពេលដែលឯងឆ្លងកាត់ការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ ឬការបង្ខិតបង្ខំ នោះឯងនឹងមិនអាចនិយាយពាក្យទាំងអស់នោះបានឡើយ។ ប្រសិនបើឯងមានការយល់ដឹងបែបនេះមែន ហើយឯងអាចឈរដោយរឹងមាំបាន នោះកិច្ចការនេះនឹងក្លាយជាកម្ពស់របស់ឯង។ តើនៅពេលនោះ ពេត្រុសដូចជាអ្វីដែរ? ពេត្រុសបាននិយាយថា៖ “«ព្រះជាម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំនឹងលះបង់ជីវិតទូលបង្គំថ្វាយដល់ទ្រង់។ ប្រសិនបើទ្រង់ចង់ឲ្យទូលបង្គំស្លាប់ នោះទូលបង្គំនឹងស្លាប់!» នោះគឺជារបៀបដែលគាត់បានអធិស្ឋាននៅពេលនោះ។ គាត់ក៏និយាយដែរថា៖ «បើទោះបីអ្នកដទៃពុំស្រឡាញ់ទ្រង់ក្ដី ក៏ទូលបង្គំត្រូវតែស្រឡាញ់ទ្រង់រហូតដល់ទីបញ្ចប់ដែរ។ ទូលបង្គំនឹងដើរតាមទ្រង់គ្រប់ពេលវេលាទាំងអស់។» នេះគឺជាអ្វីដែលគាត់បាននិយាយនៅពេលនោះ ប៉ុន្តែឲ្យតែការល្បងលបានធ្លាក់មកលើគាត់ នោះគាត់ឃ្លាតចេញឆ្ងាយ និងទួញសោក។ ឯងរាល់គ្នាដឹងថា ពេត្រុសបានបដិសេធមិនទទួលស្គាល់ព្រះគ្រីស្ទចំនួនបីលើក តើឯងដឹងដែរឬអត់? មានមនុស្សជាច្រើនដែលនឹងត្រូវទួញយំ និងបង្ហាញនូវចំណុចខ្សោយរបស់មនុស្ស នៅពេលដែលការល្បងលធ្លាក់មកលើពួកគេ។ ឯងមិនមែនជាម្ចាស់នៃខ្លួនឯងឡើយ។ ក្នុងលក្ខណៈនេះ ឯងមិនអាចគ្រប់គ្រងលើខ្លួនឯងបានឡើយ។ ប្រហែលជាសព្វថ្ងៃនេះ ឯងកំពុងធ្វើការបានយ៉ាងល្អ ប៉ុន្តែនោះគឺដោយសារឯងមានមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញដែលសមស្រប។ ប្រសិនបើមជ្ឈដ្ឋាននោះផ្លាស់ប្ដូរនៅថ្ងៃស្អែក ឯងនឹងបង្ហាញនូវភាពកំសាក និងអសមត្ថភាព ភាពគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម និងភាពគ្មានតម្លៃរបស់ឯង។ «ភាពជាមនុស្ស» របស់ឯង នឹងក្លាយជាគ្មានបានការសោះឡើយ ហើយនៅពេលនោះ ឯងអាចដាក់កិច្ចការរបស់ឯងមួយឡែក និងដើរចេញបាន។ នេះបង្ហាញថា អ្វីដែលឯងបានយល់ដឹងនៅពេលនោះ គឺមិនមែនជាកម្ពស់ជាក់ស្ដែងរបស់ឯងឡើយ។ មនុស្សម្នាក់ត្រូវតែសម្លឹងមើលកម្ពស់ជាក់ស្ដែងរបស់បុគ្គលម្នាក់ ដើម្បីមើលឃើញថាតើពួកគេស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ពិតប្រាកដដែរឬទេ ថាតើពួកគេអាចចុះចូលនឹងការរៀបចំរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានដែរឬអត់ និងថាតើពួកគេអាចប្រើកម្លាំងទាំងអស់របស់ពួកគេដើម្បីសម្រេចនូវអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់តម្រូវឲ្យគេធ្វើដែរឬទេ និងថាតើពួកគេនៅបន្តស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដែរឬអត់ និងបូជានូវគ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ដែលល្អបំផុតថ្វាយដល់ព្រះជាម្ចាស់ដែរឬទេ បើទោះបីជាត្រូវលះបង់ជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេក្ដី។

ឯងត្រូវចងចាំថា ព្រះបន្ទូលទាំងអស់នេះបានថ្លែងឡើងនៅក្នុងពេលនេះ៖ ក្រោយមកទៀត ឯងនឹងជួបប្រទះទុក្ខលំបាកកាន់តែច្រើន និងទុក្ខវេទនាកាន់តែខ្លាំង! ដើម្បីប្រោសឲ្យបានគ្រប់លក្ខណ៍ គឺមិនមែនជារឿងសាមញ្ញនិងងាយស្រួលនោះទេ។ យ៉ាងហោចណាស់ ឯងត្រូវតែមានសេចក្ដីជំនឿដូចយ៉ូប ឬត្រូវមានសេចក្ដីជំនឿច្រើនជាងគាត់ទៅទៀត។ ឯងគប្បីដឹងថា ការល្បងលនៅពេលអនាគត នឹងកាន់តែខ្លាំងជាងការល្បងលលើយ៉ូបទៅទៀត ហើយហេតុនេះ ឯងនៅតែត្រូវទទួលនូវការវាយផ្ចាលរយៈពេលយូរដដែល។ តើនេះជារឿងងាយស្រួលមែនទេ? ប្រសិនបើគុណសម្បត្តិរបស់ឯង មិនអាចកែលម្អបាន ប្រសិនបើសមត្ថភាពសម្រាប់ការយល់ដឹងរបស់ឯងនៅខ្វះខាត ហើយប្រសិនបើឯងយល់ដឹងតិចតួចបំផុត នោះនៅពេលនោះ ឯងនឹងមិនមានទីបន្ទាល់អ្វីឡើយ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ឯងនឹងក្លាយជារឿងកំប្លែង ជារបស់លេងសម្រាប់សាតាំង។ ប្រសិនបើឯងមិនអាចប្រកាន់ខ្ជាប់នូវនិមិត្ដក្នុងពេលនេះបានទេ នោះឯងគ្មានមូលដ្ឋានគ្រឹះអ្វីទាំងអស់ ហើយនៅពេលអនាគត ឯងនឹងត្រូវបណ្ដេញចេញ! គ្មានកំណាត់ផ្លូវណាមួយដែលងាយស្រួលដើរនោះទេ ដូច្នេះ ចូរកុំមើលស្រាលរឿងនេះឲ្យសោះ។ ត្រូវថ្លឹងថ្លែងដោយយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះបញ្ហានេះនៅក្នុងពេលនេះ និងត្រៀមរៀបចំជាស្រេច ដើម្បីឲ្យឯងអាចដើរនៅលើកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយនេះបានដោយត្រឹមត្រូវ។ នេះគឺជាផ្លូវដែលត្រូវដើរនៅពេលអនាគត ជាផ្លូវដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវតែដើរ។ ឯងមិនត្រូវឲ្យចំណេះដឹងនេះ ទៅដោយគ្មានផលផ្លែឡើយ។ ចូរកុំគិតថាអ្វីដែលអញមានព្រះបន្ទូលចំពោះឯង គឺសុទ្ធតែជាការដកដង្ហើមចោលឥតការឲ្យសោះ។ ថ្ងៃនោះនឹងចូលមកដល់ នៅពេលដែលឯងនឹងត្រូវប្រើវាឲ្យបានជាប្រយោជន៍។ ព្រះបន្ទូលរបស់អញមិនអាចមានបន្ទូលដោយអសារឥតការឡើយ! នេះគឺជាពេលដែលត្រូវធ្វើឲ្យខ្លួនឯងមានចំណេះដឹង ជាពេលដែលត្រូវក្រាលផ្លូវសម្រាប់ទៅអនាគត។ ឯងគប្បីត្រួសត្រាយផ្លូវដែលឯងគប្បីដើរនៅពេលក្រោយទៀត។ ឯងគប្បីព្រួយបារម្ភនិងខ្វាយខ្វល់ថាតើឯងនឹងអាចឈរបានរឹងមាំនៅពេលអនាគតដោយរបៀបណា និងត្រូវរៀបចំឲ្យបានល្អសម្រាប់ផ្លូវនាពេលអនាគតរបស់ឯង។ មិនត្រូវល្មោភស៊ី និងខ្ជិលច្រអូសឡើយ! ឯងត្រូវធ្វើគ្រប់យ៉ាងដែលឯងអាចធ្វើបាន ដើម្បីប្រើប្រាស់ពេលវេលារបស់ឯងឲ្យបានល្អបំផុត ដើម្បីឲ្យឯងអាចទទួលបានគ្រប់យ៉ាងដែលឯងត្រូវការ។ អញកំពុងប្រទានដល់ឯងនូវគ្រប់សព្វសារពើទាំងអស់ ដើម្បីឲ្យឯងអាចយល់បាន។ ឯងរាល់គ្នាបានឃើញនឹងភ្នែករបស់ឯងស្រាប់ហើយថា ត្រឹមពេលតិចជាងបីឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ តែអញបានមានព្រះបន្ទូលអំពីរឿងរ៉ាវជាច្រើន និងបានបំពេញកិច្ចការយ៉ាងច្រើន។ មូលហេតុមួយដែលអញបានបំពេញកិច្ចដោយបែបនេះ គឺដោយសារមនុស្សខ្វះខាតយ៉ាងខ្លាំង ហើយហេតុផលមួយទៀតនោះ គឺដោយសារពេលវេលាខ្លីពេក។ ពុំអាចពន្យារពេលទៅទៀតបានឡើយ។ ឯងស្រម៉ៃថា មនុស្សត្រូវតែអាចសម្រេចបានភាពច្បាស់លាស់ពីខាងក្នុងខ្លួនឲ្យបានល្អបំផុតសិន នៅមុនពេលដែលពួកគេអាចធ្វើទីបបន្ទាល់ និងអាចឲ្យគេប្រើប្រាស់បាន ប៉ុន្តែតើនោះមិនយឺតពេលពេកទេដឹង? ដូច្នេះ តើអញនឹងត្រូវអមដំណើរឯងយូរប៉ុនណាទៀត? ប្រសិនបើឯងនឹងត្រូវការឲ្យអញអមដំណើររបស់ឯងរហូតដល់អញចាស់សក់ស្កូវ នោះនឹងមិនអាចទៅរួចឡើយ! ការដែលត្រូវរងទុក្ខវេទនាច្រើន ការយល់ដឹងពិតប្រាកដអំពីមនុស្សគ្រប់រូប នឹងអាចសម្រេចទៅបាន។ ទាំងអស់នេះ គឺជាជំហាននៃកិច្ចការនេះ។ នៅពេលដែលឯងមានការយល់ដឹងពេញលេញអំពីនិមិត្ដដែលបានប្រកបគ្នានៅថ្ងៃនេះ ហើយឯងមានកម្ពស់ពិតប្រាកដ នោះមិនថាការលំបាកបែបណាដែលឯងបានឆ្លងកាត់ទេ នោះនឹងមិនលើសពីសមត្ថភាពរបស់ឯងឡើយ ហើយឯងនឹងអាចស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាកទាំងនោះបាន។ នៅពេលអញបានបញ្ចប់ជំហានចុងក្រោយនៃកិច្ចការនេះ និងឈប់ថ្លែងព្រះបន្ទូលចុងក្រោយ នៅពេលអនាគត មនុស្សនឹងត្រូវការដើរនៅលើផ្លូវរបស់ពួកគេបាន។ ការនេះនឹងត្រូវតាមព្រះបន្ទូលដែលបានថ្លែងពីមុន៖ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ មានបេសកកម្មសម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូប និងមានកិច្ចការត្រូវធ្វើសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាផងដែរ។ នៅពេលអនាគត មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងដើរនៅលើផ្លូវដែលពួកគេគួរដើរ ដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធជាអ្នកដឹកនាំ។ តើនរណានឹងអាចគិតគូរដល់អ្នកដទៃ នៅពេលកំពុងទទួលរងទុក្ខលំបាកនោះ? មនុស្សម្នាក់ៗ មានការងទុក្ខវេទនារៀងៗខ្លួន ហើយមនុស្សម្នាក់ៗមានកម្ពស់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ។ គ្មានកម្ពស់របស់មនុស្សណាម្នាក់ដូចគ្នានឹងកម្ពស់របស់មនុស្សម្នាក់ទៀតឡើយ។ ប្ដីនឹងមិនអាចយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះប្រពន្ធខ្លួនបានឡើយ ឬឪពុកម្ដាយមិនអាចយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះកូនបានឡើយ។ គ្មាននរណាម្នាក់ដែលអាចយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះនរណាម្នាក់ផ្សេងទៀតបានឡើយ។ វានឹងមិនដូចពេលបច្ចុប្បន្ននេះទេ ដែលនៅអាចមើលថែទាំ និងជួយគ្នាទៅវិញទៅមកបាន។ ពេលនោះ នឹងក្លាយជាពេលវេលាដែលមនុស្សទាំងអស់ ត្រូវបានលាតត្រដាង។ ពោលគឺ នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់វាយអ្នកគង្វាល ហើយហ្វូងចៀមនឹងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយទៅ ហើយនៅពេលនោះ ឯងរាល់គ្នា នឹងមិនមានអ្នកដឹកនាំពិតប្រាកដឡើយ។ មនុស្សនឹងត្រូវបំបែកចេញពីគ្នា។ នោះវានឹងមិនដូចជាពេលបច្ចុប្បន្ននេះឡើយ ដែលឯងរាល់គ្នាអាចមកជួបជុំគ្នាជាក្រុមជំនុំបាន។ នៅពេលអនាគត អ្នកណាដែលមិនមានកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នឹងបង្ហាញនូវពណ៌ពិតប្រាកដរបស់ពួកគេ។ ប្ដីនឹងលក់ប្រពន្ធខ្លួន ហើយប្រពន្ធនឹងលក់ប្ដីខ្លួន កូននឹងលក់ឪពុកម្ដាយរបស់ពួកគេ ហើយឪពុកម្ដាយនឹងធ្វើទុកបុកម្នេញកូនខ្លួនឯង។ ដួងចិត្តរបស់មនុស្ស គឺហួសពីការណ៍ដែលអាចយល់បាន! គ្រប់ការដែលអាចធ្វើទៅបាន គឺសម្រាប់ឲ្យមនុស្សម្នាក់បន្តធ្វើអ្វីដែលគេមាន និងត្រូវដើរឲ្យបានត្រឹមត្រូវនៅលើកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយនេះ។ ពេលនេះ ឯងរាល់គ្នាមើលមិនឃើញច្បាស់ឡើយ។ ឯងសុទ្ធតែងងឹតភ្នែក។ វាមិនមែនជារឿងងាយស្រួលទេដែលត្រូវជួបប្រទះនូវជំហាននៃកិច្ចការនេះបានដោយជោគជ័យនោះ។

ពេលវេលានៃទុក្ខវេទនា នឹងមិនកើតមានយូរនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វានឹងកើតមានតិចជាងមួយឆ្នាំ។ ប្រសិនបើមានត្រូវកើតមានរហូតដល់មួយឆ្នាំមែននោះ ជំហានបន្ទាប់នៃកិច្ចការនេះ នឹងត្រូវពន្យារពេល ហើយកម្ពស់របស់មនុស្ស នឹងមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ ប្រសិនបើយូរខ្លាំងពេក នោះមនុស្សនឹងមិនអាចទ្រាំទ្របានឡើយ។ ចុងក្រោយ កម្ពស់របស់មនុស្សនឹងមានដែនកំណត់។ បន្ទាប់ពីកិច្ចការផ្ទាល់របស់អញត្រូវបានបញ្ចប់ ជំហានបន្ទាប់នឹងត្រូវធ្វើដើម្បីឲ្យមនុស្សដើរនៅលើផ្លូវដែលពួកគេគួរដើរ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាគប្បីយល់អំពីអ្វីដែលពួកគេគួរដើរ។ វាគឺជាផ្លូវមួយ និងជាដំណើរនៃការរងទុក្ខវេទនា ហើយក៏ជាផ្លូវនៃការបន្សុទ្ធនូវបំណងរបស់ឯងចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ សេចក្ដីពិតមួយណាដែលឯងគប្បីចូលទៅ សេចក្ដីពិតមួយណាដែលឯងគប្បីបំពេញបន្ថែម តើឯងគប្បីដកពិសោធន៍ដោយបែបណា ហើយទិដ្ឋភាពមួយណាដែលឯងគប្បីចូល។ ឯងត្រូវតែយល់ដឹងអំពីចំណុចទាំងអស់នេះ។ ឯងត្រូវធ្វើឲ្យខ្លួនឯងមានការយល់ដឹងនៅក្នុងពេលនេះ។ នៅពេលដែលទុក្ខលំបាកធ្លាក់មកលើខ្លួនឯង នោះវានឹងហួសពេលទៅហើយ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវធ្វើទីបន្ទាល់អំពីបន្ទុកនៃជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ និងមិនត្រូវរងចាំការព្រមានពីអ្នកដទៃ ឬរង់ចាំឲ្យអ្នកដទៃដឹកត្រចៀករហូតឡើយ។ អញបានមានព្រះបន្ទូលយ៉ាងច្រើន ប៉ុន្តែឯងនៅតែមិនអាចដឹងថាសេចក្ដីពិតមួយណាដែលអាចចូល ឬត្រូវបំពាក់ចំណេះដឹងអ្វីនៅក្នុងខ្លួនឯងឡើយ។ នេះបង្ហាញថា ឯងមិនបានខំប្រឹងប្រែងអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ឯងមិនបានរែកពុនបន្ទុកណាមួយសម្រាប់ជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ឯងឡើយ។ តើអាចទទួលចំណុចនេះបានដោយរបៀបណា? ឯងពុំច្បាស់អំពីអ្វីដែលឯងគប្បីចូលទេ ឯងមិនដឹងអំពីអ្វីដែលឯងត្រូវដឹងឡើយ ហើយបើនិយាយពីផ្លូវទៅអនាគតដែលឯងគប្បីដើរវិញ ឯងនៅតែលតោលនៅក្នុងសមុទ្រនៅឡើយទេ។ តើឯងមិនមែនជាមនុស្សដែលគ្មានតម្លៃទាល់តែសោះទេឬអី? តើឯងអាចឲ្យគេប្រើអ្វីបានខ្លះ? អ្វីដែលឯងរាល់គ្នាកំពុងធ្វើក្នុងពេលនេះ គឺកសាង និងក្រាលនូវផ្លូវផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ឯង។ ឯងត្រូវដឹងអំពីអ្វីដែលមនុស្សគប្បីសម្រេចបាន ហើយឯងគប្បីដឹងអំពីខ្នាតតម្រានៃសេចក្ដីតម្រូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះមនុស្សលោក។ ឯងត្រូវមានការយល់ដឹងដូចតទៅនេះ៖ ទោះបែបណាក្ដី ទោះជាទូលបង្គំពុករលួយដល់ឆ្អឹងក្ដី ក៏ទូលបង្គំត្រូវបំពេញនូវចំណុចខ្វះខាតនៅចំពោះព្រះភ័ក្រព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ នៅមុនពេលដែលព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលប្រាប់ទូលបង្គំ ទូលបង្គំពុំយល់ឡើយ ប៉ុន្តែពេលនេះ ដោយសារទ្រង់បានមានបន្ទូលប្រាប់ទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំក៏បានយល់ នោះទូលបង្គំត្រូវតែប្រញ៉ាប់បំពេញនូវភាពខ្វះខាត រស់នៅក្នុងជីវិតជាមនុស្សសាមញ្ញធម្មតា និងសម្ដែងចេញនូវរូបអង្គដែលអាចគាប់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់បាន។ បើទោះបីជាទូលបង្គំមិនអាចធ្វើបានដូចអ្វីដែលពេត្រុសបានធ្វើក្ដី ក៏ចុងក្រោយទៅ ទូលបង្គំគប្បីរស់នៅក្នុងភាពជាមនុស្សធម្មតាដែរ។ ក្នុងលក្ខណៈនេះ ទូលបង្គំអាចគាប់ព្រះទ័យព្រះជាម្ចាស់បាន។

ចាប់ពីពេលនេះតទៅ កំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយនេះ នឹងកាន់តែវែងទៅៗ រហូតដល់ចុងបញ្ចប់នៃទុក្ខវេទនាក្នុងពេលអនាគត។ កំណាត់ផ្លូវនេះ នឹងក្លាយជាពេលដែលត្រូវបើកបង្ហាញពីកម្ពស់ពិតប្រាកដរបស់មនុស្ស ក៏ដូចជាបង្ហាញថាតើ ពួកគេមានសេចក្ដីជំនឿពិតប្រាកដដែរឬអត់។ ដោយសារកំណាត់ផ្លូវនេះ នឹងកាន់តែពិបាក ជាផ្លូវដែលសម្បូរទៅដោយដុំថ្មយ៉ាងច្រើនជាងផ្លូវទាំងអស់ដែលមនុស្សត្រូវបានដឹកនាំនាពេលកន្លងមក ទើបផ្លូវនេះហៅថា «កំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយ»។ ការពិតនោះគឺថា វាមិនមែនជាកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយបំផុតឡើយ។ នេះគឺដោយសារក្រោយពីឆ្លងកាត់ទុក្ខវេទនានេះហើយ ឯងនឹងត្រូវឆ្លងកាត់កិច្ចការនៃការផ្សាយដំណឹងល្អ ហើយនឹងមានមនុស្សខ្លះដែលនឹងត្រូវប្រើឲ្យបំពេញកិច្ចការនេះ។ ដូច្នេះ «កំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយ» គឺគ្រាន់តែសំដៅទៅលើទុក្ខវេទនានៃការបន្សុទ្ធមនុស្ស និងចំពោះមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញដែលលំបាកប៉ុណ្ណោះ។ នៅលើកំណាត់ផ្លូវ ដែលធ្លាប់គេដើរពីមុនមកហើយ អញបានដឹកនាំឯងដោយផ្ទាល់នៅលើដំណើរដ៏សែនរីករាយ ដោយចាប់យកឯងដោយផ្ទាល់ដៃដើម្បីបង្រៀនឯង និងដើម្បីបញ្ចុកឯងពីព្រះឱស្ឋផ្ទាល់របស់អញ។ បើទោះបីជាឯងបានឆ្លងកាត់ការវាយផ្ចាល និងការជំនុំជម្រះជាច្រើនដងក្ដី ក៏គ្មានអ្វីច្រើនជាងពន្លឺដែលចាំងចែងទៅឆ្ងាយដែលអាចធ្លាប់ដឹងនោះដែរ។ ការពិតណាស់ រឿងនោះបានធ្វើឲ្យទស្សនៈរបស់ឯងអំពីជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ មានការផ្លាស់ប្ដូរយ៉ាងខ្លាំង។ វាក៏បានធ្វើឲ្យនិស្ស័យរបស់ឯងមានលំនឹងខ្លាំង និងបានអនុញ្ញាតឲ្យឯងមានការយល់ដឹងខ្លះៗអំពីអញផងដែរ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលអញកំពុងមានព្រះបន្ទូលនេះ គឺថានៅពេលមនុស្សនិយាយពីកំណាត់ផ្លូវនេះ ឃើញថាតម្លៃនិងការខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងដែលមនុស្សបានលះបង់មកនោះ គឺតិចតួចខ្លាំងណាស់។ គឺអញនេះហើយដែលបានដឹកនាំឯងទៅកាន់កន្លែងរបស់ឯងសព្វថ្ងៃនេះ។ នេះគឺដោយសារអញមិនតម្រូវឲ្យឯងធ្វើអ្វីឡើយ។ តែផ្ទុយទៅវិញ សេចក្ដីតម្រូវរបស់អញចំពោះឯង មិនសុទ្ធតែខ្ពស់ពេកនោះទេ។ អញគ្រាន់តែអនុញ្ញាតឲ្យឯងទទួលបាននូវអ្វីដែលមានតែប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ អញបានប្រទានទៅតាមតម្រូវការរបស់ឯងរាល់គ្នាដោយឥតឈប់ឈរ ហើយអញមិនដែលទាមទារអ្វីដែលគ្មានហេតុផលនោះទេ។ ឯងរាល់គ្នាបានរងទុក្ខពីការវាយផ្ចាលម្ដងហើយម្ដងទៀត ប៉ុន្តែឯងមិនដែលសម្រេចបាននូវសេចក្ដីតម្រូវខាងដើមរបស់អញឡើយ។ ឯងរាល់គ្នាដកថយ និងខកចិត្ត ប៉ុន្តែអញមិនគិតដល់រឿងនេះឡើយ ដោយសារពេលនេះ គឺជាពេលនៃកិច្ចការរបស់អញផ្ទាល់ ហើយអញមិនខ្វាយខ្វល់ពី «ការលះបង់» របស់ឯងចំពោះអញខ្លាំងពេកទេ។ ប៉ុន្តែនៅលើផ្លូវពីទីនេះតទៅ អញនឹងលែងធ្វើការ ឬមានព្រះបន្ទូលទៀតហើយ ហើយនៅពេលដែលវេលានោះចូលមកដល់ អញនឹងលែងឲ្យឯងរាល់គ្នាបន្តការខ្ជិលច្រអូសបែបនេះទៀតហើយ។ អញនឹងឲ្យឯងរាល់គ្នាមានមេរៀនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីរៀនសូត្រ ហើយអញនឹងមិនឲ្យឯងរាល់គ្នាចងចាំនូវអ្វីដែលមានឡើយ។ កម្ពស់ពិតដែលឯងរាល់គ្នាមានក្នុងពេលសព្វថ្ងៃនេះ ត្រូវតែបើកសម្ដែងឲ្យឃើញ។ ថាតើការខិតខំប្រឹងប្រែងជាច្រើនឆ្នាំរបស់ឯងរាល់គ្នា នឹងទទួលបានផ្លែផ្កានៅពេលចុងក្រោយឬអត់នោះ នឹងអាចមើលឃើញបានតាមរបៀបដែលឯងរាល់គ្នាដើរនៅលើកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយនេះ។ កាលពីមុន ឯងរាល់គ្នាបានគិតថា ការជឿលើព្រះជាម្ចាស់ គឺសាមញ្ញខ្លាំងណាស់ ហើយនោះគឺដោយសារព្រះជាម្ចាស់មិនបានប្រព្រឹត្តដាក់ឯងដោយហ្មត់ចត់។ ហើយចុះពេលនេះវិញ? តើឯងគិតថាការជឿលើព្រះជាម្ចាស់គឺជារឿងសាមញ្ញធម្មតាមែនទេ? តើឯងរាល់គ្នានៅតែមានអារម្មណ៍ថា ការជឿលើព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យឯងសប្បាយចិត្តនិងឈប់ខ្វល់ខ្វាយដូចជាកូនក្មេងដែលកំពុងលេងនៅតាមផ្លូវមែនទេ? ត្រឹមត្រូវណាស់ដែលឯងរាល់គ្នាជាសត្វចៀមនោះ។ ក៏ប៉ុន្តែឯងរាល់គ្នាត្រូវដើរនៅលើផ្លូវដែលឯងគួរដើរ ដើម្បីតបស្នងព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងដើម្បីអាចមានព្រះជាម្ចាស់ដែលឯងជឿលើទាំងស្រុង។ មិនត្រូវលេងសើចនឹងខ្លួនឯងឡើយ ហើយមិនត្រូវបោកបញ្ឆោតខ្លួនឯងឡើយ! ប្រសិនបើឯងអាចតតាំងនៅលើកំណាត់ផ្លូវនេះបាន នោះឯងនឹងអាចមើលឃើញនូវដំណឹងល្អដ៏អស្ចារ្យរបស់អញដែលមិនអាចទាយទុកមុនបាន ដែលរីកសាយនៅទូទៅសាកលលោកទាំងមូល ហើយឯងនឹងមានសំណាងល្អដោយក្លាយជាមនុស្សជិតស្និទ្ធនឹងអញ ហើយអាចចូលរួមចំណែកក្នុងការពង្រីកកិច្ចការរបស់អញនៅទូទាំងសាកលលោកទាំងមូលនេះ។ នៅពេលនោះ ឯងនឹងមានក្ដីសប្បាយរីករាយក្នុងការបន្តដើរនៅលើផ្លូវដែលឯងត្រូវដើរ។ អនាគតនឹងមានពន្លឺគ្មានព្រំដែន ប៉ុន្តែរឿងសំខាន់ក្នុងពេលនេះ គឺត្រូវដើរឲ្យបានត្រឹមត្រូវនៅក្នុងកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយនេះ។ ឯងត្រូវស្វែងរក និងត្រៀមខ្លួនជាស្រេចថាតើត្រូវធ្វើកិច្ចការនេះដោយរបៀបណា។ នេះគឺអ្វីដែលឯងត្រូវធ្វើក្នុងពេលនេះ។ នេះគឺជាបញ្ហាបន្ទាន់នៅក្នុងពេលនេះ!

ខាង​ដើម៖ ឯងរាល់គ្នាត្រូវយល់កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់៖ ចូរកុំដើរតាមទាំងវង្វេងវង្វាន់!

បន្ទាប់៖ តើអ្នកគួរបម្រើបេសកកម្ម នាពេលអនាគតរបស់អ្នកយ៉ាងដូចម្តេច?

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សលោកបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿដំបូងលើព្រះជាម្ចាស់? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

យកចិត្តទុកដាក់បន្ថែមលើតថភាព

មនុស្សគ្រប់រូបអាចក្លាយជាមនុស្សគ្រប់លក្ខណ៍ដោយសារព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះហើយ គ្រប់គ្នាគួរតែយល់ថា ការបម្រើព្រះបែបណាសមស្របបំផុតនឹងព្រះហឫទ័យទ្រង់។...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ