ឯងរាល់គ្នាត្រូវយល់កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់៖ ចូរកុំដើរតាមទាំងវង្វេងវង្វាន់!

នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះមានមនុស្សជាច្រើនដែលជឿទាំងកិរិយាវង្វេងវង្វាន់។ ឯងរាល់គ្នាមានការចង់ដឹងចង់ឃើញ ច្រើនពេក មានបំណងចង់បានព្រះជាម្ចាស់ពរច្រើនពេក ហើយមានសេចក្តីប្រាថ្នាតិចតួចក្នុងការស្វែងរកជីវិត។ សព្វថ្ងៃនេះ មនុស្សពេញដោយក្ដីសោមនស្សនៅក្នុងជំនឿរបស់ពួកគេលើព្រះជាម្ចាស់យេស៊ូវណាស់។ ព្រះជាម្ចាស់យេស៊ូវនឹងនាំផ្លូវពួកគេត្រឡប់ទៅលំនៅឯស្ថានសួគ៌វិញ ដូច្នេះ តើពួកគេអាចមិនជឿបានយ៉ាងម៉េច? មានឯងខ្លះ គឺជាឯងជឿលើព្រះជាម្ចាស់ពេញមួយជីវិតរបស់ពួកគេ សូម្បីតែមានជំនឿអស់រយៈពេលសែសិប ហាសិបឆ្នាំក៏ដោយ ពួកគេនៅតែមិនដែលធុញទ្រាន់នឹងការអានព្រះជាម្ចាស់គម្ពីរឡើយ។ នេះក៏ព្រោះតែពួកគេគិតថា ទោះបីជាមានអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ ដរាបណាពួកគេមានជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេនឹងបានចូលទៅឯស្ថានសួគ៌។  ឯងរាល់គ្នាទើបតែបានដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ នៅលើផ្លូវនេះតែពីរបីឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ តែឯងបានបាត់បង់គោលបំណងព្រះជាម្ចាស់រួចទៅហើយ ឯងបានបាត់បង់ការស៊ូទ្រាំរបស់ឯង ពីព្រោះតែបំណងប្រាថ្នាចង់បានព្រះជាម្ចាស់ ពររបស់ឯងរាល់គ្នា ព្រះជាម្ចាស់ខ្លាំងក្លាពេក។ ការដើរតាមផ្លូវពិតរបស់ឯងនេះ ត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយបំណងប្រាថ្នាចង់ឯងបានព្រះជាម្ចាស់ពរ និងការចង់ដឹង ចង់ឃើញរបស់ឯងរាល់គ្នា។ ឯងរាល់គ្នា មិនមានការយល់ដឹងអ្វីច្រើនអំពីដំណាក់កាលនៃកិច្ចការនេះទាល់តែសោះ។ ភាគច្រើននៃអ្វីដែលអញចង់ប្រាប់ឯងរាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ មិនមែនសំដៅតែលើឯងដែលជឿលើព្រះជាម្ចាស់យេស៊ូវ ព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះទេ ហើយអញក៏មិនមែននិយាយដើម្បីប្រឆាំងនឹងគំនិតរបស់ពួកគេនោះដែរ។ តាមពិតទៅ គំនិតដែលកំពុងត្រូវបានលាតត្រដាង នេះ គឺជាគំនិតដែលមានពិតនៅក្នុងខ្លួនឯងរាល់គ្នា ព្រោះឯងរាល់គ្នាមិនយល់ពីមូលហេតុដែលព្រះជាម្ចាស់គម្ពីរត្រូវបានគេទុកដោយឡែក យល់ពីមូលហេតុដែលអញប្រាប់ថា ឯង កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់យេហូវ៉ាចាស់គំរិលហើយ  និងយល់ពីមូលហេតុដែលអញប្រាប់ថា កិច្ចការរបស់ ព្រះជាម្ចាស់យេស៊ូវក៏ចាស់គំរិលហើយដែរ ។ ការពិតគឺថា ឯងរាល់គ្នា ជឿលើគំនិតជាច្រើន ដែលឯងមិន និយាយប្រាប់គេឲ្យដឹងសោះ ហើយឯងក៏ជឿ លើទស្សនៈជាច្រើន ដែលបង្កប់ជ្រៅនៅក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់ឯង ឯង ហើយឯងរាល់គ្នាគ្រាន់តែដើរតាមហ្វូងមនុស្សប៉ុណ្ណោះ។ តើឯងរាល់គ្នាពិតជាគិតថា ឯងរាល់គ្នាមិនជឿលើគំនិតជាច្រើននេះ ទេមែនទេ? គ្រាន់តែឯងរាល់គ្នា ឯងមិននិយាយពីគំនិតទាំងនេះប៉ុណ្ណោះ!  តាមពិតទៅ ឯងរាល់គ្នាដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ជាម្ចាស់ ដោយគ្រាន់ តែបង្គ្រប់កិច្ចប៉ុណ្ណោះ ព្រះជាម្ចាស់ឯងរាល់គ្នាមិនបានមកស្វែងរកសេចក្តីពិតទាល់តែសោះ ហើយឯងរាល់គ្នា ក៏មិនមែនមកដោយមានបំណងចង់ទទួលបានជីវិតដែរ។ ឥរិយាបទរបស់ឯងរាល់គ្នា គ្រាន់តែជាឥរិយាបទនៃការចង់ឃើញអ្វីដែលនឹងកើតឡើង។ ដោយសារតែឯងរាល់គ្នា មិនបានបោះបង់ចោលគំនិតចាស់ៗ របស់ឯងរាល់គ្នា បានជាមិនមានឯងណាម្នាក់ក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នាអាចលះបង់ខ្លួនឯងបានទាំងស្រុង។ មកដល់ចំនុចនេះ ឯងរាល់គ្នានៅតែបន្តព្រួយបារម្ភអំពីវាសនារបស់ ឯង ដោយគំនិតរបស់ឯងវិលវល់ ទាំងថ្ងៃ ទាំងយប់ មិនអាចបោះ បង់គំនិតនោះចោលបានសោះ។ ឯងឯងឯង តើឯងគិតថា នៅពេលអញនិយាយអំពីពួកផារិស៊ី អញកំពុងសំដៅទៅលើ “ពួកបុរសចំណាស់” នៅក្នុងសាសនាមែនទេ? តើឯងរាល់គ្នាផ្ទាល់ មិនមែនជាឯងតំណាងពួកផារីស៊ីឈានមុខគេបំផុត នៅសម័យនេះទេឬអី? តើឯងគិតថា ពេលអញនិយាយពីអ្នកដែលប្រៀបធៀបអញទៅនឹងព្រះគម្ពីរ អញសំដៅតែទៅលើអ្នកជំនាញខាងគម្ពីរនៅក្នុងរង្វង់សាសនាទេឬ? ជាថ្មីម្ដងទៀត តើឯងជឿ ទេថា នៅពេលអញនិយាយអំពីឯងដែលឆ្កាងព្រះជាម្ចាស់យេស៊ូវ នៅលើឈើឆ្កាង គឺអញកំពុងនិយាយអំពីរង្វង់មេដឹកនាំ សាសនានោះឬ?តើឯងរាល់គ្នា មិនមែនជាឯងសម្ដែងឆ្នើមជាងគេសម្រាប់ដើរតួជាគេទេឬអី? តើឯងគិតថា ពាក្យសម្ដីទាំងអស់ដែលអញនិយាយប្រឆាំងនឹងគំនិតរបស់ប្រជាជន គ្រាន់តែជាការចំអកដល់គ្រូគង្វាល និងពួក ចាស់ទុំនៅក្នុងសាសនាទេមែនទេ? តើឯងរាល់គ្នាមិនបានចូលរួមចំណែក នៅក្នុងរឿងទាំងអស់នេះទេឬអី? តើឯងរាល់គ្នាជឿទេថា ឯងរាល់គ្នាក៏ជឿលើគំនិតនេះតិចតួចដែរ? មកពីពេលនេះ ឯងរាល់គ្នាបានរៀនធ្វើ ជាមនុស្សឆ្លាតហើយ។ ឯងរាល់គ្នាមិននិយាយអំពីរឿងរ៉ាវ ដែលឯងរាល់គ្នាមិនយល់ ឬក្បត់អារម្មណ៍របស់ឯងចំពោះរឿងរ៉ាវទាំងនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ ដួងចិត្តនៃការគោរព និងការចុះចូល មិនមាននៅក្នុងខ្លួនឯងរាល់គ្នាសោះ។ ដូចដែលឯង រាល់គ្នាឃើញហើយថា ការសិក្សារៀនសូត្រ ការសង្កេត និងរង់ចាំ គឺជាវិធីអនុវត្តល្អបំផុតរបស់ឯងនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។ ឯងរាល់គ្នាបានរៀនធ្វើជាមនុស្សឆ្លាតវៃពេក។ តើឯងរាល់គ្នាដឹងទេថា នេះជាប្រភេទមួយនៃល្បិចកលផ្លូវចិត្ត? តើឯងរាល់គ្នាគិតថា ឱកាសនៃភាពឆ្លាតវៃដែលឯងមាន នឹងជួយឯងរាល់គ្នាគេចផុតពីការដាក់ទោសអស់កល្បជានិច្ចឬ?ឯងរាល់គ្នាបានរៀន ក្លាយជាមនុស្សមាន “ប្រាជ្ញា”! លើសពីនេះទៅទៀត មានមនុស្សមួយចំនួនសួរអញនូវសំណួរដូច្នេះថា៖ “ថ្ងៃណាមួយពេលមនុស្សនៅក្នុងរង្វង់សាសនាសួរអញថា «ហេតុអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់មិនធ្វើការអស្ចារ្យតែមួយ?» តើអញគួរបកស្រាយយ៉ាងដូចម្ដេច?” សព្វថ្ងៃនេះ សំណួរនេះមិនត្រឹមតែជាសំណួរដែលមនុស្សនៅក្នុងរង្វង់សាសនាសួរនោះទេ ឯងក៏មិនយល់កិច្ចការថ្ងៃនេះ  ហើយរស់ទាំងមានគំនិតរវើរវាយជាច្រើនផង។ តើឯងនៅតែមិនទាន់ដឹងទេថា អញសំដៅទៅលើឯងណា នៅពេលអញនិយាយពីអ្នកដឹកនាំសាសនា? តើឯងមិនដឹងទេថា អញកំពុងពន្យល់ព្រះជាម្ចាស់គម្ពីរសម្រាប់ឯងណា? តើឯងមិនដឹងថា អញកំពុងនិយាយប្រាប់ឯងណា នៅពេលដែលអញពន្យល់ពីដំណាក់កាលទាំងបីនៃកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់? ប្រសិនបើអញមិននិយាយរឿងទាំងនោះ តើឯងរាល់គ្នាងាយជឿដែរទេ? តើឯងរាល់គ្នាព្រមឱនក្បាលរបស់ឯងយ៉ាងងាយទេ? តើឯងរាល់គ្នា ព្រមទុកគំនិតចាស់គំរិលទាំងនោះ ទុកមួយឡែកសិនទេ? ជាពិសេសគឺពួក “បុរសដែលក្លាហាន” ដែលមិនធ្លាប់ចុះចូលនឹងឯងណាសោះ - តើពួកគេព្រមចុះចូលដោយងាយៗទេ? អញដឹងថា ទោះបីជា សន្ដានមនុស្សរបស់ឯងរាល់គ្នា ជាសន្ដានទាប  ហើយឯងជាមនុស្សអន់គុណសម្បត្តិ  មានខួរក្បាលមិនសូវលូតលាស់ ហើយមិនមានប្រវត្តិជឿលើព្រះជាម្ចាស់ជាម្ចាស់យូរ  ឯងរាល់គ្នាពិតជាមានគំនិតរវើរវាយច្រើន ហើយចរិតពីកំណើតរបស់ឯងរាល់គ្នា គឺមិនចុះចូលនឹងនរណាម្នាក់ដោយងាយឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ នៅថ្ងៃនេះ ឯងរាល់គ្នាអាចចុះចូលបាន ពីព្រោះឯងរាល់គ្នាត្រូវបង្ខំ និងគ្មានទីពឹង ឯងរាល់គ្នា គឺជាខ្លានៅក្នុងទ្រុងដែក មិនអាចរត់លេងដោយសេរី តាមចិត្តចង់នោះទេ។ បើទោះបីជាឯងរាល់គ្នាមានស្លាបក៏ដោយ ក៏ឯងរាល់គ្នានឹងពិបាកហោះហើរដែរ។ បើទោះបីជា ឯងរាល់គ្នាមិនត្រូវបានផ្តល់ព្រះជាម្ចាស់ពរក៏ដោយ ក៏ឯងរាល់គ្នានៅតែមានឆន្ទៈដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ជាម្ចាស់ដែរ។ ដោយឡែក ក្នុងនាមជា “មនុស្សល្អ” នេះមិនមែនជាសេចក្ដីក្លាហានរបស់ឯងនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ មកពីឯងរាល់គ្នាត្រូវគេផ្តួលបានរហូតពេក ហើយក៏ទៅជាវង្វេងវង្វាន់។  កិច្ចការទាំងអស់នេះហើយ បានធ្វើឲ្យឯងរាល់គ្នាដួលចុះ។ ប្រសិនបើមានអ្វីមួយដែលឯងរាល់គ្នាអាចទទួលបាន ឯងរាល់គ្នានឹងមិនស្តាប់បង្គាប់ ដូចឯងនៅថ្ងៃនេះទេ ពីព្រោះកាលពីមុនឯងរាល់គ្នា គឺជាសត្វព្រៃនៅក្នុងទីរហោស្ថាន។ ដូច្នេះ អ្វីដែលកំពុងត្រូវបាននិយាយនៅថ្ងៃនេះ មិនគ្រាន់តែ សំដៅទៅលើមនុស្សនៅក្នុងសាសនា និងនិកាយផ្សេងៗ ក៏មិនមែនគ្រាន់តែប្រឆាំងនឹងគំនិតរវើរវាយរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះទេ  វាគឺជាការប្រឆាំងនឹងគំនិតរវើរវាយរបស់ឯងរាល់គ្នាវិញ។

ការជំនុំជម្រះនៃសេចក្តីសុចរិតបានចាប់ផ្តើមហើយ។ តើព្រះជាម្ចាស់នឹងនៅតែធ្វើជាដង្វាយលោះបាបសម្រាប់មនុស្សឬទេ? តើទ្រង់នឹងធ្វើជាវេជ្ជបណ្ឌិតដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់ពួកគេម្តងទៀតឬទេ? តើព្រះជាម្ចាស់គ្មានសិទ្ធិអំណាចអ្វីធំជាងនេះឬទេ? មនុស្សមួយក្រុមត្រូវបានប្រោសឲ្យបានពេញខ្នាតជាស្រេចហើយ និងត្រូវលើកឡើងទៅមុខបល្ល័ង្ក។ តើទ្រង់នឹងនៅតែដេញអារក្សចេញ ហើយព្យាបាលអ្នកជំងឺឬទេ? តើនោះមិនមែនជារឿងហួសសម័យពេកទេឬ? តើទីបន្ទាល់អាចនឹងធ្វើទៅបានទេ ប្រសិនបើការនេះបន្តទៀត? តើការដែលទ្រង់ត្រូវគេដំដែកគោលជាប់នឹងឈើឆ្កាងម្ដងនោះ អាចធ្វើអោយព្រះជាម្ចាស់ត្រូវជាប់ឆ្កាងរហូតឬ? តើទ្រង់អាចបណ្តេញអារក្សចេញម្តង ហើយបន្ដដេញពួកវាចេញរហូតឬ? តើនេះមិនមែនរាប់ថាជាការអាម៉ាស់ទេឬ?  ទាល់តែដំណាក់កាលនៃកិច្ចការនេះប្រសើរជាងដំណាក់កាលនៃកិច្ចការមុនប៉ុណ្ណោះ ទើបយុគសម័យនេះនឹងឈានទៅមុខ បន្ទាប់មក ថ្ងៃចុងក្រោយនឹងមកដល់ ហើយគ្រាដែលយុគសម័យនេះត្រូវបញ្ចប់ ក៏មកដល់។ មនុស្សដែលព្យាយាមឲ្យបានសេចក្ដីពិត ត្រូវតែយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះការយល់ដឹងអំពីនិមិត្ត នេះគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ។ រាល់ពេលដែលអញប្រកបជជែកជាមួយឯងរាល់គ្នាអំពីនិមិត្ត អញតែងតែឃើញមនុស្សមួយចំនួនចាប់ផ្ដើមងោកងុយ ដោយត្របកភ្នែកធ្លាក់ និងមិនមានឆន្ទៈស្តាប់។ អ្នកផ្សេងទៀតសួរថា “ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនស្តាប់?” ពួកគេឆ្លើយថា “ការនេះមិនជួយដល់ជីវិតខ្ញុំ ឬជួយដល់ការចូលទៅក្នុងភាពពិតរបស់ខ្ញុំទេ។ អ្វីដែលយើងចង់បាន គឺជាមាគ៌ានៃការអនុវត្ត”។ រាល់ពេលដែលអញនិយាយអំពីកិច្ចការផ្សេងក្រៅពីមាគ៌ានៃការអនុវត្ត ពួកគេនិយាយថា “នៅពេលដែលទ្រង់មានបន្ទូលអំពីកិច្ចការនេះ ទូលបង្គំក៏ចាប់ផ្តើមងងុយដេក”។ នៅពេលអញចាប់ផ្តើមមានបន្ទូលអំពីមាគ៌ានៃការអនុវត្ត ពួកគេចាប់ផ្តើមកត់ចំណាំ ហើយនៅពេលដែលអញត្រលប់ទៅបរិយាយអំពីកិច្ចការ ពួកគេឈប់ស្តាប់ម្តងទៀត។ តើឯងរាល់គ្នាដឹងពីអ្វីដែលឯងរាល់គ្នាត្រូវប្រដាប់កាយនៅពេលនេះឬទេ? ទិដ្ឋភាពមួយរបស់វា គឺទាក់ទងនឹងនិមិត្តអំពីកិច្ចការ ហើយទិដ្ឋភាពមួយទៀត គឺជាការអនុវត្តរបស់ឯង។ ឯងត្រូវតែយល់អំពីទិដ្ឋភាពទាំងពីរនេះ។ ប្រសិនបើឯងមិនមាននិមិត្តនៅក្នុងដំណើរស្វែងរករបស់ឯង ដើម្បីធ្វើឲ្យមានការរីកចម្រើននៅក្នុងជីវិត នោះឯងនឹងមិនមានគ្រឹះនោះទេ។ ប្រសិនបើឯងមានតែមាគ៌ានៃការអនុវត្ត ដោយមិនមាននិមិត្តសោះ ហើយគ្មានការយល់ដឹងអំពីអ្វីទាំងអស់សូម្បីតែកិច្ចការនៃផែនការគ្រប់គ្រងទាំងមូលអ្វីបន្តិចសោះ នោះឯងគឺជាមនុស្សដែលខ្ជិល និងគ្មានប្រយោជន៍។ ឯងត្រូវតែយល់ពីការពិតដែលពាក់ព័ន្ធនឹងនិមិត្ត ហើយចំពោះការពិតទាក់ទងនឹងការអនុវត្ត ឯងត្រូវរកផ្លូវសមស្របនៃការអនុវត្ត បន្ទាប់ពីឯងបានយល់អំពីវា។ ឯងត្រូវតែអនុវត្តស្របតាមព្រះបន្ទូល និងចូលរួមទៅតាមលក្ខខណ្ឌរបស់ឯង។ និមិត្តគឺជាគ្រឹះ ហើយប្រសិនបើឯងមិនយកចិត្តទុកដាក់លើការពិតនេះទេ ឯងនឹងមិនអាចដើរតាមដល់ទីបញ្ចប់បានឡើយ។ ការជួបប្រទះបទពិសោធបែបនេះនឹងនាំឯងឲ្យវង្វេង ឬបណ្តាលឲ្យឯងធ្លាក់ចុះ និងបរាជ័យ។ ឯងនឹងគ្មានផ្លូវទទួលបានជោគជ័យឡើយ! មនុស្សដែលមិនមាននិមិត្តដ៏អស្ចារ្យ ដោយសារតែគ្រឹះរបស់ពួកគេអាចនាំតែបរាជ័យ ពួកគេមិនអាចទទួលបានជោគជ័យឡើយ។ ឯងមិនអាចឈររឹងមាំបានទេ! តើឯងដឹងទេថា ការជឿលើព្រះជាម្ចាស់រួមមានអ្វីខ្លះ? តើឯងដឹងទេថា ការដើរតាមព្រះជាម្ចាស់មានន័យដូចម្ដេច? បើគ្មាននិមិត្ត តើឯងនឹងដើរផ្លូវមួយណា? នៅក្នុងកិច្ចការនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ប្រសិនបើឯងមិនមាននិមិត្ត ឯងនឹងមិនអាចត្រូវប្រោសឲ្យពេញខ្នាតបានឡើយ។ តើឯងជឿលើអ្នកណា? ហេតុអ្វីបានជាឯងជឿលើទ្រង់? ហេតុអ្វីបានជាឯងដើរតាមទ្រង់? តើឯងយល់ឃើញថា ជំនឿរបស់ឯងដូចជាល្បែងលេងមែនទេ? តើឯងកំពុងដោះស្រាយបញ្ហាជីវិតរបស់ឯង ដូចជារបស់លេងសើចមែនទេ? ព្រះជាម្ចាស់នៃបច្ចុប្បន្ន គឺជានិមិត្តដ៏អស្ចារ្យបំផុត។ តើឯងបានស្គាល់ទ្រង់ច្រើនប៉ុនណាហើយ? តើឯងបានឃើញទ្រង់ច្រើនប៉ុនណាហើយ? ដោយបានឃើញព្រះជាម្ចាស់នៃបច្ចុប្បន្ន តើគ្រឹះនៃសេចក្ដីជំនឿរបស់ឯងលើព្រះជាម្ចាស់រឹងមាំឬទេ? តើឯងគិតថា ឯងនឹងទទួលបានការសង្គ្រោះ ដរាបណាឯងដើរតាមផ្លូវដែលភក់ជ្រាំនេះឬ? តើឯងគិតថា ឯងអាចចាប់ត្រីក្នុងទឹកល្អក់បានមែនទេ? ងាយម្ល៉ឹងមែនទេ? តើមានសញ្ញាណអ្វីខ្លះ ទាក់ទងនឹងព្រះបន្ទូលដែលព្រះជាម្ចាស់ថ្លែងសព្វថ្ងៃនេះ? តើឯងមាននិមិត្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃបច្ចុប្បន្នដែរឬទេ? តើការយល់ដឹងរបស់ឯងអំពីព្រះជាម្ចាស់នៃបច្ចុប្បន្ន នៅត្រង់ណា? ឯងជានិច្ចជាកាលជឿជាក់ថា ឯងអាចទទួលបានទ្រង់[ខ] ដោយគ្រាន់តែដើរតាមទ្រង់ ឬដោយគ្រាន់តែឃើញទ្រង់ ហើយជឿថា គ្មាននរណាម្នាក់អាចនឹងដកឯងចេញបានឡើយ។ កុំស្មានថា ការដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ ជារឿងងាយអោយសោះ។ ចំណុចសំខាន់គឺថា ឯងត្រូវតែស្គាល់ទ្រង់ ឯងត្រូវតែស្គាល់កិច្ចការរបស់ទ្រង់ ហើយឯងត្រូវតែមានឆន្ទៈស៊ូទ្រាំការលំបាក ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ទ្រង់ មានឆន្ទៈលះបង់ជីវិតរបស់ឯងសម្រាប់ទ្រង់ និងអោយបានគ្រប់លក្ខណ៍ដោយសារទ្រង់។ នេះជានិមិត្តដែលឯងគួរមាន។ វានឹងមិនកើតឡើងទេ ប្រសិនបើគំនិតរបស់ឯងតែងតែទោរទៅរកការរីករាយនឹងព្រះគុណនោះ។ ចូរកុំនឹកស្មានថា ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅទីនេះ សម្រាប់តែការរីករាយរបស់មនុស្ស ឬគ្រាន់តែផ្តល់ព្រះគុណដល់ពួកគេតែប៉ុណ្ណឹងនោះ។ ឯងគិតហ្នឹងខុសហើយ! ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់មិនអាចប្រថុយជីវិតខ្លួន ដើម្បីដើរតាមទ្រង់ ហើយប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់មិនអាចបោះបង់ចោលរាល់ភោគទ្រព្យដែលមានក្នុងលោកីយ៍ ដើម្បីដើរតាមទ្រង់ទេ នោះពួកគេប្រាកដជាមិនអាចដើរតាមទ្រង់រហូតដល់ទីបញ្ចប់បានឡើយ! ឯងត្រូវតែមាននិមិត្ត ទុកជាគ្រឹះរបស់ឯង។ ប្រសិនបើសំណាងអាក្រក់កើតឡើងចំពោះឯងនៅថ្ងៃមួយ តើឯងគួរធ្វើអ្វីខ្លះ? តើឯងនៅតែអាចដើរតាមទ្រង់បានទេ? កុំនិយាយអោយសោះថា ឯងអាចដើរតាមបានដល់ទីបញ្ចប់នោះ។ ដំបូង ឯងគួរតែបើកភ្នែកអោយបានធំជាងមុន ដើម្បីមើលឃើញថា ពេលនេះម៉ោងប៉ុន្មានហើយ។ ទោះបីជាសព្វថ្ងៃនេះ ឯងរាល់គ្នាប្រហែលជាប្រៀបដូចជាសសរវិហារក៏ដោយ ក៏ពេលវេលានឹងមកដល់ ជាពេលដែលសសរបែបនេះ នឹងត្រូវសត្វដង្កូវកកេរ ធ្វើឲ្យវិហាររលំទៅវិញ ព្រោះសព្វថ្ងៃនេះមាននិមិត្តច្រើនណាស់ដែលឯងរាល់គ្នានៅខ្វះខាត។ ឯងរាល់គ្នាយកចិត្តទុកដាក់តែលើពិភពដ៏តូចផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ឯងរាល់គ្នាប៉ុណ្ណោះ ហើយឯងមិនដឹងថា វិធីស្វែងរកដែលគួរឲ្យទុកចិត្ត និងសមស្របបំផុត គឺជាអ្វីទេ។ ឯងរាល់គ្នាមិនបានយកចិត្តទុកដាក់លើនិមិត្តនៃកិច្ចការសព្វថ្ងៃនេះទេហើយឯងរាល់គ្នាក៏មិនបានទុករឿងទាំងនេះនៅក្នុងចិត្តរបស់ឯងរាល់គ្នាដែរ។ តើឯងរាល់គ្នាមានបានគិតទេថា ថ្ងៃណាមួយព្រះជាម្ចាស់របស់ឯងរាល់គ្នា នឹងដាក់ឯងរាល់គ្នានៅកន្លែងដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់សោះ? តើឯងរាល់គ្នាអាចស្រម៉ៃបានទេថា មានអ្វីកើតឡើងចំពោះឯង នៅថ្ងៃមួយ ដែលអញអាចនឹងរឹបយកអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងពីឯងរាល់គ្នា? តើថាមពលរបស់ឯងរាល់គ្នានៅថ្ងៃនោះ នឹងដូចជានៅពេលនេះទេ? តើសេចក្ដីជំនឿរបស់ឯងនឹងមានឡើងវិញទៀតទេ? ក្នុងការដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ ឯងត្រូវស្គាល់និមិត្តដ៏អស្ចារ្យបំផុតនេះ នោះគឺ “ព្រះជាម្ចាស់”៖ នេះគឺជារឿងដែលសំខាន់បំផុត។ ម៉្យាងទៀត កុំគិតស្មានថា ការឈប់សេពគប់ជាមួយមនុស្សខាងលោកីយ៍ ដើម្បីបានញែកចេញជាបរិសុទ្ធ ឯងប្រាកដជាបាននៅក្នុងគ្រួសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នោះឡើយ។ សព្វថ្ងៃនេះ គឺជាព្រះជាម្ចាស់អង្គទ្រង់ផ្ទាល់ ដែលកំពុងធ្វើកិច្ចការក្នុងចំណោមនុស្សលោកទាំងឡាយ។ គឺជាទ្រង់ដែលបានយាងមកក្នុងចំណោមមនុស្ស ដើម្បីធ្វើកិច្ចការផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ទ្រង់—មិនមែនយាងមកធ្វើយុទ្ធនាការនោះទេ។ ក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នា សូម្បីតែមួយចំនួនតូចក៏មិនអាចដឹងថា កិច្ចការសព្វថ្ងៃនេះ គឺជាកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅស្ថានសួគ៌ ជាព្រះដែលបានត្រឡប់ទៅជាសាច់ឈាមដែរ។ ការនេះមិនមែនជាការធ្វើអោយឯងរាល់គ្នា ក្លាយជាមនុស្សឆ្នើមប្រកបដោយទេពកោសល្យនោះទេ។ ការនេះគឺដើម្បីជួយអោយឯងរាល់គ្នាដឹងពីសារៈសំខាន់នៃជីវិតមនុស្ស ដឹងពីទីដៅរបស់មនុស្សជាតិ ហើយស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ និងភាពពេញលេញរបស់ទ្រង់។ ឯងគួរតែដឹងថា ឯងគឺជាវត្ថុមួយក្នុងចំណោមសត្តនិករនៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ព្រះអាទិករ។ អ្វីដែលឯងគួរយល់ អ្វីដែលឯងគួរធ្វើ និងរបៀបដែលឯងគួរដើរតាមព្រះជាម្ចាស់—តើទាំងនេះមិនមែនជាសេចក្តីពិតដែលឯងត្រូវតែយល់ច្បាស់ទេឬអី? តើទាំងនេះមិនមែនជានិមិត្តដែលឯងគួរតែមើលឃើញទេឬអី?

នៅពេលដែលមនុស្សមាននិមិត្ត ពួកគេមានគ្រឹះ។ នៅពេលដែលឯងអនុវត្តដោយឈរលើគ្រឹះនេះ វានឹងមានភាពងាយស្រួលជាង ក្នុងការចូលទៅក្នុង។ ដូច្នេះហើយ ឯងនឹងមិនមានពិភាល់ទេ នៅពេលដែលឯងមានគ្រឹះសម្រាប់ចូលទៅក្នុង ហើយវានឹងមានភាពងាយស្រួលខ្លាំងសម្រាប់ឯង ក្នុងការចូលរួមផងដែរ។ ទិដ្ឋភាពនៃការយល់ដឹងអំពីនិមិត្ត និងការស្គាល់កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់នេះ គឺសំខាន់ណាស់។ ឯងរាល់គ្នាត្រូវតែមានវានៅក្នុងឃ្លាំងរបស់ឯង។ ប្រសិនបើឯងរាល់គ្នា មិនត្រូវបានប្រដាប់កាយដោយទិដ្ឋភាពនៃសេចក្ដីពិត ហើយគ្រាន់តែដឹងពីរបៀបនិយាយអំពីមាគ៌ានៃការអនុវត្តទេ នោះឯងនឹងមានបញ្ហាខ្វះចន្លោះធំមែនទែន។ អញបានរកឃើញថា ឯងរាល់គ្នាជាច្រើនមិនបានសង្កត់ធ្ងន់លើទិដ្ឋភាពនៃសេចក្ដីពិតនេះទេ ហើយនៅពេលដែលឯងស្តាប់វា ឯងហាក់ដូចជាកំពុងតែស្តាប់ព្រះបន្ទូល និងគោលលទ្ធិប៉ុណ្ណោះ។ ថ្ងៃណាមួយឯងនឹងទទួលរងនូវការបាត់បង់។ សព្វថ្ងៃនេះមានការថ្លែងព្រះបន្ទូលខ្លះ ដែលឯងមិនអាចយល់បាន និងមិនទទួលយក។ ក្នុងករណីបែបនេះ ឯងគួរតែស្វែងរកដោយអត់ធ្មត់ ហើយគង់មានថ្ងៃមួយ ឯងនឹងយល់។  ចូរប្រដាប់កាយខ្លួនឯងបន្តិចម្តងៗ ជាមួយនឹងនិមិត្តអោយបានកាន់តែច្រើន។ ទោះបីឯងយល់តែគោលលទ្ធិខាងវិញ្ញាណតិចតួចក៏ដោយ ក៏នៅតែប្រសើរជាងការមិនយកចិត្តទុកដាក់លើនិមិត្ត ហើយនៅតែប្រសើរជាងការមិនយល់សោះដែរ។ ការទាំងអស់នេះ មានអត្ថប្រយោជន៍ចំពោះការចូលរួមរបស់ឯង ហើយនឹងជម្រះការសង្ស័យទាំងនោះរបស់ឯងចេញ។ វាប្រសើរជាងការដែលឯងត្រូវបានបំពេញដោយសញ្ញាណ។ ឯងនឹងកាន់តែប្រសើរ ប្រសិនបើឯងមាននិមិត្តទាំងនេះជាគ្រឹះ។ ឯងនឹងមិនមានពិភាល់អ្វីនោះឡើយ ហើយនឹងអាចចូលដោយក្លាហាន និងមានទំនុកចិត្ត។ ហេតុអ្វីចាំបាច់ទៅខ្វល់រឿងដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ក្នុងភាពច្របូកច្របល់ និងសង្ស័យបែបនេះរហូតនោះ? តើវាមិនដូចជាកប់ក្បាលឯងនៅក្នុងខ្សាច់ទេឬអី? ការឈានជើងចូលក្នុងនគរព្រះដោយពើងទ្រូង និង អំណួត គឺពិតជាល្អណាស់! ហេតុអ្វីបានមានពេញដោយពិភាល់យ៉ាងនេះ? តើឯងមិនត្រឹមតែដាក់ខ្លួនឯងនៅឋាននរកដ៏ធំទេឬអី? នៅពេលដែលឯងបានជ្រួតជ្រាបអំពីកិច្ចការរបស់ព្រះយេហូវ៉ា អំពីកិច្ចការរបស់ព្រះយេស៊ូវ និងអំពីដំណាក់កាលនៃកិច្ចការនេះ ឯងនឹងមានគ្រឹះ។ នៅពេលនេះ ឯងប្រហែលជាស្រមៃថា រឿងបែបនេះងាយណាស់។ មនុស្សខ្លះនិយាយថា “នៅពេលដែលពេលវេលាមកដល់ ហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធចាប់ផ្តើមកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យ ខ្ញុំនឹងអាចនិយាយអំពីរឿងទាំងអស់នេះបាន។ ការដែលខ្ញុំពិតជាមិនយល់ឥឡូវនេះ គឺដោយសារព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ មិនបានស្រាយបំភ្លឺខ្ញុំច្រើនម្ល៉ឹងទេ”។ វាមិនងាយស្រួលម្ល៉ឹងទេ។ វាមិនដូចជាការដែលឯងមានឆន្ទៈក្នុងការទទួលយកសេចក្ដីពិត[c]ឥឡូវនេះ ហើយក្រោយមក ឯងនឹងប្រើវាយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ នៅពេលដែលពេលវេលាមកដល់នោះឡើយ។ វាមិនចាំបាច់ដល់ម្ល៉ឹងនោះទេ! ឯងជឿថា ឯងសព្វថ្ងៃបានប្រដាប់កាយយ៉ាងល្អ ហើយឯងនឹងមិនមានបញ្ហាក្នុងការឆ្លើយតបចំពោះអ្នកកាន់សាសនា និងអ្នកទ្រឹស្តីដ៏ពូកែទាំងនោះ ហើយថែមទាំងឆ្លើយបដិសេធពួកគេទៀត។ តើឯងពិតជាអាចធ្វើបានដូច្នេះមែនទេ? តើឯងអាចនិយាយអំពីអ្វីតាមការយល់ដឹងរបស់ឯង ជាមួយនឹងបទពិសោធលំៗរបស់ឯងប៉ុណ្ណឹងនោះ? ប្រដាប់កាយដោយសេចក្ដីពិត ការប្រយុទ្ធតតាំងនឹងសេចក្ដីពិត និងការថ្លែងទីបន្ទាល់ពីព្រះនាមព្រះជាម្ចាស់ មិនមែនដូចជាអ្វីដែលឯងគិតនោះទេ—ដរាបណាព្រះជាម្ចាស់កំពុងធ្វើកិច្ចការ អ្វីៗទាំងអស់នឹងត្រូវសម្រេចបាន។ នៅពេលនោះ ឯងអាចនឹងជំពប់ដោយសារសំណួរមួយចំនួន ហើយបន្ទាប់មកឯងភ្ញាក់ផ្អើលនិយាយលែងចេញ។ ចំណុចសំខាន់គឺថា ទោះបីជាឯងមាន ឬគ្មានការយល់ដឹងច្បាស់អំពីដំណាក់កាលនៃកិច្ចការនេះ ក៏មិនថ្វី ហើយឯងពិតជាដឹងអំពីរឿងនេះច្រើនប៉ុនណាក៏មិនថ្មី។ ប្រសិនបើឯងមិនអាចយកឈ្នះអានុភាពខ្មាំងសត្រូវ ឬយកឈ្នះអានុភាពរបស់សាសនាទេ តើឯងនឹងមិនក្លាយជាមនុស្សចោលម្សៀតទេឬ? ឯងបានពិសោធកិច្ចការសព្វថ្ងៃ បានឃើញវាដោយផ្ទាល់ភ្នែក ហើយឮវាដោយត្រចៀកផ្ទាល់របស់ឯង ប៉ុន្តែប្រសិនបើនៅចុងបញ្ចប់ ឯងមិនអាចធ្វើជាស្មរបន្ទាល់បានទេ ពេលនោះ តើឯងនឹងនៅតែមានភាពគឃ្លើសឥតខ្មាស់ក្នុងការរស់នៅបន្តទៀតទេ? តើឯងអាចប្រឈមមុខនឹងអ្នកណាបាន? កុំនឹកស្មានថា គ្រានេះងាយស្រួលដល់ម្ល៉ឹងនោះ។ ។ កិច្ចការនាពេលអនាគតនឹងមិនមានភាពសាមញ្ញដូចដែលឯងនឹកស្រមៃនោះទេ។ ការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងសង្រ្គាមនៃសេចក្តីពិត គឺមិនងាយស្រួលនោះឡើយ មិនមែនត្រង់ភ្លឹងទៅមុខនោះទេ។ ឥឡូវនេះ ឯងត្រូវប្រដាប់កាយដោយ ប្រសិនបើឯងមិនបានប្រដាប់កាយដោយសេចក្ដីពិតទេ នោះនៅពេលដែលពេលវេលាមកដល់ ហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមិនធ្វើការអស្ចារ្យទៀតនោះ ឯងនឹងត្រូវចាញ់ជាមិនខាន។

លេខយោង៖

ក. អត្ថបទដើមមិនមានឃ្លា “ពួកគេគិត” នោះទេ។

ខ. អត្ថបទដើមមិនមានពាក្យ “ទ្រង់” នោះទេ។

គ. អត្ថបទដើមមិនមានឃ្លាថា “សេចក្ដីពិត” នោះទេ។

ខាង​ដើម៖ បទពិសោធន៍របស់ពេត្រុស៖ ចំណេះដឹងរបស់គាត់អំពីការវាយផ្ចាល និងការជំនុំជម្រះ

បន្ទាប់៖ របៀបដែលឯងគប្បីដើរនៅលើកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយនេះ

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សលោកបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿដំបូងលើព្រះជាម្ចាស់? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ