ដោយ ហឺ លី ប្រទេសចិន

ខ្ញុំគឺជាអតីតសមាជិកជើងចាស់នៃគណបក្សកុម្មុយនីស្ត។ គ្រួសារយើងធ្លាប់ជាកសិករក្រីក្រ ប៉ុន្តែរដ្ឋាភិបាលបានចែកដី និងផ្ទះថ្មីដល់យើង ដូច្នេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំគួរតែដឹងគុណដល់បក្សកុម្មុយនីស្ត។ ដោយសាររងឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងពីការឃោសនារបស់បក្សកុម្មុយនីស្ត ខ្ញុំក៏បានគោរពបូជាបក្សនេះ និងបានធ្វើជាកម្មាភិបាលភូមិអស់រយៈពេលជាងសាមសិបឆ្នាំ។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ ខ្ញុំបានធ្វើការយ៉ាងឧស្សាហ៍ព្យាយាម ហើយមិនដែលត្អូញត្អែរឡើយ ហើយនៅពេលរវល់ ខ្ញុំតែងតែត្រូវទុកចោលការងារស្រែចម្ការរបស់គ្រួសារយើង។ ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ខ្ញុំទទួលបានការសរសើរពីមហាជន ហើយខ្ញុំបានក្លាយជា «កម្មាភិបាលឆ្នើម» និង «សមាជិកបក្សឆ្នើម»។ បន្ទាប់ពីទទួលបានកិត្តិយសទាំងនេះ ខ្ញុំកាន់តែស្មោះត្រង់នឹងបក្ស។ បន្ទាប់ពីទទួលយកជំនឿ ខ្ញុំជឿថា ខ្ញុំមិនត្រឹមតែគួរតែមានភាពស្មោះស្ម័គ្រក្នុងជំនឿរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេ ខ្ញុំក៏ត្រូវបន្តបំពេញការងារទាំងអស់របស់ខ្ញុំឱ្យបានល្អនៅក្នុងបក្សផងដែរ។ ទាល់តែបន្ទាប់ពីត្រូវបានបក្សកុម្មុយនីស្តចិនចាប់ខ្លួន និងធ្វើទុក្ខបុកម្នេញចំនួនពីរដង ហើយចុងក្រោយបណ្ដាលឱ្យខ្ញុំពិការជារៀងរហូត ទើបខ្ញុំដែលជាអតីតសមាជិកបក្សជើងចាស់ម្នាក់នេះ បានភ្ញាក់រលឹកឡើងវិញ។

ខ្ញុំទើបតែមានសេចក្តីជំនឿបានមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ នៅពេលដែល ក្នុងខែមេសា ឆ្នាំ 2004 ខ្ញុំត្រូវបានប៉ូលិសចាប់ខ្លួន ពីបទរៀបចំការជួបជុំជាមួយបងប្អូនប្រុសស្រី។ មន្ត្រីប៉ូលិសពីរនាក់បាននាំខ្ញុំទៅការិយាល័យរដ្ឋាភិបាលឃុំ ហើយក៏ចាប់ផ្ដើមឆែកឆេររូបខ្ញុំភ្លាមៗ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបាននិយាយថា៖ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានពោលថា៖ «ឯងយកល្អគួរតែសារភាពប្រាប់យើងតាមត្រង់ទៅ។ ដរាបណាឯងប្រាប់យើងឱ្យច្បាស់ពីសេចក្តីជំនឿរបស់ឯងលើព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្ដា ឯងអាចបន្តធ្វើជាកម្មាភិបាលបាន។ បើមិនអីចឹងទេ កុំបន្ទោសយើងថាប្រើដៃធ្ងន់លើឯងឱ្យសោះ!» ខ្ញុំបានគិតក្នុងចិត្តថា៖ «អ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើ គឺគ្រាន់តែរៀបចំការជួបជុំ និងអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំមិនបានធ្វើអ្វីខុសច្បាប់ឡើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត ខ្ញុំបានធ្វើជាកម្មាភិបាលអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ បានលះបង់អស់ពីសមត្ថភាពសម្រាប់បក្ស ហើយបានខិតខំធ្វើការ ទោះបីជាមិនសូវមានស្នាដៃក៏ដោយ។ ដោយផ្អែកលើចំណុចទាំងអស់នេះ ខ្ញុំជឿជាក់ថា ពួកគេនឹងមិនធ្វើអ្វីមកលើខ្ញុំឡើយ»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏តបទៅវិញថា៖ «ការជឿលើព្រះជាម្ចាស់មិនមែនជារឿងខុសច្បាប់ទេ។ ខ្ញុំមិនខ្វល់ថា ខ្ញុំបន្តធ្វើជាកម្មាភិបាល ឬក៏អត់នោះទេ»។ មន្ត្រីម្នាក់បានគម្រាមយ៉ាងកាចសាហាវថា៖ «បន្តរឹងទទឹងទៀតទៅ ចាំមើលថាយើងចាត់ការឯងយ៉ាងម៉េច!» បន្ទាប់មក ពួកគេមិនត្រឹមតែឆែកឆេរផ្ទះខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងចាប់យកភរិយារបស់ខ្ញុំដែលកំពុងមានជំងឺធ្ងន់ទៅជាមួយទៀតផង។ ពួកគេបានទម្លាក់ប័ណ្ណសរសើរ «សមាជិកបក្សឆ្នើម» របស់ខ្ញុំនៅលើឥដ្ឋ ហើយនិយាយថា៖ «តើឯងអាចជឿលើព្រះបានយ៉ាងម៉េច បើឯងជាសមាជិកឆ្នើមរបស់គណបក្សកុម្មុយនីស្តនោះ? នេះគឺជាការប្រឆាំងដោយផ្ទាល់នឹងគណបក្សកុម្មុយនីស្តហើយ!» នៅរសៀលនោះ ប៉ូលិសបានបំបែកខ្ញុំ និងភរិយាខ្ញុំចេញពីគ្នា ដើម្បីសួរចម្លើយ។ ក្នុងបន្ទប់សួរចម្លើយរបស់កងសន្តិសុខជាតិ ប្រធានកងបានស្រែកគំហកយ៉ាងកាចសាហាវថា៖ «តើនរណាជាអ្នកដឹកនាំពួកជំនុំរបស់ឯង? តើឯងទាក់ទងជាមួយនរណាខ្លះ?» មុនពេលខ្ញុំមានពេលឆ្លើយតប គាត់បានចាប់ទាញសក់ខ្ញុំ ហើយបោកក្បាលខ្ញុំទៅនឹងកៅអី។ ខ្ញុំបានដួលទៅលើឥដ្ឋ មានអារម្មណ៍ថាវិលមុខ និងងងឹតមុខ។ ដោយដឹងថា បក្សកុម្មុយនីស្តចិនបានផ្ដល់សិទ្ធិអំណាចដល់ប៉ូលិសក្នុងការវាយដំមនុស្ស ដោយរួចផុតពីទោសកំហុសទាំងស្រុងនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចបន្តិច ហើយបារម្ភពីរបៀបដែលពួកគេនឹងធ្វើបាបខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានអំពាវនាវដល់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយទូលសូមឱ្យទ្រង់ការពារខ្ញុំ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចប្រកាន់ខ្ជាប់នូវទីបន្ទាល់របស់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់ពីអធិស្ឋានរួច ខ្ញុំបាននឹកចាំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់មួយវគ្គ៖ «ខ្ញុំជាអ្នកគាំទ្រ និងជាខែលរបស់អ្នក ហើយអ្វីៗទាំងអស់ស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ខ្ញុំ។ អ៊ីចឹង តើអ្នកខ្លាចអ្វី?» («ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ កាលពីដើមដំបូង» ជំពូកទី ៩ នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ ពិតមែនហើយ ទោះបីជាប៉ូលិសកាចសាហាវយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេសុទ្ធតែស្ថិតក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់គឺជាខែលរបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះ ខ្ញុំគ្មានអ្វីត្រូវខ្លាចឡើយ។ ដរាបណាខ្ញុំពឹងផ្អែកលើព្រះជាម្ចាស់ដោយស្មោះ នោះគ្មានទុក្ខលំបាកណាដែលខ្ញុំមិនអាចឆ្លងកាត់បានឡើយ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានផ្ដល់ឱ្យខ្ញុំនូវសេចក្ដីជំនឿ និងកម្លាំង ហើយការឈឺចាប់ក៏បានធូរស្រាល។ បន្ទាប់ពីរាវរកឃើញលេខទូរសព្ទរបស់បងប្អូនប្រុសស្រី ដែលមានលេខកូដតំបន់មកពីខេត្តផ្សេងៗ ពេលកំពុងឆែកទូរសព្ទរបស់ខ្ញុំ មន្ត្រីប៉ូលិសនោះបាននិយាយថា៖ «ផ្អែកលើចំណុចនេះតែមួយមុខ ឯងអាចប្រឈមមុខនឹងការជាប់គុកពីប្រាំបី ទៅដប់ឆ្នាំ»។ ខ្ញុំបានគិតក្នុងចិត្តថា៖ ខ្ញុំបានគិតក្នុងចិត្តថា៖ «ខ្ញុំមិនបានធ្វើអ្វីខុសទេក្នុងការជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានបំពានច្បាប់ណាមួយដែរ។ តើផ្អែកលើច្បាប់អ្វី ទើបខ្ញុំត្រូវផ្ដន្ទាទោសឱ្យជាប់គុកពីប្រាំបី ទៅដប់ឆ្នាំនោះ? មិនថាអ្នកកាត់ទោសខ្ញុំបែបណាក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងមិនលក់ក្បាលបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់ខ្ញុំឡើយ»។ ដោយឃើញថា ខ្ញុំមិនព្រមនិយាយអ្វីសោះ មន្ត្រីប៉ូលិសទាំងនោះក៏បានបញ្ជូនខ្ញុំទៅកាន់មណ្ឌលឃុំឃាំង។

បន្ទាប់ពីទៅដល់មណ្ឌលឃុំឃាំង ខ្ញុំត្រូវបានពួកមន្ត្រីបន្តសួរចម្លើយ និងបង្ខំឱ្យខ្ញុំលក់ក្បាលបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់ខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនព្រមចុះញ៉មឡើយ។ ក្នុងខែឧសភា ឆ្នាំ 2004 មន្ត្រីម្នាក់បានហុចលិខិតជូនដំណឹងអំពីការកែប្រែគំនិតតាមរយៈពលកម្មមកឱ្យខ្ញុំ ហើយប្រាប់ឱ្យខ្ញុំចុះហត្ថលេខាលើវា។ ពួកគេបានប្រឌិត បទចោទប្រកាន់ពីបទ «បង្កការរំខានដល់សណ្តាប់ធ្នាប់សង្គម» ហើយបានកាត់ទោសខ្ញុំឱ្យឆ្លងកាត់ការកែប្រែគំនិតតាមរយៈពលកម្មរយៈពេលពីរឆ្នាំកន្លះ។ ខ្ញុំខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានសួរដេញដោលមន្ត្រីនោះថា៖ «តើខ្ញុំបំពានច្បាប់អ្វី ដោយគ្រាន់តែជឿលើព្រះជាម្ចាស់ទៅ? ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវគេចាប់ខ្លួន? ហើយហេតុអ្វីបានជាត្រូវកាត់ទោសធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះ?» តែគាត់ហាក់ដូចជាសប្បាយចិត្តពេលឃើញខ្ញុំរងទុក្ខ ដោយនិយាយថា៖ «ឯងនៅតែមិនព្រមសារភាពកំហុសទៀតឬ? អ៊ីចឹង ខ្ញុំគិតថា ការផ្ដន្ទាទោសនេះគឺនៅស្រាលពេកហើយសម្រាប់ឯង។ ការរៀបចំការជួបជុំគឺស្មើនឹងការលាក់បាំងឧក្រិដ្ឋជន ហើយវាជាការប្រឆាំងដោយផ្ទាល់នឹងបក្ស។ នេះចាត់ទុកថាឯងជាឧក្រិដ្ឋជននយោបាយហើយ»។ នៅយប់នោះ ខ្ញុំចេះតែឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវគេកាត់ទោសធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះ គ្រាន់តែជឿលើព្រះជាម្ចាស់សោះ។ ទោះបីជារដ្ឋាភិបាលហាមឃាត់សមាជិកបក្សកុម្មុយនីស្តមិនឱ្យមានជំនឿសាសនាក៏ដោយ ក៏គួរតែមានការលើកលែងចំពោះខ្ញុំដែរ ដោយសារតែខ្ញុំបានធ្វើជាកម្មាភិបាលអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ និងមានកិត្តិយសជាសមាជិកបក្សឆ្នើមម្នាក់ដែរមែនទេ? ពេលដឹងដល់ចំណុចនេះ ខ្ញុំមានការខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះបក្សកុម្មុយនីស្តចិន ហើយសោកស្ដាយដែលបានបម្រើពួកគេយ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រកាលពីអតីតកាល។ បងប្អូនប្រុសពីរនាក់ដែលត្រូវបានចាប់ខ្លួនជាមួយខ្ញុំ ត្រូវបានគេកាត់ទោសកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះទៅទៀត។ ខ្ញុំខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ហើយមិនយល់សោះថា ហេតុអ្វីបានជាបក្សស្អប់អ្នកដែលជឿលើព្រះជាម្ចាស់ខ្លាំងម៉្លេះ។ ការមានសេចក្តីជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងប្រទេសចិនពិតជាមានការលំបាកខ្លាំងណាស់ មិនចម្លែកទេដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «នាគដ៏ធំមានសម្បុរក្រហមនេះបៀតបៀនព្រះជាម្ចាស់ និងជាខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះហើយបានជាមនុស្សនៅក្នុងទឹកដីនេះ ត្រូវរងការអាម៉ាស់ និងការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញដោយព្រោះការជឿលើព្រះជាម្ចាស់» («តើកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ សាមញ្ញដូចមនុស្សស្រមៃដែរឬទេ?» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ ទាល់តែនៅពេលដែលការពិតត្រូវបានលាតត្រដាងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ ទើបខ្ញុំចាប់ផ្ដើមមានការភ្ញាក់រលឹកខ្លះៗ។ ខ្ញុំបានឃើញថា បក្សស្អប់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងខ្លាំង និងទាស់ទទឹងនឹងទ្រង់យ៉ាងឆ្កួតលីលា។ មិនថាអ្នកបម្រើ និងលះបង់ខ្លួនឯងសម្រាប់បក្សយ៉ាងណាក៏ដោយ ដរាបណាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេនឹងមិនលើកលែងឱ្យអ្នកដោយងាយឡើយ។ ពួកគេពិតជាពួកអារក្សដែលទាស់ទទឹងនឹងព្រះជាម្ចាស់មែន! នៅពេលនោះ បងប្រុសម្នាក់បានប្រកបគ្នាជាមួយខ្ញុំស្ងាត់ៗ នៅពេលដែលមន្ត្រីមិននៅ ហើយបានពោលថា៖ «ការដែលយើងត្រូវបានគេចាប់ខ្លួននេះ គឺដោយមានការអនុញ្ញាតពីព្រះជាម្ចាស់។ ទុក្ខលំបាកដ៏អាក្រក់នេះ រឹតតែអាចធ្វើឱ្យសេចក្ដីជំនឿរបស់យើងបានគ្រប់លក្ខណ៍។ យើងត្រូវតែពឹងផ្អែកលើព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីប្រកាន់ខ្ជាប់នូវទីបន្ទាល់របស់យើង»។ ពេលនោះ ខ្ញុំក៏បានដឹងថា ពេលដឹងបែបនេះ ខ្ញុំក៏បានយល់ថា ការដែលខ្ញុំត្រូវបានគេកាត់ទោសឱ្យឆ្លងកាត់ការកែប្រែគំនិតតាមរយៈពលកម្មនេះ គឺដោយមានការអនុញ្ញាតពីព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់កំពុងប្រើប្រាស់ទុក្ខលំបាកនេះ ដើម្បីធ្វើឱ្យសេចក្ដីជំនឿរបស់ខ្ញុំបានគ្រប់លក្ខណ៍។ នៅពេលដែលខ្ញុំបានយល់ពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានការតាំងចិត្តជាថ្មីឡើងវិញ ហើយលែងបារម្ភពីការជាប់ទោសរបស់ខ្ញុំទៀតហើយ។ បើខ្ញុំត្រូវជាប់គុកពីរឆ្នាំកន្លះ ក៏ជាប់ទៅចុះ! ខ្ញុំបានពឹងផ្អែកលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយជឿជាក់ថា ទ្រង់នឹងប្រទានកម្លាំងឱ្យខ្ញុំ ដើម្បីអាចឈរយ៉ាងរឹងមាំបាន។

នៅក្នុងជំរុំពលកម្ម យើងត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យធ្វើការដូចជាម៉ាស៊ីន។ មកដល់មិនបានប៉ុន្មានផង មន្ត្រីម្នាក់បានស្ដីបន្ទោសពួកយើង ហើយបានពោលថា៖ «យោងតាមច្បាប់ ពួកឯងមានសិទ្ធិមនុស្ស ប៉ុន្តែតាមការពិត ពួកឯងគ្មានសិទ្ធិមនុស្សទាល់តែសោះ។ ត្រូវស្ដាប់បញ្ជា ហើយធ្វើតាមអ្វីដែលគេប្រាប់! នៅទីនេះ គ្មានកន្លែងសម្រាប់ជជែកវែកញែក ឬតវ៉ាឡើយ ហើយពួកឯងមិនត្រូវទាមទារ ឬស្នើសុំអ្វីទាំងអស់! ពួកឯងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យនិយាយថាពួកឯងមិនយល់ព្រម ថាពួកឯងត្រូវបានកាត់ទោសធ្ងន់ធ្ងរ ឬថាពួកឯងមិនគួរមកនៅទីនេះឡើយ។ ហើយកុំហ៊ាននិយាយឱ្យសោះថា “នៅទីនេះគ្មានសេរីភាពទេ” “ជីវិតនៅទីនេះពិតជាលំបាកណាស់” ឬ “ការងារប្រើកម្លាំងពលកម្មនេះពិតជាហត់ណាស់” ជាដើម។ រាល់ពាក្យសម្ដីខាងលើនេះ គឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតទាល់តែសោះ។ ត្រូវធ្វើតាមបញ្ជា!» នៅក្នុងជំរុំពលកម្ម គឺគ្មានសេរីភាពឡើយ។ បន្ទាប់ពីស្នាក់នៅជំរុំនេះបានមួយខែដំបូង ខ្ញុំត្រូវបានគេចាត់ឱ្យទៅធ្វើការនៅរោងចក្រផលិតឥដ្ឋ។ សីតុណ្ហភាពនៅក្នុងឡឥដ្ឋគឺប្រហែល 50°C (122°F)។ ឥដ្ឋដែលទើបតែដុតរួច គឺក្ដៅដូចភ្លើងនៅពេលដែលយកចេញពីឡដំបូង ហើយគ្មានផ្លូវណាអាចចូលទៅជិតវាបានឡើយ បើមិនចង់រលាកខ្លួនឯងនោះ។ មន្ត្រីជំរុំបានបង្ខំឱ្យពួកយើងធ្វើការ ហើយបង្ខំឱ្យពួកយើងពាក់អាវកប្បាសរហែកៗដែលសើមជោក គ្រាន់តែជាការការពារដ៏កម្សត់កម្រប៉ុណ្ណោះ។ រោងចក្រផលិតឥដ្ឋបានប្រើធ្យូងថ្មដើម្បីដុតឥដ្ឋ ហើយរោងចក្រទាំងមូលគឺពេញទៅដោយផ្សែង។ ជាលទ្ធផល ពួកយើងតែងតែកខ្វក់ ធុំក្លិនស្អុយ និងប្រឡាក់ពេញទៅដោយកម្ទេចផេះពីក្បាលដល់ចុងជើងជានិច្ច។ ពួកគេមានភាពតឹងរ៉ឹងជាពិសេសចំពោះអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ យើងត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យធ្វើការងារធ្ងន់ និងកខ្វក់អស់រយៈពេលជាងដប់ម៉ោងជាប់ៗគ្នា។ ប្រសិនបើពួកយើងធ្វើការយឺតតែបន្តិច ពួកមន្ត្រីនឹងស្រែកគំហកថា៖ «ធ្វើឱ្យលឿនឡើងៗ!» ពេលចប់ការងារ ខ្ញុំហត់នឿយយ៉ាងខ្លាំង ហើយឈឺខ្នងយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ខ្ញុំអាចត្រឹមតែដេកនៅលើដី ដោយមិនចង់កម្រើកខ្លួនឡើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត ពួកយើងមិនដែលបានហូបឆ្អែតឡើយ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏កាន់តែខ្សោយទៅៗ អស់កម្លាំងពីខ្លួន និងឧស្សាហ៍វិលមុខ។ នៅពេលយប់ ខ្ញុំតែងតែដេកនៅលើគ្រែ ហើយគិតថា៖ «នាគដ៏ធំមានសម្បុរក្រហមមិនចាត់ទុកពួកយើងជាមនុស្សឡើយ ដោយបង្ខំឱ្យពួកយើងធ្វើការងារធ្ងន់បែបនេះ។ ខ្ញុំមានអាយុជាងហាសិបឆ្នាំទៅហើយ ហើយប្រសិនបើនៅតែបែបនេះទៀត ខ្ញុំមិនច្បាស់ទេថា តើខ្ញុំអាចរស់រានមានជីវិតឆ្លងកាត់ការជាប់គុកពីរឆ្នាំកន្លះនេះបាន ឬក៏អត់នោះទេ!» ពេលគិតដល់រឿងទាំងនេះ ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថាអស់សង្ឃឹមបន្តិច ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏អំពាវនាវដល់ព្រះជាម្ចាស់ស្ងាត់ៗ ដោយទូលថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ! ជីវិតនៅទីនេះពិតជាលំបាកខ្លាំងណាស់។ ទូលបង្គំបារម្ភថា ទូលបង្គំនឹងមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងជីវិតនៅទីនេះបានឡើយ។ ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ! សូមប្រទានកម្លាំង និងសេចក្ដីជំនឿដល់ទូលបង្គំ ដើម្បីឱ្យទូលបង្គំអាចរស់រានមានជីវិតឆ្លងកាត់ពេលវេលាដ៏យូរនៅក្នុងពន្ធនាគារនេះបាន»។ បន្ទាប់ពីអធិស្ឋានរួច ខ្ញុំនឹកឃើញថា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺជាប្រភពជីវិតរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំត្រូវតែពឹងផ្អែកលើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីតស៊ូបន្តទៅមុខទៀត។ ខ្ញុំមិនមានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅនឹងដៃ ដើម្បីអាននោះទេ ហើយខ្ញុំចាំបានត្រឹមតែទំនុកបរិសុទ្ធមួយចំនួនប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ ខ្ញុំត្រូវប្រាកដថា ខ្ញុំនឹងមិនភ្លេចទំនុកទាំងនោះឡើយ។ នៅពេលយប់ ខ្ញុំតែងតែទាញភួយដណ្ដប់ក្បាល ហើយច្រៀងទំនុកបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ស្ងាត់ៗនៅក្នុងចិត្ត ដោយរាប់ទំនុកបរិសុទ្ធដែលខ្ញុំចាំបាន នៅលើម្រាមដៃរបស់ខ្ញុំ។ រាល់ពេលដែលខ្ញុំច្រៀងទំនុកបរិសុទ្ធទាំងនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាទទួលបានការលើកទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ មានទំនុកបរិសុទ្ធមួយឃ្លាមានខ្លឹមសារថា៖ «សេចក្ដីជំនឿប្រៀបដូចឈើមួយដើមធ្វើស្ពាន៖ អ្នកណាដែលតោងស្អិតនឹងជីវិត ហើយខ្លាចស្លាប់ មុខជាពិបាកឆ្លងផុតណាស់ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ក្នុងការបូជាជីវិតរបស់ខ្លួន អាចឆ្លងកាត់ មានជំហរនឹងនរ និងមិនមានការព្រួយបារម្ភឡើយ» («ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ កាលពីដើមដំបូង» ជំពូកទី ៦ នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ ខ្ញុំបានដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់កំពុងប្រើប្រាស់ទុក្ខលំបាកនេះ ដើម្បីធ្វើឱ្យសេចក្ដីជំនឿរបស់យើងបានគ្រប់លក្ខណ៍។ ខ្ញុំជឿជាក់ថា ដោយមានព្រះជាម្ចាស់គង់នៅខាងខ្ញុំ នោះគ្មានការលំបាកណាដែលខ្ញុំមិនអាចជម្នះបានឡើយ។ ខ្ញុំក៏បានច្រៀងទំនុកបរិសុទ្ធនេះផងដែរ៖ «ព្រះជាម្ចាស់ដកបទពិសោធការរងទុក្ខរបស់មនុស្ស ហើយគង់នៅក្បែរពួកគេ នៅពេលពួកគេទទួលការវាយផ្ចាល។ ព្រះអង្គគិតគូរដល់ជីវិតរបស់មនុស្សគ្រប់ពេលវេលា។ មានតែព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះដែលស្រឡាញ់មនុស្សខ្លាំងបំផុត។ ព្រះអង្គស៊ូទ្រាំដោយស្ងៀមស្ងាត់នូវភាពឈឺចាប់នៃការបដិសេធ ហើយគង់កំដរមនុស្សឆ្លងកាត់ទុក្ខវេទនា» («ពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ដែលព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្ដាបានយាងមក» នៅក្នុង បទចំរៀង ចូរដើរតាមកូនចៀម ហើយច្រៀងបទថ្មី)។ ទំនុកបរិសុទ្ធនេះពិតជាមានការលើកទឹកចិត្ត និងរំជួលចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះបីជាខ្ញុំកំពុងជាប់គុកក៏ដោយ ក៏ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយខ្ញុំដែរ ដូច្នេះ ខ្ញុំមានសេចក្ដីជំនឿ និងកម្លាំង ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងការជាប់គុកពីរឆ្នាំកន្លះនេះដោយផ្ទាល់។ មិនថាជីវិតលំបាក ឬហត់នឿយយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំត្រូវតែពឹងផ្អែកលើព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីបន្តទៅមុខទៀត។ នៅពេលដែលខ្ញុំអនុវត្តទោសចប់ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំគួរតែត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឱ្យបានច្រើន និងអនុវត្តសេចក្តីជំនឿឱ្យបានល្អ។

នៅក្នុងខែមិថុនា ឆ្នាំ 2004 អាកាសធាតុកាន់តែក្ដៅខ្លាំង។ ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាវង្វេងវង្វាន់ និងវិលមុខបន្តិច ហើយដៃជើងរបស់ខ្ញុំក៏អស់កម្លាំងល្ហិតល្ហៃ ហើយនៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងចុះពីលើគំនរឥដ្ឋដែលមានកម្ពស់ជាងបីហ្វីត ស្រាប់តែខ្ញុំបាត់បង់លំនឹង ហើយក៏បានធ្លាក់ចុះមកក្រោមជាមួយនឹងឥដ្ឋទាំងនោះ ដោយបោកផ្ទប់ខ្នងទៅនឹងគំនរឥដ្ឋបាក់បែក។ ភ្លាមៗពេលដែលខ្ញុំធ្លាក់ដល់ដី ខ្ញុំមានការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងចាក់ដោតត្រង់គូទ និងភ្លៅខាងឆ្វេងរបស់ខ្ញុំ។ ការឈឺចាប់នោះខ្លាំងក្លាមែនទែន រហូតធ្វើឱ្យខ្ញុំបែកញើសជោកខ្លួនទាំងត្រជាក់ស្រេប ហើយបេះដូងក៏លោតញាប់ ហើយខ្ញុំក៏បានដេកក្ដោបខ្លួន ដោយមិនអាចក្រោកឈរបានឡើយ។ ពេលមន្ត្រីម្នាក់បានឃើញខ្ញុំដេកនៅទីនោះ គាត់មិនខ្វល់ខ្វាយមើលថាខ្ញុំមានបញ្ហាអ្វីនោះទេ គឺគាត់គ្រាន់តែស្រែកគំហកថា៖ «ក្រោកឡើង ហើយបន្តធ្វើការទៀតទៅ!» ខ្ញុំឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង រហូតមិនអាចកម្រើកខ្លួនបាន ហើយខ្ញុំនៅតែបន្តដេកនៅលើដីប្រហែលពីរនាទីទៀត ទើបខ្ញុំអាចដកដង្ហើមបានស្រួលបន្តិច។ ដោយសារតែខ្ញុំខ្លាចគេវាយដំ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ខាំមាត់សង្កត់ចិត្តទ្រាំនឹងការឈឺចាប់ដែលស្ទើរតែមិនអាចទ្រាំបាននេះ រួចក្រោកឈរពីលើដីយឺតៗ ដើម្បីបន្តធ្វើការទៀត។ នៅយប់នោះ ខ្ញុំបានដេកក្ដោបខ្លួនដោយការឈឺចាប់នៅលើគ្រែ ហើយមិនហ៊ានកម្រើកជើងឆ្វេងរបស់ខ្ញុំសូម្បីតែបន្តិច ព្រោះវានឹងមានការឈឺចាប់ខ្លាំង ហាក់ដូចជាប្រេះឆ្អឹងអីចឹង។ វាឈឺខ្លាំងណាស់ រហូតធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនអាចគេងលក់ពេញមួយយប់។ នៅពេលនោះ គ្មាននរណាម្នាក់បង្ហាញការខ្វល់ខ្វាយចំពោះខ្ញុំឡើយ ហើយខ្ញុំពោរពេញទៅដោយអារម្មណ៍ឯកោ និងកម្សត់បំផុត។ ខ្ញុំក៏បានបារម្ភផងដែរថា៖ «នេះគឺជារបួសធ្ងន់ធ្ងរ នោះគឺ ប្រសិនបើខ្ញុំពិតជាពិការមែន តើខ្ញុំនឹងចិញ្ចឹមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំទៅថ្ងៃអនាគតដោយរបៀបណាទៅ?...» កាលណាខ្ញុំគិតពីរឿងនេះកាន់តែច្រើន ខ្ញុំកាន់តែមានអារម្មណ៍មិនល្អ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏អំពាវនាវដល់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងទឹកភ្នែកថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ! ទូលបង្គំមិនច្បាស់ទេថា តើទូលបង្គំនៅអាចក្រោកឈរបានទៀត ឬក៏អត់នោះទេ។ ទ្រង់គឺជាទីពឹងតែមួយគត់របស់ទូលបង្គំ សូមប្រទានសេចក្ដីជំនឿ និងកម្លាំងដល់ទូលបង្គំផង»។ បន្ទាប់ពីអធិស្ឋានរួច ខ្ញុំបាននឹកចាំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងនេះ៖ «វាសនារបស់មនុស្សត្រូវគ្រប់គ្រងនៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ អ្នកមិនមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងលើខ្លួនឯងឡើយ៖ បើទោះបីជាមនុស្សតែងតែមានការប្រញាប់ប្រញាល់ និងរវល់នឹងរឿងផ្សេងៗរបស់ខ្លួនឯងក៏ដោយ ក៏គេនៅតែគ្មានសមត្ថភាពនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងដដែល។ ប្រសិនបើអ្នកអាចស្គាល់ពីក្ដីសង្ឃឹមទៅអនាគតរបស់ខ្លួនឯង ប្រសិនបើអ្នកអាចគ្រប់គ្រងលើវាសនារបស់ខ្លួនឯងបាន តើអ្នកនៅតែជាសត្តនិករដែលបានបង្កើតមកទៀតឬអី?» («ការស្ដារជីវិតធម្មតារបស់មនុស្សឡើងវិញ និងការនាំមនុស្សទៅកាន់គោលដៅដ៏អស្ចារ្យមួយ» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ ពិតមែនហើយ ជោគវាសនារបស់យើងទាំងអស់គ្នា គឺស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ វាអាស្រ័យលើព្រះជាម្ចាស់ក្នុងការសម្រេចថា តើខ្ញុំនឹងពិការ ឬក៏អត់ ដូច្នេះ គ្មានប្រយោជន៍អ្វីក្នុងការបារម្ភពីរឿងនេះទេ ព្រោះវាមានតែធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែពិបាកចិត្តប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចក្នុងការប្រគល់ជីវិតខ្ញុំទៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង ឬទោះបីជាខ្ញុំពិតជាពិការមែនក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែដើរតាមព្រះជាម្ចាស់រហូតដល់ទីបញ្ចប់ដែរ! ក្រោយមក ខ្ញុំបានសុំច្បាប់ឈប់សម្រាកឈឺពីពួកមន្ត្រី ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធការសុំច្បាប់របស់ខ្ញុំ ដូច្នេះ ខ្ញុំគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីស៊ូទ្រាំនឹងការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងនេះទេ ដោយយកដៃឆ្វេងសង្កត់លើភ្លៅខាងឆ្វេងរបស់ខ្ញុំ ហើយដើរអូសជើងតត្រុកទៅកាន់រោងចក្រ។ ពេលមន្ត្រីម្នាក់នៅរោងចក្របានឃើញស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំ គាត់បាននិយាយយ៉ាងកាចថា៖ «ឯងគ្រាន់តែធ្វើពុតជាមានរបួស ដើម្បីគេចពីការងារប៉ុណ្ណោះ! ការជឿលើព្រះជាម្ចាស់ គឺជាការប្រឆាំងនឹងបក្ស ហើយកំណត់ថាឯងជាឧក្រិដ្ឋជននយោបាយ។ នេះគឺជាបទល្មើសធ្ងន់ធ្ងរជាងការលួចទៅទៀត។ ឯងសមនឹងរងការធ្វើបាបហើយ!» ខ្ញុំខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ពួកគេបានធ្វើបាប និងជាន់ឈ្លីខ្ញុំ គ្រាន់តែដោយសារតែខ្ញុំជឿលើព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេពិតជាគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមណាស់។ ខ្ញុំបាននឹកចាំពីវគ្គព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដូចខាងក្រោមនេះ៖ «តើនេះឬជាសេរីភាពសាសនានោះ? ជាសិទ្ធិស្របច្បាប់ និងជាផលប្រយោជន៍របស់ពលរដ្ឋនោះឬ? ទាំងអស់នេះគ្រាន់តែជាកលល្បិច ដើម្បីគ្របបាំងអំពើបាបតែប៉ុណ្ណោះ! ... ហេតុអ្វីបានជាត្រូវដាក់របាំងហាមប្រាមចំពោះកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់? ហេតុអ្វីត្រូវប្រើកលល្បិចផ្សេងៗ ដើម្បីបញ្ឆោតរាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់? តើឯណាទៅជាសេរីភាពដ៏ពិត សិទ្ធិស្របច្បាប់ និងផលប្រយោជន៍នោះ? តើឯណាទៅសេចក្តីយុត្តិធម៌? តើឯណាទៅការលួងលោម? តើឯណាទៅភាពកក់ក្ដៅ? ហេតុអ្វីត្រូវប្រើកលឧបាយ ដើម្បីបញ្ឆោតប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់? ហេតុអ្វីត្រូវប្រើកម្លាំង ដើម្បីសង្កត់សង្កិនដល់ការយាងមករបស់ព្រះជាម្ចាស់?» («កិច្ចការ និងការចូល (៨)» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ «ឥឡូវនេះ វាដល់ពេលហើយ៖ មនុស្សបានប្រមែប្រមូលកម្លាំង ខិតខំប្រឹងប្រែង ហ៊ានលះបង់គ្រប់យ៉ាងសម្រាប់ការនេះ គឺដើម្បីបកអាក្រាតមុខមាត់ដ៏ព្រៃផ្សៃរបស់អារក្សនេះ ហើយជួយឱ្យមនុស្ស ដែលត្រូវបានកំបាំងភ្នែក និងត្រូវបានរងទុក្ខលំបាកវេទនាសព្វបែបយ៉ាង ងើបឡើងចេញពីការឈឺចាប់របស់គេ ហើយបែរខ្នងដាក់អារក្សដ៏កញ្ចាស់មួយនេះ» («កិច្ចការ និងការចូល (៨)» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ តាមរយៈព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំបានស្គាល់ពីសារជាតិជាអារក្សនៃការស្អប់ខ្ពើមរបស់បក្សកុម្មុយនីស្តចិនចំពោះព្រះជាម្ចាស់។ បក្សកុម្មុយនីស្តចិនអះអាងខ្លួនឯងថាជាបក្សដ៏អស្ចារ្យ រុងរឿង និងមិនចេះខុសឡើយ វាអះអាងថាគាំទ្រសេរីភាពសាសនា ព្រមទាំងសិទ្ធិ និងផលប្រយោជន៍ស្របច្បាប់ ប៉ុន្តែទាំងនេះសុទ្ធតែជាពាក្យបោកបញ្ឆោត និងជាពាក្យរបស់អារក្សប៉ុណ្ណោះ។ ដោយបានជួបប្រទះផ្ទាល់នូវការចាប់ខ្លួន និងការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញពីបក្សកុម្មុយនីស្តចិន ខ្ញុំបានឃើញពីរបៀបដែលពួកគេបោកបញ្ឆោត និងធ្វើបាបមនុស្សយ៉ាងព្រៃផ្សៃ។ គណបក្សកុម្មុយនីស្តចិនគឺងងឹតសូន្យសុង និងអាក្រក់ឃោរឃៅ ពួកគេគឺជាពួកអារក្សយ៉ាងពិតប្រាកដមែន។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានលាតត្រដាងពីរឿងទាំងអស់នេះយ៉ាងត្រឹមត្រូវ និងជាក់ស្ដែងបំផុត! មូលហេតុដែលបក្សកុម្មុយនីស្តចិនចាប់ខ្លួន និងធ្វើទារុណកម្មអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងឆ្កួតលីលាបែបនេះ គឺដោយសារតែពួកគេចង់បង្ខំឱ្យអ្នកជឿទាំងនោះបដិសេធ និងក្បត់ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងមិនចុះញ៉មនឹងពួកគេឡើយ។ ខ្ញុំស្អប់ខ្លួនឯងណាស់ ដែលត្រូវបានគេបោកបញ្ឆោតយ៉ាងស៊ប់បែបនេះ ហើយបានគោរពបូជាបក្សកុម្មុយនីស្តចិនយ៉ាងងងឹតងងល់ទុកដូចជាអ្នកមានគុណដ៏អស្ចារ្យ ព្រមទាំងដឹងគុណពួកគេ គ្រាន់តែដោយសារតែពួកគេបានចែកដីបន្តិចបន្តួចដល់ខ្ញុំ។ របស់សព្វសារពើត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយព្រះជាម្ចាស់ ហើយដីធ្លីក៏ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលទ្រង់ប្រទានឱ្យដែរ។ តើខ្ញុំអាចចាត់ទុកព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ថាជារបស់អារក្សសាតាំងដោយការយល់ខុសយ៉ាងដូចម្ដេចទៅ? ដល់ពេលនោះទើបខ្ញុំបានដឹងថា អ្វីដែលខ្ញុំតែងតែគោរពបូជា និងដឹងគុណនោះ គឺជាអារក្សដែលទាស់ទទឹងនឹងព្រះជាម្ចាស់ ហើយកំពុងតែព្យាយាមទាញខ្ញុំទម្លាក់ទៅក្នុងនរក!

រហូតដល់ប្រាំបួនថ្ងៃក្រោយមក ទើបមានគ្រូពេទ្យពន្ធនាគារមកអើតពិនិត្យមើលខ្ញុំ។ ហើយបានធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យថា ខ្ញុំមានជំងឺខូចឆ្អឹងក្បាលត្រគាក។ ពេលខ្ញុំឮរោគវិនិច្ឆ័យនេះ ខ្ញុំក៏គិតភ្លាមថា៖ «ធ្ងន់ធ្ងរដល់ថ្នាក់ហ្នឹង? ប្រសិនបើខ្ញុំពិតជាពិការមែន តើខ្ញុំមិនក្លាយជាមនុស្សដែលលែងមានប្រយោជន៍អ្វីទាំងអស់ទេឬ? អ៊ីចឹង ជីវិតរបស់ខ្ញុំច្បាស់ជាចប់ហើយ!» គ្រូពេទ្យគ្រាន់តែចេញវេជ្ជបញ្ជាឱ្យថ្នាំខ្ញុំលេបពីរបីថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែវាមិនត្រឹមតែគ្មានប្រសិទ្ធភាពទាល់តែសោះនោះទេ តែផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ថាឈឺចាប់កាន់តែខ្លាំងទៅវិញ។ ដល់ពេលនោះ ខ្ញុំមិនអាចដើរបានទៀតទេ នៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវចូលបន្ទប់ទឹក ខ្ញុំត្រូវឱនចង្កេះ តោងជញ្ជាំង ហើយខំប្រឹងបោះជំហានមួយៗយ៉ាងលំបាក។ ការដើរដែលធ្លាប់តែចំណាយពេលត្រឹមពីរបីនាទី ឥឡូវនេះត្រូវចំណាយពេលជាងកន្លះម៉ោង។ ខ្ញុំត្រូវពឹងផ្អែកលើអ្នកទោសផ្សេងទៀតដើម្បីយកបាយមកឱ្យខ្ញុំ ហើយនៅពេលដែលពួកគេភ្លេច ខ្ញុំមានតែទ្រាំអត់បាយ ឬផឹកទឹកបន្តិចបន្តួចដើម្បីបំបាត់ការឃ្លានប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែដេកនៅលើគ្រែ ដោយពេលវេលាកន្លងផុតទៅយ៉ាងយឺតៗដូចខ្យងវារ ខណៈពេលដែល ខ្ញុំលិចលង់ក្នុងសេចក្ដីទុក្ខវេទនា។ ខ្ញុំបានគិតថា៖ «ថ្នាំនេះគ្មានប្រសិទ្ធភាពទេ ហើយពួកគេក៏មិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំទៅមន្ទីរពេទ្យដែរ ទោះបីជាស្ថានភាពជំងឺរបស់ខ្ញុំធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះក៏ដោយ។ ប្រហែលជាខ្ញុំនឹងត្រូវស្លាប់នៅទីនេះហើយមើលទៅ...»។ កាលណាខ្ញុំគិតកាន់តែច្រើន ខ្ញុំកាន់តែពិបាកចិត្ត ហើយទឹកភ្នែកក៏ហូរចុះមក។ ខ្ញុំថែមទាំងបានគិតចង់បញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯង ដើម្បីបញ្ចប់រឿងគ្រប់យ៉ាងទៀតផង។ ប៉ុន្តែ ស្រាប់តែខ្ញុំនឹកឃើញថា អ្វីៗទាំងអស់គឺស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយខ្ញុំត្រូវតែពឹងផ្អែកលើព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំបានបន្តអំពាវនាវដល់ព្រះជាម្ចាស់ រួចក៏នឹកចាំពីទំនុកបរិសុទ្ធនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់មួយបទគឺ «ទីចាប់ផ្ដើមនៃជំងឺគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់»៖ «ចូរកុំបាក់ទឹកចិត្តនៅពេលមានជំងឺឡើយ ចូរបន្តស្វែងរកម្ដងហើយម្ដងទៀត និងចូរកុំបោះបង់ ហើយព្រះជាម្ចាស់នឹងស្រាយបំភ្លឺ និងបំភ្លឺដល់អ្នក។ តើសេចក្ដីជំនឿរបស់យ៉ូបមានលក្ខណៈដូចម្ដេច? ព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្ដា គឺជាគ្រូពេទ្យដ៏មានអំណាចគ្រប់យ៉ាង! ការរស់នៅក្នុងជំងឺគឺស្មើនឹងការឈឺ ប៉ុន្តែការរស់នៅក្នុងវិញ្ញាណគឺស្មើនឹងការមានសុខភាពល្អ» («ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ កាលពីដើមដំបូង» ជំពូកទី ៦ នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ នៅពេលដែលខ្ញុំបានសញ្ជឹងគិតលើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំក៏ពោរពេញទៅដោយកម្លាំង។ ពិតមែនហើយ ព្រះជាម្ចាស់មានគ្រប់ព្រះចេស្ដា ហើយលុះត្រាតែខ្ញុំមានសេចក្ដីជំនឿលើទ្រង់ទើប ខ្ញុំអាចមើលឃើញពីទង្វើរបស់ទ្រង់បាន។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងគ្រាដែលខ្ញុំកំពុងរងទុក្ខ ខ្ញុំបែរជាចង់បញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯងទៅវិញ ខ្ញុំគ្មានសេចក្ដីជំនឿពិតលើព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ហើយបានក្លាយជាត្លុកសើចចំអករបស់សាតាំង។ កម្ពស់ខាងវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំពិតជាតូចទាបណាស់។ សម្រាប់រយៈពេលពីរបីថ្ងៃបន្ទាប់មក ខ្ញុំតែងតែអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ ច្រៀងរហឹមៗនូវទំនុកបរិសុទ្ធ ហើយមានអារម្មណ៍ថាទទួលបានការលើកទឹកចិត្ត និងការរំជួលចិត្ត។ បន្តិចម្ដងៗ ការឈឺចាប់ដ៏ខ្លាំងដែលធ្វើទុក្ខរូបកាយខ្ញុំ ហាក់ដូចជាបានធូរស្រាល។ នៅថ្ងៃទីដប់ពីរ ទីបំផុត ខ្ញុំត្រូវបានគេនាំទៅមន្ទីរពេទ្យដើម្បីធ្វើការពិនិត្យបន្ថែម។ ដោយសារតែស្ថានភាពជំងឺរបស់ខ្ញុំមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរ ពួកគេបានរៀបចំឯកសារឱ្យខ្ញុំនៅក្រៅឃុំបណ្ដោះអាសន្នដើម្បីព្យាបាលជំងឺ។ មន្ត្រីដែលអមដំណើរខ្ញុំបានដាក់របាយការណ៍ក្លែងក្លាយ ដោយអះអាងថា ខ្ញុំបានធ្លាក់ពីលើកៅអីចាស់មួយ ពេលកំពុងមើលទូរទស្សន៍នៅក្នុងថ្នាក់រៀន។ ពេលខ្ញុំព្យាយាមបញ្ជាក់ថា តាមពិតខ្ញុំបានធ្លាក់ពេលកំពុងធ្វើការនៅរោងចក្រផលិតឥដ្ឋ មន្ត្រីនោះបានធ្វើមុខក្រញូវ ហើយនិយាយថា៖ «ឯងនឹងមិនបាននៅក្រៅឃុំដើម្បីព្យាបាលជំងឺទេ ប្រសិនបើឯងនៅតែចចេសនិយាយបែបនេះទៀត។ ឯងមានតែបន្តរងទុក្ខនៅក្នុងគុកប៉ុណ្ណោះ!» ខ្ញុំបារម្ភថា ប្រសិនបើខ្ញុំពន្យារពេលព្យាបាលយូរជាងនេះ ខ្ញុំនឹងពិការ ដូច្នេះ ខ្ញុំគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីចុះហត្ថលេខាលើរបាយការណ៍ក្លែងក្លាយនោះទេ។ បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ខ្ញុំបានទទួលការវះកាត់ ប៉ុន្តែដោយសារតែការព្យាបាលយឺតពេលយូរពេក ចុងក្រោយខ្ញុំក៏បានពិការជារៀងរហូត។

ពេលខ្ញុំមកដល់ផ្ទះពីមន្ទីរពេទ្យដំបូង ខ្ញុំបានត្រឹមតែដេកជាប់នឹងគ្រែ ហើយមិនអាចកម្រើកបាន ហើយខ្ញុំត្រូវពឹងផ្អែកលើភរិយាខ្ញុំដើម្បីបញ្ចុកបាយ និងថ្នាំខ្ញុំ។ ប្រហែលពីរអាទិត្យបន្ទាប់ពីត្រឡប់មកផ្ទះវិញ អនុលេខាគណបក្សឃុំបានមកផ្ទះរបស់យើង ហើយហុចក្រដាសពីរសន្លឹកមកឱ្យខ្ញុំ ដោយនិយាយយ៉ាងសោះកក្រោះថា៖ «សមាជិកភាពបក្សរបស់ឯងត្រូវបានលុបចោលហើយ ចុះហត្ថលេខានៅទីនេះមក»។ ខ្ញុំបានគិតក្នុងចិត្តថា៖ «ល្អ លុបចោលទៅ! ខ្ញុំពិតជាមិនចង់លះបង់ជីវិតរបស់ខ្ញុំសម្រាប់បក្សទៀតឡើយ!» គិតដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានចុះហត្ថលេខាលើឯកសារលុបចោលនោះយ៉ាងដាច់អហង្ការ។ ខ្ញុំបាននឹកគិតត្រឡប់ទៅដល់រយៈពេលជាងសាមសិបឆ្នាំដែលខ្ញុំធ្វើជាកម្មាភិបាលភូមិ។ ខ្ញុំបានសរសើរតម្កើងបក្ស និងលះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដោយស្មោះស្ម័គ្រ និងកេងប្រវញ្ចយកទ្រព្យសម្បត្តិដែលប្រជាជនរកបានដោយលំបាក តាមរយៈការបោកបញ្ឆោតគ្រប់ទម្រង់។ ខ្ញុំខិតខំធ្វើការខ្លាំងណាស់ រហូតដល់គ្មានពេលចាត់ចែងការងារស្រែចម្ការរបស់គ្រួសារខ្លួនឯង ហើយជាលទ្ធផល ភរិយារបស់ខ្ញុំត្រូវធ្វើការហួសកម្លាំងរហូតដល់ធ្លាក់ខ្លួនឈឺ។ កាលពីមុន ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា ក្នុងនាមជាសមាជិកបក្ស ខ្ញុំគួរតែស្មោះត្រង់នឹងបក្ស។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនបានជួបប្រទះនឹងការចាប់ខ្លួន ការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ ការបណ្ដេញចេញពីបក្ស និងការដកហូតតំណែងជាកម្មាភិបាលទេនោះ ខ្ញុំច្បាស់ជាបន្តលះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំមានសម្រាប់បក្សមិនខាន។ ទោះបីជាបានឆ្លងកាត់ការរងទុក្ខមួយចំនួន និងពិការជើងឆ្វេងក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំបានមើលធ្លុះនូវសារជាតិជាអារក្សដែលទាស់ទទឹងនឹងព្រះជាម្ចាស់របស់បក្សកុម្មុយនីស្តចិន ហើយលែងត្រូវបានពួកគេបំភាន់ ឬបោកបញ្ឆោតទៀតហើយ។ ខ្ញុំបានស្អប់ និងបោះបង់ចោលបក្សកុម្មុយនីស្តចិនអស់ពីដួងចិត្ត ហើយបានលះបង់ខ្លួនឯងទាំងស្រុងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។ ទាំងនេះសុទ្ធតែជាលទ្ធផលនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់! នៅយប់នោះ ពេលខ្ញុំប្រាប់ភរិយាខ្ញុំពីរាល់អ្វីដែលខ្ញុំបានដឹង និងរៀនសូត្រ ហើយគាត់បានឃើញពីរបៀបដែលខ្ញុំផ្លាស់ប្ដូរ គាត់ក៏សើច ហើយនិយាយថា៖ «កាលពីមុន បងចង់ដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ ហើយនៅតែស្មោះត្រង់នឹងបក្ស។ ឥឡូវនេះ ដោយសារតែបងលែងជាផ្នែកមួយនៃបក្សកុម្មុយនីស្តចិនទៀតហើយ យើងអាចលះបង់កម្លាំងកាយចិត្តទាំងអស់របស់យើងដើម្បីស្វែងរកសេចក្ដីពិត និងបំពេញភារកិច្ចរបស់យើងបានហើយ»។

ក្នុងអំឡុងពេលនោះ ភរិយារបស់ខ្ញុំត្រូវបង្ខំចិត្តរែកពន់បន្ទុកការងារផ្ទះទាំងអស់របស់យើង។ គាត់មានជំងឺក្រពះយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងររួចទៅហើយ ហើយឥឡូវនេះ លើសពីនេះទៅទៀត គាត់មានការទទួលខុសត្រូវបន្ថែមក្នុងការថែរក្សាខ្ញុំ និងធ្វើការងារផ្ទះទាំងអស់។ ជួនកាល គាត់ហត់នឿយយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ពេលគាត់លើកបាយមកឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំឃើញដៃរបស់គាត់ញ័រ។ វាពិតជាពិបាកចិត្តណាស់ដែលឃើញប្រពន្ធខ្ញុំបែបនោះ ហើយខ្ញុំតែងតែទប់ទឹកភ្នែកមិនបានឡើយ។ បួនខែក្រោយមក ជើងរបស់ខ្ញុំនៅតែមិនអាចកម្រើកបានទាល់តែសោះ ហើយខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមគិតថា តើខ្ញុំនឹងត្រូវពិការជារៀងរហូតឬយ៉ាងណា។ «ប្រសិនបើខ្ញុំពិតជាពិការមែន តើខ្ញុំនឹងបន្តរស់នៅយ៉ាងដូចម្ដេច? តើជីវិតរបស់ខ្ញុំមិនចាត់ទុកថាចប់ហើយទេឬ?» ខ្ញុំធ្លាប់ជាសសរទ្រូងនៃគ្រួសាររបស់យើង ប៉ុន្តែខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្សដែលលែងមានប្រយោជន៍អ្វីទាំងអស់ ហើយថែមទាំងត្រូវពឹងផ្អែកលើភរិយាខ្ញុំដើម្បីជួយក្នុងការចូលបន្ទប់ទឹកទៀតផង។ ខ្ញុំអាណិតភរិយាខ្ញុំណាស់ ហើយបានត្រឹមតែក្លាយជាបន្ទុកសម្រាប់គាត់ប៉ុណ្ណោះ គំនិតទាំងនេះបានជំរុញឱ្យខ្ញុំគិតចង់បញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯង។ ពេលភរិយាខ្ញុំមកបញ្ចុកបាយខ្ញុំ ខ្ញុំមិនចង់លេបវាទេ ដោយគិតថា ខ្ញុំសុខចិត្តអត់បាយរហូតដល់ស្លាប់។ នៅពេលដែលខ្ញុំធ្លាក់ទឹកចិត្តបំផុត ខ្ញុំបានអំពាវនាវដល់ព្រះជាម្ចាស់ម្ដងហើយម្ដងទៀតទាំងទឹកភ្នែក ហើយទូលថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ! ពេលនេះទូលបង្គំកំពុងរងទុក្ខយ៉ាងជូរចត់។ សូមទ្រង់បើកផ្លូវឱ្យទូលបង្គំផង សូមសង្គ្រោះទូលបង្គំផង...»។ បន្ទាប់ពីអធិស្ឋានរួច ខ្ញុំបាននឹកចាំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលមានខ្លឹមសារថា៖ «ក្នុងអំឡុងពេលនៃគ្រាចុងក្រោយទាំងនេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែធ្វើបន្ទាល់ថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។ មិនថាទុក្ខវេទនារបស់អ្នកធំធេងប៉ុនណាឡើយ អ្នកគួរតែដើររហូតដល់ទីបំផុត ទោះដង្ហើមចុងក្រោយ ក៏អ្នកត្រូវតែស្មោះត្រង់នឹងព្រះជាម្ចាស់ និងដាក់ខ្លួនអ្នករាល់គ្នាឱ្យនៅក្រោមការចាត់ចែងពីទ្រង់ដែរ ពោលគឺមានតែបែបនេះទេ ទើបជាការស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងពិតប្រាកដ ហើយមានតែបែបនេះទេ ទើបជាការធ្វើបន្ទាល់ដ៏រឹងមាំ និងលាន់កងរំពង» («មានតែតាមរយៈការឆ្លងកាត់ការល្បងលដ៏ឈឺចាប់ទេ ទើបអ្នកអាចដឹងអំពីភាពគួរឱ្យស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានសេចក្ដីជំនឿ និងកម្លាំងដល់ខ្ញុំ ហើយក៏បានធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្មាសអៀនយ៉ាងខ្លាំងផងដែរ។ ខ្ញុំចង់បញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯង បន្ទាប់ពីជួបប្រទះនឹងការរងទុក្ខតែបន្តិចបន្តួចសោះ តើនោះជាទីបន្ទាល់ប្រភេទអ្វីទៅ? ខ្ញុំបានគិតដល់ពេលដែលយ៉ូបប្រឈមមុខនឹងការល្បងលយ៉ាងធំធេង នៃការបាត់បង់កូនៗ និងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់គាត់ ហើយរូបកាយរបស់គាត់ពោរពេញទៅដោយដំបៅ គាត់នៅតែសរសើរតម្កើងព្រះនាមព្រះជាម្ចាស់ និងបានឈរជាទីបន្ទាល់ដ៏រុងរឿង ទោះបីជាគាត់រងទុក្ខយ៉ាងខ្លាំងក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបែរជាក្លាយជាអវិជ្ជមានទៅវិញ បន្ទាប់ពីជួបប្រទះនឹងការរងទុក្ខពីជំងឺមួយចំនួន។ ខ្ញុំមិនបានស្វែងរកបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំចង់ត្រឹមតែបញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនបានបំភ្លឺខ្ញុំទាន់ពេលវេលាទេនោះ ខ្ញុំច្បាស់ជាធ្លាក់ចូលក្នុងឧបាយកលរបស់សាតាំងមិនខាន។ ពេលគិតដល់ចំណុចនេះ បំណងដែលចង់បញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯងក៏បានរសាយបាត់ទៅ ហើយខ្ញុំបានតាំងចិត្តថាត្រូវដើរតាមព្រះជាម្ចាស់រហូតដល់ដង្ហើមចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ និងធ្វើបន្ទាល់ថ្វាយទ្រង់! មួយខែក្រោយមក ស្រាប់តែខ្ញុំអាចលើកជើងឆ្វេងរបស់ខ្ញុំបានម្ដងទៀត។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្ត និងរំភើបយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ទឹកភ្នែកហូរចុះមក ហើយខ្ញុំបានអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ឥតឈប់ឈរ។ ក្រោយមក ខ្ញុំក៏អាចដើរបានវិញបន្តិចម្ដងៗ។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានដល់សោះថា ខ្ញុំនឹងអាចក្រោកឈរបានម្ដងទៀតឡើយ។ ទាំងអស់នេះពិតជាដោយសារព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់មែន!

នៅក្នុងឆ្នាំ 2008 ក្រោមស្លាក «រក្សាស្ថិរភាពសង្គមដើម្បីត្រៀមសម្រាប់កីឡាអូឡាំពិកនៅទីក្រុងប៉េកាំង» បក្សកុម្មុយនីស្តចិនបានចាប់ផ្ដើមបង្ក្រាបពួកជំនុំ និងចាប់ខ្លួនបងប្អូនប្រុសស្រីណាដែលធ្លាប់មានប្រវត្តិជាប់ទោសពីមុនមក។ មួយថ្ងៃមុនការប្រកួតកីឡាអូឡាំពិក មន្ត្រីពីរនាក់មកពីជំរុំពលកម្មបានមកផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ហើយប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំមិនទាន់បានបំពេញបែបបទចេញពីជំរុំពលកម្មទេ ហើយត្រូវទៅជាមួយពួកគេដើម្បីរៀបចំឯកសារដែលពាក់ព័ន្ធ។ ពួកគេប្រាប់ខ្ញុំថា ដំណើរការទាំងមូលនឹងមិនចំណាយពេលលើសពីបីថ្ងៃឡើយ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ជឿពួកគេ ហើយយល់ព្រមទៅជាមួយពួកគេ។ នឹកស្មានមិនដល់សោះថា រយៈពេលដែលគិតថាត្រឹមតែបីថ្ងៃសោះ បែរជាក្លាយទៅជាការឃុំខ្លួនរយៈពេលបួនខែទៅវិញ។ ក្នុងអំឡុងពេលឃុំខ្លួន មន្ត្រីទាំងនោះបានបង្ខំខ្ញុំ ឱ្យធ្វើការងារប្រើកម្លាំងពលកម្ម 12 ម៉ោងជារៀងរាល់ថ្ងៃ នៅក្នុងរោងចក្រដ៏ងងឹតស្លុបមួយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំបំពេញការងារមិនទាន់ពេលវេលាទេ ខ្ញុំនឹងត្រូវគេដាក់ទោស។ ដោយសារតែរបួសជើងឆ្វេងរបស់ខ្ញុំមិនទាន់ជាសះស្បើយ ខ្ញុំអាចអង្គុយបានតែប្រហែល 20 នាទីប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយលើក រួចក៏ត្រូវក្រោកឈរ បើមិនដូច្នេះទេ ចរន្តឈាមរត់ក្នុងជើងរបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវស្ទះ។ ខ្ញុំត្រូវផ្លាស់ប្ដូរឥរិយាបថជានិច្ច ដើម្បីកាត់បន្ថយការឈឺចាប់។ ម្យ៉ាងទៀត ដោយសារតែខ្ញុំត្រូវធ្វើការច្រើនម៉ោងនៅក្នុងបរិស្ថានងងឹតស្លុបនោះ ភ្នែករបស់ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមចុះខ្សោយយ៉ាងខ្លាំង។ បួនខែក្រោយមក ហើយទាល់តែកូនស្រីរបស់ខ្ញុំរត់ការគ្រប់ច្រកល្ហក ទើបទីបំផុតខ្ញុំត្រូវបានគេដោះលែង និងអនុញ្ញាតឱ្យត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ ពេលខ្ញុំត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញ មន្ត្រីម្នាក់បានមកផ្ទះរបស់យើង ហើយនិយាយគម្រាមថា៖ «យើងកំពុងតាមដានឯងយ៉ាងដិតដល់។ ប្រសិនបើយើងដឹងថា ឯងអនុវត្តសេចក្ដីជំនឿម្តងទៀត ឯងនឹងត្រូវបានចាប់ខ្លួន និងត្រូវកាត់ទោសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរមិនខាន!» ខ្ញុំបានគិតក្នុងចិត្តថា៖ «ពួកអារក្សដ៏ចង្រៃអើយ។ ពួកឯងអាចគ្រប់គ្រងរូបកាយរបស់ខ្ញុំបាន ប៉ុន្តែពួកឯងមិនអាចគ្រប់គ្រងដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំបានឡើយ។ ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវគេចាប់ខ្លួនម្ដងទៀតក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែបន្តជឿលើព្រះជាម្ចាស់ដែរ!»

ខ្ញុំបាននឹកគិតត្រឡប់ទៅវិញថា ទោះបីជាខ្ញុំបានធ្វើការយ៉ាងនឿយហត់ស្ទើរដាច់ខ្យល់សម្រាប់បក្សអស់រយៈពេលជាងពាក់កណ្ដាលជីវិតរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ពួកគេនៅតែធ្វើឱ្យខ្ញុំមានរបួសជាអចិន្ត្រៃយ៍ ហើយធ្វើឱ្យខ្ញុំចង់បញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯងជាច្រើនលើកច្រើនសារ។ ជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលបានប្រទានសេចក្ដីជំនឿ និងកម្លាំងដល់ខ្ញុំ ហើយបានសង្គ្រោះជីវិតខ្ញុំឱ្យរួចផុតពីមាត់ជ្រោះមរណៈម្ដងមួយជំហានៗ អនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំអាចវែកញែកពីសារជាតិដ៏អាក្រក់របស់នាគដ៏ធំមានសម្បុរក្រហម និងធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងយ៉ាងពិតប្រាកដថា ព្រះជាម្ចាស់គឺជាប្រភពនៃជីវិតរបស់មនុស្ស ហើយមានតែព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចធ្វើជាជីវិតរបស់មនុស្សបាន ហើយមានតែការជឿលើព្រះជាម្ចាស់ និងការដើរតាមទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ ទើបមានន័យបំផុត។ ដូចដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលយ៉ាងច្បាស់ថា៖ «អ្នកគឺជាភាវៈដែលព្រះបានបង្កើត ជាការពិតណាស់គឺអ្នកគួរតែថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ ហើយដេញតាមជីវិតមួយដែលមានន័យ។ បើអ្នកមិនថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ តែបែរជារស់នៅក្នុងសាច់ឈាមដ៏ស្មោកគ្រោករបស់អ្នកវិញ តើអ្នកមិនមែនជាសត្វតិរច្ឆានក្នុងសម្លៀកបំពាក់មនុស្សទេឬ? ដោយសារតែអ្នកជាមនុស្សម្នាក់ អ្នកគួរតែលះបង់ខ្លួនសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយស៊ូទ្រាំក្នុងគ្រប់ទុក្ខលំបាកចុះ! អ្នកគួរតែទទួលយកទាំងចិត្តរីករាយ និងប្រាកដជាក់ចំពោះទុក្ខលំបាកតិចតួចដែលអ្នកជួបនៅថ្ងៃនេះ ហើយរស់នៅក្នុងជីវិតដ៏មានន័យ ដូចជាយ៉ូប និងពេត្រុសចុះ។ នៅក្នុងពិភពលោកនេះ មនុស្សត្រូវពាក់សម្លៀកបំពាក់របស់អារក្ស បរិភោគអាហារពីអារក្ស ហើយធ្វើការ និងបម្រើនៅក្រោមមេដៃរបស់អារក្ស ពោលគឺត្រូវបានជាន់ឈ្លីទាំងស្រុងនៅក្នុងសេចក្តីស្មោកគ្រោករបស់វា។ បើអ្នកមិនយល់អំពីអត្ថន័យនៃជីវិត ឬក៏ទទួលបានផ្លូវពិតទេ តើការរស់នៅបែបនេះមានភាពសំខាន់អ្វីទៅ? អ្នករាល់គ្នាគឺជាមនុស្សដែលដេញតាមផ្លូវដ៏ត្រឹមត្រូវ ជាអ្នកដែលស្វែងរកការធ្វើឱ្យប្រសើរឡើង។ អ្នករាល់គ្នាជាមនុស្សដែលត្រូវរះត្រដែតឡើងនៅក្នុងប្រជាជាតិនៃនាគដ៏ធំមានសម្បុរក្រហម ជាអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់ហៅថាជាមនុស្សសុចរិត។ តើនេះមិនមែនជាជីវិតដ៏មានអត្ថន័យបំផុតទេឬ?» («ការអនុវត្ត (២)» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។