អស់អ្នកដែលមិនបានរៀន ហើយនៅតែល្ងង់ខ្លៅ៖ តើពួកគេមិនមែនជាសត្វទេឬ?

នៅពេលឯងដើរតាមផ្លូវថ្ងៃនេះ តើការស្វះស្វែងរកបែបណាដែលសមស្របបំផុត? ក្នុងការស្វះស្វែងរករបស់ឯង តើឯងគួរមើលឃើញខ្លួនឯងថាជាមនុស្សប្រភេទណា? ឯងគប្បីដឹងអំពីវិធីដែលឯងគួរដោះស្រាយទាក់ទងនឹងអ្វីដែលកើតមានចំពោះឯងនៅថ្ងៃនេះ ដូចជាការល្បងល ឬការលំបាក ឬការវាញផ្ចាលដោយគ្មានមេត្តា និងការដាក់បណ្តាសា។ ប្រឈមមុខនឹងរឿងទាំងអស់នេះ ឯងគប្បីឆ្លុះបញ្ចាំងដោយយកចិត្តទុកដាក់លើការទាំងនោះក្នុងគ្រប់ករណីទាំងអស់។ ហេតុអ្វីអញមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ? អញមានព្រះបន្ទូលអំពីការនោះ ពីព្រោះរឿងដែលកើតឡើងចំពោះឯងនៅថ្ងៃនេះ គឺជាការល្បងលរយៈពេលខ្លី ដែលកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត។ ប្រហែលជាតាមគំនិតរបស់ឯង ការទាំងនោះមិនត្រូវការខាងឯវិញ្ញាណទេ ដូច្នេះហើយឯងទុកអ្វីៗឲ្យរសាត់តាមធម្មជាតិរបស់វា ហើយមិនបានចាត់ទុកវាជាទ្រព្យដ៏មានតម្លៃក្នុងការស្វះស្វែងរករកភាពលូតលាស់នោះឡើយ។ ឯងជាមនុស្សមិនចេះគិតពិចារណានោះទេ! ឯងថែមទាំងចាត់ទុកទ្រព្យដ៏មានតម្លៃនេះ ដូចជាពពកអណ្តែតនៅចំពោះភ្នែករបស់ឯង ហើយឯងមិនឲ្យតម្លៃនូវការបក់បោកខ្លាំងទាំងនេះ ដែលបានបក់បោកម្តងហើយម្តងទៀត—ជាការបក់បោកដែលមានរយៈពេលខ្លី ហើយដែលហាក់ដូចជាមិនធ្ងន់ធ្ងរទេសម្រាប់ឯង—ប៉ុន្តែបែរជាព្រងើយកន្ដើយចំពោះការទាំងនោះ ដោយមិនដាក់ទុកក្នុងចិត្តនោះឡើយ ហើយចាត់ទុកវាគ្រាន់តែជាការបក់បោកចៃដន្យប៉ុណ្ណោះ។ ឯងគឺជាមនុស្សក្រអឺតក្រទម! ក្នុងការឈានដល់ការវាយប្រហារដ៏សាហាវទាំងនេះ ជាការវាយប្រហារស្រដៀងនឹងព្យុះ ដែលកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត គឺឯងបង្ហាញតែភាពមិនយកចិត្តទុកដាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ពេលខ្លះឯងថែមទាំងទៅយ៉ាងឆ្ងាយ គ្រាន់តែដើម្បីបញ្ចេញនូវស្នាមញញឹមដែលមិនចេញពីចិត្តប៉ុណ្ណោះ ដោយបង្ហាញពីភាពផ្សេងគ្នាទាំងស្រុង—ដ្បិតឯងមិនដែលធ្លាប់គិតសោះពីខ្លួនឯងពីមូលហេតុដែលឯងបន្តរងនូវ «សំណាងអាក្រក់» បែបនោះឡើយ។ តើអាចទេថា អញអយុត្តិធម៍ខ្លាំងចំពោះមនុស្ស? តើអញយកការនោះ ធ្វើជាកិច្ចការរបស់អញ ដើម្បីរកកំហុសឯងឬ? ទោះបីបញ្ហាទាក់ទងនឹងចិត្តគំនិតរបស់ឯង អាចមិនធ្ងន់ធ្ងរដូចអ្វីដែលអញបានពណ៌នាក៏ដោយ តែតាមរយៈការបង្ហាញចេញនូវភាពស្ងប់ពីខាងក្រៅរបស់ឯង ឯងបានលាបពណ៌រូបភាពដ៏ល្អឥតខ្ចោះអំពីពិភពខាងក្នុងរបស់ឯង តាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ។ អញមិនចាំបាច់ប្រាប់ឯងថា រឿងតែមួយគត់ដែលបានលាក់នៅក្នុងជម្រៅនៃដួងចិត្តរបស់ឯង គឺសំដីទ្រគោះគ្រោតគ្រាត និងភាពសោកសៅរបស់ឯង ដែលអ្នកដទៃមិនអាចយល់បាន។ ឯងដែលត្រូវបណ្តាសាអើយ ដោយសារតែឯងមានអារម្មណ៍ថាអយុត្តិធម៌ណាស់ដែលបានរងទុក្ខពីការល្បងលបែបនេះ ហើយដោយសារតែការល្បងលទាំងនេះធ្វើឲ្យឯងមានអារម្មណ៍ថាពិភពលោកទទួលរងនូវវិនាសកម្ម នោះឯងពោរពេញទៅដោយភាពស្រងេះស្រងោច។ លើសពីការមើលលើការស្ដីបន្ទោសម្តងហើយម្តងទៀត និងទង្វើនៃការប្រៀនប្រដៅថាជាការការពារដ៏ល្អបំផុត សម្រាប់ឯងមើលឃើញថា ការទាំងនោះដូចជាការបង្កបញ្ហានៅស្ថានសួគ៌ ឬក៏ជាការដាក់ទោសទៅចំពោះឯងវិញ។ ឯងគឺជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅណាស់! ឯងបានកំណត់ដោយគ្មានប្រណីនូវពេលវេលាល្អៗ នៅក្នុងភាពងងឹត។ ពីមួយពេលទៅមួយពេល ឯងចាត់ទុកការល្បងលដ៏អស្ចារ្យ និងកិច្ចការប្រៀនប្រដៅ ថាជាការវាយប្រហារពីសត្រូវរបស់ឯងទៅវិញ។ ឯងមិនដឹងពីរបៀបសម្របខ្លួនទៅនឹងបរិស្ថានរបស់ឯងទេ ហើយឯងក៏មិនមានឆន្ទៈក្នុងការធ្វើដូច្នេះដែរ ដ្បិតឯងមិនចង់ទទួលបានអ្វីពីការធ្វើដដែលៗនេះទេ— ហើយចំពោះឯងដែលឃោរឃៅ—គឺទទួលការវាយផ្ចាល។ ឯងមិនព្យាយាមស្វែងរក ឬក៏រុករកទេ ហើយបានត្រឹមតែបណ្ដោយខ្លួនឯងទៅតាមជោគវាសនារបស់ឯង ទៅកន្លែងណាដែលជោគវាសនានាំឯងទៅ។ ឯងអាចនឹងគិតថាកិច្ចដ៏សាហាវនៃការវាយផ្ចាល មិនបានផ្ចាស់ប្ដូរដួងចិត្តឯងនោះទេ ហើយក៏មិនបានគ្រប់គ្រងលើដួងចិត្តរបស់ឯងដែរ តែផ្ទុយទៅវិញ កិច្ទទាំងនោះចាក់ចូលក្នុងដួងចិត្តឯង។ ឯងមើលឃើញ «ការវាញផ្ចាលយ៉ាងឃោរឃៅ» នេះថាគ្រាន់តែជា សត្រូវនៅក្នុងជីវិតរបស់ឯងប៉ុណ្ណោះ ហេតុដូច្នេះហើយ ឯងមិនទទួលបានអ្វីសោះ។ ឯងគឺជាមនុស្សសុចរិតណាស់! ឯងកម្រនឹងជឿថា ឯងរងទុក្ខនឹងការល្បងលដូចនេះ គឺដោយសារការមើលងាយរបស់ឯងទេ តែផ្ទុយទៅវិញ ឯងចាត់ទុកខ្លួនឯងថាមានភាពអកុសល ហើយលើសពីនេះទៅទៀត ឯងនិយាយថាអញតែងតែចាប់កំហុសឯងជានិច្ច។ ហើយឥឡូវនេះ អ្វីៗបានមកដល់ដំណាក់នេះ តើឯងពិតជាដឹងនូវអ្វីដែលអញព្រះបន្ទូល និងធ្វើបានប៉ុនណា? ចូរកុំគិតថាឯងជាមនុស្សមានភាពអស្ចារ្យពីធម្មជាតិ ដោយគ្រាន់តែទាបជាងមេឃ តែខ្ពស់ជាងផែនដីឆ្ងាយនោះឡើយ។ ឯងគឺនៅឆ្ងាយពីភាពឆ្លាតវៃជាងអ្នកដទៃទៀត— ហើយក៏អាចនិយាយបានថា ឯងមានភាពល្ងង់ខ្លៅជាងអ្នកនៅលើផែនដីដែលប្រកាន់ខ្ជាប់នូវហេតុផលផងដែរ ដ្បិតឯងគិតពីខ្លួនឯងខ្ពស់ពេក ហើយមិនដែលមានអារម្មណ៍ថាអន់ជាងគេទេ គឺដូចជាឯងអាចមើលឃើញតាមរយៈសកម្មភាពរបស់អញបានយ៉ាងល្អិតល្អន់អញ្ចឹង។ តាមពិត ឯងគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលខ្វះហេតុផលជាមូលដ្ឋាន ពីព្រោះឯងមិនដឹងថាអញមានព្រះហឫទ័យធ្វើអ្វីទេ ហើយឯងក៏មិនសូវដឹងអំពីអ្វីដែលអញកំពុងធ្វើនៅពេលនេះដែរ។ ដូច្នេះហើយ អញមានព្រះបន្ទូលថា ឯងគឺមិនស្មើនឹងកសិករចាស់ជរាម្នាក់ដែលកំពុងនឿយហត់នៅលើដី ដែលជាកសិករដែលមានការយលដឹងទាបអំពីជីវិតមនុស្ស តែគាត់ពឹងផ្អែកទាំងស្រុងលើព្រះពរពីស្ថានសួគ៌ នៅពេលគាត់ដាំដុះលើដីទៅទៀត។ ឯងមិនទុកនូវគំនិតទីពីរសម្រាប់ជីវិតរបស់ឯងនោះទេ ឯងមិនដឹងអ្វីសោះអំពីកិត្តិនាម ហើយចំណេះដឹងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ឯងនៅតែមានតិចតួច។ ឯងគឺ «ខ្ពស់ជាងអ្វីៗទាំងអស់»! ជាការពិតហើយ អញបារម្ភចំពោះឯង ដែលចូលចិត្តហ៊ឺហាលេងខ្លួន ហើយជាក្មេងស្រីដ៏ស្រស់សោភាអើយ៖ តើឯងនឹងអាចទប់ទល់នឹងព្យុះដ៏ធំនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច? អ្នកដែលចូលចិត្តហ៊ឺហាលេងខ្លួនទាំងនេះ គឺព្រងើយកណ្តើយទាំងស្រុងទៅចំពោះស្ថានភាពលំបាកដែលពួកគេរកឃើញដោយខ្លួនឯង។ ចំពោះពួកគេ រឿងនេះហាក់ដូចជារឿងតូចតាច ដូច្នេះហើយពួកគេមិនគិតអ្វីទាំងអស់អំពីការនេះ ហើយក៏មិនមានអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន ឬគិតថាខ្លួនឯងទាបនោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបន្តដូចពីមុន ដោយរីករាយតាមចិត្តដោយមិនខ្វល់ពីអ្នកដទៃ។ «មនុស្សបែបកត់ចំណាំ» ទាំងនេះ ជាអ្នកដែលមិនរៀន ហើយនៅតែជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅ គឺមិនដឹងថាហេតុដូចម្ដេចបានជាអញមានបន្ទូលពីរឿងនេះទៅចំពោះគេនោះទេ។ មុខរបស់ពួកគេពោរពេញទៅដោយការរំខាន ពួកគេគ្រាន់តែធ្វើការត្រួតពិនិត្យបែបធម្មតា ហើយបន្ទាប់មក បន្តទៅមុខដោយមិនផ្លាស់ប្តូរនូវវិធីអាក្រក់របស់ពួកគេនោះទេ។ នៅពេលដែលពួកគេចាកចេញពីអញ ពួកគេចាប់ផ្តើមវីវក់នៅលើផែនដី ព្រមទាំងក្រអឺតក្រទម និងបោកប្រាស់ម្តងទៀត។ តើទឹកមុខរបស់ឯងមានការផ្លាស់ប្តូរបានឆាប់រហ័សយ៉ាងដូចម្តេចទៅ។ ដូច្នេះជាថ្មីម្តងទៀត ឯងកំពុងព្យាយាមបញ្ឆោតអញតាមរបៀបនេះ—ពិតជាអង់អាចមែន! ក្មេងស្រីដ៏ស្រស់សោភាទាំងនោះ រឹតតែគួរឲ្យអស់សំណើចទៅទៀត។ ពេលឮព្រះបន្ទូលបន្ទាន់របស់អញ ហើយឃើញស្ថានភាពដ៏លំបាកដែលពួកគេកំពុងជួបប្រទះនោះ ទឹកភ្នែកហូរចេញមកលើមុខគេដោយឯកឯង រាងកាយរបស់ពួកគេរមួលចុះឡើង ហើយពួកគេហាក់ដូចជាកំពុងបង្កើតឈុតឆាក—ពិតជាគួរឲ្យក្ដៅក្រហាយមែន! ដោយដឹងពីកម្ពស់របស់ខ្លួនពួកគេផ្ទាល់ ពួកគេទំលាក់ខ្លួននៅលើគ្រែរបស់ពួកគេ ហើយដេកនៅទីនោះ ដោយយំមិនឈប់ ស្ទើរតែដូចជាពួកគេកំពុងដង្ហក់ចុងក្រោយ។ ហើយនៅពេលដែលព្រះបន្ទូលទាំងនេះបានបើកសម្ដែងដល់ពួកគេ អំពីភាពជាកូន និងភាពបន្ទាបខ្លួនរបស់ពួកគេ នោះពួកគេក្រោយមកបានធ្លាក់ចុះដោយភាពអវិជ្ជមាន ដោយសារតែពន្លឺបានបាត់ចេញពីភ្នែករបស់ពួកគេ ហើយមិនត្អូញត្អែរអំពីអញ ក៏មិនស្អប់អញដែរ ពួកគេទៅជានៅស្ងៀមទាំងស្រុង នៅក្នុងភាពអកម្មរបស់ពួកគេ ហើយដូចគ្នាដែរ ពួកគេខកខានមិនបានរៀន ហើយនៅតែល្ងង់។ បន្ទាប់ពីចាកចេញពីអញ ពួកគេបានរប៉ិលរប៉ូច និងលេងសើច ហើយសម្លេងសើចចំអករបស់ពួកគេគឺដូចជារឿង«ម្ចាស់ក្សត្រីកណ្តឹងប្រាក់» អញ្ចឹង។ ពួកគេមានភាពផុយស្រួយ និងខ្វះសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះខ្លួនឯងខ្លាំងណាស់! ឯងទាំងអស់គ្នា ដែលជាមនុស្សបដិសេដ—`ឯងជាមនុស្សដែលខ្វះនូវភាពជាមនុស្ស! ឯងមិនដឹងពីរបៀបស្រឡាញ់ខ្លួនឯង ឬរបៀបការពារខ្លួនឯង ឯងគ្មានញ្ញាណ ឯងមិនស្វែងរកផ្លូវពិត ឯងមិនស្រឡាញ់ពន្លឺពិត ហើយអ្វីដែលលើសពីនេះ ឯងក៏មិនដឹងពីរបៀបស្រឡាញ់ខ្លួនឯងរាល់គ្នាដែរ។ ចំពោះការបង្រៀនដែលអញបានប្រទានឲ្យឯងម្តងហើយម្តងទៀត ឯងរាល់គ្នាបានដាក់វាចោលទៅខាងក្រោយនៃគំនិតរបស់ឯង ថែមទាំងចាត់ទុកការបង្រៀនទៅនឹងល្បែលេង ដើម្បីបញ្ឆោតនូវភាពខ្ជិលច្រអូសរបស់ឯងរាល់គ្នា។ ការទាំងអស់នេះ ឯងរាល់គ្នាតែងតែចាត់ទុកថាជាពន្លឺនៃ «វត្ថុស័ក្ដិសិទ្ធ» ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ឯង។ ពេលសាតាំងចោទប្រកាន់ឯង ឯងអធិដ្ឋាន។ នៅពេលមានភាពអវិជ្ជមាន ឯងដេកលក់ស្ដប់ស្កល់។ ពេលសប្បាយចិត្ត ឯងរត់ចុះឡើង ពេលអញស្តីបន្ទោសឯង ឯងលុតក្រាបដោយគោរព។ ហើយបន្ទាប់មក ដរាបណាឯងចាកចេញពីព្រះវត្តមានរបស់អញ នោះឯងនឹងសើចសប្បាយនឹងការអាក្រក់បស់ឯង។ ឯងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងខ្ពស់ជាងអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែឯងមិនដែលឃើញខ្លួនឯងថាជាមនុស្សដែលក្រអឺតក្រទមខ្លាំងបំផុត ហើយមានភាពក្រអឺតក្រទម ដោយភាពពេញចិត្ត និងភាពឆ្មើងឆ្មៃ លើសពីពាក្យសម្ដីទៅទៀត។ តើ «សុភាពបុរសវ័យក្មេង» «សុភាពនារីវ័យក្មេង»,"អ្នកមានវណ្ណៈខ្ពស់ជាបុរស", "អ្នកមានវណ្ណៈខ្ពស់ជានារី" ដែលជាអ្នកមិនរៀន និងនៅតែមានភាពល្ងង់ខ្លៅ តើបានចាត់ទុកព្រះបន្ទូលរបស់អញជាកំណប់ទ្រព្យឬ? អញសួរឯងម្តងទៀត៖ តើឯងបានរៀនអ្វីខ្លះពីព្រះបន្ទូលរបស់អញ និងពីកិច្ចការរបស់អញអស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ? តើឯងមានជំនាញក្នុងការបោកប្រាស់ច្រើនជាងមុនឬទេ? ឬមានភាពស្មុគស្មាញកាន់តែច្រើននៅក្នុងសាច់ឈាមរបស់ឯង? ឬការមិនគោរពជាងមុននៅក្នុងអាកប្បកិរិយារបស់ឯងចំពោះអញ? អញសូមប្រាប់ឯងត្រង់៖ អញបានធ្វើកិច្ចការទាំងអស់នេះ ដើម្បីឲ្យឯងមានភាពក្លាហានជាងមុន ដែលឯងពីមុនធ្លាប់មានភាពក្លាហានដូចជាសត្វកណ្តុរ។ ការភ័យញ័រដែលឯងមានចំពោះអញ កាន់តែមានតិចទៅពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ដ្បិតអញមានមេត្តាករុណាខ្លាំងណាស់ ហើយអញមិនដែលដាក់ទណ្ឌកម្មលើសាច់ឈាមឯងដោយអំពើហិង្សានោះទេ។ ប្រហែលជាដូចដែលឯងបានឃើញការនេះ អញគ្រាន់តែមានព្រះបន្ទូលបែបគំរោះគំរើយ— ប៉ុន្តែមានជាច្រើនជាករណីដែលអញបង្ហាញដល់ឯងនូវព្រះភក្រ្ដញញឹម ហើយអញស្ទើរតែមិនដែលស្តីបន្ទោសឯង។ លើសពីនេះទៅទៀត អញតែងតែអភ័យទោសចំពោះភាពទន់ខ្សោយរបស់ឯងជានិច្ច ហើយវាគឺដោយសារតែការនេះ ដែលឯងប្រព្រឹត្តនឹងអញដូចជាពស់បានប្រព្រឹត្តនឹងអ្នកចំការចិត្តល្អនោះដែរ។ អញសូមកោតសរសើរដល់កម្រិតជំនាញដ៏ខ្លាំង និងប្រាជ្ញាវាងវៃនៅក្នុងអំណាចសង្កេតនៃពូជមនុស្ស! អញសូមប្រាប់សេចក្ដីពិតមួយដល់ឯង៖ ថ្ងៃនេះ មិនថាឯងមានចិត្តគោរពឬអត់ វាមិនសូវសំខាន់នោះទេ។ អញក៏មិនខ្វល់ខ្វាយ ហើយក៏មិនបារម្ភអំពីរឿងនោះដែរ។ ប៉ុន្តែអញក៏ត្រូវប្រាប់ឯងផងដែពីការនេះថា៖ ឯងដែលជា «មនុស្សមានទេពកោសល្យ» ជាអ្នកដែលមិនបានរៀន ហើយនៅតែល្ងង់ នៅទីបំផុតនឹងត្រូវបានបន្ទាបចុះ ដោយការកោតសរសើរពីខ្លួនឯង និងភាពឆ្លាតវៃតិចតួចរបស់ឯង—ឯងនឹងជាអ្នកដែលរងទុក្ខ ហើយត្រូវរងការវាយផ្ចាល។ អញនឹងមិនល្ងង់ខ្លៅក្នុងការរួមដំណើរជាមួយឯង នៅពេលដែលឯងបន្តរងទុក្ខក្នុងនរក ដ្បិតអញមិនមែនជាមនុស្សដូចឯងទេ។ កុំភ្លេចថា ឯងគឺជាមនុស្សដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង ដែលត្រូវបានដាក់បណ្តាសាដោយអញ ហើយក៏ត្រូវបានបង្រៀន និងបានការសង្រ្គោះដោយអញផងដែរ ហើយគ្មានអ្វីនៅក្នុងខ្លួនឯងដែលអញនឹងស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការចូលរួមជាមួយនោះឡើយ។ រាល់ពេលដែលអញធ្វើកិច្ចការរបស់អញ អញមិនដែលទទួលការរារាំងដោយមនុស្សណាម្នាក់ ព្រឹត្តិការកើតឡើង ឬវត្ថុណាមួយឡើយ។ អាកប្បកិរិយា និងទស្សនៈរបស់អញទាក់ទងនឹងមនុស្ស នៅតែដដែលជានិច្ច។ ជាពិសេស អញមិនបោះចោលឯងទេ ពីព្រោះឯងគឺជាផ្នែកបន្ថែមនៃការគ្រប់គ្រងរបស់អញ ហើយពិសេសលើសឆ្ងាយជាងអ្វីផ្សេងៗទៀត។ នេះគឺជាឱវាទរបស់អញចំពោះឯង៖ ឯងត្រូវតែចងចាំគ្រប់ពេលថា ឯងគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីជាសត្តនិកររបស់ព្រះនោះទេ! ទោះបីជាឯងអាចចែករំលែកនូវអត្ថិភាពរបស់ឯងជាមួយអញក៏ដោយ ក៏ឯងគប្បីស្គាល់អត្តសញ្ញាណផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ឯង។ ចូរកុំគិតអំពីខ្លួនឯងខ្ពស់ខ្លាំងពេក។ ទោះបីអញមិនស្តីបន្ទោសឯង ឬដោះស្រាយជាមួយឯងក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅតែស្វាគមន៍ឯងដោយព្រះភក្រ្ដញញឹម ហើយនេះមិនគ្រប់គ្រាន់ទេដែលបញ្ជាក់ថាឯងមានលក្ខណៈដូចអញនោះ។ ឯងគប្បីស្គាល់ខ្លួនឯងថាជាអ្នកដែលស្វែងរកសេចក្ដីពិត មិនមែនជាសេចក្ដីពិតស្វែងរកនូវសេចក្ដីពិតនោះទេ! ឯងត្រូវតែត្រៀមខ្លួនជានិច្ចដើម្បីផ្លាស់ប្តូរស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់អញ។ ឯងមិនអាចគេចផុតពីការនេះបានទេ។ អញដាស់តឿនឯងឲ្យព្យាយាម និងរៀនពីអ្វីមួយ ក្នុងកំឡុងពេលដ៏មានតម្លៃនេះ និងនៅពេលដែលឯងមានឱកាសដ៏កម្រនេះ។ កុំបំភាន់អញឡើយ ដ្បិតអញមិនត្រូវការឯងប្រើការលួងលោមដើម្បីល្បងល និងបញ្ឆោតអញនោះទេ។ នៅពេលដែលឯងស្វែងរកអញ វាមិនមែនសម្រាប់តែប្រយោជន៍អញទេ ប៉ុន្តែគឺសម្រាប់ឯងផ្ទាល់ខ្លួនទៅវិញទេ!

ខាង​ដើម៖ អត្តសញ្ញាណផ្ទាល់ខ្លួន​ និងតម្លៃរបស់មនុស្ស​៖ តើមានលក្ខណៈពិតដូចម្តេច?

បន្ទាប់៖ មនុស្សដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសក្នុងប្រទេសចិន មិនអាចតំណាងឲ្យកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលបានទេ

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

យកចិត្តទុកដាក់បន្ថែមលើតថភាព

មនុស្សគ្រប់រូបអាចក្លាយជាមនុស្សគ្រប់លក្ខណ៍ដោយសារព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះហើយ គ្រប់គ្នាគួរតែយល់ថា ការបម្រើព្រះបែបណាសមស្របបំផុតនឹងព្រះហឫទ័យទ្រង់។...

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿលើព្រះជាម្ចាស់ជាលើកដំបូង? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ