ទំនៀមទម្លាប់ (១)

កាលពីមុន មនុស្សបានឆ្លងកាត់នូវគម្លាត និងរឿងរ៉ាវមិនសមហេតុផលជាច្រើន។ ពួកគេមិនបានយល់ពីបទដ្ឋាន​នៃតម្រូវការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ ហេតុដូច្នេះ មានផ្នែកជាច្រើននៃការឆ្លងកាត់របស់មនុស្សបា​នប្រព្រឹត្តទៅដោយខុសបំណង។ អ្វីៗដែលព្រះជាម្ចាស់តម្រូវពីមនុស្សគឺ ឲ្យ​ពួកគេរស់នៅជាមនុស្សធម្មតាមួយរូប។ ឧទាហរណ៍ វាមិនមែនជារឿងអាក្រក់ទេ សម្រាប់មនុស្សដែលដើរតាមសម័យទំនើបនោះ ដូចជាទាក់ទងនឹងអាហារហូបចុក សម្លៀក​បំពាក់ ការស្លៀកពាក់ខោអាវក្រោះស៊េ ជាមួយនិងក្រវ៉ាត់ក ការរៀនអំពីសិល្បៈសម័យទំនើប ការរីករាយសប្បាយនឹង សិល្បៈវប្បធម៌ និងការកម្សាន្តផ្សេងៗនៅពេលទំនេររបស់ពួកគេ ។ល។ ពួកគេអាចថតរូបអនុស្សាវរីយ៍ខ្លះៗ ពួកគេអាចអាន និងទទួលបានចំណេះដឹងដែលមានប្រយោជន៍មួយចំនួន និងរស់នៅក្នុងបរិយាកាសសមរម្យមួយ។ ទាំងអស់នេះ គឺជាអ្វីដែលសាកសមនឹងជីវិតនៃមនុស្សជាតិធម្មតា តែផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សគិតថារឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះជាទីស្អប់ខ្ពើមនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយថែមទាំងរារាំងខ្លួនអ្នកក្នុងការធ្វើរឿងទាំងនេះទៀតផង។ ទំនៀមទម្លាប់របស់ពួកគេ គឺធ្វើទៅតាមក្បួនច្បាប់មួយចំនួន ដែលនាំទៅរកជីវិតដែលចាស់កំរិល ហួតហែង និងគ្មានន័យខ្លឹមសារទាំងស្រុង។ តាមពិត ព្រះជាម្ចាស់មិនដែលទាមទារឲ្យ​មនុស្សធ្វើអ្វីៗតាមរបៀបនេះទេ។ មនុស្សទាំងអស់ចង់កំណត់និស្ស័យខ្លួនអ្នក ដោយការអធិស្ឋានឥតឈប់ឈរនៅក្នុងវិញ្ញាណរបស់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យចូលទៅជិតព្រះជាម្ចាស់ ចិត្តគំនិតរបស់ពួកគេតែងគិតគូរឥតឈប់ឈរនូវអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់គាប់ព្រះហឫទ័យ ភ្នែករបស់ពួកគេតែងសង្កេតមើលរឿងនេះរឿងនោះជាដរាប ដោយការភ័យខ្លាច ក្រែងលោថា ការទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេជាមួយព្រះជាម្ចាស់ត្រូវដាច់ចេញពីគ្នា។ ទាំងអស់នេះ គឺជាការសន្និដ្ឋាន ដែលមនុស្សបានកំណត់ឡើងដោយខ្លួនអ្នក។ ពួកវាជាច្បាប់ទម្លាប់ ដែលមនុស្សបានកំណត់ឡើងសម្រាប់ខ្លួនអ្នកតែបុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើអ្នកមិនស្គាល់ពីនិស្ស័យ និងសារៈសំខាន់របស់ខ្លួនអ្នកទេនោះ ហើយបើអ្នកមិនយល់ពីកំរិតនៃរបៀបរបបដែលខ្លួនអ្នកអាចឈានដល់បានទេនោះ អ្នកនឹងគ្មានផ្លូវណាដើម្បីឲ្យ​ដឹងជាក់ថា តើខ្នាតតម្រាដែលព្រះជាម្ចាស់ចង់បានពីមនុស្សគឺជាអ្វីឡើយ ហើយមិនតែប៉ុណ្ណោះ អ្នកក៏នឹងមិនមានផ្លូវនៃការអនុវត្តមួយត្រឹមត្រូវផងដែរ។ ដោយសារ​តែអ្នកមិនអាចយល់ឲ្យបានច្បាស់ថា តើអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់តម្រូវ​ពីមនុស្ស ដូច្នេះហើយ ទើបចិត្តគំនិតរបស់អ្នកច្របូកច្របល់ អ្នកបញ្ជាឲ្យ​ខួរក្បាលរបស់អ្នក វិភាគពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យ​វង្វេងស្មារតីក្នុងការស្វែងរកវិធី​ដើម្បីទទួលបានការប៉ះពាល់ និងការបំភ្លឺដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ជាលទ្ធផល អ្នកបានអភិវឌ្ឍវិធីអនុវត្ត​មួយចំនួន ដែលអ្នកជឿថាវាសមរម្យសម្រាប់ខ្លួនអ្នក។ អ្នកខ្លួនឯង​មិនទាំងដឹងថា តើវាពិតជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់តម្រូវ​ពីមនុស្សមែនឬ​អត់​នោះ​ទេ គឺអ្នកធ្វើវាដោយមោទនភាពចំពោះការ​អនុវត្ត​ដែលអ្នកបានកំណត់ឡើងដោយខ្លួនអ្នកប៉ុណ្ណោះ ដោយមិនសូវជាយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំង ចំពោះលទ្ធផល ថាតើវាមានការខ្វែងគំនិត ឬកំហុសឆ្គងនៅក្នុងការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នកដែរទេ។ បើតាមរបៀបនេះ ទំនៀមទំទម្លាប់របស់អ្នក នៅខ្វះលក្ខណៈត្រឹមត្រូវ ហើយមិនមានគោលការណ៍ច្បាស់លាស់។ អ្វីដែលខ្វះខាតជាពិសេសនោះ គឺហេតុផល និងមនសិការរបស់មនុស្សធម្មតា ក៏ដូចជាការយល់ស្រប ពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយនិងការបញ្ជាក់អះអាងពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធផងដែរ។ ការដើរលើផ្លូវដែលខ្លួនឯង​រៀបចំ គឺជារឿងងាយស្រួលជាទីបំផុត។ ប្រភេទនៃទំនៀមទម្លាប់បែបនេះ គឺធ្វើឡើងទៅតាមច្បាប់ទម្លាប់ ឬដោយចេតនា ទទួលយកបន្ទុកបន្ថែមទៀតដើម្បីដាក់កំហិត និងគ្រប់គ្រងលើខ្លួនឯង​តែប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកគិតថាទំនៀមទម្លាប់របស់អ្នកចាប់ផ្តើមទៅហើយ ដោយមិនបានដឹងថាទំនៀមទម្លាប់ភាគច្រើនរបស់អ្នក ចំណុះទៅដោយដំណើរការ ឬការប្រតិបត្តិដែលឥតប្រយោជន៍ប៉ុណ្ណោះ។ មានមនុស្សជាច្រើន បានអនុវត្តបែបនេះអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដោយគ្មានការផ្លាស់ប្តូរនិស្ស័យរបស់ពួក គេគ្មានការយល់ដឹងថ្មី និងគ្មានការប្រតិបត្តិថ្មីទាល់តែសោះ។ ពួកគេនៅតែបន្តធ្វើកំហុសចាស់ដដែលដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយនៅតែឲ្យនិស្ស័យឃោរឃៅរបស់ខ្លួនបន្តសកម្មភាព ជាច្រើនលើកច្រើនសា ពួកគេប្រព្រឹត្តទង្វើមិនសមហេតុផល អមនុស្សធម៌ ថែមទាំងធ្វើឫកធ្វើពា ដែលធ្វើឲ្យ​មនុស្សងឿងឆ្ងល់ និងទាល់គំនិតទៀតផង។ តើមនុស្សនេះ យើងអាចនិយាយបានទេថា និស្ស័យរបស់ពួកគេ បានទទួលការផ្លាស់ប្តូរហើយ?

ឥឡូវនេះ ជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់បានចូលទៅក្នុង សម័យកាលនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ។ បើនិយាយឲ្យចំទៅមនុស្សលែង អធិស្ឋានច្រើនដូចកាលពីមុនហើយ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានបញ្ចេញឲ្យគេដឹងយ៉ាងច្បាស់លាស់នៅគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃសេចក្តីពិត និងរបៀបរបបនៃទំនៀមទម្លាប់ ហេតុដូច្នេះ មនុស្សលែងចាំបាច់ដើរស្វែងរក និងរាវរកទៀតហើយ។ នៅក្នុងជីវិតនៃយុគ​នៃនគរព្រះ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដឹកនាំផ្លូវមនុស្ស ហើយព្រះបន្ទូលជាជីវិតដែលធ្វើឲ្យអ្វីៗទាំងអស់បានភ្លឺច្បាស់នៅចំពោះភ្នែកគេ ត្បិតព្រះជាម្ចាស់បានដាក់អ្វីៗទាំងអស់ចេញមកយ៉ាងច្បាស់លាស់ ដើម្បី​កុំឲ្យមនុស្សវង្វេងចេញពីផ្លូវជីវិតរបស់ខ្លួន។ ទាក់ទងនឹងអាពាហ៍ពិពាហ៍ កិច្ចការខាងលោកីយ៍ ជីវិត ម្ហូបអាហារ សម្លៀកបំពាក់ និងទីជម្រក ការទំនាក់ទំនងរវាងបុគ្គល របៀបដែលមនុស្សអាចបម្រើ ដើម្បីគាប់បំណងព្រះហឬទ័យ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ របៀបដែលមនុស្សអាចលះបង់និស្ស័យសាច់ឈាមខ្លួន និងអ្វីៗផ្សេងទៀត។ល។ តើរឿងណាមួយក្នុងចំណោមរឿងទាំងអស់នេះ ដែលព្រះជាម្ចាស់មិនបានពន្យល់ប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា? តើអ្នកនៅតែចាំបាច់ត្រូវអធិស្ឋាន និងស្វែងរកដែរឬទេ? ពិតជាមិនចាំបាច់នោះទេ! ប្រសិនបើអ្នកនៅតែធ្វើរឿងទាំងនេះ អ្នកកំពុងធ្វើរឿងឥតប្រយោជន៍ហើយ។ វាគឺជាភាពល្ងង់ខ្លៅ និងល្ងីល្ងើ ព្រមទាំងមិនចាំបាច់ទាំងស្រុង! មានតែអ្នកដែលខ្វះសមត្ថភាព ហើយមិនអាចយល់ពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាមា្ចស់ប៉ុណ្ណោះ ទើបនៅអធិស្ឋានល្ងីលើ្ងឥតឈប់ឈរបែបនេះ។ គន្លឹះនៅក្នុងការអនុវត្តសេចក្តីពិត គឺនៅ​ត្រង់​ថាតើអ្នកមានការតាំងចិត្តដែរឬក៏អត់។ មនុស្សមួយចំនួន នៅចចេសចង់ធ្វើតាមចំណង់ចំណូលចិត្តខាងសាច់ឈាមនៅក្នុងសកម្មភាពរបស់ខ្លួន ទោះ​បី​ជា​ពួកគេដឹងថា វាមិនស៊ីគ្នាជាមួយនឹងសេចក្តីពិតក៏ដោយ។ ការនេះបានរារាំងការរីកចម្រើនផ្ទាល់ខ្លួននៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ ហើយសូម្បីតែក្រោយពីអធិស្ឋាន និងស្វែងរកក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែចង់ធ្វើសកម្មភាពទៅតាមសាច់ឈាមរបស់ពួកគេដដែល។ តាមរយៈការធ្វើបែបនេះ តើពួកគេមិនដឹងថា ពួកគេប្រព្រឹត្ដអំពើបាបទេឬអី? គឺដូចជាអស់អ្នកដែលលោភលន់ចំណង់ខាងសាច់ឈាម និងលុយកាក់ ហើយអ្នកដែលអធិស្ឋានដល់ព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «ឱ!ព្រះជាម្ចាស់អើយ តើព្រះអង្គសព្វព្រះហឬទ័យឲ្យទូលបង្គំលោភលន់ចំណង់ខាងសាច់ឈាម និងលោភចង់បានទ្រព្យសម្បត្ដិដែរទេ? តើនេះជាផ្លូវដែលព្រះអង្គសព្វព្រះហឬទ័យឲ្យទូលបង្គំរកលុយបានច្រើនដែរឬទេ?» តើនេះជារបៀបអធិស្ឋានសមរម្យដែរឬទេ? មនុស្សដែលធ្វើរឿងនេះដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ព្រះជាម្ចាស់មិនសព្វព្រះហឫទ័យនឹងកិច្ចការទាំងនេះទេ ហើយថាពួកគេគួរតែបោះបង់វាចោល ក៏ប៉ុន្តែអ្វីៗដែលមាននៅក្នុងចិត្តពួកគេត្រូវបានកំណត់រួចទៅហើយ ហើយនៅពេលពួកគេអធិស្ឋាន និងស្វែងរក នោះពួកគេព្យាយាមបង្ខំព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីអនុញ្ញាតឲ្យរឿងទាំងអស់នោះកើតឡើងតាមដែលគេចង់បាន។ នៅក្នុងចិត្តពួកគេ ពួកគេ កំពុងទាមទារឲ្យ​ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលឲ្យត្រូវនឹងរឿងនេះថែមទៀតផង នេះគេហៅថាការប្រឆាំងបះបោរ​។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ ក៏មានអ្នកខ្លះបាននាំបងប្អូនក្រុមជំនុំប្រុសស្រីរបស់គេឲ្យមកនៅខាងខ្លួន ព្រមទាំងរៀបចំនគរឯករាជ្យមួយឡើងសម្រាប់ខ្លួនឯង​ដែរ។ អ្នកដឹងច្បាស់ថា សកម្មភាពទាំងនេះប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់ ក៏ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកប្ដេជ្ញាធ្វើអ្វីមួយដូចនេះ អ្នកនៅតែបន្តស្វែងរក និងអធិស្ឋានដល់ព្រះជា​ម្ចាស់​ដោយស្ងប់ស្ងៀម និងមិនរុញរាឡើយ។ អ្នកពិតជាមិនខ្មាស់អៀន និងមានភាពក្លាហានណាស់ ចំពោះការចាកចេញពីអ្វីៗខាងលោកិយនេះ ដ្បិតរឿង​នេះត្រូវបានគេតំណាលជាយូរមកហើយ។ មានអ្នកខ្លះដឹងច្បាស់ថាព្រះជាម្ចាស់ស្អប់អ្វីៗក្នុងលោកីយ៍ ក៏ប៉ុន្តែតែនៅតែអធិស្ឋានដោយទូលថា៖ «ឱ ព្រះជាម្ចាស់អើយ! ទូលបង្គំដឹងថា ព្រះអង្គមិនសព្វព្រះហឬទ័យ​ឲ្យទូលបង្គំដេញតាមលោកិយនេះឡើយ ក៏ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យ​ព្រះនាមព្រះអង្គត្រូវអាម៉ាស ទូលបង្គំធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីឱ្យមនុស្សលោកិយអាចមើលឃើញសិរីល្អ​របស់ព្រះអង្គនៅក្នុងទូលបង្គំ។» តើនេះជាសេចក្ដីអធិស្ឋានប្រភេទណា? តើអ្នករាល់គ្នាអាចប្រាប់បានទេ? វាគឺជាការអធិស្ឋានដែលមានបំណងបង្ខំ និងដាក់សម្ពាធលើព្រះជាម្ចាស់។ តើអ្នកមិនមានអារម្មណ៍ខ្មាស់អៀនក្នុងការអធិស្ឋានតាមរបៀបនេះទេឬអី? មនុស្សដែលអធិស្ឋានតាមរបៀបនេះប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់ដោយចេតនា ហើយការអធិស្ឋានប្រភេទនេះ គឺជាទង្វើនៃភាពសង្ស័យ។ វា បង្ហាញនូវនិស្ស័យរបស់សាតាំយ៉ាងពិតប្រាកដ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺច្បាស់ដូចជាកែវមុក្តា ជាពិសេស ចំពោះអ្នកដែលប្រកាសពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ និស្ស័យរបស់ព្រះអង្គ និងរបៀបដែលព្រះអង្គប្រព្រឹត្ដចំពោះមនុស្សផ្សេងៗគ្នា។ ប្រ​សិន​បើ អ្នកមិនយល់ពីសេចក្តីពិតទេ អ្នកគួរតែអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឲ្យ​បានច្រើន លទ្ធផលនៃការធ្វើបែបនេះ ប្រសើរជាងការអធិស្ឋាន និងការស្វែងរកដោយងងឹតងងុលទៅទៀត។ មានករណីជាច្រើនទៀត ដែលការស្វែងរក និងការអធិស្ឋានត្រូវបានជំនួសដោយការអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឲ្យបានច្រើន និងការប្រកបគ្នា​នៅក្នុងសេចក្តីពិត។ ការធ្វើបែបនេះ គឺមានប្រយោជន៍ច្រើនណាស់​សម្រាប់ការរីកចម្រើន នៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នក។ ប្រសិនបើឥឡូវនេះ អ្នកនៅតែស្វែងរក ដោយការងើបភ្នែកឡើងទៅ​លើមេឃដដែល តើនេះមិនបង្ហាញថា អ្នកកំពុងតែជឿលើព្រះជា​ម្ចាស់​ដែលស្រពិច​ស្រពិល​ទេឬអី? កាលពីមុន អ្នកបានឃើញលទ្ធផលពីការស្វែងរក និងការ​អធិស្ឋានរបស់អ្នករួចហើយ គឺព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានផ្លាស់​ប្ដូរ​វិញ្ញាណរបស់អ្នក ដោយព្រោះតែនោះគឺជាយុគ​សម័យនៃព្រះគុណ។ អ្នកមិនអាចមើលឃើញព្រះជាម្ចាស់បានទេ ដូច្នេះអ្នកគ្មានជំរើសក្រៅពីការផ្តោតអារម្មណ៍អ្នក ហើយស្វែងរកព្រះអង្គតាមរបៀបនោះឡើយ។ ឥឡូវនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានយាងមកក្នុងចំណោមមនុស្ស ព្រះបន្ទូល បានត្រឡប់ជាសាច់ឈាម ហើយអ្នកអាចមើលឃើញព្រះអង្គបាន។ ដូច្នេះព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធលែងធ្វើកិច្ចការដូចពីមុនទៀតហើយ។ សម័យកាលត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ ហើយរបៀបដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធធ្វើការក៏បែបដូច្នេះដែរ។ ទោះបីជាមនុស្សប្រហែលជាមិនអធិស្ឋានច្រើនដូចដែលពួកគេធ្លាប់ធ្វើក៏ដោយ តែដោយព្រោះព្រះជាម្ចាស់គង់នៅលើផែនដី ឥឡូវនេះ មនុស្សមានឱកាសស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់បាន​។ មនុស្សជាតិបានឈានចូលដល់យុគ​សម័យនៃការ​ស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយជាធម្មតាពួកគេអាចចូលកាន់តែជិតព្រះជាម្ចាស់ដោយខ្លួនគេបាន៖ «ឱ! ព្រះជាម្ចាស់អើយ! ព្រះអង្គ ទ្រង់ពិតជាល្អណាស់ ហើយទូលបង្គំស្រឡាញ់ព្រះអង្គខ្លាំងណាស់!» ជាមួយនឹងពាក្យពេចន៍ដ៏ច្បាស់ និងសាមញ្ញបែបនេះ បានផ្តល់នូវសូរសៀងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដល់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សបាត់ទៅហើយ ការអធិស្ឋានបែបនេះ ត្រូវបានធ្វើឡើង តែដើម្បីជាប្រយោជន៍នៃសេចក្តីស្រឡាញ់កាន់តែជ្រាលជ្រៅរវាងមនុស្សនិងព្រះជាម្ចាស់តែប៉ុណ្ណោះ។ ពេលខ្លះអ្នកអាចឃើញខ្លួនឯង​កំពុងបង្ហាញការបះបោរមួយចំនួន ទាំងពោលថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ! ហេតុអ្វីបានជាទូលបង្គំអាក្រក់ម្ល៉េះ?» អ្នកទទួលអារម្មណ៍ជម្រុញយ៉ាងខ្លាំង ដូចជាកំពុងវាយខ្លួនឯង​ពីរបីដងអ៊ីចឹង ហើយទឹកភ្នែករបស់អ្នកក៏ស្រក់ចុះមក។ នៅពេលបែបនេះ អ្នកមានអារម្មណ៍សោកស្តាយ និងឈឺចាប់នៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក ក៏ប៉ុន្តែអ្នកមិនដឹងថា គួរបង្ហាញអារម្មណ៍ទាំងនេះតាមរបៀបណាឡើយ។ នេះគឺជាកិច្ចការបច្ចុប្បន្នរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ក៏ប៉ុន្តែ គឺមានតែអ្នកដែលស្វែងរកជីវិតប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចទទួលបានការបែបនេះ។ អ្នកមានអារម្មណ៍ថាព្រះជាម្ចាស់មានសេចក្តីស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំងចំ​ពោះអ្នក​ ហើយអ្នកមានអារម្មណ៍យ៉ាងពិសេស។ ទោះបីជាអ្នកមិនមានពាក្យអធិស្ឋានយ៉ាងច្បាស់ក៏ដោយ ក៏អ្នកនៅតែមានអារម្មណ៍ថា សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺមានជំរៅជ្រៅដូចជាមហាសមុទ្រអ៊ីចឹង។ គ្មានពាក្យសមរម្យណាមួយដើម្បីយកមកបង្ហាញពីស្ថានភាពនេះបានឡើយ ហើយជា​រឿយៗ នេះគឺជាកាលៈទេសៈមួយដែលកើតឡើងនៅខាងក្នុងវិញ្ញាណ។ ការអធិស្ឋាន និងការប្រកបគ្នាដែលមានគោលបំណងដើម្បីនាំ​នរណា​ម្នាក់​ឲ្យ​ចូលទៅកាន់តែជិតព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តរបស់​គេ​ បែបនេះគឺជារឿងធម្មតាទេ។

ទោះបីជាពេលវេលាដែលមនុស្សត្រូវរាវរក និងស្វែងរកនៅពេលនេះបានកន្លងហួសទៅហើយក៏ដោយ ក៏នោះមិនមានន័យថាពួកគេមិនចាំបាច់ត្រូវអធិស្ឋាន និងស្វែងរកទៀតនោះឡើយ ហើយវាក៏មិនមែនជាករណីដែលមនុស្សមិនចាំបាច់រង់ចាំព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យដឹងពីកិច្ចការដែលនឹងកើតឡើងនោះ​ដែរ ទាំងអស់នេះគឺជាការយល់ខុសស្រឡះរបស់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះជាម្ចាស់ បានយាងមកក្នុងចំណោមមនុស្ស ដើម្បីរស់នៅជាមួយពួកគេ ធ្វើជាពន្លឺ ជាជីវិត និងជាផ្លូវរបស់ពួកគេ។ នេះគឺជាសេចក្តីពិត​។ ជាការពិតណាស់ នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់យាងមកលើផែនដី ព្រះអង្គពិតជាបានប្រទានផ្លូវដល់មនុស្ស និងរបៀបរស់នៅដែលសមនឹងឋានៈរបស់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យពួកគេរីករាយជាមួយនឹងជីវិតនោះ ព្រះជាម្ចាស់មិនបានយាងមកបំបែកទំនៀមទម្លាប់នៃការអនុវត្តរបស់មនុស្សឡើយ។ មនុស្សលែងរស់នៅដោយការរាវរក និងស្វែងរកទៀតហើយ ដ្បិតទាំងនេះត្រូវបានជំនួសដោយការយាងមករបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅលើផែនដី ដើម្បីធ្វើកិច្ចការ និងថ្លែង​ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់។ ព្រះអង្គបានយាងមកដើម្បីដោះមនុស្សឲ្យមានសេរីភាពពីជីវិតខ្មៅងងឹត និងគ្មានរស្មី ទៅកាន់ជីវិតដែលពោរពេញទៅដោយពន្លឺវិញ។ កិច្ចការរបស់ព្រះអង្គ គឺចង្អុលបង្ហាញ មានបន្ទូលរំលឹកដាក់តឿន កែតម្រង់​ ពន្យល់បង្ហាញអ្វីទាំងអស់ឲ្យបានច្បាស់លាស់ ដើម្បីឲ្យ​មនុស្សអាចយកអ្វីៗទាំងនេះទៅប្រព្រឹត្តតាម ប្រៀបដូចដែលព្រះយេហូវ៉ា ដែលបានដឹកនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែល មានបន្ទូលប្រាប់ពួកគេ ពីរបៀបថ្វាយយញ្ញបូជា និងរបៀបសាងសង់ព្រះវិហារយ៉ាងដូច្នោះដែរ។ ហេតុដូច្នេះហើយ អ្នកមិនចាំបាច់រស់នៅក្នុងការស្វែងរកអស់ពីចិត្ត ដូចអ្នកធ្លាប់ធ្វើ បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូបានចាកចេញទៅនោះទេ។ តើអ្នករាល់គ្នាគួរតែចាប់អារម្មណ៍ទៅលើផ្លូវរបស់អ្នក តាមរយៈការងារផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អនាពេលខាងមុខដែរឬទេ? តើអ្នករាល់គ្នា គួរតែខំព្យាយាមស្វះស្វែង​ និងរិះរកបៀបរស់នៅឲ្យត្រឹមត្រូវមួយដែរឬទេ? តើអ្នករាល់គ្នាចាំបាច់ត្រូវតែស្វះស្វែងរករបៀបដែលអ្នកគួរបំពេញភារកិច្ចរបស់អ្នកដែរឬទេ? តើវាចាំបាច់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នាឬ​ទេ ដែល​ត្រូវ​លុតក្រាបខ្លួនឯង​ទៅលើដី ហើយ​ស្វែង​រក ដើម្បីឲ្យ​ដឹងថាអ្នក​រាល់​គ្នា​គួរធ្វើបន្ទាល់ដោយរបៀបណា? តើវាចាំបាច់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នាទេ ដែលត្រូវតម និងអធិស្ឋាន ដើម្បីដឹងពីរបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាគួរស្លៀកពាក់ ឬរស់នៅយ៉ាងដូចម្តេច? តើវាចាំបាច់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នាឬ​ទេ ដែលត្រូវអធិស្ឋានដោយឥតឈប់ឈរទៅ​កាន់​ព្រះជាម្ចាស់ដែល​គង់​នៅនគរស្ថានសួគ៌ ដើម្បី​ដឹងពីរបៀបដែលអ្នកគួរទទួលយកការយក​ឈ្នះ​ដោយព្រះជា​ម្ចាស់​យ៉ាងដូចម្តេច? តើវាចាំបាច់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នាឬទេ ដែលត្រូវអធិស្ឋានឥតឈប់ឈរទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ដើម្បីដឹងពីរបៀបដែលអ្នកគួរស្តាប់បង្គាប់តាមព្រះជាម្ចាស់? មានមនុស្សជាច្រើនក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ដែលនិយាយថាខ្លួនមិនអាចអនុវត្តបានដោយសារតែខ្លួនមិនយល់។ ជាធម្មតា នៅសព្វថ្ងៃនេះមនុស្សមិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ! មានព្រះបន្ទូលជាច្រើនដែលខ្ញុំបានថ្លែងជាយូរមកហើយ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនដែលយកចិត្តទុកដាក់ ក្នុងការអានវានោះទេ ដូច្នេះគ្មានអ្វីគួរឲ្យ​ឆ្ងល់ទេ ដែលអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងពីរបៀបអនុវត្តតាមនោះ។ ជាការពិតណាស់ នៅក្នុងសម័យកាលបច្ចុប្បន្ននេះ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅតែជំរុញមនុស្ស ដើម្បីឲ្យ​ពួកគេមានអារម្មណ៍រីករាយ ហើយព្រះអង្គ ទ្រង់គង់​នៅជាមួយពួកគេទាំងអស់គ្នា។ នេះគឺជាប្រភពនៃអារម្មណ៍ដ៏ពិសេស[ក] និងរីករាយ ដែលជារឿយៗកើតឡើងនៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នក។ ជួនកាល នៅថ្ងៃខ្លះ អ្នកទទួលអារម្មណ៍ថាព្រះជាម្ចាស់​ពិតជាគួរឲ្យ​ស្រឡាញ់ណាស់ ហើយអ្នកមិនអាចធ្វើអ្វីបានឡើយ គឺមានតែអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះអង្គថា៖ «ឱ! ព្រះជាម្ចាស់អើយ សេចក្ដី​ស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គពិតជាស្រស់ស្អាតណាស់ ហើយរូបអង្គរបស់ទ្រង់ គឺអស្ចារ្យណាស់។ ទូលបង្គំចង់ស្រឡាញ់ព្រះអង្គឲ្យ​កាន់តែជ្រាលជ្រៅជាងនេះទៅទៀត។ ទូលបង្គំសូមថ្វាយខ្លួនទូលបង្គំទាំងស្រុង ដើម្បីបំរើព្រះអង្គពេញមួយជីវិតទូលបង្គំ។ ទូលបង្គំសូមថ្វាយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដល់ព្រះអង្គ ដ្បិតអ្វីទាំងអស់ជារបស់ទ្រង់​ ដើម្បីឲ្យទូលបង្គំកាន់តែស្រឡាញ់ព្រះអង្គឡើង...។» នេះគឺជាអារម្មណ៍រីករាយដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានប្រទានដល់អ្នក។ វាមិនមែនជាការបំភ្លឺ ក៏មិន​មែន​ជាការស្រាយ​បំភ្លឺ​ដែរ តែវាជាបទពិសោធន៍នៃការផ្លាស់ប្តូរ។ បទពិសោធន៍ដែលស្រដៀងនឹងការនេះ មិនយូរមិនឆាប់នឹងកើតឡើងជាមិនខាន ដ្បិតមាន​ពេលខ្លះ នៅ​ពេលដែលអ្នកកំពុងធ្វើដំណើរទៅធ្វើការ អ្នកអធិស្ឋាន ហើយចូលទៅក្នុងព្រះវត្តមានរបស់​ព្រះជាម្ចាស់ ភ្លាមនោះអ្នកត្រូវបានផ្លាស់​ប្ដូរ​ទៅ​ដល់​ចំណុច​មួយ​ដែលធ្វើឲ្យអ្នកយំ លែងគ្រប់គ្រងលើខ្លួនឯង​បាន ហើយអ្នកនឹងអន្ទះសាចង់រកកន្លែងសមរម្យមួយដែលអ្នកអាចបង្ហាញពីអារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោលនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកទាំងអស់…។ ជា​ច្រើន​ដងនៅ​​ពេលដែលអ្នកនៅទីសាធារណៈ ហើយ​អ្នកទទួលអារម្មណ៍ថា អ្នករីករាយនឹងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ជាខ្លាំង ហើយ​ថា​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​ជា​របស់​អ្នកនោះ គឺគ្មាន​អ្វី​ក្រៅ​តែ​ពី​ជា​របស់​ធម្ម​តា​នោះ​ទេ ហើយអ្វីដែលរឹតតែពិសេសជាងនេះទៅទៀតនោះគឺថា អ្នកកំពុងរស់នៅក្នុងជីវិតដ៏មានន័យជាងអ្នកដទៃផ្សេងទៀត។ អ្នកនឹងដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាព្រះជាម្ចាស់បានលើកតម្កើងអ្នក ហើយនេះគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ធំធេងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះអ្នក។ នៅក្នុងជំរៅចិត្តដ៏ជ្រៅរបស់អ្នក អ្នកនឹងមានអារម្មណ៍ថា មានសេចក្ដីស្រឡាញ់មួយប្រភេទនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ ដែលមិនអាចបរិយាយ និងវាស់ស្ទង់បានសម្រាប់មនុស្ស ហើយ​ទោះ​បើអ្នកដឹងក៏ដោយ ក៏គ្មានវិធីណាដើម្បីពិពណ៌នាបានដែរ សេចក្តីស្រឡាញ់នេះ តែងតែផ្តល់ឲ្យ​អ្នកនូវគំនិតគិត​ ប៉ុន្តែធ្វើឲ្យ​អ្នកមិនអាចបង្ហាញបានទាំងស្រុងឡើយ។ ក្នុងពេលដូចនេះ អ្នកនឹងភ្លេចថា អ្នកមកពីកន្លែងណា ហើយអ្នកនឹងស្រែកហៅរកជំនួយថា៖ «ឱ! ព្រះជាម្ចាស់អើយ! ត្បិតគ្មាននរណាអាចវាស់ស្ទង់ព្រះអង្គបានឡើយ ទ្រង់គួរជាទី​ស្រ​ឡាញ់ណាស់!» រឿង​នេះនឹងធ្វើឲ្យ​មនុស្សមានការងឿងឆ្ងល់ ហើយរឿងទាំងអស់នេះកើតឡើងជាញឹកញាប់ណាស់។ អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ឆ្លងកាត់រឿងបែបនេះច្រើនដងមកហើយ។ នេះគឺជាជីវិតដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានប្រទានដល់អ្នកនៅថ្ងៃនេះ ហើយជាជីវិតដែលអ្នកគួរតែរស់នៅក្នុងពេលឥឡូវនេះដែរ។ នេះមិនមែនដើម្បីបញ្ឈប់អ្នកពីការរស់នៅក្នុងជីវិតនេះទេ តែផ្ទុយទៅវិញ គឺដើម្បីផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលអ្នករស់នៅវិញ។ វាជាអារម្មណ៍ដែលមិនអាចពិពណ៌នា ឬសម្តែងចេញ​បានទេ។ ហើយវាក៏ជាអារម្មណ៍ពិតមួយដែរសម្រាប់មនុស្ស ហើយជាងនេះទៅទៀត គឺជាកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ អ្នកប្រហែលជាយល់ពីចំណុច​នេះនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក ក៏ប៉ុន្តែអ្នកមិនដឹងថាត្រូវ​បង្ហាញវាយ៉ាង​ណា​ ឲ្យច្បាស់ទៅកាន់នរណាម្នាក់បានទាល់តែសោះ។ នេះមិនមែនដោយសារតែអ្នកមិនពូកែនិយាយ ឬដោយសារអ្នកនិយាយត្រដិតនោះទេ ក៏ប៉ុន្តែដោយសារតែវាជាអារម្មណ៍ម្យ៉ាងដែលមិនអាចពិពណ៌នាបានតាមរយៈពាក្យសំដី។ អ្នកត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យ​រីករាយនឹងការទាំងអស់នេះនៅថ្ងៃនេះ ហើយនេះគឺជាជីវិតដែលអ្នកគួរតែរស់នៅ។ ពិតណាស់ ទិដ្ឋភាពផ្សេងៗទៀតនៃជីវិតរបស់អ្នកគឺមិនបានបាត់បង់ទៅណាទេ គ្រាន់តែថាបទពិសោធន៏នៃការផ្លាស់ប្តូរមួយនេះ បានក្លាយជាសេចក្តីរីករាយនៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នក ហើយ​ការដែលធ្វើឲ្យអ្នកមានឆន្ទៈរីករាយនឹងមានបទពិសោធន៍បែបនេះ គឺមកពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ក៏ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវដឹងថា ការផ្លាស់ប្តូរតាមរបៀបនេះ មិនមែនកើតឡើងដើម្បី​ធ្វើឲ្យអ្នកប្រែពីសាច់ឈាម ទៅកាន់ស្ថានសួគ៌ជាន់​ទីបី ឬក៏ធ្វើដំណើរជុំវិញពិភពលោកនោះទេ។ តែផ្ទុយទៅវិញ អ្នកអាចទទួលអារម្មណ៍ និងភ្លក់សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលអ្នករីករាយថ្ងៃនេះ ព្រមទាំងទទួលយកបទពិសោធន៍នៃកិច្ចការដ៏សំខាន់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ក៏ដូចជាស្គាល់ខ្លួនឯង​ឡើងវិញជាមួយនឹងការយកព្រះហឫទ័យទុកដាក់ ហើយនិងការការពាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅសព្វថ្ងៃនេះដែរ។ របស់ទាំងអស់នេះគឺដើម្បីជួយអ្នកឲ្យមានចំណេះដឹងកាន់តែច្រើនអំពីកិច្ច​ការដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើសព្វថ្ងៃនេះ ​ហើយនេះជាគោលដៅរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងការធ្វើកិច្ចការទាំងនេះ។

ការស្វែងរក និងការរាវរក គឺជារបៀបរស់នៅ មុនការយក​កំណើត​ជា​មនុស្ស​របស់ព្រះជាម្ចាស់។ នៅពេលនោះ មនុស្សមិនអាចមើលឃើញព្រះជាម្ចាស់បានឡើយ ហេតុដូច្នេះ គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីស្វែងរក និងរាវរកនោះទេ។ សព្វថ្ងៃនេះ អ្នកបានមើលឃើញព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គបានមាន​បន្ទូល​ប្រាប់អ្នកដោយផ្ទាល់នូវរបៀបដែលអ្នកគួរប្រព្រឹត្តតាម នេះជាមូលហេតុដែលអ្នកមិនចាំបាច់ស្វែងរក ឬរាវរកនោះឡើយ។ មាគ៌ាដែលព្រះអង្គដឹកនាំមនុស្ស គឺជា​មាគ៌ានៃសេចក្តីពិត ហើយអ្វីៗដែលព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅកាន់មនុស្ស និងអ្វីដែលមនុស្សបានទទួល គឺជាជីវិត និងសេចក្តីពិត។ អ្នកមានផ្លូវ ជីវិត និងសេចក្តីពិត តើចាំបាច់ត្រូវទៅស្វែងរកនៅទីកន្លែងណាទៀត? ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមិនធ្វើការពីរដំណាក់កាលក្នុងពេលដំណាលគ្នាទេ។ ប្រសិនបើនៅពេលដែលខ្ញុំបញ្ចប់​ការ​ថ្លែង​ព្រះ​បន្ទូល​របស់ខ្ញុំ​ ហើយមនុស្សមិនបរិភោគ និងផឹកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ និងស្វែងរកសេចក្តីពិតឲ្យ​បានត្រឹមត្រូវទេ ហើយនៅតែធ្វើទង្វើដូចដែលពួកគេបានធ្វើនៅយុគសម័យនៃព្រះគុណ​ នៅតែរាវរកដូចជាមនុស្សខ្វាក់ ព្រម​ទាំង​នៅតែអធិស្ឋានស្វែរកឥតឈប់ឈរ តើនោះមិនមានន័យថាដំណាក់កាលនៃកិច្ចការរបស់ខ្ញុំដែលជាកិច្ចការនៃព្រះបន្ទូល បានទៅជាឥតប្រយោជន៍ទេឬអី? ទោះបីជាខ្ញុំ បានបញ្ចប់ការថ្លែង​ព្រះ​បន្ទូល​របស់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏មនុស្សនៅតែមិនទាន់យល់ច្បាស់ដដែល ហើយនេះក៏ដោយសារតែពួកគេខ្វះសមត្ថភាព។ បញ្ហានេះអាចដោះស្រាយបាន តាមរយៈការរស់នៅបែបជីវិតក្រុមជំនុំ និងតាមរយៈការប្រកបគ្នាទៅវិញទៅមក។ ពីមុន នៅក្នុងយុគ​សម័យនៃ​ព្រះគុណ ទោះបីជាព្រះជា​ម្ចាស់​បានយក​កំណើត​ជា​មនុស្ស​ក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គមិនបានធ្វើកិច្ចការនៃព្រះបន្ទូលដែរ នេះហើយ​ជាមូលហេតុដែលនៅពេលនោះព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានធ្វើការតាមរបៀបនេះ ដើម្បីរក្សាកិច្ចការនោះ។ នៅគ្រានោះ គឺព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទេ ដែលបានធ្វើកិច្ចការនេះ ក៏ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គឺជាព្រះជា​ម្ចាស់​ផ្ទាល់​ព្រះ​អង្គ​ដែលបានយក​កំណើត​ជា​មនុស្ស​ ដែលកំពុងធ្វើកិច្ចការនេះវិញ ដោយ​ជំនួសកន្លែងការងាររបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ កាល​ពីមុន ដរាបណាមនុស្សបានអធិស្ឋានកាន់តែញឹកញាប់ នោះពួកគេនឹងទទួលបានសន្តិភាព និងអំណរ តែត្រូវមានការអត់ធ្មត់ ក៏ដូចជាវិន័យដែរ។ ទាំងអស់នេះជាកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ មកទល់ពេលនេះ ករណីទាំងនេះ គឺមានតិចតួចណាស់ ហើយក៏នៅឆ្ងាយពីគ្នាដែរ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធអាចធ្វើកិច្ចការតែម្យ៉ាងគត់ នៅក្នុងគ្រប់យុគ​សម័យនីមួយៗ។ ប្រសិនបើព្រះអង្គ ទ្រង់បំពេញកិច្ចការពីរយ៉ាងនៅក្នុងពេលដំណាលគ្នា​​ គឺសាច់ឈាមធ្វើកិច្ចការមួយ ហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធធ្វើកិច្ចការមួយផ្សេងទៀតនៅក្នុងមនុស្ស ហើយចុះប្រសិនបើអ្វីដែលសាច់ឈាមធ្វើអត់រាប់ រាប់តែកិច្ចការខាងវិញ្ញាណតែមួយប៉ុណ្ណោះ បើដូច្នេះមែន នោះព្រះគ្រីស្ទនឹងលែងមានសេចក្តីពិត ផ្លូវ ឬជីវិត ដែលត្រូវលើកមកមានបន្ទូលទៀតឡើយ។ នេះអាចជាការនិយាយផ្ទុយស្រឡះពីខ្លួនឯង​ទៅវិញ។ តើព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ អាចធ្វើការដូចនេះបានទេ? ព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះដ៏មានគ្រប់ចេស្ដា និងមានប្រាជ្ញាញាណវាងវៃ ជាព្រះដ៏សុចរិត ហើយស្មោះត្រង់ គឺព្រះអង្គ ទ្រង់មិនដែលធ្វើកំហុសទាល់តែសោះ។

មានគម្លាត និងកំហុសយ៉ាងច្រើននៅក្នុងបទពិសោធន៍កន្លងមករបស់មនុស្ស។ មានរឿងខ្លះដែលមនុស្សធម្មតាមានបំណងចង់បាន ឬចង់ធ្វើ ឬមានកំហុសជាច្រើន ដែលមនុស្សពិបាកចៀសវាងនៅក្នុងជីវិត ហើយពេលរឿងទាំងនេះត្រូវដោះស្រាយមិនបានល្អ នោះមនុស្សចាប់ផ្តើមទម្លាក់​ទំនួលខុសត្រូវទៅ​លើ​ព្រះជាម្ចាស់ទៅវិញ។ មានបងស្រីម្នាក់ មានភ្ញៀវមកលេងផ្ទះគាត់។ ដោយសារហេតុនេះ ធ្វើឲ្យនំប៉ាវចំហុយរបស់គាត់មិនបានឆ្អិនល្អទេ ដូច្នេះគាត់បានគិតថា «នេះប្រហែលជាការ​ដាក់ន័យរបស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ហើយមើលទៅ។ ព្រះជាម្ចាស់កំពុងដោះស្រាយជាមួយចិត្តអំនួនរបស់ខ្ញុំម្តងទៀតហើយ ដ្បិតភាពអំណួតរបស់ខ្ញុំ គឺពិតជាខ្លាំងក្លា​ពេក​ហើយ​។ »តាមពិតទៅ ជាធម្មតាទេដែលមនុស្សមាន​ការ​ព្រួយបារម្ភនៅ​ក្នុង​គំនិត​ នៅពេលដែល​មានភ្ញៀវមកលេងផ្ទះ ហើយ​អ្នកមាន​អារម្មណ៍រំភើប និង​ប្រញាប់ប្រញាល់ក្នុង​ការធ្វើ​អ្វីៗដែលអ្នកកំពុងធ្វើដោយ​រដាក់រដុប ហើយដូច្នេះ វាពិតប្រាកដណាស់ថា បើមិនបាយខ្លោច ក៏ម្ហូបប្រៃដែរ។ នេះវាកើតចេញមកពីការខំប្រឹងធ្វើការខ្លាំងពេក តែផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សបែរជាទម្លាក់ថាជាការ «ដាក់វិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់» ទៅវិញ។ តាមពិតទៅ ទាំងនេះគ្រាន់តែជាកំហុសដែលមនុស្សបានធ្វើនៅក្នុងជីវិតប៉ុណ្ណោះ។ កាលដែលអ្នកមិនទាន់ជឿលើព្រះជាម្ចាស់ តើអ្នកមិនដែលជួបរឿងទាំងអស់នេះញឹកញាក់ដែរទេអី? ជារឿយៗ បញ្ហាជាច្រើនដែលកើតឡើង គឺជាលទ្ធ​ផល​ចេញ​ពី​​កំហុសដែលមនុស្សបានធ្វើ ហើយ​ករណីដែលមាន​កំហុសបែបនេះកើត​ឡើង គឺមិន​មែន​ជាសកម្មភាពរបស់​ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនោះទេ។ កំហុសបែបនេះ មិនមានអ្វីដែលទាក់ទិនជាមួយព្រះជាម្ចាស់ទេ។ ជាក់ស្តែង នៅ​ពេលដែលអ្នកខាំអណ្តាតខ្លួនឯង​ ពេលកំពុងញ៉ាំអី សួរថាតើនេះជាការដាក់វិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ? វិន័យ​របស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺមានគោលការណ៍ ហើយជាធម្មតាត្រូវបានមើលឃើញនៅពេលដែលអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយចេតនា។ មានតែនៅពេលដែលអ្នកធ្វើអ្វីៗដែលពាក់ព័ន្ធនឹងព្រះនាមបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬទាក់ទងនឹងទីបន្ទាល់របស់ព្រះអង្គ ឬក៏កិច្ចការរបស់ព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ទើបព្រះអង្គដាក់វិន័យអ្នក។ ឥឡូវនេះ មនុស្សមានការយល់ច្បាស់គ្រប់គ្រាន់អំពីសេចកក្តីពិត ដើម្បីឲ្យ​មានការយល់ដឹងខាងក្នុងនូវអ្វីៗដែលពួកគេធ្វើ។ ឧទាហរណ៍៖​ តើអ្នកអាចនឹងមិនមានអារម្មណ៍អ្វីសោះទេប្រសិនបើអ្នកកិបកេងលុយរបស់ក្រុមជំនុំ ឬអ្នកបានចំណាយវាដោយឥតបើគិតនោះ? នៅពេលដែល​អ្នកធ្វើរឿងនេះ នោះអ្នកនឹងមានអារម្មណ៍អ្វីម្យ៉ាង​ភ្លាម។ វាមិនអាច​ទៅ​រួច​នោះទេ ដោយ​គ្រាន់​តែ​មានអារម្មណ៍អ្វីម្យ៉ាង​ ក្រោយពីបានធ្វើវារួចនោះ។ វាមិនចាំបាច់ទាល់តែរឿងនឹងធ្វើហើយ ទើបបានមានអារម្មណ៍នោះទេ។។ អ្នកច្បាស់ក្នុងចិត្តរបស់អ្នកទៅហើយ ចំពោះអ្វីដែលអ្នកធ្វើ​ផ្ទុយទៅនឹងមនសិការរបស់អ្នក​។ ដោយសារតែមនុស្សមានចំណង់ និងចំណូលចិត្តរៀងៗខ្លួន នោះពួកគេងាយនឹងបណ្តែតបណ្ដោយខ្លួនគេណាស់ ទោះបីពួកគេដឹងច្បាស់ថា តើគួរយកសេចក្តីពិតមកអនុវត្តបែបណាក៏ដោយ។ ទោះបើក្រោយពីពួកគេធ្វើអ្វីមួយក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនមានអារម្មណ៍ថាធ្វើខុស ឬទទួលការដាក់វិន័យណាមួយឡើយ។ នេះមកពីពួកគេបានប្រព្រឹត្ដអំពើបាបដោយចេតនា ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបព្រះជាម្ចាស់មិនបានដាក់វិន័យពួកគេភ្លាមៗឡើយ ក៏ប៉ុន្តែនៅពេលដែល​ពេល​វេលានៃការជំនុំជំរៈដ៏សុចរិតមកដល់ នោះការ​ផ្តន្ទា​ទោសរបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើឡើងដល់មនុស្សម្នាក់ៗទៅតាមទង្វើដែលគេបានប្រព្រឹត្ត។ នៅពេលបច្ចុប្បន្ននេះ មានមនុស្សមួយចំនួននៅក្នុងក្រុមជំនុំបានកិបកេងលុយ​​ដង្វាយ មួយចំនួនខ្លះទៀតមិនរក្សាគម្លាតរវាងបុរស និងស្ត្រី ហើយក៏មានមួយចំនួនទៀត ចាំតែថ្កោលទោស ប្រឆាំង និងព្យាយាមបំផ្លាញកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយសម្ងាត់វិញ។ ចុះហេតុដូចម្តេចបានជាពួកគេមិនឃើញមានកើតអីសោះ? នៅពេលដែល​ធ្វើរឿងបែបនេះ ពួកគេបានដឹង និងមានអារម្មណ៍ថាធ្វើខុសនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ហើយដោយសារតែមូលហេតុនេះ ពេលខ្លះពួកគេទទួលរងនូវការវាយផ្ចាល និងការបន្សុទ្ធ​ដែរ ក៏ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែមុខក្រាស់ គ្មានការខ្មាស់អៀនឡើយ! ប្រៀបដូចជាមនុស្ស ដែលមិនរើសមុខ គឺពួកគេដឹងអំពីអ្វីដែលពួកគេកំពុងធ្វើនៅពេលនេះ ក៏ប៉ុន្តែតណ្ហារបស់ពួកគេគឺធំធេងណាស់ ហើយពួកគេមិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង​បានឡើយ។ ទោះបីជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដាក់វិន័យពួកគេក៏ដោយ ក៏វាគ្មានប្រយោជន៍ដែរ ហេតុដូច្នេះ ទើបព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមិនកំណត់ការ​ដាក់វិន័យឡើយ។ ប្រសិនបើព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ មិនដាក់វិន័យពួកគេទេ ហើយប្រសិនបើពួកគេមិនមានអារម្មណ៍ថាធ្វើខុស និងគ្មានអ្វីកើតឡើងចំពោះសាច់ឈាមរបស់ពួកគេទេ នោះតើមានការដាក់ទោសអ្វីក្រោយមកទៀត? កំហុសបានធ្វើរួចទៅហើយ តើត្រូវយកអ្វីមកដាក់​វិន័យ? វាគ្រាន់តែជា​ការសបញ្ជាក់ឲ្យឃើញថា ពួកគេជាមនុស្សគ្មានការអៀនខ្មាស់ទាល់តែសោះ និងគ្មានភាព​ជាមនុស្សទេ ហើយពួកគេសាកសមនឹងទទួលនូវបណ្តាសា ព្រមទាំងការដាក់ទណ្ឌកម្ម! ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមិនធ្វើការដោយមិនមានការចាំបាច់នោះទេ។ ប្រសិនបើអ្នកស្គាល់សេចក្តីពិតយ៉ាងច្បាស់ ក៏ប៉ុន្តែមិនអនុវត្តតាម ហើយប្រសិនបើអ្នកនៅបន្តប្រព្រឹត្តការអាក្រក់ទៀត នោះ​អ្វី​ដែលអ្នកអាចធ្វើបាន គឺរង់ចាំថ្ងៃមួយមកដល់ ដែលអ្នកនឹងត្រូវទទួលការជំនុំជម្រះ​រួមជាមួយមនុស្ស​អាក្រក់​តែប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺជាការបញ្ចប់ដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់អ្នក! ឥឡូវនេះ ខ្ញុំ​បានអធិប្បាយម្តងហើយម្តងទៀតអំពីមនសិការ ដែលជាខ្នាតរង្វាស់អប្បបរមាមួយ។ ប្រសិនបើមនុស្សខ្វះមនសិការ នោះពួកគេបានបាត់បង់វិន័យរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធហើយ ពួកគេអាចធ្វើអ្វីដែលពួកគេចង់ធ្វើ ក៏ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់មិនយកព្រះ​ហឫទ័យទុកដាក់នឹងពួកគេឡើយ។ អស់អ្នកដែលមានមនសិការ និងហេតុផលពិតប្រាកដ នឹងដឹងអំពីការ​ដាក់​វិន័យ​នៅពេលដែល​ពួកគេធ្វើអ្វីមួយខុស។ ពួកគេនឹងមានអារម្មណ៍មិនស្រួល នៅពេលដែល​ពួកគេមានអារម្មណ៍ស្តីបន្ទោសបន្តិចបន្ទួចនៅក្នុងមនសិការរបស់ពួកគេ។ ពួកគេនឹងឆ្លងកាត់សមរភូមិខាងក្នុង ហើយនៅទីបំផុតពួកគេនឹងបោះបង់សាច់ឈាមចោល។ ពួកគេនឹងមិនឈានដល់ចំណុចដែលពួកគេធ្វើអ្វីមួយប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់នោះទេ។ មិនចំពោះថាតើ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដាក់វិន័យ និងវាយផ្ចាល​ពួកគេឬ​អត់​នោះទេ គឺមនុស្សទាំងអស់នឹងមាន​អារម្មណ៍ នៅពេលពួកគេធ្វើអ្វីមួយដែលមិនត្រឹមត្រូវ។ ហេតុដូច្នេះ នៅពេលដែល​នេះមនុស្សយល់អំពីសេចក្តីពិតគ្រប់បែបយ៉ាង ហើយប្រសិនបើពួកគេមិនអនុវត្តតាមទេ នោះគឺជាបញ្ហារបស់មនុស្ស។ ត្បិតខ្ញុំ មិនមានប្រតិកម្មចំពោះមនុស្សបែបនេះទាល់តែសោះ ហើយខ្ញុំក៏មិនមានក្តីសង្ឃឹមសម្រាប់ពួកគេដែរ។ អ្នកអាចធ្វើអី្វតាមដែលអ្នកចង់ធ្វើចុះ!

នៅពេលដែលមនុស្សមួយចំនួនជួបជុំគ្នា គឺពួកគេទុកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅ​ម្តុំសិន ហើយពួកគេតែងតែនិយាយគ្នាអំពីអ្វីដែលមនុស្សនេះចូលចិត្ត ឬមនុស្សនោះចូលចិត្តតែប៉ុណ្ណោះ។ ជាការពិតណាស់ វាជាការល្អ ដែលត្រូវចេះវិនិច្ឆ័យខ្លះៗ ដើម្បីកុំឲ្យទៅទីណា អ្នកងាយនឹងចាញ់បោកគេស្រួលៗ ឬក៏ត្រូវគេកេងបន្លំ និងស៊ីខ្សែលើអ្នកបាន នេះក៏ជាចំនុចដែលមនុស្សគួរតែមានដែរ។ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកមិនត្រូវផ្តោតតែលើរឿងនេះពេកទេ។ ត្បិតការ​នេះជាប់ទាក់ទងនឹងផ្នែកអវិជ្ជមាននៃរឿងរ៉ាវមួយចំនួន ហើយអ្នកមិនអាចសំឡឹងតែទៅលើមនុស្សតែម្យ៉ាងនោះទេ។ អ្នកមានចំណេះដឹងតិចតួចបំផុត អំពីរបៀបដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធធ្វើកិច្ចការ ជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់ គឺនៅរាក់ខ្លាំង​ណាស់ ហើយអ្នកក៏មានភាពវិជ្ជមានមិនច្រើនដែរ។ អ្នកដែលអ្នកជឿ គឺជាព្រះជាម្ចាស់ ហើយអ្នកដែលអ្នកត្រូវធ្វើការស្វែងយល់ ក៏ជាព្រះជាម្ចាស់ដែរ គឺមិនមែនសាតាំងឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកដឹងតែពីរបៀបដែលសាតាំងធ្វើការ និងគ្រប់មធ្យោ​បាយដែលវិញ្ញាណអាក្រក់ធ្វើការ ក៏ប៉ុន្តែអត់មានចំណេះដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់ នោះសួរថា​ តើវាមានប្រយោជន៍អ្វី? តើមិនមែនជាព្រះជាម្ចាស់ទេឬអី ដែលអ្នកកំពុងជឿសព្វថ្ងៃនេះ? ចុះហេតុអ្វីបានជាចំណេះដឹងរបស់អ្នក មិនរាប់បញ្ចូលរឿងវិជ្ជមានទាំងនេះផង? អ្នកមិនបានយកចិត្តទុកដាក់ ក្នុងការប្រតិបត្តិតាមចំណុចវិជ្ជមាននេះទេ ហើយអ្នកក៏មិនចាប់យកវាដែរ ដូច្នេះតើអ្វីដែលនៅលើផែនដីនេះ គឺជារបស់ដែលអ្នកចង់បាននៅក្នុងសេច​ក្តីជំនឿរបស់អ្នក? តើអ្នកមិនដឹងថា អ្នកគួរតាមវាដោយរបៀបណាទេឬអី? អ្នកបានដឹងអំពីចំណុចអវិជ្ជមានច្រើនណាស់​ ក៏ប៉ុន្តែ ចំណុចវិជ្ជមានរបស់អ្នកគឺទទេស្អាតតែម្តង ដូច្នេះតើធ្វើដូចម្តេច ដើម្បីឲ្យកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់​អ្នករីកចម្រើន? តើមនុស្សដូចអ្នកទៅរំពឹងអ្វីនាពេល​អនាគត ដើម្បីធ្វើសង្គ្រាមជាមួយសាតាំងនោះ? តើការប្រតិបត្តិរបស់អ្នកមិនហួសសម័យទេឬអី? តើអ្នកអាចទទួលបានអ្វីខ្លះពីការងារបច្ចុប្បន្នតាមរយៈការធ្វើរឿងនេះ? អ្វីដែលជាគន្លឺះសម្រាប់អ្នក នៅ​ពេលនេះ គឺត្រូវយល់ពីអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់សព្វ​ព្រះ​ហឫទ័យ​ចង់ធ្វើ និងពីរបៀបដែលមនុស្សគួរតែសហការជាមួយរបៀបដែលពួកគេគួរស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ របៀបដែលពួកគេគួរតែយល់ពីកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ និងរបៀបដែលពួកគេត្រូវប្រតិបត្តិតាមគ្រប់ទាំងព្រះបន្ទូលដែលព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលនៅថ្ងៃនេះ របៀបដែលពួកគេគួរបរិភោគ និងផឹក ទទួលបទពិសោធន៍ និងយល់ពីរឿងទាំងអស់នោះ របៀបដែលពួកគេធ្វើតាមបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈការចុះចូលចំពោះព្រះជាម្ចាស់ទាំងស្រុង។ ទាំងអស់នេះ គឺជាអ្វីដែលអ្នកគួរតែផ្តោតការយកចិត្តទុកដាក់ឲ្យខ្លាំង ហើយដែលគួរតែអនុវត្ត​តាមក្នុងពេលនេះដែរ។ តើអ្នកយល់ទេ? តើការដែលអង្គុយចាំតែវិនិច្ឆ័យអ្នកដទៃមានប្រយោជន៍អ្វីខ្លះ? អ្នកអាចវិនិច្ឆ័យចំពោះសាតាំងនៅទីនេះ វិនិច្ឆ័យចំពោះវិញ្ញាណអាក្រក់នៅទីនោះបាន ហើយអ្នកមានការយល់ដឹងទាំងស្រុងអំពីវិញ្ញាណអាក្រក់ទាំងនោះ ក៏ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកមិនអាចនិ​យាយអ្វីអំពីកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានផង សួរថា​តើការចេះវិនិច្ឆ័យបែបនេះអាចជំនួសការយល់ដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់បានទេ? កាលពីមុន ខ្ញុំ​ធ្លាប់បានធ្វើការសិក្សាស្តីអំពីការបង្ហាញពីកិច្ចការរបស់វិញ្ញាណអាក្រក់ ក៏ប៉ុន្តែនេះមិនមែនជារឿងសំខាន់នោះទេ។ ជាការពិត មនុស្សគួរតែចេះវិនិច្ឆ័យខ្លះៗ ហើយនេះគឺជាចំណុចមួយ ដែលអ្នកបម្រើ​ព្រះជាម្ចាស់គួរតែមាន ដើម្បីចៀសវាងធ្វើអ្វីដែលល្ងីល្ងើ និងរំខានដល់កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ទោះ​យ៉ាងណា អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ ត្រូវមានចំណេះដឹងអំពីកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងការយល់ដឹងអំពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គដែរ។ តើចំណេះដឹងអ្វីខ្លះ ស្តីអំពីដំណាក់កាលនៃកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលមាននៅក្នុងខ្លួនអ្នក? តើអ្នកអាចនិយាយបានទេថា អ្វីទៅ​ដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើ ហើយអ្វីទៅជាបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ តើអ្វីខ្លះដែលជាចំណុចខ្វះខាតរបស់អ្នក ហើយអ្វីដែលអ្នកគួរតែបំពាក់បំប៉នបន្ថែម? តើអ្នកអាចនិយាយបានទេថា អ្វីទៅ​ដែលជាការអនុវត្តថ្មីបំផុតរបស់អ្នក? អ្នកគួរតែទទួលបានផ្លែផ្កា និងទទួលបានការយល់ដឹងក្នុងការអនុវត្តថ្មីនោះ។ ចូរ​កុំធ្វើពុតជាភាន់ច្រលំឡើយ អ្នកត្រូវតែខិតខំបន្ថែមទៀតនៅក្នុងការអនុវត្តថ្មីនេះ ដើម្បីធ្វើឲ្យ​បទពិសោធន៍ និងចំណេះដឹងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់​អ្នកកាន់តែស៊ីជម្រៅ ហើយកាន់តែច្រើនឡើងថែមទៀត ដូច្នេះអ្នកត្រូវតែទទួលបានការយល់ដឹងអំពីការអនុវត្តថ្មីៗបំផុត ក៏ដូចជារបៀបនៃការឆ្លងកាត់ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតដែរ។ លើសពីនេះទៅទៀត តាមរយៈកិច្ច​ការថ្មី និងការអនុវត្តថ្មីនេះ អ្នកគួរតែមានសមត្ថភាពចេះវិនិច្ឆ័យទាក់ទងទៅនឹងការអនុវត្តន៍ដែលហួសសម័យ និងខុសទិសដៅរបស់អ្នក ហើយស្វែងរកវិធីបោះវាចោល ដើម្បីចូលទៅក្នុងបទពិសោធន៍ថ្មីៗវិញ។ ទាំងនេះគឺជារបស់ដែលអ្នកត្រូវការជាចាំបាប់បំផុត ដើម្បីយល់ដឹង និងធ្វើវាបាន។ អ្នកត្រូវតែយល់ពីភាពខុសគ្នា និងទំនាក់ទំនងរវាងផ្លូវចាស់ និងផ្លូវថ្មី។ ប្រសិនបើអ្នកមិនយល់អំពីរឿងទាំងនេះទេ នោះអ្នកនឹងមិនមានវិធី ដើម្បីរីកចម្រើនទេ ពីព្រោះថាអ្នកនឹងមិនអាចរក្សាល្បឿននៃកិច្ច​ការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានឡើយ។ ​អ្នកត្រូវមានសមត្ថភាពអាចទទួលយកការបរិភោគ និងការផឹកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងការប្រកបគ្នា​ធម្មតារបស់ព្រះអង្គ រួចប្រើវាដើម្បីផ្លាស់ប្តូររបៀបនៃការអនុវត្តន៍ដែលហួសសម័យ និងជំនឿបែបប្រពៃណីចាស់របស់អ្នកចេញ ដើម្បីឲ្យ​អ្នកអាចចូលទៅក្នុងការអនុវត្តថ្មីមួយ ហើយចូលក្នុងកិច្ចការថ្មីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ទាំងអស់នេះជាអ្វីដែលអ្នកគួរតែសំរេចបាន។ ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​មិនមែនស្នើសុំឲ្យ​អ្នក ដើម្បីរកឲ្យ​ឃើញយ៉ាងច្បាស់ពីរបៀបដែលអ្នកវាស់ស្ទង់នោះទេ នេះមិនមែនជាគោលដៅទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំ​ស្នើសុំឲ្យ​អ្នកអនុវត្តតាមសេចក្តីពិត និងការយល់ដឹងរបស់អ្នក អំពីការចូលទៅក្នុងជីវិតឲ្យជាប់លាប់។ សមត្ថភាពក្នុងការស្គាល់ខ្លួនឯង​របស់អ្នក មិនមែនតំណាងឲ្យឋានៈពិតរបស់អ្នកទេ។ ប្រសិនបើអ្នកអាចមានបទពិសោធន៍អំពី​កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានបទពិសោធន៍នឹងការយល់ដឹងអំពីសេចក្តីពិតនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយអាចដឹងពីទស្សនៈផ្ទាល់ខ្លួន និងកំហុសពីមុនរបស់អ្នក នោះហើយទើបជាកម្ពស់​ពិតរបស់អ្នក ហើយគឺជាអ្វីមួយ ដែលអ្នករាល់​គ្នាគួរតែយកឲ្យបាន។

មានស្ថានភាពជាច្រើន ដែលជាធម្មតាអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងពីរបៀបអនុវត្តទេ ហើយអ្នកក៏ដឹងតិចតួចពីរបៀបដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធធ្វើការដែរ។ មានពេលខ្លះអ្នកបានធ្វើអ្វីមួយដែលមិនស្ដាប់​បង្គាប់​តាមព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទៀតផង។ តាមរយៈការបរិភោគ និងផឹកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះអ្នកបានយល់ពីគោលការណ៍នៅ​ក្នុង​ដៃ​រួច​ហើយ ហេតុដូច្នេះនៅខាងក្នុង អ្នកមាន​អារម្មណ៍ថាធ្វើខុស និងមាន​ការ​រំខាន ពិតណាស់ នេះគឺជាអារម្មណ៍មួយ ដែលមនុស្សម្នាក់នឹងទទួលបាន ក្រោយពីពួកគេបានស្គាល់នូវសេចក្តីពិត។ ប្រសិនបើមនុស្សមិនសហការ ឬអនុវត្តស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះទេ នោះពួកគេកំពុងរារាំងកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ​ ហើយពួកគេប្រាកដជាមានអារម្មណ៍មិននឹងន នៅក្នុងខ្លួនឡើយ។ ឧបមាថា អ្នកយល់ពីគោលការណ៍នៃទិដ្ឋភាពជាក់លាក់មួយ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកមិនបានអនុវត្តតាមទេ ដូច្នេះ អ្នកនឹងទទួលរងនូវអារម្មណ៍នៃការធ្វើខុសមួយនៅខាងក្នុងចិត្តអ្នក។ ប្រសិនបើអ្នក​មិនយល់ពីគោលការណ៍ ហើយមិនដឹងពីទិដ្ឋភាពនៃសេចក្ដី​ពិតទាល់តែសោះ នោះអ្នកនឹងមិនចាំបាច់មានអារម្មណ៍ធ្វើខុសចំពោះបញ្ហានេះទេ។ ការដាក់​ទោស​របស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ តែងតែមាននៅក្នុងបរិបទ។ អ្នកគិតថា ដោយសារតែអ្នកមិនបានអធិស្ឋាន ហើយមិនបានសហការជាមួយកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ទើបធ្វើឲ្យកិច្ច​ការអ្នកត្រូវពន្យាពេល។ តាមពិត វាមិនបានពន្យាពេលនោះទេ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនឹងផ្លាស់​ប្ដូរ​នរណាម្នាក់ផ្សេងទៀត គ្មាននរណាម្នាក់អាចរារាំងកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធឡើយ។ អ្នកមានអារម្មណ៍ថា អ្នកបានធ្វើឲ្យ​ព្រះជាម្ចាស់ព្រួយព្រះហ​ឫទ័យ ហើយនេះគឺជាអារម្មណ៍ដែលអ្នកគួរតែមាននៅក្នុងមនសិការរបស់អ្នក។ មិនខ្វល់ថាអ្នកអាចទទួលបានសេចក្តីពិត ឬក៏អត់នោះទេ វាគឺជារឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ហើយមិនទាក់ទងនឹងព្រះជាម្ចាស់ឡើយ​។ ពេលខ្លះ វាជាមនសិការផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ដែលទទួលអារម្មណ៍ចោទប្រកាន់ ហើយនេះមិនមែនជាការបំភ្លឺ ឬការ​​ស្រាយបំភ្លឺ​​របស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទេ ហើយក៏មិនមែនជាកាដាក់ទោសពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញវាជាអារម្មណ៍នៅក្នុងមនសិការមនុស្ស។ ប្រសិន​បើអ្នក ប្រព្រឹត្ដដោយចេតនា ក្នុងបញ្ហាដែលទាក់ទងនឹងព្រះនាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទីបន្ទាល់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនលើកលែងឲ្យអ្នកឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែ មានដែនកំណត់មួយ គឺព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនរំខានអ្នកនៅក្នុងរឿងតូចតាចធម្មតាៗនោះឡើយ។ ព្រះអង្គនឹងមិនអើពើនឹងអ្នកទេ។ ប្រសិនបើអ្នកបំពានលើគោលការណ៍ ហើយអ្នកឆាឆៅ និងរំខានដល់កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះព្រះអង្គនឹងដាក់សេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះអង្គលើអ្នក ហើយព្រះអង្គនឹងមិនលើកលែងឲ្យអ្នកជាដាច់ខាត។ កំហុសមួយចំនួនដែលអ្នកធ្វើ គឺមិនអាចចៀសផុតបានទេ ក្នុងដំណើរជីវិតរបស់មនុស្ស។ ឧទាហរណ៍ដូចជា៖ អ្នកចំហុយនំប៉ាវរបស់អ្នកមិនបានឆ្អិនល្អតាមក្បួនខ្នាត រួចអ្នកពោលថា គឺព្រះជាម្ចាស់កំពុងដាក់វិន័យអ្នកទៅវិញ នេះជារឿងមិនសមហេតុផលទាំងស្រុងដែលនិយាយបែបនេះ។ មុនពេលដែលអ្នកបានជឿលើព្រះជាម្ចាស់ តើមិនធ្លាប់មានរឿងបែបនេះកើតឡើងញឹកញាប់ដែរទេឬអី? អ្នកមានអារម្មណ៍ថា វាហាក់ដូចជាវិន័យ​របស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ក៏ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ​ មិនមែនបែបដូច្នោះទេ (កាលៈទេសៈពិសេសមួយចំនួនក្រៅពីនេះ) ពី​ព្រោះ​​ការងារនេះមិនមែនមកពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ​ទាំងស្រុងទេ តែជាអារម្មណ៍របស់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ វាជារឿងធម្មតាទេចំពោះមនុស្សដែលមានសេចក្ដី​ជំនឿគិតបែបយ៉ាងដូច្នេះដែរ។ ប្រសិន​បើ អ្នកមិនជឿលើព្រះជាម្ចាស់ អ្នកក៏មិនអាចគិតដូចនេះបានដែរ។ នៅពេលដែលអ្នកបានជឿលើព្រះជាម្ចាស់ នោះអ្នកបានចាប់ផ្តើមចំណាយពេលវេលា​ច្រើនដើម្បីសញ្ជឹងគិតអំពីរឿងទាំងនេះ ហេតុដូច្នេះហើយ​ អ្នកក៏​គិតបែបយ៉ាងនេះទៅ។ វាកើតឡើងពីការគិតរបស់មនុស្សសាមញ្ញ ហើយទាក់​ទង​ជាមួយចិត្តគំនិតរបស់ពួកគេ។ ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​សូមមាន​បន្ទូល​ប្រាប់អ្នកថា ការគិតបែបនេះមិនស្ថិតនៅក្នុងវិសាលភាពនៃកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទេ។ នេះគឺជាឧទាហរណ៍មួយអំពី​ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលប្រទាន​ឲ្យ​មនុស្សនូវប្រតិកម្មធម្មតាតាមរយៈគំនិតរបស់ពួកគេ។ ក៏ប៉ុន្តអ្នកត្រូវតែយល់ថា ប្រតិកម្មនេះមិនមែនជាកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធឡើយ។ ការមាន «ចំណេះដឹង» បែបនេះ មិនមែន​បង្ហាញថាអ្នកមានកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទេ។ ចំណេះដឹងរបស់អ្នកមិនកើតឡើងពីការបំភ្លឺរបស់​ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទេ។ វាគ្រាន់តែជាលទ្ធផលនៃការគិតរបស់មនុស្សធម្មតា ហើយវាគ្មានទំនាក់ទំនងអ្វីទៅនឹងការបំភ្លឺ ឬការ​ស្រាយ​បំភ្លឺរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធឡើយ ត្បិតទាំងនេះគឺជាបាតុភូតប្លែកៗពីគ្នា។ គំនិតរបស់មនុស្សធម្មតាបែបនេះ មិនមែនមកពីពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទាំងស្រុងឡើយ។ នៅពេល​ដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធធ្វើការដើម្បីបំភ្លឺមនុស្ស ជាទូទៅ ព្រះអង្គប្រទាន​ឲ្យ​ពួកគេនូវចំណេះដឹងអំពីកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ អំពីស្ថានភាព និងការប្រតិបត្តិពិតបា្រកដរបស់ពួកគេ។ ព្រះអង្គក៏អនុញ្ញាតឲ្យ​ពួកគេយល់ពីចេតនាបន្ទាន់របស់ព្រះអង្គ និងសេចក្ដី​តម្រូវរបស់ព្រះអង្គសម្រាប់មនុស្សនៅបច្ចុប្បន្ននេះដែរ ដើម្បីឲ្យ​ពួកគេតាំង​ចិត្ត​លះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់ និង​ស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ ទោះបីជាពួកគេជួបប្រទះនូវ​ការបៀតបៀន ការលំបាក​ និងឈរជាស្មរ​បន្ទាល់​សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ បើទោះជាត្រូវបង្ហូរឈាម ឬលះបង់ជីវិតរបស់ពួកគេក៏ដោយ ក៏ពួកគេគ្មានការសោកស្តាយដែរ​។ ប្រសិន​បើអ្នកមានការតាំងចិត្តបែបនេះ នោះមានន័យថាអ្នកមានការឆេះឆួល និងមាន​កិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធហើយ ក៏ប៉ុន្តែត្រូវដឹងថា អ្នកមិនមែនឆេះឆួលបែបនេះនៅគ្រប់ពេលវេលានោះទេ។ មានពេលខ្លះ នៅកន្លែងប្រជុំ ពេលអ្នកអធិស្ឋាន រួចបរិភោគ និងផឹកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះអ្នកអាចមានអារម្មណ៍ថា​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់​ប្ដូរ និងបណ្ដាល​ចិត្ត​យ៉ាងខ្លាំង។ វាជាអារម្មណ៍ថ្មី ហើយស្រស់ស្រាយ នៅពេលដែលអ្នកផ្សេងចែកចាយពីការប្រកប​គ្នា​ខ្លះៗ ស្តីពីបទពិសោធន៍ និងការយល់ដឹងរបស់ពួកគេអំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលធ្វើឲ្យចិត្តអ្នកជ្រះស្រឡះ និងភ្លឺថ្លាជាងមុន។ ទាំងអស់នេះ គឺជាកិច្ច​ការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ប្រសិនបើអ្នក គឺជាអ្នកដឹកនាំ ហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធប្រទានឲ្យអ្នកនូវការបំភ្លឺ និងការស្រាយ​បំភ្លឺក្នុងពេលដែលអ្នកធ្វើដំណើរទៅកាន់ក្រុម​ជំនុំ​ដើម្បីបំពេញការងារ ថែមទាំងប្រទានឲ្យអ្នកនូវប្រាជ្ញា ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាដែលមាននៅក្នុងក្រុមជំនុំ ជួយឲ្យ​អ្នកដឹងពីរបៀបចែកចាយការ​ប្រកប​គ្នា​ស្តីអំពីសេចក្តីពិត និងការប្រតិបត្តិតាម ជួយឲ្យ​អ្នកមានភាពស្មោះត្រង់ មានការ​ទទួលខុសត្រូវ និងប្រឹងប្រែងបំពេញកិច្ចការកាន់តែខ្លាំង។ល។ ទាំងអស់នេះហើយ គឺជាកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។

លេខយោង៖

ក. អត្ថបទដើមអានថា «ទាំងនេះគឺខ្លះៗ»។

ខាង​ដើម៖ ទាក់ទងនឹងព្រះគម្ពីរ (៤)

បន្ទាប់៖ អាថ៌កំបាំងនៃការយកកំណើតជាមនុស្ស (១)

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងយើងខ្ញុំតាម Telegram
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿលើព្រះជាម្ចាស់ជាលើកដំបូង? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

អំពីបទពិសោធន៍

តាមរយៈបទពិសោធន៍របស់ពេត្រុស គាត់បានឆ្លងកាត់ ការល្បងលរាប់រយដងមកហើយ។ បើទោះបីជាមនុស្សសព្វថ្ងៃ នេះដឹងអំពីពាក្យថា «ការល្បងល» ក៏ពួកគេនៅតែយល់ច្រឡំ...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ