ជំពូកទី ២៥

ពេលវេលាកន្លងហួស ហើយវេលាបច្ចុប្បន្នបានចូលមកដល់ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។ ក្រោមការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ មនុស្សទាំងអស់រស់នៅក្នុងពន្លឺរបស់ខ្ញុំ ហើយលែងមាននរណាម្នាក់គិតដល់អតីតកាល ឬយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះថ្ងៃម្សិលមិញតទៅទៀតហើយ។ តើនរណាដែលមិនធ្លាប់បានរស់នៅ ហើយមានវត្តមាននៅក្នុងថ្ងៃបច្ចុប្បន្ននោះ? តើនរណាដែលមិនបានចំណាយពេល​​ដ៏​ប្រសើរ​រាប់​ថ្ងៃ និងរាប់​ខែនៅក្នុងនគរព្រះនោះ? តើនរណាដែលមិនបានរស់នៅក្រោមព្រះអាទិត្យនោះ? ទោះបីជានគរព្រះបានចូលមកនៅក្នុងចំណោមមនុស្សក៏ដោយ ក៏គ្មាននរណាម្នាក់បានមានបទពិសោធន៏ទទួលបានភាពកក់ក្តៅរបស់វា យ៉ាងពិតប្រាកដនោះដែរ។ មនុស្សគ្រាន់តែស្គាល់វាពីខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ ដោយមិនបានដឹងពីខ្លឹមសាររបស់វានោះទេ។ អំឡុងពេលដែលនគររបស់ខ្ញុំត្រូវបានបង្កើតឡើង តើនរណាដែលមិនរីករាយដោយសារតែវានោះ? តើប្រទេសនានានៅលើផែនដី ពិតជាអាចរត់គេចបានទេ? តើនាគដ៏ធំមានសម្បុរក្រហមពិតជារត់គេចដោយការ​បញ្ឆោត​របស់វាបានទេ? បញ្ញត្តិរដ្ឋបាលនានា​របស់ខ្ញុំត្រូវបានប្រកាសទូទាំងពិភពលោក ពួកវាថ្លែង​ប្រកាស​ពី​សិទ្ធិអំណាចរបស់ខ្ញុំក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់ ហើយពួកវាមានសុពលភាពទូទាំងចក្រវាឡ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សមិនដែលដឹងយ៉ាងពិតប្រាកដអំពីរឿងនេះទេ។ នៅពេលដែលបញ្ញត្តិរដ្ឋបាលរបស់ខ្ញុំត្រូវបានបើកបង្ហាញឲ្យដឹងទៅកាន់ពិភពលោក នោះក៏ជាពេលដែលកិច្ចការរបស់ខ្ញុំនៅលើផែនដីជិតបានបញ្ចប់ដែរ។ នៅពេលដែលខ្ញុំគ្រប់គ្រង និងកាន់កាប់អំណាចនៅក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់ ហើយនៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាព្រះជាម្ចាស់ នោះនគររបស់ខ្ញុំនឹងចុះមកផែនដីយ៉ាងពេញលេញ។ សព្វថ្ងៃនេះ មនុស្សទាំងអស់មានការចាប់ផ្តើមមួយនៅលើផ្លូវថ្មីមួយ។ ពួកគេបានចាប់ផ្តើមជីវិតថ្មីមួយ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ជីវិតនៅលើផែនដី ដែលភ្ជាប់សាច់ញាតិជាមួយស្ថានសួគ៌នោះទេ។ តើអ្នករាល់គ្នាពិតជារស់នៅក្នុងពន្លឺរបស់ខ្ញុំមែនទេ? តើអ្នកពិតជារស់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ខ្ញុំមែនទេ? តើនរណាដែលមិនគិតដល់បំណងប្រាថ្នារបស់ខ្លួនផ្ទាល់នោះ? តើនរណាដែលមិនទុក្ខព្រួយដោយសារតែជោគវាសនារបស់ខ្លួនឯងនោះ? តើនរណាដែលមិនតស៊ូលំបាកនៅក្នុងសមុទ្រនៃទុក្ខវេទនានោះ? តើនរណាដែលមិនចង់រំដោះខ្លួនឯងឲ្យមានសេរីភាពនោះ? តើព្រះពររបស់នគរព្រះ ត្រូវបានប្រទានជាការដោះដូរនឹងការប្រឹងប្រែងធ្វើការងាររបស់មនុស្សនៅលើផែនដីមែនទេ? តើបំណងប្រាថ្នារបស់មនុស្សទាំងអស់អាចសម្រេចបានដូចជាគេចង់បានទេ? ខ្ញុំធ្លាប់បង្ហាញទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាតនៃនគររបស់ខ្ញុំចំពោះមនុស្សម្តង ប៉ុន្តែគេគ្រាន់តែសម្លក់ដាក់វាដោយក្រសែភែ្នកដ៏លោភលន់ប៉ុណ្ណោះ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ដែលពិតជាចង់ចូលទៅក្នុងនគរព្រះនោះទេ។ ខ្ញុំធ្លាប់ «រាយការណ៍» ប្រាប់មនុស្ស ពីស្ថានភាពជាក់ស្តែងនៅលើផែនដីម្តង ប៉ុន្តែគេមិនបានធ្វើអ្វីក្រៅតែពីស្តាប់ ហើយគេមិនយកព្រះបន្ទូលដែលចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ខ្ញុំដាក់ក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេនោះទេ។ ខ្ញុំធ្លាប់មានព្រះបន្ទូលប្រាប់មនុស្សពីស្ថានភាពនៅលើស្ថានសួគ៌ម្តង ប៉ុន្តែគេចាត់ទុកព្រះបន្ទូលរបស់ខ្ញុំដូចជារឿងនិទានដ៏អស្ចារ្យ ហើយគេមិនបានទទួលយកពិតប្រាកដ​នូវអ្វីដែលព្រះឱស្ឋរបស់ខ្ញុំបានពណ៌នានោះទេ។ សព្វថ្ងៃនេះ ទស្សនីយភាពនៃនគរព្រះបង្ហាញ​ឡើង​មួយ​ភ្លែត​មក​កាន់​មនុស្ស ប៉ុន្តែ តើមាននរណាម្នាក់បាន «ឆ្លងកាត់កំពូលភ្នំ និងជ្រលងដងអូរ» ដើម្បីស្វែងរកទស្សនីយភាពនោះទេ? បើគ្មានការជំរុញរបស់ខ្ញុំទេ នោះមនុស្សនឹងនៅតែមិនភ្ញាក់ខ្លួនពីការយល់សប្តិរបស់ខ្លួនអ៊ីចឹង។ តើគេពិតជាជាប់ចិត្តដោយសារជីវិតរបស់គេនៅលើផែនដីមែនទេ? តើពិតជាគ្មានបទដ្ឋានខ្ពស់នៅក្នុងចិត្តរបស់គេមែនទេ?

អស់អ្នកដែលខ្ញុំបានកំណត់ជារាស្ត្ររបស់ខ្ញុំ អាចថ្វាយ​ខ្លួនដល់ខ្ញុំ ហើយរស់នៅដោយសុខដុមរមនាជាមួយខ្ញុំ។ ពួកគេមានតម្លៃនៅក្នុងក្រសែព្រះនេត្ររបស់ខ្ញុំ ហើយបញ្ចេញពន្លឺដោយសេចក្តីស្រឡាញ់សម្រាប់ខ្ញុំនៅក្នុងនគររបស់ខ្ញុំ។ ក្នុងចំណោមនុស្សសព្វថ្ងៃនេះ តើនរណាបំពេញលក្ខខណ្ឌបែបនេះបាន? តើនរណាអាចទទួលបានពិន្ទុ តាមការទាមទាររបស់ខ្ញុំបាន? តើការទាមទាររបស់ខ្ញុំពិតជាធ្វើឲ្យមានការលំបាកសម្រាប់មនុស្សមែនទេ? តើខ្ញុំមានចេតនាធ្វើឲ្យគេបង្កើតកំហុសមែនទេ? ខ្ញុំធូររលុងចំពោះមនុស្សទាំងអស់ ហើយប្រទានការអនុគ្រោះដល់ពួកគេ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះគឺចំពោះតែរាស្ត្ររបស់ខ្ញុំនៅក្នុងប្រទេសចិនប៉ុណ្ណោះ។ វាមិនមែនខ្ញុំមើលស្រាលអ្នករាល់គ្នា ឬខ្ញុំមើលទៅអ្នករាល់គ្នាដោយក្ដី​មិន​ទុក​ចិត្ត​នោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែខ្ញុំពិត និងជាក់ស្តែងចំពោះអ្នក។ មនុស្សជួបប្រទះបរាជ័យនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេដោយជៀសមិនរួច មិនថាទាក់ទងនឹងគ្រួសាររបស់ពួកគេ ឬក៏ពិភពលោកដ៏ធំទូលាយនោះទេ។ ទោះបីជាយ៉ាងណា តើការលំបាករបស់អ្នកណា ដែលត្រូវបានរៀបចំដោយផ្ទាល់ដៃរបស់ពួកគេនោះ? មនុស្សមិនអាចស្គាល់ខ្ញុំបានទេ។ គេមានការយល់ដឹងខ្លះពីរូបរាងខាងក្រៅរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែគេមិនដឹងពីតម្លៃរបស់ខ្ញុំនោះទេ។ គេមិនស្គាល់គ្រឿងផ្សំនៃម្ហូបអាហារដែលគេទទួលទាននោះទេ។ តើនរណាអាចគិតដល់ព្រះហឫទ័យរបស់ខ្ញុំដោយយកចិត្តទុកដាក់នោះ? តើនរណាអាចយល់ដ៏ពិតប្រាកដចំពោះបំណងព្រះហឫទ័យ នៅក្នុងវត្តមានរបស់ខ្ញុំនោះ? នៅពេលដែលខ្ញុំយាងចុះមកផែនដី នោះផែនដីគ្របដណ្តប់ដោយភាពងងឹត ហើយមនុស្ស «ដេកយ៉ាងលង់លក់​ យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​»។ ខ្ញុំយាងទៅគ្រប់ទីកន្លែង ហើយគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំឃើញ គឺរហែករយ៉េរយ៉ៃ មិនអាចទ្រាំមើលបានទេ។ វាប្រៀបដូចជាមនុស្សគ្រាន់តែចង់រីករាយប៉ុណ្ណោះ ហើយគេគ្មានបំណងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះ «វត្ថុពីពិភពខាងក្រៅ» នោះទេ។ ដោយមិនឲ្យ​មនុស្សទាំងអស់ដឹង​ ខ្ញុំ ពិនិត្យមើលផែនដីទាំងមូល ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនឃើញកន្លែងណាដែលពេញដោយជីវិតនោះទេ។ ភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំបញ្ចេញពន្លឺ និងកម្តៅ ហើយទតមើលផែនដីពីស្ថានសួគ៌ជាន់ទីបី។ ទោះបីជាពន្លឺធ្លាក់មកដល់ដី ហើយកម្តៅសាយភាយលើវាក៏ដោយ ក៏មានតែពន្លឺ និងកម្តៅប៉ុណ្ណោះ ហាក់ដូចជារីករាយ។ ពួកវាមិនបានដាស់អ្វីមួយនៅក្នុងមនុស្ស ដែលកំពុងតែសប្បាយរីករាយយ៉ាងសុខស្រួលនោះទេ។ ដោយទតឃើញបែបនេះ ខ្ញុំប្រទាន «ដំបង» ដែលខ្ញុំបានត្រៀមដល់មនុស្សមួយរំពេច។ ខណៈពេលដែលដំបងធ្លាក់ចុះ នោះពន្លឺនិងកម្តៅបានបាត់ទៅបន្តិចម្តងៗ ហើយភ្លាមៗនោះ ផែនដីក្លាយជាក្រៀមក្រោះ និងងងឹត។ ហើយដោយសារតែភាពងងឹត នោះមនុស្សឆក់យកឱកាសដើម្បីបន្តភាពសប្បាយរីករាយរបស់គេតទៅទៀត។ មនុស្សដឹងស្រពិចស្រពិលខ្លះៗពីការមកដល់នៃដំបងរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែគេមិនមានប្រតិកម្មនោះទេ ហើយគេបន្តរីករាយនឹង​ «ពរនៅលើផែនដី» របស់គេ។ បន្ទាប់មក ព្រះឱស្ឋរបស់ខ្ញុំប្រកាសការវាយផ្ចាលនៃមនុស្សទាំងអស់ ហើយមនុស្សទូទាំងពិភពលោក ត្រូវបានវាយនឹងដែកគោលជាប់នឹងឈើឆ្កាង ដោយក្បាលសំយុងមកក្រោម។ នៅពេលដែលការវាយផ្ទាលរបស់ខ្ញុំមកដល់ នោះមនុស្សរង្គោះរង្គើដោយសារសម្លេងដួលរលំនៃភ្នំទាំងឡាយ និងការរហែកនៃផែនដី ហើយ​បន្ទាប់ពីនោះមក គេភ្ញាក់ដឹងខ្លួន។ ដោយតក់​ស្លុត​និងភ័យខ្លាច នោះមនុស្សរត់គេចខ្លួន ប៉ុន្តែវាយឺតពេលណាស់ទៅហើយ។ ខណៈពេលដែលការផ្ចាលរបស់ខ្ញុំធ្លាក់ចុះមក នោះនគររបស់ខ្ញុំចុះមកលើផែនដី ហើយប្រទេសទាំងអស់ត្រូវបានវាយកម្ទេចទៅជាចំណែកៗ បាត់ទៅដោយគ្មានស្នាមដាន ហើយមិនបានបន្សល់ទុកអ្វីនោះទេ។

រាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំទតមើលផ្ទៃនៃពិភពលោក ហើយរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំធ្វើកិច្ចការថ្មីនៅក្នុងចំណោមមនុស្ស។ ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​ទាំងអស់​ជាប់រវល់​នឹង​កិច្ចការ​របស់​គេ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះកម្លាំងនៃកិច្ចការរបស់ខ្ញុំ ឬកត់សម្គាល់ពីសភាពនៃវត្ថុក្រៅពីខ្លួនរបស់គេនោះទេ។ វាប្រៀបដូចជាមនុស្សរស់នៅក្នុងស្ថានសួគ៌ និងផែនដីថ្មីមួយ ដែលគេបង្កើតដោយខ្លួនរបស់គេអ៊ីចឹង ហើយមិនចង់ឲ្យនរណាម្នាក់ចូលមកជ្រៀតជ្រែកនោះទេ។ ពួកគេទាំងអស់ជាប់រវល់នឹងកិច្ចការនៃការធ្វើឲ្យខ្លួនពួកគេសប្បាយរីករាយ ហើយពួកគេកំពុងតែកោតសរសើរខ្លួនឯង ខណៈពេលដែលពួកគេធ្វើ «លំហាត់ហ្វឹកហ្វឺនរាងកាយ» របស់ពួកគេ។ តើពិតជាគ្មានកន្លែងសម្រាប់ខ្ញុំទាល់តែសោះមែនទេ នៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស? តើខ្ញុំពិតជាមិនអាចក្លាយជាអ្នកត្រួតត្រាចិត្តរបស់មនុស្ស បានទេឬ? តើវិញ្ញាណរបស់មនុស្សពិតជាបានចាកចេញពីគេមែនទេ? តើនរណាធ្លាប់សញ្ជឹងគិតដោយយកចិត្តទុកដាក់ពីព្រះបន្ទូលដែលចេញពីព្រះឱស្ឋរបស់ខ្ញុំនោះ? តើនរណាធ្លាប់គិតពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ខ្ញុំនោះ? តើចិត្តរបស់មនុស្សពិតជាត្រូវបានកាន់កាប់ដោយវត្ថុដទៃមែនទេ? ជាច្រើនលើកច្រើនសារ ដែលខ្ញុំបានស្រែករកមនុស្ស ប៉ុន្តែតើមាននរណាម្នាក់ធ្លាប់មានសេចក្តីមេត្តាករុណាឬទេ? តើមាននរណាម្នាក់ធ្លាប់រស់នៅក្នុងភាពជាមនុស្សឬទេ? មនុស្សអាចរស់នៅក្នុងសាច់ឈាម ប៉ុន្តែគេគ្មានភាពជាមនុស្សនោះទេ។ តើគេបានកើតនៅក្នុងនគររបស់សត្វឬ? ឬក៏គេកើតនៅក្នងស្ថានសួគ៌ ហើយ​មាន​ភាពជាព្រះ? ខ្ញុំធ្វើការទាមទាររបស់ខ្ញុំចំពោះមនុស្ស ប៉ុន្តែវាប្រៀបដូចជាគេមិនយល់ព្រះបន្ទូលរបស់ខ្ញុំអ៊ីចឹង វាប្រៀបដូចជាខ្ញុំគឺជាបិសាចដែលមិនអាចចូលជិត ដែលចម្លែកចំពោះគេអ៊ីចឹង។ ជាច្រើនលើកច្រើនសារណាស់ ដែលខ្ញុំបានខកចិត្តដោយសារមនុស្ស ជាច្រើនលើកច្រើនសារណាស់ ដែលខ្ញុំខឹងខ្លាំងដោយសារការបញ្ចេញសម្ថភាពដ៏ទន់ខ្សោយរបស់គេ ហើយជាច្រើនលើកច្រើនសារណាស់ ដែលខ្ញុំពិបាកចិត្តដោយសារតែភាពទន់ខ្សោយរបស់គេ។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនអាចដាស់អារម្មណ៍ផ្នែកវិញ្ញាណនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សបាន? ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនអាចញ៉ាំងឲ្យមានសេចក្តីស្រឡាញ់នៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សបាន? ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សមិនចង់ចាត់ទុកខ្ញុំមានតម្លៃដូចកែវភ្នែករបស់គេ? តើចិត្តរបស់មនុស្សមិនមែនជារបស់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេទេឬ? តើមានរបស់ផ្សេងស្នាក់នៅក្នុងវិញ្ញាណរបស់គេឬ? ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សទ្រហោយំមិនចេះចប់? ហេតុអ្វីបានជាគេកំសត់? ហេតុអ្វីនៅពេលដែលគេកើតទុក្ខ គេធ្វើព្រងើយកន្តើយដាក់វត្តមានរបស់ខ្ញុំទៅវិញ? តើអាចទេ ដែលខ្ញុំបានចាក់ទម្លុះគេនោះ? តើអាចទេ ដែលខ្ញុំបានបោះបង់ចោលគេដោយចេតនានោះ?

នៅក្នុងក្រសែព្រះនេត្ររបស់ខ្ញុំ មនុស្សគឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៃរបស់សព្វសារពើ។ ខ្ញុំបានប្រទានសិទ្ធិអំណាចមិន​តិចទេ​ដល់គេ ដោយអនុញ្ញាតឲ្យគេគ្រប់គ្រងរបស់សព្វសារពើនៅលើផែនដី មានដូចជា ស្មៅនៅលើភ្នំ សត្វនៅក្នុងព្រៃ និងត្រីនៅក្នុងទឹក។ ប៉ុន្តែ ផ្ទុយពីការសប្បាយរីករាយដោយសារតែសិទ្ធិអំណាចនេះ មនុស្សបែរជាត្រូវបានរំខានដោយការព្រួយបារម្ភទៅវិញ។ ជីវិតទាំងមូលរបស់គេ គឺជាជីវិតនៃការព្រួយបារម្ភ និងការប្រញាប់ប្រញាល់រត់​រក​ក្ដី​សប្បាយ​ ដែល​ជា​លទ្ធផល​គឺ​ជា​ភាព​ទទេស្អាត។ នៅក្នុងជីវិតរបស់គេទាំងមូល ពុំមានការច្នៃប្រឌិត និងការបង្កើតថ្មីៗនោះទេ។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចដោះខ្លួនចេញពីជីវិតដែលទទេនេះបានទេ គ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់រកឃើញជីវិតដ៏មានន័យមួយ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ជីវិតពិតនោះទេ។ ទោះបីជាមនុស្សសព្វថ្ងៃទាំងអស់ រស់នៅក្រោមពន្លឺដ៏ចែងចាំងរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនដឹងអ្វីសោះពីជីវិតនៅលើស្ថានសួគ៌។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនមានសេចក្តីមេត្តាករុណាចំពោះមនុស្ស ហើយខ្ញុំមិនសង្គ្រោះមនុស្សជាតិនោះទេ នោះមនុស្សទាំងអស់ប្រែ​មក​ជា​ឥតប្រយោជន៍។ ជីវិតរបស់គេនៅលើផែនដីគឺគ្មានន័យ ហើយពួកគេនឹងស្លាប់​ទៅដោយឥតខ្លឹមសារ គ្មានអ្វីដែលគេអាចមានមោទនភាពនោះទេ។ មនុស្សនៃសាសនានីមួយៗ មនុស្សនៃផ្នែកនីមួយៗរបស់សង្គម មនុស្សនៃជាតិសាសន៍នីមួយ ហើយមនុស្សនៃនិកាយនីមួយ គឺគ្រប់គ្នាដឹងពីភាពទទេស្អាតនៅលើផែនដី ហើយពួកគេទាំងអស់ស្វះស្វែងរកខ្ញុំ និងទន្ទឹងរង់ចាំការវិលត្រឡប់របស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ តើនរណាអាចស្គាល់ខ្ញុំបាន នៅពេលដែលខ្ញុំយាងមកដល់នោះ? ខ្ញុំបង្កើតរបស់សព្វសារពើ ខ្ញុំបង្កើតមនុស្ស ហើយសព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបានចុះមកក្នុងចំណោមមនុស្ស។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សវាយបកមករកខ្ញុំ ហើយសងសឹកដាក់ខ្ញុំ។ តើកិច្ចការដែលខ្ញុំធ្វើចំពោះមនុស្ស មិនផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់គេទេឬ? តើខ្ញុំពិតជាមិនអាចធ្វើឲ្យមនុស្សពេញចិត្តទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សបដិសេធខ្ញុំ? ហេតុអី្វបានជាមនុស្សគ្មាន​ចិត្ត​ ហើយមិនអើពើចំពោះខ្ញុំ? ហេតុអ្វីបានជាផែនដីគ្របដណ្តប់ដោយសាកសព? តើនេះពិតជាសភាពនៃពិភពលោកដែលខ្ញុំបានបង្កើតសម្រាប់មនុស្សមែនទេ? ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំប្រទានភាពសម្បូរណ៍ហូរហៀរដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបានដល់មនុស្ស តែគេបែរជាថ្វាយដៃទទេត្រឡប់មកឲ្យខ្ញុំទៅវិញ? ហេតុអ្វីបានមនុស្សមិនស្រឡាញ់ខ្ញុំយ៉ាងពិតប្រាកដ? ហេតុអ្វីបានជាគេមិនដែលចូលមកនៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្ររបស់ខ្ញុំ? តើព្រះបន្ទូលទាំងអស់របស់ខ្ញុំពិតជាមិនមានប្រយោជន៍មែនទេ? តើព្រះបន្ទូលរបស់ខ្ញុំបានរលាយបាត់ដូចជាកម្តៅចេញពីទឹកមែនទេ? ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សមិនចង់សហការជាមួយខ្ញុំ? តើការមកដល់នៃថ្ងៃរបស់ខ្ញុំ ពិតជាពេលវេលានៃសេចក្តីស្លាប់របស់មនុស្សមែនទេ? តើខ្ញុំពិតជាអាចបំផ្លាញមនុស្សនៅពេលដែលនគររបស់ខ្ញុំត្រូវបានបង្កើត ឬទេ? ហេតុអ្វី ក្នុងអំឡុងពេលនៃផែនការគ្រប់គ្រងទាំងមូលរបស់ខ្ញុំ គ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់យល់ពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ខ្ញុំអ៊ីចឹង? ហេតុអី្វ ផ្ទុយពីការស្រឡាញ់ព្រះសូរសៀងដែលចេញព្រះឱស្ឋរបស់ខ្ញុំ មនុស្សបែរជាស្អប់ ហើយបដិសេធព្រះសូរសៀងនោះទៅវិញ? ខ្ញុំមិនថ្កោលទោសនរណាម្នាក់នោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្រាន់តែធ្វើឲ្យមនុស្សទាំងអស់វិលត្រឡប់មករកភាពស្ងប់ស្ងៀម ហើយធ្វើការឆ្លុះបញ្ចាំងខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។

ថ្ងៃទី ២៧ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៩២

ខាង​ដើម៖ ជំពូកទី ២៤

បន្ទាប់៖ ចូរអរសប្បាយ ម្នាលជនទាំងឡាយអើយ!

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿលើព្រះជាម្ចាស់ជាលើកដំបូង? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ