ដោយ មូ យូ ប្រទេសចិន

នៅថ្ងៃទី ២ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២២ ខ្ញុំបានទៅផ្ទះអ្នកដឹកនាំម្នាក់ដើម្បីធ្វើអ្វីមួយ ប៉ុន្តែគ្មាននរណានៅផ្ទះទេ។ បងស្រី ស៊ាវ ហុង ដែលរស់នៅទល់មុខផ្ទះគាត់ បានឃើញខ្ញុំដោយចៃដន្យ។ គាត់បានហៅខ្ញុំទៅផ្ទះរបស់គាត់ ហើយនិយាយទាំងភ័យស្លន់ស្លោថា៖ «មានរឿងហើយ! ចូវ លីង ត្រូវបានប៉ូលិសចាប់ខ្លួនហើយ។ វាមានរយៈពេលពីរថ្ងៃហើយ ហើយយើងមិនបានឮដំណឹងអ្វីសោះ។ អ្នកដឹកនាំបានទៅប្រាប់អ្នករាល់គ្នា គាត់គួរតែត្រឡប់មកវិញឆាប់ៗនេះ»។ នៅពេលដែលខ្ញុំបានឮដំណឹងនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ទាំងភ័យទាំងខ្លាច។ ចូវ លីង ធ្លាប់ជាអ្នកដឹកនាំពីមុនមក ហើយខ្ញុំមិនដឹងថាប៉ូលិសនឹងធ្វើទារុណកម្មបែបណាលើគាត់ទេ។ តើគាត់នឹងទ្រាំមិនបាននឹងការធ្វើទារុណកម្ម ហើយក្លាយជាយូដាសដែរឬទេ? ខ្ញុំទើបតែនៅផ្ទះរបស់គាត់។ ប្រសិនបើប៉ូលិសកំពុងដាក់ពង្រាយកម្លាំងឃ្លាំមើល ពួកគេប្រហែលជាបានឃើញខ្ញុំហើយ។ ខ្ញុំរើមកទីនេះតាំងពីដំបូង គឺដោយសារតែខ្ញុំកំពុងរត់គេចខ្លួន។ ប៉ូលិសបានតាមចាប់ខ្ញុំមិនឈប់ឈរអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ប្រសិនបើពួកគេចាប់ខ្ញុំបាន ពួកគេប្រាកដជាធ្វើទារុណកម្មខ្ញុំធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះទៅទៀត។ ខ្ញុំអាចនឹងត្រូវគេវាយរហូតដល់ស្លាប់។ ខ្ញុំពិតជាខ្លាចណាស់ ហើយចង់ចាកចេញពីតំបន់នេះឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន បន្ទាប់ពីធ្វើកិច្ចការរួចរាល់។ មិនយូរប៉ុន្មាន អ្នកដឹកនាំក៏មកដល់ផ្ទះរបស់ ស៊ាវ ហុង ហើយបន្ទាប់មកក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ បន្ទាប់ពីពួកយើងពិភាក្សារួច។ ត្រឹមតែពីរឬបីនាទីប៉ុណ្ណោះបានកន្លងផុតទៅ ស៊ាវ ហុង បានរត់ត្រឡប់មកវិញទាំងស្លន់ស្លោ ហើយនិយាយថា៖ «អ្នកដឹកនាំទើបតែត្រឡប់ទៅដល់ផ្ទះ ហើយប៉ូលិសប្រាំពីរឬប្រាំបីនាក់បានមកចាប់គាត់ ហើយចេញទៅបាត់។ ចូវ លីង ក៏នៅក្នុងឡានរបស់ពួកគេដែរ។ គាត់ប្រាកដជាបានប្រាប់ពួកគេពីកន្លែងដែលអ្នកដឹកនាំរស់នៅហើយ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កុំចេញទៅក្រៅឱ្យសោះ»។ បេះដូងរបស់ខ្ញុំលោតញាប់ស្ទើរធ្លាយចេញមកក្រៅ។ ស៊ាវ ហុង និងអ្នកដឹកនាំរស់នៅទល់មុខគ្នា។ ប៉ូលិសអាចនៅឆ្ងាយត្រឹមតែពីរបីជំហានប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើពួកគេចាប់ខ្ញុំបាន ខ្ញុំប្រាកដជាមិនអាចគេចផុតដោយសុវត្ថិភាពឡើយ។ ខ្ញុំបានលាក់ខ្លួននៅក្នុងផ្ទះ ហើយមិនហ៊ានមើលតាមបង្អួចទេ ហើយខ្ញុំបានអំពាវនាវរកព្រះជាម្ចាស់មិនឈប់ឈរនៅក្នុងចិត្ត ដោយសង្ឃឹមថាប៉ូលិសនឹងចាកចេញឆាប់ៗ។ ឡានប៉ូលិសបានបើកចេញទៅ បន្ទាប់ពីប្រហែលមួយម៉ោង ហើយទីបំផុតចិត្តរបស់ខ្ញុំក៏បានស្ងប់។ ប៉ុន្តែ ចូវ លីង បាននៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន តើគាត់បានក្បត់ខ្ញុំដែរឬទេ? ផ្ទះរបស់ខ្ញុំមិនមានសុវត្ថិភាពទៀតទេ។ តើខ្ញុំគួរទៅឯណា? ខ្ញុំនឹកឃើញថាខ្ញុំមានសៀវភៅកត់ត្រាមួយក្បាលនៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ដែលមានលេខទូរសព្ទរបស់បងប្អូនប្រុសស្រីនៅក្នុងនោះ ដែលខ្ញុំត្រូវតែយកចេញឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ មានផ្ទះទទួលភ្ញៀវបីផ្សេងទៀតនៅជិតផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។ ប្រសិនបើពួកគេមិនត្រូវបានជូនដំណឹងភ្លាមៗទេ នៅពេលដែលសៀវភៅកត់ត្រាត្រូវបានរកឃើញដោយប៉ូលិស នោះបងប្អូនប្រុសស្រីកាន់តែច្រើននឹងត្រូវជាប់ពាក់ព័ន្ធ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំនឹងដើរចូលអន្ទាក់របស់ពួកគេហើយ។ ខ្ញុំបាននៅក្រៅក្រុងដើម្បីបំពេញភារកិច្ចអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ហើយខ្ញុំគឺជាគោលដៅសំខាន់ដែលប៉ូលិសតាមចាប់ខ្លួន។ ខ្ញុំនឹងរងទារុណកម្មកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវបានចាប់ខ្លួន។ ខ្ញុំគិតថា «មិនបានទេ ខ្ញុំគួរតែរត់គេចខ្លួន ហើយស្វែងរកកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពភ្លាមៗប្រសើរជាង!» ប៉ុន្តែជាមួយនឹងគំនិតទាំងនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមិនស្ងប់ក្នុងចិត្តសោះ ដូច្នេះខ្ញុំបានអំពាវនាវរកព្រះជាម្ចាស់មិនឈប់ឈរ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបាននឹកឃើញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់មួយវគ្គថា៖ «អ្នកមិនគួរខ្លាចរឿងនេះ រឿងនោះទេ។ មិនថាអ្នកប្រឈមមុខនឹងការលំបាក និងគ្រោះថ្នាក់ច្រើនប៉ុនណាក៏ដោយ ក៏អ្នកនៅតែអាចពឹងផ្អែកមកលើនឹងនរនៅចំពោះខ្ញុំដោយមិនមានការរាំងស្ទះដោយឧបសគ្គអ្វីមួយឡើយ ដើម្បីឱ្យបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ខ្ញុំអាចត្រូវបានអនុវត្តដោយគ្មានការរាំងស្ទះ។ នេះជាភារកិច្ចរបស់អ្នក។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំនឹងមានសេចក្ដីក្រោធចំពោះអ្នក ហើយជាមួយនឹងព្រះហស្ដរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹង...។ អ្នកនឹងរងទុក្ខវេទនាខាងផ្លូវចិត្តគ្មានថ្ងៃផុតឡើយ។ អ្នកត្រូវតែស៊ូទ្រាំគ្រប់ទាំងអស់។ សម្រាប់ខ្ញុំ អ្នកត្រូវតែត្រៀមខ្លួនលះបង់អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកមាន ហើយធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកអាចធ្វើបានដើម្បីដើរតាមខ្ញុំ ហើយត្រៀមខ្លួនលះបង់អ្វីទាំងអស់របស់អ្នក។ ឥឡូវនេះជាពេលដែលខ្ញុំនឹងល្បងលអ្នក៖ តើអ្នកនឹងផ្តល់ភាពស្មោះស្ម័គ្ររបស់អ្នកមកលើខ្ញុំទេ? តើអ្នកអាចដើរតាមខ្ញុំដល់ចុងផ្លូវបានទេ? ចូរកុំខ្លាច។ ដោយមានការគាំទ្រពីខ្ញុំ តើអ្នកណាអាចបិទផ្លូវនេះបាន? ចូរចងចាំរឿងនេះ! សូមកុំភ្លេចឱ្យសោះ! អ្វីទាំងអស់ដែលកើតឡើង គឺដោយបំណងព្រះហឫទ័យល្អរបស់ខ្ញុំ ហើយអ្វីគ្រប់យ៉ាងស្ថិតនៅក្រោមការសង្កេតរបស់ខ្ញុំ។ តើអ្នកអាចធ្វើតាមព្រះបន្ទូលរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងអ្វីទាំងអស់ដែលអ្នកនិយាយ និងធ្វើបានឬទេ? នៅពេលការល្បងលដោយមានសម្ពាធកើតមកលើអ្នក តើអ្នកនឹងលុតជង្គង់ចុះ ហើយស្រែកហៅឬទេ? ឬតើអ្នកនឹងក្រាបពួនដោយមិនមានសមត្ថភាពក្នុងការឆ្ពោះទៅមុខបាន?» («ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ កាលពីដើមដំបូង» ជំពូកទី ១០ នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ តាមរយៈព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំបានដឹងថា កម្រិតរបស់ខ្ញុំនៅទាបណាស់ ហើយខ្ញុំខ្វះជំនឿពិត។ ដោយឃើញអ្នកនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំត្រូវបានចាប់ខ្លួនម្តងមួយៗ ខ្ញុំមានការភ័យខ្លាច ហើយចង់ស្វែងរកកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពដើម្បីលាក់ខ្លួន។ ខ្ញុំមិនបានគិតពីផលប្រយោជន៍របស់ពួកជំនុំទេ ដើម្បីការពារសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួន តើខ្ញុំអាត្មានិយមយ៉ាងណាទៅ! ដោយសារអ្នកដឹកនាំត្រូវបានចាប់ខ្លួន បងប្អូនប្រុសស្រីជាច្រើនត្រូវតែត្រូវបានជូនដំណឹង ហើយសៀវភៅព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាច្រើនត្រូវតែរើចេញ។ ប្រសិនបើរឿងនោះមិនត្រូវបានចាត់ចែងឱ្យបានត្រឹមត្រូវឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបានទេ វាអាចនាំឱ្យបងប្អូនប្រុសស្រីកាន់តែច្រើនត្រូវបានចាប់ខ្លួន។ ក្នុងនាមជាគ្រូជំនួយរបស់ពួកជំនុំ ការការពារបងប្អូនប្រុសស្រី ព្រមទាំងសៀវភៅព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាភារកិច្ច និងទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្ញុំ។ ប្រសិនបើខ្ញុំជ្រើសរើសធ្វើជាជនកំសាក ហើយសុខចិត្តរស់នៅទាំងអាប់ឱន ដោយសារតែការភ័យខ្លាច និងភាពកំសាក នោះគឺជាការមិនទទួលខុសត្រូវខ្លាំងណាស់។ ព្រះជាម្ចាស់កំពុងពិនិត្យពិច័យខ្ញុំនៅពេលដ៏សំខាន់នេះ ដើម្បីមើលថាតើខ្ញុំនឹងគិតគូរដល់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ និងការពារកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំដែរឬទេ។ ខ្ញុំគួរតែពឹងអាស្រ័យលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយចាត់ចែងការងារដែលនៅសេសសល់ភ្លាមៗ។ ចំពោះថាតើខ្ញុំនឹងត្រូវបានចាប់ខ្លួនឬអត់នោះ គឺត្រូវបានសម្រេចដោយអធិបតេយ្យភាព និងការរៀបចំរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ខ្ញុំបានត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយ ដើម្បីប្រគល់ខ្លួនខ្ញុំទៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ នៅពេលដែលខ្ញុំបានដឹងដូច្នោះ ខ្ញុំមិនសូវភ័យ និងខ្លាចទៀតទេ។ នៅពេលខ្ញុំទៅជិតដល់ផ្ទះ ខ្ញុំបានឃើញឡានប៉ូលិសមួយគ្រឿងឈប់នៅច្រកចូល។ បេះដូងរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមលោតញាប់។ ខ្ញុំគិតថា «តាមមើលទៅ យូដាសពិតជាបានក្បត់ខ្ញុំមែន។ ខ្ញុំមិនដឹងថាតើផ្ទះទទួលភ្ញៀវបីដែលនៅជិតនោះ ត្រូវបានឆែកឆេរដែរឬទេ។ ខ្ញុំត្រូវតែរាយការណ៍អំពីស្ថានភាពរបស់ពួកជំនុំទៅកាន់ថ្នាក់ដឹកនាំខាងលើឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចចាត់វិធានការការពារ និងធ្វើការរៀបចំទាន់ពេលវេលា ដើម្បីការពារកុំឱ្យមានការខាតបង់កាន់តែធំដល់កិច្ចការរបស់ពួកជំនុំ»។

ខ្ញុំដឹងថា បងស្រី ស៊ូ ហួ អាចទាក់ទងថ្នាក់ដឹកនាំខាងលើបាន ដូច្នេះខ្ញុំក៏ទៅរកគាត់។ គ្រាន់តែខ្ញុំទៅដល់ទីនោះភ្លាម ប្ដីរបស់គាត់ដែលជាអ្នកមិនជឿបាននិយាយទាំងភ័យថា៖ «ប៉ូលិសទើបតែមកទីនេះ។ ស៊ូ ហួ ចេញទៅក្រៅ ដូច្នេះពួកគេចាប់គាត់មិនបានទេ។ ពួកគេទើបតែទៅផ្ទះរបស់ឯង ដើម្បីចាប់មនុស្សបន្ថែមទៀត»។ ខ្ញុំបានចាកចេញយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ ដោយមិនហ៊ាននៅយូរឡើយ។ នៅតាមផ្លូវត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំបានគិតអំពីថាតើនាគក្រហមដ៏ធំអាក្រក់កម្រិតណា។ វាខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងក្លា គ្រាន់តែដើម្បីចាប់ខ្លួនមនុស្សដែលជឿលើព្រះជាម្ចាស់បុណ្ណោះ។ បងប្អូនប្រុសស្រីត្រូវបានចាប់ខ្លួនម្តងមួយៗ ហើយខ្ញុំប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់នៃការចាប់ខ្លួននៅពេលណាមួយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការធ្វើទារុណកម្ម ហើយក្លាយជាយូដាស តើផ្លូវនៃជំនឿរបស់ខ្ញុំនឹងមិនត្រូវបញ្ចប់ទេឬ? ខ្ញុំកាន់តែគិតអំពីវា ខ្ញុំកាន់តែចុះខ្សោយ និងភ័យខ្លាច ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ការធ្វើជាអ្នកជឿនៅប្រទេសចិនគឺពិបាកពេក និងគ្រោះថ្នាក់ពេក។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានអំពាវនាវរកព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំម្ដងហើយម្ដងទៀតថា៖ «ឱ ព្រះជាម្ចាស់អើយ! តើទូលបង្គំគួរធ្វើដូចម្ដេច?» បន្ទាប់មក ខ្ញុំបាននឹកឃើញព្រះបន្ទូលមួយវគ្គនេះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «សេចក្ដីជំនឿប្រៀបដូចឈើមួយដើមធ្វើស្ពាន៖ អ្នកណាដែលតោងស្អិតនឹងជីវិត ហើយខ្លាចស្លាប់ មុខជាពិបាកឆ្លងផុតណាស់ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ក្នុងការបូជាជីវិតរបស់ខ្លួន អាចឆ្លងកាត់ មានជំហរនឹងនរ និងមិនមានការព្រួយបារម្ភឡើយ។ ប្រសិនបើមនុស្សមានគំនិតភ័យខ្លាច និងកំសាក នោះគឺដោយសារតែសាតាំងបានបំភាន់ពួកគេ វាគឺខ្លាចថាពួកយើងនឹងឆ្លងស្ពាននៃសេចក្ដីជំនឿចូលទៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់។ សាតាំងកំពុងតែព្យាយាមគ្រប់មធ្យោបាយដើម្បីបញ្ជូនគំនិតរបស់វាមកកាន់ពួកយើង។ ពួកយើងគួរតែអធិស្ឋានគ្រប់ពេលវេលាដើម្បីឱ្យព្រះជាម្ចាស់ស្រាយបំភ្លឺ និងបំភ្លឺពួកយើង ចូរពឹងផ្អែកលើព្រះជាម្ចាស់គ្រប់ពេលវេលា ដើម្បីជម្រះភាពពិសពុលរបស់សាតាំងចេញពីក្នុងពួកយើង ចូរអនុវត្តការចូលទៅជិតព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងវិញ្ញាណរបស់ពួកយើងគ្រប់ពេលវេលា ហើយអនុញ្ញាតឱ្យព្រះជាម្ចាស់គ្រប់គ្រង និងកាន់កាប់លើភាវៈទាំងមូលរបស់យើង» («ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ កាលពីដើមដំបូង» ជំពូកទី ៦ នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានផ្តល់ជំនឿ និងកម្លាំងដល់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានដឹងថា ខ្ញុំកំពុងរស់នៅក្នុងភាពកំសាក និងការភ័យខ្លាច ដោយខ្លាចត្រូវបានចាប់ខ្លួន និងវាយរហូតដល់ស្លាប់។ ខ្ញុំកំពុងតែចាញ់ល្បិចរបស់សាតាំងហើយ។ សាតាំងកំពុងប្រើចំណុចខ្សោយរបស់ខ្ញុំដើម្បីរឹតត្បិតខ្ញុំ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំបាត់បង់ជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងមិនហ៊ានបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំ ហើយឃ្លាតឆ្ងាយពីព្រះជាម្ចាស់បន្តិចម្ដងៗ និងក្បត់ព្រះអង្គ។ ខ្ញុំត្រូវតែមើលឱ្យធ្លុះល្បិចរបស់សាតាំង។ ខ្ញុំកាន់តែប្រឈមមុខនឹងស្ថានភាពបែបនេះ ខ្ញុំកាន់តែគួរចូលទៅជិតព្រះជាម្ចាស់ ពឹងអាងព្រះអង្គ និងរស់នៅតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។ ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវបានចាប់ខ្លួនក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនឹងចុះចូល ហើយមិនត្អូញត្អែរឡើយ។ ខ្ញុំនឹងឈរយ៉ាងរឹងមាំក្នុងទីបន្ទាល់របស់ខ្ញុំ និងបំពេញព្រះទ័យព្រះជាម្ចាស់។

ខ្ញុំមិនអាចទាក់ទងជាមួយថ្នាក់ដឹកនាំខាងលើបានទេ ហើយបានសម្រេចចិត្តចាត់ចែងការងារដែលនៅសេសសល់ជាមុនសិន។ រឿងដំបូងដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើ គឺគិតរកវិធីដើម្បីយកសៀវភៅកត់ត្រាដែលមានលេខទូរសព្ទ ដែលខ្ញុំនៅទុកចោលនៅផ្ទះ បើមិនដូច្នេះទេ ប្រសិនបើប៉ូលិសរកឃើញវា បងប្អូនប្រុសស្រីជាច្រើននឹងត្រូវចាប់ខ្លួនទាំងអស់។ ប៉ុន្តែប៉ូលិសអាចកំពុងលួចឃ្លាំមើលផ្ទះរបស់ខ្ញុំ តើខ្ញុំមិនដើរចូលអន្ទាក់របស់ពួកគេទេឬ? ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងមានអារម្មណ៍ស្ទាក់ស្ទើរក្នុងចិត្ត ខ្ញុំបាននឹកឃើញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលថា៖ «ពួកអ្នកម្នាក់ៗ ជឿលើខ្លួនឯងថា ចុះសម្រុងនឹងខ្ញុំណាស់ ប៉ុន្តែប្រសិនជាបែបនោះមែន តើភ័ស្តុតាងដែលមិនអាចប្រកែកបាននេះត្រូវប្រើចំពោះនរណាខ្លះ? អ្នករាល់គ្នាជឿលើខ្លួនឯងថា មានសេចក្ដីស្មោះត្រង់ និងភក្ដីភាព យ៉ាងច្រើនអនេកចំពោះខ្ញុំ។ អ្នករាល់គ្នាគិតថា ខ្លួនឯងមានចិត្តសប្បុរសខ្លាំងណាស់ មានមេត្តាខ្លាំងណាស់ ហើយស្រឡាញ់ខ្ញុំជាខ្លាំង។ អ្នករាល់គ្នាគិតថា ខ្លួនបានធ្វើលើសពីគ្រប់គ្រាន់ហើយដើម្បីខ្ញុំ។ ក៏ប៉ុន្តែ តើអ្នករាល់គ្នាមានដែលធៀបរឿងនឹងនេះ ទៅនឹងសកម្មភាពរបស់ខ្លួនឯងដែរឬទេ? ... អ្នករាល់គ្នាបិទទ្វារចោលខ្ញុំ ដើម្បីតែកូនៗខ្លួនឯង ឬក៏ប្ដីអ្នករាល់គ្នា ឬដើម្បីតែការពារខ្លួនឯង។ ជំនួសឱ្យការយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំ អ្នកយកចិត្តទុកដាក់នឹងគ្រួសារ កូនៗ ឋានៈ អនាគត និងក្ដីសុខរបស់អ្នករាល់គ្នាជាង។ តើពេលណាទៅដែលអ្នកធ្លាប់បានគិតពីខ្ញុំ ខណៈពេលអ្នករាល់គ្នានិយាយ ឬប្រព្រឹត្តនោះ? នៅថ្ងៃដែលត្រជាក់ខ្លាំង គំនិតរបស់អ្នករាល់គ្នា រិះគិតតែអំពីកូនៗ ប្ដីប្រពន្ធ ឬឪពុកម្ដាយរបស់អ្នករាល់គ្នា។ នៅថ្ងៃដែលក្ដៅហែង អ្នកក៏មិនដែលគិតដល់ខ្ញុំដែរ។ ពេលអ្នករាល់គ្នាបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន អ្នកកំពុងគិតពីផលប្រយោជន៍ សុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួន និងសមាជិកគ្រួសាររបស់អ្នក។ តើអ្វីទៅដែលអ្នកធ្លាប់ធ្វើដើម្បីខ្ញុំនោះ? តើពេលណាទៅដែលអ្នកធ្លាប់គិតពីខ្ញុំ? តើពេលណាទៅ ដែលអ្នកធ្លាប់ថ្វាយខ្លួនឯងដល់ខ្ញុំ និងកិច្ចការរបស់ខ្ញុំ ទោះត្រូវលះបង់អ្វីក៏ដោយនោះ? ឯណាទៅភ័ស្តុតាងបញ្ជាក់ពីការចុះសម្រុងរបស់អ្នកនឹងខ្ញុំនោះ? ឯណាទៅតថភាពនៃភក្ដីភាពរបស់អ្នកចំពោះខ្ញុំនោះ? ឯណាទៅតថភាពនៃការស្ដាប់បង្គាប់របស់អ្នកចំពោះខ្ញុំនោះ? ពេលណាទៅ ដែលអ្នកគ្មានចេតនាចង់បានព្រះពរពីខ្ញុំ? អ្នករាល់គ្នាបោកប្រាស់ និងបញ្ឆោតខ្ញុំ អ្នករាល់គ្នាលលេងនឹងសេចក្ដីពិត អ្នកបិទបាំងវត្តមាននៃសេចក្ដីពិត ហើយក្បត់នឹងសារជាតិនៃសេចក្ដីពិត។ តាមរយៈការទាស់ទទឹងនឹងខ្ញុំបែបនេះ នាំឱ្យមានលទ្ធផលអ្វីខ្លះ ដែលកំពុងតែរង់ចាំអ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃខាងមុខ?» («អ្នកគួរតែស្វះស្វែងរកមាគ៌ាដែលស្របនឹងព្រះគ្រីស្ទ» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ សំណួរនីមួយៗមានអារម្មណ៍ដូចជាការចោទប្រកាន់ពីព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ។ កាលពីមុន ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំអាចលះបង់គ្រួសារ និងការងារចោល ដើម្បីភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះ ខ្ញុំមានភាពស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំប្រឈមមុខនឹងការចាប់ខ្លួនរបស់នាគក្រហមដ៏ធំជាក់ស្ដែង ខ្ញុំបានឃើញថា កម្រិតរបស់ខ្ញុំនៅទាបកម្រិតណា។ ពីមុន ខ្ញុំគ្រាន់តែស្រែកពាក្យស្លោក និងគោលលទ្ធិទទេៗប៉ុណ្ណោះ។ វិបត្តិពិតប្រាកដបានបើកសម្ដែងកម្រិតពិតរបស់ខ្ញុំ។ អ្វីដែលខ្ញុំគិតទាំងអស់ គឺរបៀបការពារផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។ ខ្ញុំមិនបានការពារកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំទាល់តែសោះ។ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សដែលខ្វល់ពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ។ មនុស្សដែលគិតគូរដល់បំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងពិតប្រាកដ អាចលះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីបំពេញព្រះទ័យព្រះជាម្ចាស់ សូម្បីតែជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ នៅពេលដែលមានអ្វីមួយពាក់ព័ន្ធនឹងផលប្រយោជន៍របស់ពួកជំនុំ។ ខ្ញុំបានគិតដល់របៀបដែលបងប្អូនប្រុសស្រីប្រថុយជីវិតរបស់ពួកគេ ដើម្បីដឹកជញ្ជូនសៀវភៅព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយថាមានពួកគេជាច្រើនត្រូវបាននាគក្រហមដ៏ធំចាប់ខ្លួន នៅក្នុងដំណើរការនៃការដឹកជញ្ជូនសៀវភៅ។ ខ្លះថែមទាំងត្រូវបានវាយរហូតដល់ស្លាប់ទៀតផង។ ពួកគេទុកការព្រួយបារម្ភអំពីជីវិត និងសេចក្ដីស្លាប់របស់ពួកគេមួយឡែក គ្រាន់តែដើម្បីបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន និងបំពេញព្រះទ័យព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីឱ្យបងប្អូនប្រុសស្រីអាចអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានគិតគូរដល់ផលប្រយោជន៍របស់ពួកជំនុំទាល់តែសោះ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតពីសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួន នៅពេលប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ ដោយខ្លាចត្រូវបានចាប់ខ្លួន និងធ្វើទារុណកម្មរហូតដល់ស្លាប់។ ជាធម្មតា ខ្ញុំខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងចំពោះអ្វីដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំមិនអាចលះបង់សូម្បីតែបន្តិចបន្តួចសម្រាប់ផលប្រយោជន៍របស់ពួកជំនុំ។ បើប្រៀបធៀបជាមួយបងប្អូនប្រុសស្រីទាំងនោះ ខ្ញុំពិតជាអាត្មានិយមខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំគ្មានការគិតគូរដល់បំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទាល់តែសោះ។ ឥឡូវនេះ ដោយសារអ្នកដឹកនាំពួកជំនុំម្នាក់ត្រូវបានចាប់ខ្លួន ក្នុងនាមជាអ្នកធ្វើការពួកជំនុំដែលកំពុងលាក់ខ្លួន ជំនួសឱ្យការក្រោកឈរឡើងដើម្បីការពារកិច្ចការពួកជំនុំ ខ្ញុំមានសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែខ្ញុំបានបាត់បង់ភារកិច្ច និងទីបន្ទាល់របស់ខ្ញុំ។ ចុះតើការរស់នៅរបស់ខ្ញុំមានន័យអ្វី? តើខ្ញុំមិនមែនគ្រាន់តែជាមនុស្សស្លាប់ទាំងរស់ទេឬ? នៅពេលគិតដល់ចំណុចនេះ ខ្ញុំបានអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «ឱ ព្រះជាម្ចាស់អើយ! មិនថាទូលបង្គំត្រូវបានចាប់ខ្លួននៅថ្ងៃនេះនោះទេ គឺទូលបង្គំស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ព្រះអង្គទាំងស្រុង។ សូមប្រទានជំនឿ និងប្រាជ្ញាដល់ទូលបង្គំ ដើម្បីឱ្យទូលបង្គំអាចពឹងអាងព្រះអង្គ និងបំពេញភារកិច្ចរបស់ទូលបង្គំផង»។

នៅម៉ោងប្រហែល ២ ទៀបភ្លឺ ខ្ញុំបានទៅដល់ផ្ទះរបស់បងស្រីម្នាក់ដែលរស់នៅក្បែរនោះ។ ខ្ញុំបានដឹងថា ប៉ូលិសបានទៅឆែកឆេរផ្ទះទទួលភ្ញៀវជាច្រើនផ្សេងទៀតដែលនៅជិតផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។ បងប្អូនប្រុសស្រីមួយចំនួនបានរត់គេចខ្លួន និងរួចផុតពីការចាប់ខ្លួន។ ពួកគេបានប្រាប់ខ្ញុំថា ប៉ូលិសប្រាកដជានឹងត្រឡប់មកវិញ ហើយប្រាប់ខ្ញុំឱ្យចាកចេញភ្លាមៗ។ ខ្ញុំមិនហ៊ាននៅយូរទេ។ ខ្ញុំឃើញថាគ្មាននរណាម្នាក់រង់ចាំនៅច្រកចូលផ្ទះទេ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានប្រញាប់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយយកសៀវភៅកត់ត្រាដែលមានលេខទូរសព្ទ។ ការនេះបានធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដង្ហើមធូរស្រាល។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានទៅផ្ទះរបស់បងប្រុស យ៉ាង ក្វាង។ គ្រាន់តែគាត់ឃើញខ្ញុំភ្លាម គាត់និយាយទាំងភ័យខ្លាចថា៖ «ម្សិលមិញ ខ្ញុំត្រូវបានចាប់ខ្លួនជាមួយប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ។ ពួកគេបានដោះលែងពួកយើងកាលពីយប់មិញ។ បងប្អូនប្រុសស្រីជាច្រើនផ្សេងទៀតដែលរស់នៅជុំវិញទីនេះ ក៏ត្រូវបានចាប់ខ្លួនដែរ»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ចេញពីទីនោះ។ ខ្ញុំបានគិតនៅតាមផ្លូវត្រឡប់មកវិញថា ស្ថានភាពកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ ហើយការចាប់ខ្លួនបងប្អូនប្រុសស្រីកំពុងកើតឡើងនៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ខ្ញុំក៏ត្រូវបានយូដាសក្បត់ដែរ។ ប៉ូលិសច្បាស់ជាមានភិនភាគរបស់ខ្ញុំហើយ ហើយជាមួយនឹងការឃ្លាំមើលជាច្រើននៅជុំវិញ ខ្ញុំអាចនឹងត្រូវបានចាប់ខ្លួននៅពេលណាមួយ។ ចុះប្រសិនបើខ្ញុំមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការធ្វើទារុណកម្មរបស់ពួកគេបាន? នោះគឺជាគំនិតដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចសម្រាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំនឹងមានសុវត្ថិភាពជាងបន្តិច ប្រសិនបើខ្ញុំទៅលាក់ខ្លួន ប៉ុន្តែការងារដែលនៅសេសសល់ នៅតែមិនទាន់រួចរាល់នៅឡើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំទៅលាក់ខ្លួននៅពេលនេះ តើវាមិនធ្វើឱ្យខ្ញុំក្លាយជាអ្នករត់ចោលជួរទេឬ? ខ្ញុំបានជឿអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ហើយរីករាយនឹងការស្រោចស្រពយ៉ាងច្រើនពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ប្រសិនបើខ្ញុំរត់គេចខ្លួននៅពេលដ៏សំខាន់ ដោយមិនបានបំពេញភារកិច្ច ឬទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្ញុំសោះ នោះខ្ញុំនឹងគ្មានសតិសម្បជញ្ញៈ ឬភាពជាមនុស្សទាល់តែសោះ។ តើខ្ញុំអាចរាប់ថាជាអ្នកជឿបានដែរឬទេ? ខ្ញុំនឹងមិនខុសពីយូដាសដែលបានក្បត់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ នៅពេលគិតដល់ចំណុចនេះ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ថា ខ្ញុំសុខចិត្តត្រូវបានចាប់ខ្លួន ហើយស្លាប់នៅក្នុងដៃរបស់នាគក្រហមដ៏ធំ ជាជាងរត់គេចខ្លួន ហើយរស់នៅយ៉ាងថោកទាប។ ខ្ញុំត្រូវតែឈរយ៉ាងរឹងមាំក្នុងទីបន្ទាល់របស់ខ្ញុំ បំពេញព្រះទ័យព្រះជាម្ចាស់ និងខិតខំឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅល្ងាចនោះ៖ «តាំងតែពីដើមរៀងមក សាតាំងបាននិងកំពុងឈ្លបចាប់ពីក្រោយជំហាននីមួយៗនៅក្នុងផែនការរបស់ខ្ញុំ ហើយវាជាគ្រឿងបន្ទាប់បន្សំនៃព្រះប្រាជ្ញាញាណរបស់ខ្ញុំ វាតែងតែព្យាយាមរកផ្លូវ និងមធ្យោបាយដើម្បីបង្អាក់ផែនការដើមរបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ តើខ្ញុំអាចបង្អោនទៅតាមគ្រោងការបោកបញ្ឆោតរបស់វាបានឬទេ? អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងស្ថានសួគ៌ និងនៅលើផែនដីសុទ្ធតែបម្រើខ្ញុំ តើគ្រោងការបោកបញ្ឆោតរបស់សាតាំងអាចខុសគ្នាដែរឬទេ? នេះច្បាស់ជាកន្លែងដែលព្រះប្រាជ្ញាញាណរបស់ខ្ញុំប្រសព្វគ្នា វាច្បាស់ណាស់ថា វាជាអ្វីដែលល្អអស្ចារ្យអំពីអំពើរបស់ខ្ញុំ ហើយវាជាគោលការណ៍ប្រតិបត្តិសម្រាប់ផែនការគ្រប់គ្រងទាំងមូលរបស់ខ្ញុំ។ នៅក្នុងយុគនៃការកសាងនគរព្រះនេះ ខ្ញុំនៅតែមិនគេចពីគ្រោងការបោកបញ្ឆោតរបស់សាតាំង ហើយខ្ញុំបន្តធ្វើកិច្ចការដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើដដែល។ ក្នុងចំណោមសកលលោក និងរបស់សព្វសារពើ ខ្ញុំបានចាត់ទុកអំពើរបស់សាតាំងថាជាគ្រឿងបន្ទាប់បន្សំរបស់ខ្ញុំ។ តើនេះមិនមែនជាការបង្ហាញច្បាស់អំពីព្រះប្រាជ្ញាញាណរបស់ខ្ញុំទេឬ? តើនេះមិនច្បាស់ថាជាអ្វីដែលល្អអស្ចារ្យអំពីកិច្ចការរបស់ខ្ញុំទេឬ?» («ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ថ្លែងទៅកាន់ចក្រវាលទាំងមូល» ជំពូកទី ៨ នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ ខ្ញុំអាចមើលឃើញសព្វានុភាព និងព្រះប្រាជ្ញាញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។ នាគក្រហមដ៏ធំគឺជាសត្រូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ វាចាប់ខ្លួន និងបៀតបៀនគ្រីស្ទបរិស័ទយ៉ាងឆ្កួតលីលា ហើយរំខានកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយសង្ឃឹមយ៉ាងឥតប្រយោជន៍ថានឹងបំផ្លាញកិច្ចការដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើ ដើម្បីសង្រ្គោះមនុស្សជាតិ។ ប៉ុន្តែការចាប់ខ្លួន និងការបៀតបៀនរបស់នាគក្រហមដ៏ធំ អនុញ្ញាតឱ្យយើងបង្កើតការសម្គាល់លើសារជាតិអាក្រក់របស់វា ដែលធ្វើបាបមនុស្ស និងប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់ បន្ទាប់មកស្អប់វាចេញពីចិត្ត ហើយផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយវា។ ការចាប់ខ្លួន និងការបៀតបៀនរបស់វា ក៏បើកសម្ដែងឱ្យឃើញអ្នកជឿពិត និងអ្នកជឿក្លែងក្លាយ និងបែងចែកចៀមពីពពែ ហើយស្រូវសាលីពីស្រងែដែរ។ នៅក្នុងគ្រាទុក្ខវេទនា មានអ្នកខ្លះមិនបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនដោយសារតែការភ័យខ្លាច និងភាពកំសាក ឬចាកចេញពីជំនឿ ហើយអ្នកខ្លះក្បត់ព្រះជាម្ចាស់ និងក្លាយជាយូដាស នៅពេលពួកគេត្រូវបានចាប់ខ្លួន ហើយមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការធ្វើទារុណកម្មបាន។ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលត្រូវបានបើកសម្ដែងថាជាស្រងែ ដែលនឹងត្រូវខ្យល់បក់ផាត់ចេញ។ តើនោះមិនបើកសម្ដែងឱ្យឃើញព្រះប្រាជ្ញាញាណ និងសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេឬ? នោះបានរំឭកខ្ញុំអំពីអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា៖ «ដ្បិតអស់អ្នកដែលនឹងសង្គ្រោះជីវិតរបស់ខ្លួននឹងបាត់បង់ជីវិត៖ ហើយអស់អ្នកដែលនឹងបាត់បង់ជីវិតរបស់ខ្លួនព្រោះតែខ្ញុំ នោះនឹងបានជីវិតវិញ» (ម៉ាថាយ ១៦:២៥)។ ខ្ញុំបានគិតដល់ពួកបរិសុទ្ធគ្រប់ជំនាន់ដែលត្រូវបានសម្លាប់ដោយសារជំនឿ សម្រាប់ការផ្សាយដំណឹងល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ខ្លះត្រូវបានគេឆ្កាងក្បាលចុះក្រោម ខ្លះត្រូវបានគេហែកជាបួនចំណែក។ ទោះបីជាពួកគេស្លាប់ក៏ដោយ ក៏ការស្លាប់របស់ពួកគេមានអត្ថន័យដែរ។ ខណៈដែលអ្នកដែលក្បត់ព្រះជាម្ចាស់ និងក្លាយជាយូដាស មើលទៅហាក់ដូចជាកំពុងរស់នៅពីខាងក្រៅ ប៉ុន្តែចិត្តរបស់ពួកគេកំពុងរងទុក្ខវេទនា។ ពួកគេប្រៀបដូចជាមនុស្សស្លាប់ទាំងរស់ នៅក្នុងទុក្ខវេទនាដែលមិនអាចថ្លែងបាន។ បន្ទាប់ពីពួកគេស្លាប់ទៅ ព្រលឹងរបស់ពួកគេនឹងនៅតែចុះទៅក្នុងនរក ហើយទទួលការដាក់ទោស។ ខ្ញុំមិនបានឃើញរឿងនេះច្បាស់ទេ ហើយថែមទាំងចង់គេចវេះពីភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំ និងលាក់ខ្លួនទៀតផង។ ប្រសិនបើខ្ញុំបង្កការខាតបង់ដល់កិច្ចការរបស់ពួកជំនុំ ដោយសារតែការធ្វេសប្រហែសក្នុងភារកិច្ច នោះនឹងក្លាយជាអំពើរំលង និងជាស្នាមប្រឡាក់អស់កល្បជានិច្ច។ ប្រសិនបើខ្ញុំអាចលះបង់ជីវិតរបស់ខ្ញុំ និងស្មោះត្រង់ក្នុងភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំ ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវបានចាប់ខ្លួន និងវាយរហូតដល់ស្លាប់ក៏ដោយ ខ្ញុំអាចធ្វើបន្ទាល់ថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ និងធ្វើឱ្យសាតាំងអាម៉ាស់មុខ។ ការស្លាប់របស់ខ្ញុំនឹងមានតម្លៃ និងអត្ថន័យ!

បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បន្ថែមទៀត ដែលថា៖ «ទោះបីជាសាតាំង “មានអំណាចខ្លាំងក្លា” យ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាវាមានភាពគឃ្លើន និងមានមហិច្ឆតាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាសមត្ថភាពរបស់វាក្នុងការបង្កការខូចខាតមានទំហំធំធេងយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាសមត្ថភាពរបស់វាក្នុងការធ្វើឱ្យមនុស្សពុករលួយ និងល្បួងមនុស្សមានវិសាលភាពធំធេងយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាល្បិចកល និងឧបាយកលដែលវាប្រើដើម្បីបំភិតបំភ័យមនុស្សមានភាពឆ្លាតវៃយ៉ាងណាក៏ដោយ ឬទោះបីជាទម្រង់នៃអត្ថិភាពរបស់វាមានភាពចម្រុះយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាមិនដែលធ្លាប់អាចបង្កើតភាវៈមានជីវិតសូម្បីតែមួយ មិនអាចបង្កើតច្បាប់ ឬវិធានសម្រាប់អត្ថិភាពនៃរបស់សព្វសារពើ ឬគ្រប់គ្រង ឬមានអធិបតេយ្យភាពលើវត្ថុណាមួយបានឡើយ មិនថាមានជីវិត ឬគ្មានជីវិតក្ដី។ នៅក្នុងចក្រវាល និងលំហអាកាស គ្មានមនុស្ស ឬវត្ថុណាមួយដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយវា ឬមានអត្ថិភាពដោយសារវាឡើយ ហើយក៏គ្មានមនុស្ស ឬវត្ថុណាមួយដែលស្ថិតនៅក្រោមអធិបតេយ្យភាពរបស់វា ឬត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយវាដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាមិនត្រឹមតែត្រូវមានអត្ថិភាពនៅក្រោមការត្រួតត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ត្រូវតែស្ដាប់បង្គាប់តាមគ្រប់ទាំងព្រះរាជបញ្ជា និងការបង្គាប់របស់ព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។ បើគ្មានការអនុញ្ញាតពីព្រះជាម្ចាស់ទេ សាតាំងមិនអាចប៉ះពាល់សូម្បីតែទឹកមួយតំណក់ ឬខ្សាច់មួយគ្រាប់នៅលើផែនដីបានដោយងាយឡើយ។ បើគ្មានការអនុញ្ញាតពីព្រះជាម្ចាស់ទេ សាតាំងមិនអាចសូម្បីតែរំខានដល់សត្វស្រមោចនៅលើផែនដីផង កុំថាឡើយដល់មនុស្សជាតិដែលត្រូវបានបង្កើតដោយព្រះជាម្ចាស់នោះ។ នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ សាតាំងគឺអន់ជាងផ្កាលីលីនៅលើភ្នំ អន់ជាងសត្វស្លាបដែលហើរនៅលើអាកាស អន់ជាងត្រីនៅក្នុងសមុទ្រ និងអន់ជាងដង្កូវនៅលើផែនដីទៅទៀត។ តួនាទីរបស់វាក្នុងចំណោមរបស់សព្វសារពើ គឺបម្រើដល់របស់សព្វសារពើ បម្រើដល់មនុស្សជាតិ និងបម្រើដល់កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងផែនការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់។ ទោះបីជាធម្មជាតិរបស់វាមានភាពព្យាបាទយ៉ាងណាក៏ដោយ និងសារជាតិរបស់វាមានភាពទុច្ចរិតយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏រឿងតែមួយគត់ដែលវាអាចធ្វើបាន គឺការបម្រើមុខងាររបស់វាដោយការចុះចូល ពោលគឺការបម្រើការដល់ព្រះជាម្ចាស់ បម្រើយ៉ាងល្អក្នុងនាមជារឿងបន្ទាប់បន្សំ។ នេះហើយជាធាតុពិត និងទីតាំងដើមរបស់សាតាំង។ សារជាតិរបស់វាមិនមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងជីវិត អំណាច ឬសិទ្ធិអំណាចឡើយ។ វាគ្រាន់តែជារបស់លេងនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គ្រាន់តែជាម៉ាស៊ីនដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រើប្រាស់សម្រាប់ការបម្រើការប៉ុណ្ណោះ!» («ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ ជាព្រះតែមួយអង្គគត់ I» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ២៖ អំពីការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់)។ ខ្ញុំអាចមើលឃើញព្រះចេស្ដា និងសិទ្ធិអំណាចរបស់ព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដាច់ខាត មិនថាមានជីវិត ឬគ្មានជីវិត គឺស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ សាតាំងបម្រើការឱ្យកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ វាដើរតួជារបស់បន្ទាប់បន្សំ។ ទោះបីជានាគក្រហមដ៏ធំមានល្បិចកលយ៉ាងណាក៏ដោយ ហើយទោះបីជាវាប្រើប្រាស់កម្លាំងមនុស្ស និងរបស់របរច្រើនប៉ុណ្ណាក៏ដោយ បើគ្មានការអនុញ្ញាតពីព្រះជាម្ចាស់ទេ វាមិនអាចប៉ះសក់ក្បាលរបស់យើងសូម្បីតែមួយសរសៃបានឡើយ។ ខ្ញុំបានគិតដល់បទពិសោធរបស់យ៉ូប៖ សាតាំងបានវាយប្រហារ និងធ្វើឱ្យគាត់ឈឺចាប់ ដោយព្យាយាមធ្វើឱ្យគាត់បដិសេធ និងបោះបង់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាតឱ្យសាតាំងធ្វើបាបយ៉ូប ប៉ុន្តែមិនបានអនុញ្ញាតឱ្យវាប៉ះពាល់ដល់ជីវិតរបស់យ៉ូបឡើយ ហើយសាតាំងមិនហ៊ានបំពានបញ្ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ។ នៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងចាត់ចែងការងារដែលនៅសេសសល់ ខ្ញុំបានរួចផុតពីស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់មួយទៅមួយទៀតដោយសុវត្ថិភាព។ នោះគឺជាការថែរក្សា និងការការពាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងស្រុង។ បទពិសោធទាំងអស់នេះ បានបង្ហាញខ្ញុំអំពីសព្វានុភាព និងអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនអនុញ្ញាតឱ្យនាគក្រហមដ៏ធំចាប់ខ្ញុំទេ វាមិនអាចចាប់បានឡើយ។ ប្រសិនបើព្រះអង្គអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំត្រូវបានចាប់ខ្លួន ខ្ញុំនឹងមិនអាចគេចផុតឡើយ ទោះបីជាខ្ញុំចង់គេចក៏ដោយ។ ការយល់ដឹងអំពីចំណុចនេះ បានផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវជំនឿ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ ដើម្បីដាក់ជីវិតរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងចុះចូលចំពោះការចាត់ចែង និងការរៀបចំរបស់ព្រះអង្គ។

ពីរបីថ្ងៃក្រោយមក មានលិខិតមួយច្បាប់មកពីអ្នកដឹកនាំ ដោយនិយាយថា នៅក្នុងការចាប់ខ្លួនដែលប៉ូលិសបានធ្វើនៅក្នុងតំបន់របស់យើង ផ្ទះពីរដែលប្រើសម្រាប់រក្សាសៀវភៅ ត្រូវបានឆែកឆេរ។ នៅសល់តែផ្ទះមួយប៉ុណ្ណោះ ហើយសៀវភៅនៅទីនោះត្រូវតែរើចេញភ្លាមៗ។ ដោយសារតែអ្នកដែលស្គាល់អ្នករក្សាសៀវភៅត្រូវបានចាប់ខ្លួនអស់ហើយ លើកលែងតែខ្ញុំ ហើយខ្ញុំស៊ាំនឹងតំបន់នោះ និងសមាជិកពួកជំនុំ ពួកគេចង់ឱ្យខ្ញុំជួយរើសៀវភៅ។ ខ្ញុំដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ក្នុងកាលៈទេសៈនេះ គឺល្អបំផុតដែលខ្ញុំត្រូវទៅ ហើយវាជាទំនួលខុសត្រូវដែលខ្ញុំមិនអាចគេចវេះបានឡើយ។ ប៉ុន្តែស្ថានភាពតានតឹងខ្លាំងណាស់នៅពេលនេះ ហើយនាគក្រហមដ៏ធំនៅតែបន្តតាមចាប់ខ្លួនមនុស្ស។ ប្រសិនបើខ្ញុំទៅនៅពេលបែបនេះ តើខ្ញុំមិនកំពុងដាក់ខ្លួនឯងឱ្យប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ទេឬ? ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ញញើតបន្តិច។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានគិតដល់របៀបដែលស្ថានភាពស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនអនុញ្ញាតទេ នោះនាគក្រហមដ៏ធំមិនអាចធ្វើអ្វីខ្ញុំបានឡើយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តប្រថុយទៅរើសៀវភៅ។ ខ្ញុំបានអធិស្ឋានថា៖ «ឱ ព្រះជាម្ចាស់អើយ! ភារកិច្ចនេះបានមកដល់ទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ដើម្បីបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ទូលបង្គំ។ ទោះបីជាមានរឿងអ្វីកើតឡើងបន្ទាប់ក៏ដោយ ក៏ទូលបង្គំសុខចិត្តចុះចូលចំពោះការចាត់ចែង និងការរៀបចំរបស់ព្រះអង្គដែរ។ ទោះបីជាទូលបង្គំត្រូវបានចាប់ខ្លួន ទោះបីជាទូលបង្គំត្រូវបានធ្វើទារុណកម្មក៏ដោយ ក៏ទូលបង្គំនឹងមិនធ្វើជាអ្នករត់ចោលជួរទៀតឡើយ។ ទូលបង្គំនឹងថ្វាយភាពស្មោះត្រង់ដល់ព្រះអង្គ ហើយប្រកាន់ខ្ជាប់នូវទីបន្ទាល់របស់ទូលបង្គំ ដើម្បីធ្វើឱ្យសាតាំងអាម៉ាស់មុខ!» ដូច្នេះ ខ្ញុំបានសាកសួរគេឯង ហើយបានរកឃើញផ្ទះដែលរក្សាសៀវភៅទុកនោះ។ បងប្រុសនៅទីនោះបាននិយាយថា ប៉ូលិសប្រាំពីរឬប្រាំបីនាក់បានមកដល់ផ្ទះរបស់គាត់រួចហើយ ហើយបានធ្វើការចាប់ខ្លួន។ ពួកគេបានចាប់ខ្លួនប្រពន្ធរបស់គាត់ដោយមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ ហើយបានពិន័យពួកគេជាប្រាក់ ២ ០០០ យ័ន ប៉ុន្តែពួកគេរកមិនឃើញសៀវភៅដែលរក្សាទុកនៅទីនោះទេ គឺសៀវភៅត្រូវតែរើចេញឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកយើងបានប្រញាប់ប្រញាល់ច្រកសៀវភៅដាក់ចូលក្នុងឡាន។ ពេញមួយផ្លូវដែលបើកបរ ចិត្តរបស់ខ្ញុំមិនហ៊ានដាច់ចេញពីព្រះជាម្ចាស់មួយវិនាទីឡើយ។ ទីបំផុត ពួកយើងបានយកសៀវភៅទៅដល់កន្លែងមានសុវត្ថិភាពដោយរលូន។ ខ្ញុំបានអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ម្ដងហើយម្ដងទៀត!

ពេលនឹកគិតត្រឡប់ទៅមើលបទពិសោធទាំងមូលនេះវិញ ខ្ញុំបានឃើញព្រះប្រាជ្ញាញាណ និងសព្វានុភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រមទាំងឃើញថាជំនឿរបស់ខ្ញុំនៅតិចតួចកម្រិតណា។ បើគ្មានការចាប់ខ្លួនពី់នាគក្រហមដ៏ធំទេ ខ្ញុំនឹងមិនមើលឃើញកម្រិតរបស់ខ្លួនឯងច្បាស់ឡើយ ហើយជាពិសេស ខ្ញុំនឹងមិនទទួលស្គាល់ភាពអាត្មានិយម ភាពគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម និងការភ័យខ្លាចសេចក្ដីស្លាប់របស់ខ្ញុំឡើយ ហើយក៏នឹងគ្មានការយល់ដឹងអ្វីសោះអំពីសព្វានុភាព និងអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ខ្ញុំក៏បានដកពិសោធឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់ពិតជាគង់នៅក្បែរយើងមែន ហើយដរាបណាយើងពឹងអាងព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គនឹងដឹកនាំយើង ហើយបើកផ្លូវសម្រាប់យើង។ ការយល់ដឹងនេះ គឺជាអ្វីដែលខ្ញុំមិនអាចទទួលបានឡើយនៅក្នុងបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់។