ជីវិតពេត្រុស

ពេត្រុស​គឺជា​គំរូអំ​ពីព្រះជាម្ចាស់​សម្រាប់​មនុស្ស​ជាតិ គាត់ជាកូនពន្លឺ​មួយ​ដែល​គ្រប់ៗគ្នា​ស្គាល់។ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះជាម្ចាស់​លើក​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែលគេមិន​ចាប់អារម្មណ៍​​មក​ធ្វើ​ជា​គំរូ ហើយត្រូវ​បាន​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយៗទៀត​ប្រកាស​ដូច្នេះ? ​វា​ច្បាស់​ណាស់​ថា​ សេចក្ដីនេះ​គឺ​ដោយសារ​តែ​ការបង្ហាញ​ក្ដី​ស្រលាញ់​របស់​គាត់​ចំពោះ​ព្រះជាម្ចាស់​គឺមិនអាច​​បំបែក​​ចេញបាន​ឡើយ​ ហើយ​គាត់តាំង​ចិត្ដ​​​ស្រលាញ់​ព្រះជាម្ចាស់​។ សម្រាប់​​​ដួង​ចិត្ដ​នៃសេចក្ដី​ស្រលាញ់​របស់​ពេត្រុស​ចំពោះ​ព្រះជាម្ចាស់​ត្រូវ​បាន​បើក​បង្ហាញ និងស្ដែង​នូវ​​​​​អ្វី​ដែល​ជា​បទពិ​សោធន៍ជីវិត​របស់​គាត់ ​នោះ​យើង​ត្រូវ​ត្រលប់​ទៅរក​សម័យ​ព្រះគុណ​​ដើម្បី​មើល​ម្ដង​ទៀត​អំពីទំនៀម​​ទម្លាប់​នៃ​ពេលវេលា ​និង​សង្កេត​មើល​​ពេត្រុស​នៅ​ជំនាន់​នោះ។

ពេត្រុសបាន​កើត​មក​ក្នុង​ត្រកូល​កសិករ​ជនជាតិ​យូដា​ធម្មតា​ម្នាក់។ ឪពុកម្ដាយ​គាត់​​ផ្គត់ផ្គង់​គ្រួសារ​ទាំង​មូល​ដោយ​ការ​ធ្វើ​កសិកម្ម​ ហើយ​គាត់​ជាកូន​ច្បង ក្នុងចំណោម​បងប្អូន​ប្រុសស្រីចំនួន​បួននាក់។​ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ នេះ​មិន​មែន​ជា​ផ្នែក​ចម្បង​នៃ​សាច់រឿង​របស់​យើង​ទេ។ ​ពេត្រុស​​គឺជា​តួអង្គ​សំខាន់​។ ឪពុកម្ដាយរបស់ពេត្រុស​ចាប់ផ្ដើមបង្រៀនគាត់ឲ្យ​ចេះ​អាន​ នៅពេល​គាត់​មាន​អាយុ​ប្រាំ​ឆ្នាំ។ នៅជំនាន់​នោះ​ ប្រជាជន​យូដា​​​មាន​ចំណេះ​ដឹង​ជ្រៅ​ជ្រះ​ណាស់ ហើយ​មាន​ការ​ជឿនលឿន​យ៉ាង​ពិសេស​ក្នុង​វិស័យ​កសិកម្ម​ ឧស្សាហកម្ម និង​ពាណិជ្ជកម្ម​ទៀត​ផង​។ ជាលទ្ធផលនៃ​បរិស្ថាន​សង្គម​របស់​ពួកគេ ឪពុកម្ដាយ​ទាំង​ពីរ​របស់​​ពេត្រុស​ទទួល​បាន​ការ​អប់​រំ​ខ្ពង់​ខ្ពស់​។ ផ្ទុយ​ពីការ​រស់​នៅ​តំបន់​ជន​បទ​ ពួកគេ​មានការ​អប់រំ​ខ្ពស់ ហើយ​អាច​ប្រៀប​បាន​នឹង​និស្សិត​នៅកម្រិត​​សកល​វិទ្យាល័យ​នាពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ។ ជាក់​ស្ដែង ​ពេត្រុស​​ពិត​ជា​មាន​ពរ​ណាស់​ដែល​បាន​កើត​មក​ក្នុង​លក្ខខណ្ឌ​សង្គម​គួរ​ឲ្យ​ពេញចិត្ដ​បែប​នេះ​។ ដោយ​ភាព​វ័យ​ឆ្លាត​ និង​​ឆាប់​យល់ការ ​ទើប​គាត់​​​មាន​គំនិត​ថ្មីៗ។ ​ក្រោយ​ពី​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​សិក្សា​ គាត់ក៏មានការ​ឆាប់​យល់​មេរៀន​ដែល​គាត់កំពុង​រៀន​ជាខ្លាំង​។ ​ឪពុក​ម្ដាយ​គាត់​មាន​មោទនភាព​ណាស់​ដែល​មាន​កូនប្រុស​ដ៏ឆ្លាត​វ័យ​បែប​នេះ ហើយ​ពួកគេ​ក៏ខិត​ខំ​ប្រឹងប្រែង​គ្រប់បែបយ៉ាង​ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​បាន​ចូល​សាលា ដោយ​សង្ឃឹម​ថា គាត់នឹង​អាច​​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​បាន​ខ្ពង់ខ្ពស់ ហើយ​មាន​តួនាទី​ច្បាស់លាស់​ក្នុង​សង្គម​។ ពេត្រុស​មាន​ចំណាប់​អារម្មណ៍​អំពី​ព្រះជាម្ចាស់​ដោយ​​មិន​ដឹង​ខ្លួន​ ដែល​ជាលទ្ធផល ​នៅពេល​គាត់មាន​អាយុ​ដប់​បួន​ឆ្នាំ​ក្នុង​គ្រា​ដែលគាត់​​កំពុង​សិក្សានៅថ្នាក់​វិទ្យា​ល័យ គាត់​បាន​បាន​រៀន​ក្នុង​កម្មវិធីសិក្សា​​នៃ​វប្បធម៌​របស់​ក្រិច​បុរាណ ​ជាពិសេស​គឺ​សិក្សា​ទាក់​ទិន​នឹង​មនុស្ស​ប្រឌិត​ និង​ព្រឹត្ដិការណ៍​ដែល​ត្រូវ​បង្កើតឡើង​នៅក្នុង​ប្រវត្ដិ​សាស្ដ្រ​ក្រិច​បុរាណ​។ ចាប់​ពី​ពេល​នោះ​មក ពេត្រុស​ ដែលទើប​តែ​ចូល​ក្នុង​ភាព​វ័យជំទង់​​ ក៏បាន​ចាប់ផ្ដើម​ព្យាយាម​ស្វែងរក​​ការ​យល់​ដឹង​បន្ថែម​អំពី​ជីវិត​មនុស្ស​​​ និង​ពិភព​លោក​ដ៏ធំធេង។ មនសិការ​របស់គាត់​​មិន​បាន​​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់តប​ស្នងនូវ​ការ​ឈឺចាប់​របស់​ឪពុក​ម្ដាយ​គាត់​ទេ ព្រោះ​គាត់បាន​ឃើញយ៉ាង​ច្បាស់​ថា មនុស្ស​រស់នៅ​ទាំង​ស្រុង​ដោយ​ការ​បោក​បញ្ឆោត​ខ្លួន​ឯង​ ពួកគេ​រស់នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ដែល​គ្មាន​ន័យ ដោយ​បំផ្លាញ​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង​​ឲ្យ​នៅជាប់​វ័ណ្ឌក​នឹង​ទ្រព្យ​សម្បត្ដិ​ ព្រម​ទាំង​​កិត្ដិយស។ ​ការ​យល់​ដឹង​របស់គាត់​មាន​ភាព​ទូលំទូលាយ​​ដែល​មាន​ភាព​ទាក់​ទង​នឹង​​បរិយាកាស​​សង្គម​ដែល​គាត់​រស់នៅ។ កាល​ណា​មនុស្ស​មាន​ចំណេះ​ដឹង​កាន់​តែ​ច្រើន នោះ​ទំនាក់​ទំនង​រវាង​បុគ្គល​ និង​ពិភពលោក​ខាង​ក្នុង​ក៏កាន់​តែ​ស្មុគ​ស្មាញដែរ​ ហើយ​ដូចនេះ ពួកគេ​ក៏​រស់​នៅ​ដោយ​មោឃៈ។ ​ដោយ​ស្ថិត​ក្នុង​កាលៈទេសៈ​នេះ ​ពេត្រុស​បាន​ចំណាយ​ពេល​ទំនេរ​របស់​គាត់​​សម្រាប់​ធ្វើ​ការ​ចុះ​ពិនិត្យ​មើល​​ក្នុង​ទ្រង់​ទ្រាយ​ធំ ​ដែល​ភាគ​ច្រើន​គាត់ទៅ​មើល​ផ្នែក​សាសនា។ នៅក្នុង​ដួង​ចិត្ដ​របស់​គាត់ ហាក់​មាន​អារម្មណ៍​ស្រពិច​ស្រពិល​ថា សាសនា​ប្រហែល​ជាអាច​មាន​គណនេយុ្យភាព​សម្រាប់​អ្វីៗ​ទាំងអស់​ដែល​មិនអាចពន្យល់​បាន​ក្នុង​ពិភព​មនុស្ស​ ហើយ​ដូច្នេះ គាត់​តែង​តែ​ទៅ​ក្បែរ​សាលា​ប្រជុំ​ដើម្បី​ចូល​រួម​កម្មវិធី។ ឪពុក​ម្ដាយ​របស់គាត់​​មិន​បាន​ដឹង​ពី​ការ​នេះទេ ហើយ​​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ​ពេត្រុស​ដែល​​តែងតែ​​មាន​អត្ដចរិត​ល្អ​ និង​ជា​បញ្ញវ័ន្ដ​ដ៏ល្អ​នោះ ក៏​បាន​ចាប់ផ្ដើម​ស្អប់​ការ​ទៅសាលារៀន។ ស្ថិត​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​ពី​ឪពុកម្ដាយ គាត់​បាន​បញ្ចប់​ថ្នាក់​វិទ្យា​ល័យ​ទាំង​ត្រដរ។ ដោយ​ការ​ខិត​ខំ​ហែល​ពី​ច្រាំង​សមុទ្រ​នៃ​ចំណេះ​ដឹង គាត់​បាន​ដកដង្ហើម​យ៉ាង​ធំ តាំងពីពេល​នោះ​មក គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ធ្វើការ​អប់រំ ឬ​ដាក់​កំហិត​ដល់​គាត់​បាន​ទៀត​ឡើយ។

ក្រោយពីបញ្ចប់ការសិក្សាមក គាត់បាន​ចាប់ផ្ដើមអាន​សៀវភៅ​គ្រប់​ប្រភេទ ប៉ុន្ដែ​នៅអាយុ​ដប់​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ គាត់នៅ​តែ​មិន​មាន​បទពិសោធន៍​ច្រើន​ពី​ពិភព​លោក​ដ៏ធំធេង​នេះ។ ក្រោយ​ពីបញ្ចប់ការសិក្សា គាត់​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ដោយ​ការ​ធ្វើ​កសិកម្ម​ ទន្ទឹម​នឹង​នេះ គាត់ក៏ប្រឹង​ប្រែងឆ្លៀត​ពេល​អាន​សៀវភៅ តាម​តែអាច​ធ្វើ​ទៅបាន និង​ចូលរួម​ក្នុង​កម្មវិធី​សាសនា​ផងដែរ។​ ឪពុក​ម្ដាយរបស់​គាត់ ដែល​ធ្លាប់​មាន​ក្ដីសង្ឃឹមខ្ពស់​អំពី​គាត់ តែង​ដាក់​បណ្ដាសា​​ស្ថានលើ​ «កូនប្រុស​ដែល​ប្រឆាំង​ជំទាស់» មួយនេះ ប៉ុន្ដែ​ទោះបី​បែប​នេះ​ក្ដី វាមិនអាច​បញ្ឈប់​គាត់ពីការ​ស្រេកឃ្លាន​ចង់​បាន​សេចក្ដី​សុចរិត​ឡើយ។ ពេត្រុស​រង​ទុក្ខ​មិន​តិច​ទេ​ពី​បទពិសោធន៍​គាត់​ពីមុន​ ប៉ុន្ដែ​គាត់​​មាន​ដួង​ចិត្ដ​ដែល​ស្រេក​ឃ្លាន​ចង់​ចេះ​ចង់​ដឹង​ឥត​ឈប់​ឈរ​​ ហើយ​គាត់មាន​ការ​លូត​លាស់​យ៉ាង​ប្រសើរ​ដូចស្មៅ​ត្រូវ​ទឹក​ភ្លៀង​។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ​គាត់មាន​ «ភ័ព្វសំណាង​» គ្រប់គ្រាន់​ក្នុង​ការ​ជួប​​នឹង​​រៀមច្បង​នៅក្នុង​ពិភព​សាសនា ហើយ​ដោយសារ​តែការ​ចង់​ចេះចង់​ដឹងយ៉ាង​ខ្លាំង​​របស់​គាត់ គាត់​ក៏​បាន​ចាប់ផ្ដើម​ប្រាស្រ័យ​ទាក់​ទង​ជាមួយ​ពួកគេ​កាន់​តែ​ញឹក​ញាប់​ រហូត​ដល់គាត់​ចំណាយ​ពេល​របស់គាត់ស្ទើរ​តែ​ទាំង​ស្រុង​ជាមួយ​នឹង​ពួកគេ។ ដោយ​មាន​ភាព​ស្កប់​ស្កល់​នឹង​សុភមង្គល​ដែល​មាន គាត់ក៏​ដឹង​ថា មនុស្ស​ទាំង​នេះ​ភាគ​ច្រើន ជឿតែ​លើ​បបូរ​មាត់​របស់​ពួកគេ ហើយ​ពួក​គេ​មិន​ទាន់​បាន​ថ្វាយ​ដួង​ចិត្ដ​របស់គេ​ទៅលើ​ជំនឿ​របស់​ខ្លួន​ឡើយ។ ​តើ​​ពេត្រុស​ដែល​មាន​ព្រលឹង​វិញ្ញាណ​ឥត​វៀច​វេរ​ និង​បរិសុទ្ធ​នោះ អាច​អត់​ទ្រាំ​នឹងការ​បំប៉ោង​នេះ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​បាន? ​គាត់​ដឹង​ថា មនុស្ស​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់​ដែល​គាត់បាន​ប្រាស្រ័យទាក់​ទង​ជាមួយ ​គឺជា​សត្វ​សាហាវ​​ដែល​ពាក់​ស្បែក​មនុស្ស​ ពួកគេ​ជាសត្វ​ដែល​មាន​ទឹកមុខ​ដូចមនុស្ស។ ក្នុងគ្រានោះ​ ​ពេត្រុស​ជាមនុស្ស​ឆោត​ល្ងង់ ហើយ​គាត់​បាន​ព្យាយាម​ទទូច​​អង្វរ​ពួកគេ​ ដោយ​និយាយ​​ចេញពី​ចិត្ដ​អស់​ជាច្រើន​ដង។ ប៉ុន្ដែ តើ​បុគ្គល​សាសនា​​ដែល​មើលឃើញ​តែ​ផល​ប្រយោជន៍ និង​ឆ្ងាត​អាក្រក់​ទាំងនេះ​អាច​ស្ដាប់​ពាក្យ​ទទូច​​អង្វរ​​របស់​បុរស​វ័យក្មេង​ដែល​មានចិត្ដ​ឆេះឆួលនេះ​ដោយ​របៀបណា? គឺ​នៅពេល​នោះ​ហើយ​ដែល​​ពេត្រុស​មាន​អារម្មណ៍​យល់ដឹង​ពី​ភាព​ទទេ​សូន្យ​នៃជីវិត​របស់​មនុស្ស៖ ក្នុង​ជំហាន​ដំបូង​ក្នុង​​ដំណាក់​កាល​​ទីមួយ​​នៃ​ជីវិត​ គាត់បាន​បរាជ័យ​ហើយ....។ មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ គាត់​បាន​ផ្លាស់ទី​​ចេញពី​សាល​ប្រជុំ ហើយ​បាន​រស់នៅ​ដោយ​ឯក​រាជ្យ។​

​អ្វីៗ​ដែល​បាន​ឆ្លង​កាត់ ​​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​​ពេត្រុស​ដែល​មាន​អាយុ​១៨ឆ្នាំម្នាក់​នេះ មាន​ភាព​ចាស់ទុំ​ជាងមុន និង​មាន​ភាព​ជឿន​លឿន​ច្រើន។ គាត់​មិន​មាន​ភាព​ឆោត​ល្ងង់​ដូច​ក្នុងភាព​វ័យជំទង់​របស់​គាត់ទេ អ្វីៗ​ក្នុង​អតីតកាល​​​ដែល​គាត់បាន​រងទុក្ខ ​បានបង្ក្រាប​នូវ​​ភាព​គ្មាន​កំហុស និង​ភាព​មិន​ឈ្លាស​វៃ​ដែល​គាត់មាន​ពីក្មេង​​ ហើយ​គាត់បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ជីវិត​ជាអ្នក​នេសាទ​ត្រី​ម្នាក់។ ​ក្រោយ​មក​ទៀត​ ​គេ​ឃើញ​មាន​មនុស្ស​ស្ដាប់​គាត់បង្រៀន​ដោយគាត់អធិប្បាយ​ចេញពី​លើ​ទូក​របស់​គាត់។ ដោយសារ​គាត់ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ដោយ​ការ​នេសាទ គាត់តែង​បង្រៀន​នៅកន្លែង​ណា​ដែល​គាត់​ទៅដល់​ ហើយ​អ្វី​ដែល​គាត់បាន​អធិប្បាយ​នោះ គឺមាន​មនុស្ស​យកចិត្ដ​ទុកដាក់​លើ​សេចក្ដី​បង្រៀន​របស់​គាត់​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ដ្បិត​អ្វី​ដែល​គាត់​បង្រៀន​បាន​ដក់​នៅជាប់​ក្នុង​ចិត្ដ​របស់​មនុស្ស​ទូ​ទៅ ហើយ​ពួកគេ​មាន​ការ​ប៉ះពាល់​ចិត្ដ​ដោយ​ភាព​ស្មោះត្រង់​របស់​គាត់។ គាត់​តែង​តែ​បង្រៀន​មនុស្ស​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ដចំពោះ​អ្នក​ដទៃ​ចេញ​ពី​ចិត្ដ​ ដើម្បី​អំពាវ​នាវ​ដល់​​ស្ដេច​ដ៏ខ្ពង់​​បំផុត​​នៅលើ​ស្ថាន​សួគ៌ និង​ផែន​ដី​ និង​គ្រប់​ទាំង​របស់​សព្វ​សារពើ​ ហើយ​មិន​បំភ្លេច​ចោល​នូវ​មនសិការ​របស់ខ្លួន​ និង​ធ្វើ​រឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​អាម៉ាស់ឡើយ ក្នុង​គ្រប់​ទាំង​កិច្ចការ​ទាំង​អស់​​ ដោយ​ការ​ផ្គាប់​ព្រះទ័យ​​របស់ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ដែល​ពួក​គេ​ស្រលាញ់ចេញពី​ចិត្ដ...។ មនុស្ស​ម្នា​តែង​មាន​ការប៉ះពាល់​ចិត្ដ​ក្រោយពី​បាន​ស្ដាប់​សេចក្ដី​បង្រៀន​របស់​គាត់ ដោយសារ​គាត់​ ពួកគេ​មានការ​ជំរុញ​ចិត្ដ រហូត​មាន​ការ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ជា​ញឹក​ញាប់​។ ក្នុងពេល​នោះ អ្នក​ដែល​ដើរ​តាមគាត់ទាំងអស់​ ​ដែល​ជា​ជន​ទីទាល់ និង​រស់នៅតាម​សាមាអាជីវោក្នុង​សង្គម​នាជំនាន់​នោះ​ ​មាន​ការ​ស្ងើច​សរសើរ​ចំពោះ​គាត់​យ៉ាង​ខ្លាំង​។ ពេត្រុស​ក៏ត្រូវ​ធាតុ​ផ្សំ​នៃសង្គមបាន​ធ្វើទុក្ខ​ដល់​គាត់​ក្នុងគ្រានោះដែរ។ ជាលទ្ធផល​ក្នុង​រយៈពេល​ពីរ​ឆ្នាំ គាត់បាន​ប្ដូរ​ទីលំនៅ​ពីកន្លែង​មួយ​ទៅ​កន្លែង​មួយ​ ហើយ​គាត់​រស់នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ដែលឯកោ​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ពីរ​ឆ្នាំ​នៃបទពិសោធន៍​មិន​ធម្មតា​នេះ គាត់ទទួល​បាន​ការ​​យល់​ដឹង​ជាច្រើន​ និង​បាន​រៀន​ពីរឿង​ជាច្រើន​ដែល​គាត់​មិន​ស្គាល់​ពីមុន​មក ដោយ​​ការ​នេះ គាត់​មិន​ដូច​ខ្លួន​ឯង​កាល​ពី​នៅ​វ័យ​១៤​ឆ្នាំឡើយ ដ្បិត​ពេល​នេះ​គាត់​ហាក់​មិន​មាន​អ្វី​ដូចគ្នា​ទៀត​ទេ។ ក្នុង​រយៈពេល​ពីរ​ឆ្នាំ​នេះ គាត់បាន​ជួប​មនុស្ស​គ្រប់ប្រភេទ​ និង​បាន​ឃើញ​សេចក្ដីពិត​គ្រប់​យ៉ាង​ពីសង្គម​ ជាលទ្ធផល​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់ចាប់​ផ្ដើម​​ដក​ខ្លួន​ចេញពី​ឥរិយាបថ​នៃ​ពិធីរបស់​ពិភព​នៃ​សាសនា។ គាត់ក៏​ទទួល​​ឥទ្ធិពល​យ៉ាង​ខ្លាំង​ពី​កិច្ចការ​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក្នុងពេលនោះ​ដែរ ពេល​នោះ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​កំពុង​ធ្វើ​ការ​អស់​ជាច្រើន​ឆ្នាំ ដូច​នេះ​កិច្ចការ​របស់​ពេត្រុស​ក៏​ទទួល​ឥទ្ធិពល​ពី​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ដែរ​ក្នុងពេលនោះ​ ទោះ​បី​គាត់​មិន​ទាន់​បាន​ជួប​នឹង​ព្រះយេស៊ូវ​ក៏ដោយ។ ដោយ​មូលហេតុ​នេះ​ នៅពេល​​ពេត្រុស​កំពុង​បង្រៀន​ គាត់​ទទួលបាន​យ៉ាង​ច្រើន​ដែល​ពួក​បរិសុទ្ធ​ជំនាន់​មុនៗ​មិន​ដែល​មាន​។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ក្នុង​ពេល​នោះ​គាត់បាន​ដឹង​តិច​តួច​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​ ប៉ុន្ដែ​គាត់មិនទាន់​មាន​ឱកាស​ជួបជាមួយ​ទ្រង់​​មុខ​ទល់​នឹង​មុខ​នៅ​ឡើយ។ គាត់​បាន​ត្រឹម​សង្ឃឹម​ និង​ចង់​ឃើញ​ថា​ស្ថានសួរ​នឹង​ចាក់​​បង្ហូរ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​មក។​​​ ​

ក្នុងពេល​ល្ងាច​មួយ ​ពេត្រុស​កំពុង​តែ​នេសាទ​នៅលើ​ទូក​របស់គាត់ (នៅក្បែរ​ច្រាំង​ ដែល​ពេល​នោះ​គេ​ស្គាល់​ថាជា​សមុទ្រ​កាលី​ឡេ)។ គាត់​មាន​សំណាញ់​ចាប់​ត្រី​នៅ​ក្នុង​ដៃ​ ប៉ុន្ដែ​នៅក្នុង​គំនិត​របស់គាត់ក៏មាន​អ្វី​ផ្សេងក្រៅពីនេះ។ ​ពន្លឺព្រះអាទិត្យ​បាន​ចាំង​បំភ្លឺ​ផ្ទៃ​ទឹក​ដូច​ជា​សមុទ្រ​ឈាម​ដ៏ធំ។ ​ពន្លឺ​​បាន​ចាំង​មក​ប៉ះ​​ពេត្រុស​ដែល​កំំពុង​មាន​ទឺក​មុខ​ស្ងៀម​ស្ងាត់ ឥតអន្ទះសារ​​ គាត់​ហាក់​ដូចជា​កំពុង​គិត​អ្វីម្យ៉ាង។ គ្រា​នោះ ខ្យល់បក់​រសៀកៗ​មក​ប៉ះ​ខ្លួន​របស់​គាត់ ហើយ​រំពេច​នោះ​ គាត់​ក៏មាន​អារម្មណ៍​ថា​ ជីវិត​គាត់​ពោរពេញ​ដោយភាព​ឯកោ ដែល​ភ្លាមនោះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក​​​មាន​ចិត្ដ​ក្រៀម​ក្រំ។ នៅពេល​ទឹករលក​សមុទ្រ​​​ចាំង​ក្នុង​ពន្លឺ វា​បង្ហាញ​ច្បាស់​ថា​គាត់​គ្មាន​អារម្មណ៍​នេសាទ​ត្រី​ទេ។​ ​ពេល​ដែល​គាត់​ហាក់​ភ្លេច​ខ្លួន ស្រាប់​តែ​គាត់​បានឮសម្លេង​នរណា​ម្នាក់​ស្រែក​ហៅ​លោក​ពីខាង​ក្រោយ, «ស៊ីម៉ូនបាជូណា​សាសន៍យូដា​អើយ ជីវិត​របស់​អ្នកសព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ឯកោណាស់។ តើ​អ្នកនឹង​មក​តាម​យើង​ដែរ​ឬទេ? ដោយភ្ញាក់​ផ្អើល​ជាពន់​ពេក គាត់​ក៏បាន​ធ្វើឲ្យសំណាញ់​ចាប់​ត្រី​ដែល​គាត់កាន់​នៅ​នឹង​ដៃ​នោះ​របូត​ វាក៏លិច​ចូល​ដល់​បាតសមុទ្រ​យ៉ាង​លឿន។ ពេត្រុស​ក៏ប្រញាប់​ងាក​មក​មើល​បុរស​ម្នាក់​ដែល​កំពុង​ឈរ​នៅ​លើ​ទូក​របស់​គាត់។ គាត់​សម្លឹង​មើល​ពី​លើ​ចុះ​ក្រោម៖ សក់របស់​បុរស​នេះ ធ្លាក់​ដល់​ស្មា​​ មាន​ពណ៌​លឿង​មាស​ចាំង​នឹង​ពន្លឺ​ព្រះ​អាទិត្យ​ គាត់ស្លៀក​ពាក់​​​ពណ៌​ប្រផេះ​ មានកម្ពស់​មធ្យម​ ហើយ​ស្លៀក​ពាក់​ជិត​ពី​ក្បាល​ដក់​ចុង​ជើង​ក្នុង​សណ្ឋាន​ជាសាសន៍​យូដា។ ដោយ​ស្រមោល​ពន្លឺ​ សម្លៀក​បំពាក់​ពណ៌​ប្រផេះ​របស់​គាត់​ហាក់​មាន​ពណ៌ខ្មៅ​ស្រាល។ ពេត្រុស​បាន​ព្យាយាម​ស្វែងរក​ជួប​ព្រះយេស៊ូវ​ជាច្រើន​ដង តែ​មិនដែល​បាន​សម្រេច​ម្ដង​ណា​ទេ។ ក្នុង​ពេល​នោះ ​ពេត្រុស​ជឿ​អស់ពីព្រលឹង​របស់​គាត់ថា បុរស​ម្នាក់​នេះ​ច្បាស់​ជា​ព្រះអង្គ​ដ៏បរិសុទ្ធ​ដែល​ឋិត​ក្នុង​ចិត្ដ​គាត់​នោះជាមិនខាន ​ហើយ​គាត់​ក៏​ក្រាប​សំពះ​នៅលើ​ទូក​របស់​គាត់ ហើយ​ពោល​ថា «​តើ​ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះអម្ចាស់​ដែល​បាន​យាង​មក​បង្រៀន​អំពី​ដំ​ណឹង​ល្អ​នៃ​នគរ​ស្ថានសួគ៌​មែន​ឬ? ទូល​បង្គំ​ធ្លាប់​បាន​ឮពី​​បទពិសោធន៍​របស់​ព្រះអង្គ ប៉ុន្ដែ​ទូល​បង្គំ​មិន​ដែល​បាន​ឃើញព្រះអង្គ​សោះឡើយ។ ទូល​បង្គំ​ចង់​ដើរ​តាម​ព្រះអង្គ​ ប៉ុន្ដែ​ទូល​បង្គំ​រក​ព្រះ​អង្គ​មិន​ឃើញ​សោះ​។» តាំង​ពីពេល​នោះ​មក ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​យាង​ទៅក្បាល​ទូក ដោយ​ព្រះអង្គ​យាងគង់​នៅ​ទី​នោះ​យ៉ាង​ស្ងប់​ស្ងៀម​។ ព្រះអង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា «ចូរ​ក្រោក​ឡើង មក​អង្គុយ​ក្បែរ​យើង​មក! ​យើង​មក​ទី​នេះ​ ដើម្បិ​ស្វែង​រក​អស់​អ្ន​ក​ដែល​ស្រលាញ់​យើង​ដោយ​ពិត​ប្រាកដ។ តើ​អ្នកសុខចិត្ដ​ទេ?» ​ពេត្រុស​ឆ្លើយ​ថា៖ «ទូល​បង្គំ​ត្រូវ​តែ​​ដើរ​តាម​អ្នក​ដែលព្រះ​វរ​បិតា​នៃ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​​បញ្ជូន​មក​។ ទូល​បង្គំ​ត្រូវ​តែ​ទទួល​ស្គាល់​អ្នក​ដែល​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ជ្រើស​តាំង។​ ដ្បិត​ទូល​បង្គំ​ស្រលាញ់​ព្រះវរបិតា​ដែល​គង់​នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​ខ្លាំង​ណាស់ តើ​មិន​ឲ្យ​ទូល​បង្គំ​ដើរ​តាម​ព្រះអង្គ​ដូច​ម្ដេច​បាន?» ​ទោះ​បី​ជា​ពាក្យ​សម្ដី​របស់​​ពេត្រុស​សម្បូរណ៍​ទៅដោយ​ការ​យល់​ឃើញ​បែប​សាសនា​ក្ដី ព្រះយេស៊ូវ​ទ្រង់​ញញឹម​ រួច​ងក់​ព្រះកេស​ទ្រង់​ដោយ​ការ​ពេញ​ចិត្ដ​។ ពេល​នោះ ​ពេត្រុស​ក៏ទទួល​បាន​នូវ​អារម្មណ៍​នៃសេចក្ដី​ស្រលាញ់​របស់​ព្រះបិតា​ដែល​គង់​នៅ​នគរ​ស្ថានសួគ៌​។​

ពេត្រុស​បាន​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ​អស់​ពេល​​ច្រើន​ឆ្នាំ ហើយ​​ក៏​បាន​ឃើញ​អ្វី​នៅ​ក្នុង​ទ្រង់​ដែល​គ្មាន​នរណា​ដូច​ទ្រង់ឡើយ​។ ក្រោយ​ពេល​ដើរតាម​ព្រះអង្គ​បាន​មួយ​ឆ្នាំ ពេត្រុស​​ត្រូវ​បាន​ព្រះយេស៊ូវ​ជ្រើស​រើស​ធ្វើ​ជាសាវ័ក​ក្នុង​ចំណោម​សាវ័ក​ទាំង​ដប់ពីរ​។ (​ជាការ​ពិត​ណាស់ ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​បាន​មាន​បន្ទូល​ច្បាស់​ពី​ចំណុច​នេះទេ ហើយ​អ្នក​ផ្សេង​ទៀង​ក៏​មិន​បាន​ដឹង​ពីការ​នេះ​ដែរ។) នៅក្នុង​ជីវិត ពេត្រុស​បាន​វាស់​វែង​ខ្លួន​ឯង​ដោយការគ្រប់យ៉ាង​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ។​ អ្វី​ដែល​គួរ​កត់​សម្គាល់​ភាគ​ច្រើន​ គឺ​មេរៀន​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បង្រៀន​នោះ បាន​ឆ្លាក់​ជាប់​នៅក្នុង​ដួង​ចិត្ដ​របស់​គាត់។ គាត់​មានការ​លះបង់​ និង​មាន​ភក្ដីភាព​ចំពោះ​ព្រះយេស៊ូវ​ ហើយគាត់​មិន​ដែល​ពោលពាក្យ​សោក​សៅ​ទាស់​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះអង្គ​ឡើយ។ ជា​លទ្ធផល​ គាត់​បាន​ក្លាយជា​អ្នក​រួម​ដំណើរ​ដ៏ស្មោះត្រង់​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​ទៅគ្រប់ទីកន្លែង​ដែល​ព្រះ​អង្គ​យាង​ទៅ​ដល់។​ ពេត្រុស​សង្កេត​មើល​ពី​សេចក្ដី​បង្រៀន​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​ ព្រះបន្ទូល​ដ៏​សុភាព​ទន់ភ្លន់​របស់ព្រះ​អង្គ​ អ្វី​ដែល​ព្រះ​អង្គ​យក​មក​ធ្វើ​ជាអាហារ សំលៀក​បំពាក់​របស់​ទ្រង់ ជម្រក និង​របៀប​ដែល​ព្រះអង្គ​ធ្វើ​ដំណើរ។ គាត់​បាន​យក​តម្រាប់​តាមព្រះយេស៊ូវ​​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់​។ គាត់​មិន​ដែល​រាប់​ខ្លួន​ថា​សុចរិត​ទេ ប៉ុន្ដែ​គាត់បាន​កំចាត់​ចោល​នូវ​អ្វី​ដែល​ចាស់គំរិល ដោយ​គាត់​យក​គំរូ​ព្រះយេស៊ូវ​ទាំង​ផ្នែក​ពាក្យ​សម្ដី និង​ទង្វើ​របស់ព្រះអង្គ។ នៅពេល​នោះ​ ពេត្រុស​មាន​អារម្មណ៍ថា ស្ថាន​សួគ៌​ និង​ផែន​ដី​ ព្រមទាំង​រស់​សព្វ​សារពើ​ស្ថិត​ក្នុង​ព្រះហស្ដ​នៃព្រះ​ដ៏មាន​គ្រប់​ចេស្ដា​ ហើយ​ដោយ​ហេតុ​នេះ គាត់​គ្មាន​ការ​ជ្រើសរើស​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ទេ។ ​ពេត្រុស​ក៏​បានសន្មត់​​ថា ព្រះយេស៊ូវ​នេះ​ហើយ​ជាជម្រើស និង​យក​ព្រះអង្គ​ធ្វើ​ជាគំរូ​។ ជីវិត​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​បង្ហាញ​ថា ព្រះអង្គ​មិន​ស្វែង​រក​សុចរិត​ចំពោះ​អ្វី​ដែល​ទ្រង់​ធ្វើ​ទេ ផ្ទុយ​ពីការ​អួត​អាង​​ពី​ខ្លួន​ឯង ព្រះអង្គ​បណ្ដាល​ឲ្យ​មនុស្ស​មាន​សេចក្ដី​ស្រលាញ់។ រឿង​ជាច្រើន​បាន​បង្ហាញ​ថា​​​​ព្រះ​យេស៊ូវជា​អ្វី ហើយ​ដោយ​បុព្វ​ហេតុ​នេះ ពេត្រុស​​បាន​ត្រាប់​តាម​ព្រះអង្គ​គ្រប់​យ៉ាង។ បទ​ពិសោធន៍​របស់​​ពេត្រុស​បាន​ផ្ដល់​ឲ្យ​គាត់​នូវ​ការ​យល់​ដឹង​ច្រើន​ជាង​មុន​អំពី​ភាព​មាន​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​ ហើយ​គាត់​ពោល​យ៉ាង​ដូច្នេះ​ថា «ខ្ញុំ​បាន​​ស្វែង​រក​ព្រះ​ដ៏​មាន​គ្រប់​​ចេស្ដាពាស​ពេញ​សាកល​លោក​ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​រកឃើញ​នូវ​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​ស្ថាន​សួគ៌ និង​ផែន​ដី ព្រម​ទាំង​របស់សព្វ​សារពើផង ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​នូវ​ការ​យល់​ដឹង​យ៉ាង​សន្ធឹក​សន្ធាប់​អំពី​សេចក្ដីស្រលាញ់​នៃ​ព្រះ​ដ៏មាន​គ្រប់​​ចេស្ដា។ យ៉ាង​ណា​ក្ដី ​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​មាន​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​ពិសេស​អ្វី​នៅ​ក្នុង​ដួង​ចិត្ដ​ខ្លួន​ឯង​ឡើយ ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​បាន​ឃើញ​ភាព​ដែល​មាន​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ដ៏​មាន​គ្រប់​​​ចេស្ដា​ដោយ​ផ្ទាល់​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​ដែរ។ ថ្ងៃ​នេះ ព្រះអង្គ​បាន​សរសើរ​​ខ្ញុំ​ដោយ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ ហើយ​ទីបំផុត ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​អារម្មណ៍​នៃ​សេចក្ដីស្រលាញ់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ហើយ។ ទី​បំផុត​ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​ថា វា​មិន​គ្រាន់​តែជាការ​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បង្កើត​របស់​សព្វ​សារពើ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​​ស្រលាញ់​ព្រះអង្គ​​ទេ​​។ នៅក្នុង​ជីវិត​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​បាន​រក​ឃើញ​នូវ​សេចក្ដីស្រលាញ់​របស់​ព្រះអង្គ​ដែល​ឥត​ព្រំ​ដែន។ តើ​វា​អាច​មាន​ដែន​កំណត់​​ចំពោះ​អ្វី​ដែល​អាច​មើល​ឃើញ​ក្នុង​ពេល​នេះ​បាន​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​?» ពេល​វេលា​ចេះ​តែ​កន្លង​ផុត​ទៅ សេចក្ដី​ស្រលាញ់​ជាច្រើន​ក៏​បាន​ជ្រាប​ចូល​ខ្លួន​​ពេត្រុស។ គាត់ក្លាយ​ជាអ្នក​ស្ដាប់​បង្គាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចំពោះ​ព្រះយេស៊ូវ ហើយ​ជាការពិត​ណាស់​ គាត់​ក៏​បាន​រងទុក្ខ​ពី​អតីតកាល​មួយ​ចំនួន​ដែរ។ នៅពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​នាំ​​​គាត់​ទៅ​ជាមួយ​ក្នុង​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​បង្រៀន​នៅ​តំបន់​ផ្សេងៗនោះ ​ពេត្រុស​ក៏តែង​តែ​បន្ទាប​ខ្លួន និង​ស្ដាប់​នូវ​សេចក្ដី​បង្រៀន​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​។ គាត់​មិន​ដែល​ក្រអឺត​ក្រទម ដោយ​សារ​តែគាត់​បាន​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ​ច្រើន​ឆ្នាំ​នោះ​ទេ។ ក្រោយ​ពេល​ព្រះយេស៊ូវ​មានបន្ទូល​ប្រាប់​ថា មូលហេតុ​ដែល​ទ្រង់​យាង​មក​គឺ​ដើម្បីសុគតលើ​ឈើឆ្កាង​ ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​អាច​បញ្ចប់​កិច្ចការ​របស់​ព្រះ​អង្គ ពេត្រុស​​តែង​មានអារម្មណ៍​តាន​តឹង​នៅ​ក្នុង​ចិត្ដ​ ហើយ​គាត់​តែង​លួច​សម្រក់​ទឹក​ភ្នែក​តែ​ម្នាក់​ឯង។ យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ថ្ងៃ​«ដ៏អកុសល» នោះ​ក៏​បាន​មកដល់។ ក្រោយពេល​ព្រះយេស៊ូវ​ត្រូវ​ចាប់​ខ្លួន​ ពេត្រុស​សម្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ម្នាក់​ឯង​នៅលើ​ទូក​របស់​គាត់​ ហើយគាត់​បាន​អធិស្ឋាន​​យ៉ាង​ច្រើន​អំពី​សេចក្ដី​នេះ​។ ប៉ុន្ដែ នៅក្នុង​ចិត្ដ​របស់គាត់ គាត់បាន​ដឹង​ថា នេះជា​បំណង​ព្រះ​ហឬទ័យ​របស់ព្រះ​វរបិតា ហើយ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​អាច​ផ្លាស់​ប្ដូរ​វា​បាន​ឡើយ។ គាត់​នៅ​តែ​តាន​តឹង​ក្នុង​ចិត្ដ​​​ និង​សម្រក់​ទឹក​ភ្នែក​តែ​ម្នាក់​ឯង​ ដោយសារ​តែ​សេចក្ដី​ស្រ​លាញ់​របស់​គាត់។ ជាការ​ពិត​ណាស់ នេះជា​ភាព​កំសោយ​របស់​មនុស្ស។ ដូចនេះ នៅពេល​គាត់ដឹង​ថា​ ព្រះយេស៊ូវ​នឹង​ត្រូវ​គេ​​បោះដែក​គោល​នៅលើឈើឆ្កាង គាត់សួរ​ព្រះយេស៊ូវ​ថា «ក្រោយពេល​ព្រះអង្គ​ចាក​ចេញ​ទៅ តើ​ព្រះអង្គ​នឹង​យាង​ត្រលប់​មក​រក​ពួកយើង និង​មើល​ថែ​ពួក​យើង​​ដែរ​ឬទេ? តើ​ពួក​យើង​នៅ​តែអាច​ជួប​ព្រះអង្គ​ដែរ​ឬទេ​? ទោះ​បីជាពាក្យ​ទាំង​នេះ​ហាក់​ដូច​ជា​ឆោត​ល្ងង់ និង​ពោរ​ពេញ​ដោយ​គំនិត​មនុស្ស​ក្ដី​ ព្រះយេស៊ូវ​​ជ្រាប​ពី​ភាព​ជូរចត់​​នៃ​ការ​​ឈឺចាប់​របស់​​ពេត្រុស ដូច្នេះ​ តាមរយៈ​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​របស់​ព្រះអង្គ ទ្រង់​គិត​ដល់​ចំណុច​ខ្សោយ​របស់​​ពេត្រុស​៖ «ពេត្រុសអើយ យើង​បាន​ស្រលាញ់​អ្នក។ តើអ្នក​ដឹង​ទេ? ទោះបី​គ្មាន​មូល​ហេតុ​នៅ​ក្រោយ​អ្វី​ដែល​អ្នក​និយាយ​ ព្រះបិតា​បាន​សន្យា​ថា ក្រោយ​ពេល​យើង​រស់​ឡើង​វិញ យើង​នឹង​​​លេច​ឡើង​នៅ​ចំពោះ​បណ្ដា​ជន​រយៈពេល​៤០​ថ្ងៃ។ តើ​អ្នក​មិន​ជឿ​ថា​វិញ្ញាណ​របស់​យើង​នឹង​​ផ្ដល់​ព្រះគុណ​ដល់អ្នករាល់​គ្នា​​ជា​ញឹក​ញាប់​ទេឬ​?» ទោះ​បី​ពេត្រុស​មាន​អារម្មណ៍​កក់​ក្ដៅ​ដោយ​ពាក្យបន្ទូល​​ទាំង​នេះ​ក្ដី គាត់​នៅ​តែ​មានអារម្មណ៍​ថា​​មាន​នរណា​ម្នាក់​បាន​បាត់​បង់ទៅ​ ហើយ​ក្រោយពេល​ព្រះយេស៊ូវ​រស់​ឡើង​វិញ ព្រះអង្គ​បាន​លេច​មក​នៅ​ចំពោះ​មុខ​គាត់​ដោយ​បើក​ចំហរ​ជា​លើក​ដំបូង។ យ៉ាង​ណា​ក្ដី ដើម្បី​ការ​ពារ​​ពេត្រុស​ពី​ការ​បន្ដ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​គំនិត​របស់​គាត់​ ​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បដិសេធ​​អាហារ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​ដែល​ពេត្រុស​បាន​រៀប​ចំសម្រាប់​ព្រះអង្គ ហើយ​ព្រះអង្គ​បាន​បាត់​ព្រះកាយ​ទៅវិញ​មួយ​រំពេច​។ ចាប់ពីពេល​នោះមក ពេត្រុស​មាន​ការ​យល់ដឹង​ស៊ីជម្រៅ​ជាង​មុន​អំពី​ព្រះអម្ចាស់​យេស៊ូវ​ ហើយ​គាត់​ស្រលាញ់​ទ្រង់​កាន់​តែខ្លាំង​ឡើង​។ ក្រោយពេល​ព្រះអង្គ​រស់ឡើង​វិញ ព្រះអង្គ​បាន​លេច​មក​នៅ​ចំពោះ​មុខ​​ពេត្រុស​ជា​ញឹក​ញាប់។ ព្រះអង្គ​បាន​លេច​មក​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ពេត្រុស​លើសពី​បីដង​ ក្រោយ​​រយៈពេល​សែ​សិប​ថ្ងៃ​បាន​មក​ដល់ ហើយ​ទ្រង់​ក៏បាន​យាង​ទៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​។ ការ​លេច​ចេញ​មក​ម្ដងៗ​គឺ​នៅពេល​ដែល​កិច្ចការ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ជិត​បាន​បញ្ចប់ ហើយ​កិច្ចការ​ថ្មី​រៀប​នឹង​ចាប់ផ្ដើម។​ ​ ​​

ពេញមួយជីវិត​របស់​​ពេត្រុស​ គាត់​នេសាទ​ត្រី​សម្រាប់​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ លើសពីនេះ​ទៅទៀត​ គាត់រស់នៅ​ដើម្បី​បង្រៀន​។ ក្នុង​អាយុ​ចុង​ក្រោយ​របស់​គាត់ គាត់​បាន​សរសេរ​កណ្ឌ​គម្ពីរ ពេត្រុសទី១ និង​ទី២ ក៏ដូច​ជា​សេចក្ដី​សំបុត្រ​មួយ​ចំនួន​ទៅកាន់​ក្រុមជំនុំនៅ​ក្រុង​​​ភីឡាដិល​ភាក្នុង​ពេល​នោះ​។ មនុស្ស​ក្នុង​កំឡុង​ពេលនេះ​មានការ​ប៉ះពាល់​ជាខ្លាំង​តាមរយៈគាត់។ ជំនួស​ឲ្យ​ការ​បង្រៀន​ពួកគេ​ដោយ​ប្រើប្រាស់​នូវ​សារ​របស់​ខ្លួន​ គាត់​បាន​បង្រៀន​ពួកគេ​​នូវ​មេរៀន​ដែល​អាច​រក​មក​អនុវត្ដ​ក្នុង​ជីវិត​បាន។ គាត់​មិន​ដែល​ភ្លេច​ពី​សេចក្ដី​បង្រៀន​របស់​ព្រះយេស៊ូវ​មុន​ពេល​ដែល​ទ្រង់​បាន​ចាក​ចេញ​ឡើយ ហើយ​សេចក្ដី​បង្រៀន​របស់​ព្រះអង្គ​ក៏បាន​ជំរុញគាត់​ពេញ​មួយ​ជីវិត។ ខណៈពេល​ដែលកំពុង​​ដើរ​តាម​ព្រះយេស៊ូវ​ គាត់បានតាំង​ចិត្ដ​តប​ស្នង​សេចក្ដី​ស្រលាញ់​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ដោយ​ការ​ស្លាប់​របស់​​គាត់​ និង​ដើរ​តាម​គំរូ​របស់​ព្រះអង្គ​លើ​គ្រប់​កិច្ចការ​ទាំង​អស់។ ព្រះយេស៊ូវ​ទ្រង់​យល់​ស្រប​នឹង​ការ​នេះ ដូច្នេះ​ពេល​​ពេត្រុស​មាន​អាយុ​៥៣​ឆ្នាំ (ក្រោយ​ពេល​ព្រះយេស៊ូវ​ចាក​ចេញ​ទៅ​អស់​ជាង​២០​ឆ្នាំ) ព្រះយេស៊ូវ​ក៏បាន​លេច​ឡើង​នៅចំពោះគាត់ ដើម្បី​ជួយ​​បំពេញ​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​របស់​គាត់។ រយៈពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ពី​ពេល​នោះមក​​ ​ពេត្រុស​បាន​ចំណាយ​ពេល​ក្នុង​ជីវិត​របស់​គាត់ ​ដើម្បី​ស្គាល់​ខ្លួន​ឯង​។ ថ្ងៃ​មួយ នៅ​ពេល​ចុង​ក្រោយ​នៃ​រយៈពេល​ប្រាំ​ពីរ​​ឆ្នាំ​នេះ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ឆ្កាង​ដាក់​ក្បាល​ចុះ​ក្រោម ដែល​នាំ​ឲ្យ​ជីវិត​មិន​ធម្មតា​របស់​គាត់បាន​មក​ដល់​ទី​បញ្ចប់។ ​

ខាង​ដើម៖ ជំពូកទី ៦

បន្ទាប់៖ ជំពូកទី ៨

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿលើព្រះជាម្ចាស់ជាលើកដំបូង? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ