សេចក្ដីពិតនៅខាងក្នុង​អំពី​កិច្ចការនៃ​ការ​​យកឈ្នះ​ (៣)

លទ្ធផល​ចង់បានអំពី​កិច្ចការ​នៃការ​យកឈ្នះ​​គឺ សម្រាប់​ឲ្យ​ផ្នែក​សាច់ឈាម​មនុស្ស​ឈប់​ធ្វើការ​បះបោរ​ គឺថា ឲ្យគំនិត​របស់​មនុស្ស​បាន​ទទួល​នូវ​ចំណេះដឹង​ថ្មី​អំពី​ព្រះជាម្ចាស់​ ដើម្បី​ឲ្យ​ដួង​ចិត្ដ​របស់​គេ​បាន​ស្ដាប់​បង្គាប់​ព្រះជាម្ចាស់​យ៉ាង​ហ្មត់​ចត់ និង​ដើម្បី​ឲ្យ​មនុស្ស​មាន​ចិត្ដ​ប្រាថ្នា​ចង់​ធ្វើ​សម្រាប់​ព្រះជាម្ចាស់។ មនុស្ស​មិន​បាន​រាប់​ថា​ត្រូវ​បាន​យក​ឈ្នះ នៅពេល​ដែលនិស្ស័យដើម​​ ឬ​សាច់ឈាម​របស់​ពួកគេ​បាន​ផ្លាស់​ប្ដូរទេ។ គឺអាច​និយាយ​បាន​ថា នៅពេល​ការគិត និង​មនសិការ​របស់​មនុស្ស​ ព្រមទាំង​សតិរបស់គេ​​ផ្លាស់ប្ដូរ ​ហើយ​នៅពេល​ដែល​ឥរិយាបថ​ផ្នែកចិត្ដ​​គំនិត​របស់ឯង​ផ្លាស់​ប្ដូរ នោះ​គឺជាពេល​ដែល​​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ឯង​ហើយ។ នៅពេល​ឯង​បាន​តាំង​ចិត្ដ​ស្ដាប់​បង្គាប់​ និង​បាន​ទទួល​យក​នូវ​ចិត្ដ​គំនិត​ថ្មី នៅពេល​ដែល​ឯង​មិន​​នាំ​យក​នូវគំនិត​​របស់​ខ្លួន​ ឬ​ចេតនា​ចំពោះ​ព្រះបន្ទូល​ និង​កិច្ចការ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​នៅពេល​ដែល​ខួរ​ក្បាល​របស់​ឯង​អាច​​​​​គិត​បាន​ជាធម្មតា គឺអាច​​និយាយ​បាន​ថា នៅ​ពេល​ដែល​​ឯង​អាច​​ថ្វាយ​ខ្លួន​ឯង​សម្រាប់​ព្រះជាម្ចាស់​ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពីចិត្ដ នោះ​ឯង​ជា​ប្រភេទ​មនុស្ស​ដែល​ទទួល​បាន​ការ​យក​ឈ្នះ​​ទាំង​ស្រុង​ពីព្រះជាម្ចាស់។ នៅក្នុង​សាសនា មនុស្ស​ជាច្រើន​រងទុក្ខ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ពេញ​មួយ​ជីវិត​របស់​ពួកគេ​៖ ពួកគេ​ត្រួត​លើ​រូបកាយ​របស់​ខ្លួន និង​ទទួល​យក​ឈើឆ្កាង​របស់​ខ្លួន ហើយ​ពួកគេ​ថែមទាំង​បន្ដ​រងទុក្ខ​ ព្រមទាំង​ស៊ូទ្រាំ​នៅពេល​ដែល​គេ​លំបាក​ស្ទើ​ស្លាប់​! មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​នៅតែ​ធ្វើការ​តម​អាហារ​នៅថ្ងៃនៃសេចក្ដីស្លាប់​របស់​ខ្លួន​ចូលមកដល់។​ ពួកគេ​បាន​បដិសេធ​ខ្លួន​ឯង​ពេញមួយជីវិត គឺបដិសេធនូវម្ហូបអាហារ​ឆ្ងាញ់ៗ និង​សម្លៀក​បំពាក់ល្អៗ ដោយផ្ដោត​លើ​ការ​រងទុក្ខ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេ​អាច​ត្រួត​លើ​រូបកាយ​របស់ខ្លួន និង​បោះបង់​ចោលនូវ​ផ្នែក​​សាច់ឈាម​របស់​គេ។ ស្មារតី​សម្រាប់​ការ​ស៊ូទ្រាំ​របស់​ពួកគេ​ពិត​ជាគួរ​ឲ្យសរសើរ​។ ប៉ុន្ដែ​ការគិត បំណង​ និង​ឥរិយាបថ​ផ្នែក​ចិត្ដ​គំនិត​ ព្រមទាំង​និស្ស័យដើមរបស់ពួកគេ​ មិន​ទាន់​ត្រូវ​បាន​ដោះស្រាយ​ ​សូម្បី​តែ​​​​បន្ដិច​​​​នៅឡើយ។ ពួកគេ​ខ្វះនូវ​ចំណេះដឹង​ពិតប្រាកដ​អំពី​ខ្លួន​ឯង។ ការ​យល់ឃើញ​របស់ពួកគេ​ចំពោះ​ព្រះជាម្ចាស់ ឃើញដូច​ព្រះអង្គជាព្រះដែលស្រពិចស្រពិល ​​ដោយគេ​​មានលក្ខណៈចាស់គំរិល​ មើលមិនឃើញ​។ ការតាំង​ចិត្ដ​របស់គេ​ក្នុង​ការ​រងទុក្ខសម្រាប់​ព្រះជាម្ចាស់​កើត​ចេញពី​​​ការ​ខ្នះខ្នែង​ និង​និស្ស័យវិជ្ជមាន​របស់ពួកគេ។ ទោះបីជាពួកគេ​ជឿលើព្រះជាម្ចាស់​ក្ដី ក៏ពួកគេ​មិន​យល់​ពីទ្រង់ និង​មិនស្គាល់​ពីបំណងព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ​ឡើយ។ ពួកគេ​ខំ​ធ្វើការ និង​រងទុក្ខ​សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់​ទាំង​ងងឹត​ងងុល។ ពួកគេ​មិន​ឲ្យ​តម្លៃ​លើ​អ្វី​​ទាំង​អស់ ដោយ​គ្រាន់​តែ​ធ្វើ​ជាដឹង​ខុសត្រូវ ខ្វល់​ខ្វាយ​បន្ដិច​បន្ដួច​អំពី​របៀប​ដែល​ត្រូវ​ធានា​ឲ្យ​បាន​ថា ការ​បម្រើ​របស់ពួកគេ​ពិតជា​បានបំពេញ​បំណង​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ពួកគេ​បាន​ដឹង​បន្ដិច​បន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ​​​​ពីរបៀប​ទទួល​បាន​ចំណេះ​ដឹង​អំពី​ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់​ដែលពួកគេ​បម្រើ​ មិនមែន​ជាព្រះ​ដែលមានលក្ខណៈ​ដើមឡើយ ប៉ុន្ដែ​ជាព្រះ​ដែល​បាន​លាក់​នៅក្នុង​រឿងព្រេង​ ជាផលិតផល​ដែល​កើតចេញ​ពី​ការ​ស្រម៉ៃរបស់ពួកគេ​ ជាព្រះមួយអង្គដែលពួកគេ​បាន​ត្រឹម​តែ​ឮ ឬបានឃើញ​នៅក្នុងសំណេរ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់​មក ពួកគេ​ក៏ប្រើប្រាស់​ការស្រមើស្រម៉ៃចេញជារូបរាង​ និង​ជំនឿស៊ុប​ ដើម្បី​រងទុក្ខសម្រាប់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​ទទួល​យក​កិច្ចការ​របស់ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​ចង់​ឲ្យ​ធ្វើ។ ការ​បម្រើ​របស់​ពួកគេ​គឺ​មិន​ត្រឹមត្រូវឡើយ គឺថា ជាក់ស្ដែង គ្មាននរណាម្នាក់​ក្នុងចំណោម​ពួកគេពិត​ជា​​អាច​បម្រើ​ស្របតាម​ព្រះហឬទ័យ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ឡើយ។ មិនថា​ពួកគេ​​រងទុក្ខវេទនា​ដោយ​អំណរ​​យ៉ាង​ណា ការយល់ឃើញ​របស់គេកាលពីមុនចំពោះ​ការបម្រើ និង​​​ចិត្ដគំនិត​របស់ពួកគេ​ចំពោះ​​លក្ខណៈ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ គឺ​នៅ​តែ​ដដែល​ ដ្បិត​ពួកគេ​មិន​បាន​​ឆ្លង​​កាត់​ការ​ជំនុំជម្រះ​ ការ​វាយ​ផ្ចាល ការ​បន្សុទ្ធ​ និង​ការ​ប្រទាន​​ឲ្យ​គ្រប់លក្ខណ៍​របស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយក៏មិន​មាន​នរណា​បាន​​ណែនាំ​​ពួក​គេ​ឲ្យ​ប្រើប្រាស់​សេចក្ដីពិត​ដែរ។​​​  សូម្បី​ពេល​ដែល​ពួកគេ​ជឿលើ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ​ជាព្រះសង្គ្រោះ ក៏គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ពួកគេ​ធ្លាប់​បាន​ឃើញ​ព្រះសង្គ្រោះ​ដែរ​។ ពួកគេ​បាន​ត្រឹម​តែស្គាល់​ទ្រង់​តាមរយៈ​ការនិទានប្រាប់​ និងការ​ឮ​តៗ​គ្នាតែប៉ុណ្ណោះ​។ ជាលទ្ធផល ការបម្រើ​របស់​ពួក​គេ​ មានចំនួន​មិន​លើសពី​ការបម្រើ​ម្ដង​ម្កាល​ដោយ​ធ្វើ​ទាំង​បិទ​ភ្នែក​ ដូចជាមនុស្ស​ខ្វាក់​បម្រើ​ឪពុក​ដែរ។ តើ​ការ​បម្រើ​បែប​នេះ​អាច​ទទួល​បាន​អ្វី? ហើយ​ តើ​នរណា​យល់​ព្រម​ឲ្យ​ធ្វើវា? ចាប់​តាំង​ពី​ដើម​ដំបូង រហូត​មក​ដល់​ចុង​បំផុត​ ការ​បម្រើ​របស់​ពួក​គេ​នៅតែ​ដដែល​ជា​រហូត​មក។ ពួកគេ​ទទួល​តែ​មេរៀន​ដែល​មនុស្ស​បាន​រៀបចំ​ ហើយ​យក​ការបម្រើ​របស់​គេ​ពឹង​លើ​លក្ខណៈ​ធម្មជាតិ​របស់​គេ និង​ធ្វើតាម​ការ​ពេញ​ចិត្ដ​របស់​ខ្លួន​តែប៉ុណ្ណោះ? តើ​ការ​ធ្វើបែបនេះ​អាច​នាំ​ឲ្យ​មាន​រង្វាន់​អ្វីដែរ? សូម្បីតែ​លោកពេត្រុស​ដែល​ជាអ្នក​បាន​ឃើញ​ព្រះយេស៊ូវ​​ ​គ្រីស្ទ​ ​ក៏មិនបាន​ដឹង​ពី​របៀប​បម្រើ​​ ​ដែល​ស្រប​តាម​បំណង​ព្រះហឬទ័យ​​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែរ​ គឺ​លោក​បាន​ដឹង​ក្នុងពេល​ចុង​ក្រោយ​ នៅ​ពេល​ដែល​លោក​មាន​វ័យ​ចំណាស់​ទៅហើយ។ តើ​សេចក្ដីនេះ​បាន​​និយាយ​អ្វីខ្លះ​អំពី​មនុស្ស​ខ្វាក់​ទាំង​នោះ​ ដែល​មិនមាន​បទពិសោធន៍​ពី​ការ​ដោះស្រាយ ឬការ​ទទួលការ​លួស​កាត់​​​​សូម្បី​តែ​បន្ដិច​​​​ និង​អស់អ្នក​ដែល​មិនមាននរណា​ដឹកនាំ​នោះ? តើ​ការបម្រើ​របស់មនុស្ស​នៅក្នុង​ចំណោម​ឯង​រាល់​គ្នា​នាពេលនេះ​ មិនដូច​ជាមនុស្ស​ខ្វាក់​ទាំង​នោះ​ទេឬអី? មនុស្ស​អស់​ទាំង​នោះ​ដែល​មិនបាន​ទទួលការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ មិនបានទទួលការ​លួសកាត់​ និង​ដោះស្រាយ និង​អស់អ្នក​ដែល​មិនមាន​ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ -តើ​ពួកគេ​មិន​ត្រូវបាន​យកឈ្នះ​ទាំង​ស្រុងទេឬ? តើ​មនុស្ស​បែបនេះ​មាន​ប្រយោជន៍អ្វី? ប្រសិន​បើ​ការគិត​របស់​ឯង​ ចំណេះដឹង​អំពី​ជីវិត​របស់​ឯង​ និង​ចំណេះ​ដឹង​របស់​ឯង​អំពី​ព្រះជាម្ចាស់​​ បង្ហាញពីការ​មិនមាន​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ ហើយ​ឯង​​មិន​ទទួល​បាន​អ្វី​ទាំង​អស់​​​ នោះ​ឯង​នឹង​មិន​ទទួល​បាន​អ្វី​គួរ​ឲ្យ​កត់សម្គាល់​នៅក្នុង​ការបម្រើ​​របស់​ឯង​ឡើយ! បើគ្មាន​និមិត្ដ និង​​ចំណេះដឹង​ថ្មី​ពីកិច្ចការ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ទេ​ នោះ​ឯង​​មិនអាច​ទទួល​បាន​ការ​យក​ឈ្នះ​ឡើយ។ របៀប​របស់​ឯង​ស្ដីពី​ការ​ដើរ​តាម​បំណង​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នឹង​ដូច​ជា​មនុស្ស​ដែល​រងទុក្ខ​ និង​តម​អាហារ​៖ មានតម្លៃ​តិចណាស់! វាច្បាស់​ណាស់​ ដ្បិត​មានទីបន្ទាល់​តិច​តួច​ណាស់​នៅក្នុង​អ្វី​ដែលគេ​ធ្វើ​ដែល​អញថ្លែងថា​ ការបម្រើ​របស់គេ ​គឺឥតប្រយោជន៍សោះឡើយ! ពួកគេ​ចំណាយ​ពេល​ពេញមួយជីវិតរ​បស់ខ្លួន​រងទុក្ខ​​លំបាក និង​អង្គុយ​នៅក្នុង​មន្ទីឃុំឃាំង​។ ពួកគេ​ធ្លាប់​ប្រឹង​អត់ទ្រាំ​ ស្រលាញ់ ហើយពួកគេ​ធ្លាប់​ទទួល​យក​ឈើឆ្កាង​ ពួកគេត្រូបាន​លោកិយ​មើលងាយ និង​បដិសេធ ពួកគេ​ជួប​ប្រទះ​នឹង​ភាព​លំបាក​ ហើយទោះបីជា​ពួកគេ​ស្ដាប់បង្គាប់​​រហូត​ដល់​​ពេល​ចុង​ក្រោយ​ ពួកក៏​គេ​នៅ​តែ​មិនទទួលការ​ទទួលបាន​ការយកឈ្នះ​ដែរ និង​មិន​អាច​ផ្ដល់​នូវ​ទីបន្ទាល់ចំពោះ​ការ​ដែល​ត្រូវបានយក​ឈ្នះ​។ ពួកគេ​បាន​រង​ទុក្ខ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ប៉ុ​ន្ដែ​នៅខាងក្នុង​វិញ ពួកគេ​មិនបាន​ស្គាល់​ព្រះជាម្ចាស់​ទាល់​តែ​សោះ។​ គ្មាន​គំនិត​​ សញ្ញាណចាស់ៗ ការបដិបត្ដិ​ផ្នែក​សាសនា ចំណេះដឹង​ដែលមនុស្ស​បង្កើត និង​គំនិតជាមនុស្ស​ណាមួយ​របស់​ពួកគេ​​ដែលត្រូវ​បាន​ដោះស្រាយ​ឡើយ។ ​មិន​មែន​នូវ​តម្រុយ​បន្តិច​ណាសោះ អំពី​គំនិត​ថ្មី​នៅក្នុង​ពួកគេ​ឡើយ។ គ្មាន​ចំណេះ​ដឹង​ណាមួយ​របស់ពួកគេ​ស្ដីពីព្រះជាម្ចាស់​ដែលពិត​​ និង​សុក្រិត​ឡើយ។ ពួកគេ​បាន​​យល់​ច្រឡំ​ចំពោះ​បំណង​ព្រះហឫទ័យ​​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ តើ​ការ​នេះ​បម្រើ​ដល់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែរ​ឬទេ? មិនថា​ចំណេះ​ដឹង​របស់​ឯងកាលពីមុន​ ស្ដីពីព្រះជាម្ចាស់ ​​បែបណានោះទេ ​ប្រសិន​បើ​ថ្ងៃ​នេះ​នៅតែ​ដដែល​ ហើយ​ឯង​នៅបន្ដ​យក​ចំណេះដឹង​របស់​ឯង​ស្ដីពីព្រះជាម្ចាស់​យក​ទៅធ្វើជាមូលដ្ឋាន​ តាម​សញ្ញាណរបស់​ឯង ហើយគំនិត​របស់​ឯង​មិនខ្វល់​ថា​ព្រះជាម្ចាស់​ធ្វើអ្វីនោះ ដែលអាច​និយាយ​បាន​ថា​ ប្រិសន​បើ​ឯង​មិន​អាច​ស្គាល់​លក្ខណៈពិត និង​និស្ស័យរបស់​ព្រះជាម្ចាស់​ទេ​នោះ ប្រសិន​បើចំណេះ​ដឹង​របស់​ឯង​អំពី​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​តែ​ទទួលការ​ដឹកមុខ​ពី​គំនិត​បែប​សក្ដិភូមិ​ និង​បែប​អបិយជំនឿ ហើយ​នៅតែ​កើតឡើង​ពី​ការ​ស្រមើ​ស្រម៉ៃ​ និង​សញ្ញាណ​របស់​មនុស្ស​ នោះ​ឯង​មិន​ទាន់​ត្រូវ​​បាន​​យក​ឈ្នះ​​ឡើយ។ អញពោល​ពាក្យ​ទាំង​នេះ​ទៅកាន់​ឯង​នៅថ្ងៃនេះ ដើម្បី​ឲ្យ​ឯង​អាច​ដឹង​ ដើម្បី​ឲ្យ​ចំណេះ​ដឹង​នេះ​អាច​ដឹកនាំ​ឯង​ទៅកាន់​ចំណេះដឹង​ដែល​ថ្មីជាង​មុន និង​មាន​ភាព​សុក្រិតផង។ អញ​ក៏ពោល​នូវពាក្យ​ទាំង​នេះ​ដើម្បី​​លុប​បំបាត់​គំនិត​ចាស់​ៗ​ និង​របៀប​ចាស់​នៃការ​ស្គាល់​ដែល​មាន​នៅក្នុង​ឯង​ ដើម្បី​ឲ្យ​ឯង​អាច​មាន​ចំណេះ​ដឹង​ថ្មី។ ប្រសិន​បើ​ឯង​ហូប​ និង​ផឹក​ព្រះបន្ទូល​របស់​អញ​ នោះ​ចំណេះ​ដឹង​របស់​ឯង​នឹង​ផ្លាស់ប្ដូរគួរ​ឲ្យ​កត់​សម្គាល់​។ ដរាប​ណា​ដែល​ឯង​ហូប​ និង​ផឹក​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ជាមួយនឹង​ដួង​ចិត្ដ​ដែល​ស្ដាប់​បង្គាប់ នោះ​ការ​យល់ឃើញ​របស់​ឯង​នឹង​មាន​លក្ខណៈ​ខុស​ពីមុន​ស្រលះ។  ដរាបណាឯងអាចទទួលយកនូវការវាយផ្ចាល​ម្ដងហើយម្ដងទៀត នោះចិត្ដគំនិត​ចាស់របស់ឯងង​នឹង​ផ្លាស់ប្រែជាបន្ដបន្ទាប់។ ដរាបណាចិត្ដគំនិរបស់ឯងត្រូវបានជំនួសដោយអ្វីដែលថ្មី នោះការប្រព្រឹត្ដិរបស់ឯងក៏នឹងផ្លាស់ប្ដូរតាមនោះដែរ។ វិធីនេះ ការបម្រើរបស់ឯង​នឹងកាន់តែឆាប់ដល់គោលដៅកាន់តែខ្លាំង គឺកាន់តែអាចបំពេញតាមបំណងព្រះហឫទ័យ​របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ប្រសិនបើឯង​អាច​ផ្លាស់ប្រែជីវិត ចំណេះដឹងនៃជីវិតមនុស្ស និង​ការយល់ឃើញរបស់ឯងអំពីព្រះជាម្ចាស់ នោះ​និស្ស័យពីកំណើតរបស់ឯងក៏នឹង​ថមថយបន្ដិច​ម្ដងៗដែរ។ ចំណុចនេះ ហើយគ្មានអ្វីក្រៅពីការនេះឡើយ គឺជាផលប៉ះពាល់​នៅពេល​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​យកឈ្នះលើមនុស្ស​ វាជាការផ្លាស់ប្រែដែល​កើត​ឡើង​ចំពោះ​មនុស្ស។​ នៅក្នុងសេចក្ដីជំនឿរបស់ឯងលើព្រះជាម្ចាស់ ប្រសិនបើអ្វីទាំងអស់ដែលឯងដឹង​​នោះគឺជាការ​ធ្វើឲ្យរូបកាយ ការស៊ូទ្រាំ និង​ការរងទុក្ខរបស់ឯងចុះខ្សោយ ហើយ​ឯង​មិនដឹងថា​តើ​វាជាការ​ត្រឹមត្រូវ ឬមិនត្រឹមត្រូវ​ មិន​សូវដឹងថា​តើការនេះធ្វើដើម្បីជាប្រយោជន៍របស់នរណា នោះ​តើឲ្យការអនុវត្ដន៍បែបនេះ​ដឹកនាំ​ទៅរក​ការ​ផ្លាស់ប្រែ​ម្ដេចបាន?  

ត្រូវយល់ថា អ្វីដែល​អញ​សុំពីឯង​រាល់គ្នា​គឺមិនមែន​សម្រាប់​ឲ្យឯង​រាល់គ្នា​ប្រកាន់​យកសាច់ឈាមរបស់ខ្លួនឲ្យនៅជាប់នឹងចំណង ឬ​បញ្ឈប់ខួរក្បាលរបស់​ឯងរាល់​គ្នា​មិន​ឲ្យ​គិតដល់គំនិត​ផ្សេងៗតាមតែអំពើចិត្ដ​នោះ​​ឡើយ​។ វាមិនមែន​ជា​គោលដៅ​នៃ​កិច្ចការ​ ហើយ​ក៏មិនមែន​ជា​កិច្ចការ​ដែល​ត្រូវ​បង្ហើយ​នៅពេល​នេះ​ដែរ។ ពេលនេះ ឯងរាល់គ្នា​ត្រូវ​តែ​មានចំណេះដឹង​ដែល​កើតឡើងពី​​ចំណុច​វិជ្ជមាន​ ដើម្បី​ឲ្យ​ឯង​អាច​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ខ្លួន​ឯង​បាន។​ សកម្មភាពដែលចាំបាច់​បំផុត​គឺ​ថា​ ឯងត្រូវបំពាក់បំប៉ន​​ខ្លួនឯង​ជាមួយ​​នឹង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ មានន័យថា ត្រូវបំពាក់បំប៉ន​ខ្លួនឯងជាមួយនឹង​សេចក្ដីពិត និងនិមិត្ដដែល​នៅចំពោះមុខឯងនៅពេលនេះ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ត្រូវ​ចេញទៅ និង​យកវាទៅ​អនុវត្ដន៍ចុះ។ នេះជាទំនួល​ខុសត្រូវរបស់ឯងរាល់គ្នា​។ អញ​មិនបាន​សុំឲ្យ​ឯងរាល់គ្នាស្វែងរក​ និង​ទទួលបាន​ការ​បំភ្លឺច្រើន​ជាង​នេះ​ទេ។ ក្នុងពេលនេះ ឯងរាល់គ្នា​មិនមាននូវ​​ភាពខ្ពង់ខ្ពស់​សម្រាប់​ការនេះឡើយ។ អ្វីដែលតម្រូវឲ្យ​ឯង​រាល់គ្នា​មាន​នោះ គឺ​ត្រូវ​ធ្វើ​គ្រប់យ៉ាងតាមតែអាចធ្វើ​បាន​ ដើម្បី​ហូប និង​ផឹក​ព្រះបន្ទូលរ​បស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ឯង​រាល់គ្នា​ត្រូវ​តែ​យល់ពី​កិច្ចការ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ និង​ស្គាល់​ពី​និស្ស័យចាស់ លក្ខណៈរួមរបស់ឯងរាល់គ្នា និង​ស្គាល់​ពី​ជីវិតចាស់​របស់​ឯងរាល់គ្នាផង​។ ជាពិសេស​ ឯងត្រូវតែ​ស្គាល់នូវ​ការអនុវត្ដន៍ដែលឆ្គាំឆ្គងកាលពីមុន និង​ការព្រឹត្ដិរបស់មនុស្សដែល​ឯង​បាន​ចូលរួមជាមួយ។ ដើម្បីផ្លាស់ប្រែ ឯង​ត្រូវ​តែ​ចាប់ផ្ដើម​ដោយការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ការ​គិត​របស់​ឯង​។ ដំបូង​ឡើយ ចូរ​ជំនួស​ការ​គិត​ចាស់គំរិលរបស់ឯង​នូវ​គំនិត​ថ្មី និង​​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​គំនិត​​ថ្មី​របស់​ឯងរាល់គ្នា​​គ្រប់គ្រង​​​ពាក្យសម្ដី​ និងសកម្មភាព ព្រមទាំង​ជីវិត​របស់​ឯង​រាល់គ្នាដែរ​។ ​នេះជាអ្វីដែលតម្រូវឲ្យឯងរាល់គ្នាធ្វើនៅថ្ងៃនេះ។ មិនត្រូវ​អ​នុវត្ដដោយងងឹតងងុល​​ និង​ដើរ​តាម​ដោយ​ងងឹត​ងងុល​ឡើយ។​​​ ឯង​គួរ​មាន​មូលដ្ឋាន​គ្រឹះ និង​​គោលដៅមួយ។ មិន​ត្រូវ​បោកបញ្ឆោត​ខ្លួន​ឯង​ទេ។ ឯងរាល់គ្នា​​​ត្រូវ​ដឹង​ថាតើ​ជំនឿ​របស់ឯងរាល់គ្នាលើព្រះអង្គគឺសម្រាប់អ្វី តើគួរទទួលបានអ្វីខ្លះ​ពី​ជំនឿ​នេះ ហើយ​តើ​ឯង​គួរ​ចូលទៅក្នុង​អ្វី​ក្នុងពេលនេះ។ វាជាការបង្គាប់​ដែល​ឯង​​ត្រូវ​ដឹង​ពីការទាំង​អស់​នេះ​។​​​​ ​

អ្វីដែល​ឯងរាល់គ្នា​គួរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ពេលបច្ចុប្បន្ន​នោះគឺ ជាការ​លើកស្ទួយជីវិតរបស់​ឯងរាល់គ្នា និងការ​បង្កើន​នូវ​ភាព​សុក្រិត​របស់ឯង​រាល់គ្នា​​ផង​ដែរ។  លើសពីនេះ​ ឯង​ត្រូវ​តែ​ផ្លាស់ប្ដូរ​នូវ​ការ​យល់ឃើញចាស់គំរិល​​របស់​ឯងរាល់គ្នា​កាល​​ពីមុន​​ ផ្លាស់ប្ដូរការគិត​​​របស់​ឯង​ និង​ផ្លាស់​ប្ដូរ​នូវ​ការ​យល់ឃើញ​របស់​ឯង។ ​ជីវិត​ទាំងមូល​របស់ឯង​រាល់គ្នា​​ត្រូវ​ការ​ស្អាងឲ្យ​ថ្មីឡើង​វិញ។ នៅពេល​ដែល​ចំណេះដឹង​របស់​ឯង​ស្ដីពី​ទង្វើ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ហើយ​ នៅពេល​ដែល​មាន​ការ​ចេះដឹង​ជាថ្មីអំពី​សេចក្ដីពិត​​នៃអ្វីៗ​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ ហើយ​នៅពេល​ដែល​ចំណេះដឹង​ដែល​នៅ​ក្នុង​ឯង​មានការ​លើកស្ទួយ​ឡើយ នោះ​ជីវិត​របស់​ឯង​នឹង​ត្រលប់​ទៅជាប្រសើរ​វិញជាមិនខាន។ អ្វីគ្រប់យ៉ាង​ដែល​មនុស្ស​ធ្វើ​ និង​និយាយចេញមកនៅពេល​នេះ គឺជាក់ស្ដែង​ណាស់។ ទាំង​នេះ​មិន​មែន​ជាគោលលទ្ធិ​​​ឡើយ តែទាំង​នេះ​ជា​អ្វីដែល​មនុស្ស​ត្រូវ​ការ​សម្រាប់​ជីវិត​របស់​​ពួកគេ ហើយ​ពួកគេ​ជាអ្វីដែល​ខ្លួន​គួរ​មាន​។ នេះគឺជា​ការ​​ផ្លាស់​ប្រែ​​ដែល​កើត​មន​នៅក្នុង​មនុស្ស​ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​កិច្ចការ​នៃ​ការ​យក​ឈ្នះ​ ជាការ​ផ្លាស់​ប្រែ​​ដែលគេ​គួរ​ឆ្លង​កាត់​ ហើយ​វា​ជាលទ្ធផល​ក្រោយពួកគេ​ត្រូវបាន​យក​ឈ្នះ។ នៅពេល​ដែល​ឯង​បាន​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ការ​គិត​របស់ឯង ដោយ​បាន​ទទួល​យក​នូវ​ឥរិយាបថ​បែបចិត្ដគំនិតថ្មី ​ត្រលប់នៅការ​យល់ឃើញ​ និងចេតនា ព្រមទាំង​ការ​និយាយហេតុផល​សមរម្យ​ពីមុន​របស់ខ្លួន  ដោយឯង​បាន​បោះចោលនូវ​អ្វីដែល​បាន​ចាក់​ឫស​យ៉ាងជ្រៅ​នៅក្នុង​ឯង ហើយ​ទទួលបាននូវ​ចំណេះ​ដឹង​ថ្មី​ស្ដីពី​ជំនឿ​លើ​ព្រះជាម្ចាស់ នោះ​ទីបន្ទាល់​ដែល​ឯង​បាន​ធ្វើ​នឹង​ត្រូវ​បាន​កើន​ឡើង​ ហើយ​លក្ខណៈ​របស់​ឯង​ទាំង​មូល​នឹង​ត្រូវបាន​ផ្លាស់ប្រែ​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ​។ ចំណុច​ទាំង​អស់​នេះគឺពិតជាក់ស្ដែង​ណាស់ មានភាពពិតប្រាកដ​បំផុត និង​ជា​គ្រឹះសំខាន់បំផុត​នៃអ្វីៗទាំង​អស់​ផង​ដែរ គឺអ្វីដែល​មានភាព​លំបាក​សម្រាប់មនុស្សឲ្យ​មនុស្ស​បាន​យល់​នៅក្នុង​អតីតកាល និង​អ្វីដែល​ពួកគេ​មិនអាច​ផ្សារភ្ជាប់​បាន។ ទាំង​នេះ​ជា​កិច្ចការ​ពិត​ប្រាកដ​របស់​ព្រះវិញ្ញាណ។ តើ​ឯង​យល់​ពីព្រះគម្ពីរ​កាលពីអតីតកាល​យ៉ាងពិត​ប្រាកដ​បាន​ដោយ​បែបណាដែរ? ការប្រៀបធៀបមួយ​នៅថ្ងៃនេះ​នឹង​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឯង​បាន​ឃើញ។ កាលពីមុន ចិត្ដគំនិត​របស់​ឯង​លើកស្ទួយ​​ដល់​លោកម៉ូសេ ពេត្រុស និង​ប៉ុល ឬជា​ការ​ថ្លែង​ និង​ការយល់ឃើញទាំង​អស់​នៅ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​ ព្រមទាំង​បាន​លើក​តម្កើង​ដូច​ជាគេ​ដាក់​លើ​ជើ​ង​ទម្រដែរ។ ពេលនេះ ប្រសិន​បើ​ត្រូវ​តម្រូវ​ឲ្យ​ឯង​ដាក់គម្ពីរ​នៅលើ​ជើង​ទម្រ​ តើ​ឯង​នឹង​ធ្វើ​ទេ? ឯង​បានឃើញ​ហើយ​ថា ព្រះគម្ពីរ​មានផ្ទុក​ទៅដោយ​ការកត់ត្រា​ច្រើនពេក​ណាស់​ដែល​នោះជាការ​សរសេរ​ដោយ​មនុស្ស​ ហើយ​ព្រះគម្ពីរនោះ គឺជា​កំណត់ហេតុ​នានា​អំពី​កិច្ចការ​ពីរ​ដំណាក់​កាល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែលមនុស្ស​បាន​កត់ចំណាំ​ទុក។ វាជា​សៀវ​ភៅ​ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​។ តើ​​វា​មិន​មែន​មានន័យ​ថា​​ ចំណេះ​ដឹង​របស់​ឯង​ស្ដីពីព្រះគម្ពីរ​នេះ​បាន​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ទេ​ឬ? ប្រសិន​បើ​ឯងក្រឡេក​មើល​ពីពង្សាវតាររបស់​ព្រះយេស៊ូវ​ដែល​មាន​ចែង​នៅក្នុង​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ​ នោះឯង​នឹង​ពោលថា «ពង្សាវតារ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវបែបហ្នឹង? ​យ៉ាប់មែន! នេះជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​យូសែប​ទេតើ មិនមែន​ព្រះយេស៊ូវ​ទេ។ គឺមិនមាន​ភាព​ទាក់​ទងគ្នា​រវាង​ព្រះយេស៊ូវ និង​លោកយ៉ូសែប​ឡើយ។» នៅពេល​ដែល​ឯង​ក្រឡេក​មើល​ព្រះគម្ពីរ​នៅពេល​នេះ នោះ​ចំណេះ​ដឹង​របស់​ឯង​ស្ដី​ពីចំណុច​នេះ​មានភាព​ខុស​ប្លែក  គឺមានន័យ​ថា ការ​យល់ឃើញ​របស់​ឯង​មានការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ ហើយ​ឯង​បាន​នាំឲ្យ​ចំណេះ​ដឹង​របស់​ឯង​ឡើង​បាន​មួយ​កម្រិត​ទៀត​ គឺចេះ​ជាង​ពួកអ្នក​ប្រាជ្ញ​ផ្នែកសាសនា​កាល​ពីមុន។ នៅពេល​មាន​​បុគ្គល​ដែល​ពោលថា មានអ្វី​មួយ​នៅក្នុង​​ពង្សាវតារ​នេះ  ​​ឯង​នឹង​ពោល​ថា «តើ​មាន​អ្វីពាក់ព័ន្ធពីណាមក? ចូរ​ចេញទៅពន្យល់​ចុះ។ ព្រះយេស៊ូវ និង​លោក​យ៉ូសែប​មិន​មាន​អ្វីពាក់ព័ន្ធ​គ្នា​ឡើយ។ តើ​ឯង​មិន​ដឹង​ទេឬ? តើ​ព្រះយេស៊ូវ​អាច​មាន​ពង្សាវតារ​ដែរ​ឬទេ? តើ​ព្រះយេស៊ូវ​អាច​មាន​ដូនតា​បាន​យ៉ាង​ដូចម្ដេច? តើ​ទ្រង់អាច​ក្លាយជា​ពូជពង្ស​របស់​មនុស្ស​ដូចម្ដេច​បាន? សាច់ឈាម​របស់​ទ្រង់​បាន​កើត​ចេញពី​នាង​ម៉ារី វិញ្ញាណ​របស់ទ្រង់​គឺ​ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ មិន​មែន​ជា​វិញ្ញាណ​មនុស្ស​ឡើយ​។​ ព្រះយេស៊ូវ​គឺជា​បុត្រា​ជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ ដូចនេះ តើ​ព្រះអង្គ​អាច​មាន​ពង្សាវតារ​​បាន​យ៉ាង​ដូចម្ដេច? ក្នុងពេលដែល​ទ្រង់​គង់​នៅលើ​ផែន​ដី ទ្រង់​មិន​មាន​ជា​សមាជិក​នៃមនុស្សជាតិទេ ដូចនេះ តើ​ឲ្យ​ទ្រង់​មាននូវ​ពូជពង្ស​បាន​យ៉ាង​ដូចម្ដេច​ទៅ?» នៅពេល​ឯង​វិភាគពីពង្សាវតារ​ និង​ពន្យល់​ពី​សេចក្ដីពិត​យ៉ាង​ច្បាស់​លាស់​ ចែក​ចាយ​នូវ​អ្វី​ដែល​ឯង​បាន​យល់​ នោះបុគ្គល​ដែល​ឯង​កំពុង​ពន្យល់​នោះ​នឹង​គាំង​គំនិត​និយាយ​មិន​ត្រូវ​ ។ មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​នឹង​យកគម្ពីរ​ធ្វើ​ជា​ឯកសារ​សំអាង​ ហើយ​សួរ​ឯង​ថា ​«ព្រះយេស៊ូវមាននូវពង្សាវតារ​។ តើព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នកនាពេលបច្ចុប្បន្ន​មានពង្សាវតារ​ដែរឬទេ?» នោះ​ឯង​ត្រូវនឹង​ប្រាប់​គេ​តាម​ការចេះ​ដឹង​របស់​ឯង​ ដែ​ល​ការចេះដឹង​នេះ​គឺជាការពិតទាំង​អស់ ហើយ​ក្នុង​របៀប​នេះ​ ចំណេះ​ដឹង​របស់​ឯង​នឹង​ទទួលបាន​នូវ​ឥទ្ធិពលមួយ​ហើយ។ នៅក្នុង​សេចក្ដពិត ព្រះយេស៊ូវ​មិនការ​ជាប់​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​លោក​យ៉ូសែប​ទេ រឹត​តែ​មិន​ជាប់​ទំនាក់ទំនង​នឹង​លោក​អ័ប្រាហាំ​ទៅទៀត ទ្រង់​គ្រាន់​តែ​ប្រសូត្រ​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​។ យ៉ាង​ណា​ក្ដី ព្រះជាម្ចាស់​មិនមែន​ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ ឬជា​ខ្សែស្រលាយ​របស់​ពួកអ៊ីស្រាអែល​ដែរ។ ដោយគ្រាន់​តែ​ព្រះយេស៊ូវ​ប្រសូត្រ​នៅអ៊ីស្រាអែល​ មិនមែន​មានន័យថា​ព្រះជាម្ចាស់​គឺជាព្រះរបស់​អ៊ីស្រាអែល​តែ​មា្នក់​ទេ។ ការនេះ​គឺសម្រាប់​តែ​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​កិច្ចការ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែល​ទ្រង់​ត្រូវ​អនុវត្ដ​​នូវ​កិច្ចការ​នៃការ​យក​កំណើត​ជាមនុស្ស។ ព្រះជាម្ចាស់​គឺជាព្រះ​នៃរបស់សព្វសារពើ​ដែល​បាន​បង្កើត​មក នៅលើចក្រវាឡនេះ​។ ព្រះអង្គ​គ្រាន់​តែ​​អនុវត្ដ​នូវ​ដំណាក់កាលមួយ​នៃ​​កិច្ចការ​របស់ព្រះអង្គ​នៅក្នុង​ទឹកដី​អីស្រាអែល​មុន​គេប៉ុណ្ណោះ​ បន្ទាប់​មក​ ទ្រង់​ក៏បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ធ្វើ​ការ​នៅក្នុង​ចំណោម​ពួក​ជាតិ​សាសន៍ដទៃ។ យ៉ាងណាក្ដី មនុស្ស​បាន​ចាត់​​ទុក​ព្រះយេស៊ូវ​ជាព្រះរបស់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​លើស​ពីនេះទៅ​ទៀត​ គេក៏បាន​ទុកព្រះអង្គ​នៅក្នុង​ចំណោម​ជាតិសាសន៍អ៊ីស្រាអែល​ និង​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ពូជពង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ផង។ ព្រះគម្ពីរ​បាន​ចែង​ថា​ នៅគ្រាចុងក្រោយ ព្រះនាម​ព្រះយេហូវ៉ា​នឹង​ក្លាយ​ជានាម​ដ៏អស្ចារ្យ​ក្នុងចំណោម​សាសន៍ដទៃ​ គឺមានន័យថា​ ព្រះជាម្ចាស់​នឹង​ធ្វើ​ការ​ក្នុងចំណោម​សាសន៍ដទៃ​ ក្នុងកំឡុង​ពេល​នៃគ្រា​ចុង​ក្រោយ​។ ព្រះ​ដែល​បាន​យក​កំណើត​ជាមនុស្ស​នៅ​ស្រុក​យូដា​​​ មិនមែន​បង្ហាញ​ថា​ ព្រះជាម្ចាស់​ស្រលាញ់តែ​ពួក​សាសន៍យូដា​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ ទ្រង់ប្រសូត្រ​នៅ​ទីនោះ​ ដោយព្រោះ​តែសេចក្ដីតម្រូវ​ វា​មិន​មែន​ដោយសារ​តែ​រឿង​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​អាច​យកកំណើត​ជាមនុស្ស​នៅក្នុង​ប្រទេសអ៊ីស្រាអែល​តែមួយទេ (ដោយសារ​តែ​អ៊ីស្រាអែលជារាស្ដ្រ​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ជ្រើសតាំង​)។ តើ​រាស្ដ្រ​​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ជ្រើស​តាំង​មិន​មាន​នៅក្នុង​ចំណោម​ពួក​សាសន៍ដទៃ​ទេឬ? គឺក្រោយ​ពេល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ធ្វើការ​នៅស្រុក​យូដា​ចប់​ កិច្ចការ​នោះ​ក៏​បាន​ពង្រីក​ដល់​សាសន៍ដទៃ​។ (ពួកអ៊ីស្រាអែល​ហៅ​ជាតិ​សាសន៍ទាំង​អស់​ លើកលែង​តែ​អ៊ីស្រាអែល​ថា​ជា «​សាសន៍​ដទៃ»​) នៅ​ក្នុង​សេចក្ដីពិត សាសន៍ដទៃ​ទាំង​នោះ​ជាចំនួន​ប្រជាជន​ដែល​កើតចេញពី​រាស្ដ្រ​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ជ្រើស​តាំង​ដែរ គឺគ្រាន់​តែ​ថា នៅគ្រានោះ​មិន​ទាន់​មាន​កិច្ចការ​ដែល​ត្រូវបំពេញ​នៅ​ទីនោះនៅឡើយ។ ​​ មនុស្ស​បាន​ធ្វើការ​ផ្ដោតសំខាន់លើ​អ៊ីស្រាអែល​ ពីព្រោះ​កិច្ចការពីរជំហាន​ដំបូង​បានកើតឡើង​នៅក្នុង​ប្រទេសអ៊ីស្រាអែល​ ខណៈពេល​ដែល​គ្មាន​កិច្ចការ​ណាសោះកើតឡើង​នៅក្នុង​សាសន៍ដទៃ។ កិច្ចការ​ក្នុងចំណោម​សាសន៍ដទៃ​ គឺទើបតែចាប់ផ្ដើម​នៅពេលបច្ចុប្បន្ន​នេះប៉ុណ្ណោះ​ ហេតុនេះ​ទើ​ប​មនុស្ស​ពិបាក​នឹង​ទទួល​យក​វា។ ប្រសិន​បើ​ឯង​អាំច​យល់ច្បាស់​ពីការទាំង​អស់នេះ ប្រសិន​បើ​ឯង​អាចជ្រួត​ជ្រាប​ និង​​ចាត់ទុក​ការនេះ​បាន​​ត្រឹមត្រូវ​ នោះ​ឯង​នឹង​មានចំណេះ​ដឹង​ត្រឹម​ត្រូវ​អំពី​ព្រះជាម្ចាស់​នាពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ និង​ក្នុងពេល​អតីកាល ហើយ​ចំណេះ​ដឹង​ថ្មី​នេះ​នឹង​មាន​កម្រិត​ខ្ពស់​ជាង​ចំណេះដឹង​អំពី​ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​ពួកបរិសុទ្ធ​នៅក្នុង​ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​​មាន​ទៅទៀត​។​ ប្រសិន​បើ​ឯង​មាន​បទពិសោធន៍អំពី​កិច្ចការ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ និង​បាន​ស្ដាប់​ឮ​ពី​បន្ទូល​របស់ព្រះជាម្ចាស់​នៅពេលបច្ចុប្បន្ន​នេះ ប៉ុន្ដែ​ឯង​មិន​មាន​ចំណេះ​ដឹង​អំពី​លក្ខណៈ​ទាំង​ស្រុង​របស់ព្រះជា​ម្ចាស់​ ប្រសិន​បើ​ការ​ស្វែង​រក​របស់​ឯង​នៅតែដូចដើម​ ហើយ​វា​មិនបាន​ជំនួស​នូ​វអ្វី​ដែល​ថ្មី​ទេ ហើយ​ជាពិសេស​ ប្រសិន​បើ​ឯង​មាន​បទពិសោធន៍​ពីកិច្ចការ​នៃការ​ការ​យក​ឈ្នះ​ទាំង​អស់​នេះ ប៉ុន្ដែ​បែរ​ជា​មិន​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្រែសោះ​ ​នូវអ្វីដែល​មាន​នៅក្នុង​​ឯង នោះតើ​​ជំនឿ​របស់​ឯង​មិន​ដូច​ជាមនុស្ស​ដែល​ស្វែង​រក​តែ​នំប៉័ង​ដើម្បី​ចម្អែត​សេចក្ដី​ស្រេក​ឃ្លាន​ទេឬ​? ចំពោះ​រឿង​នេះ កិច្ចការ​នៃការ​យក​ឈ្នះ​ នឹង​មិនមាន​ទទួល​បាន​នូវ​ឥទ្ធិពល​ណាសោះ​នៅក្នុង​ឯង។ នោះ​តើ​ឯង​នឹង​មិន​ក្លាយ​ជា​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​ដែល​ត្រូវ​លប់​ឈ្មោះចេញ​ទេឬ? 

នៅពេល​ដែល​កិច្ចការ​ទាំង​អស់​នៃការ​យក​ឈ្នះ​បាន​មក​ដល់​ទីបញ្ចប់​ហើយ វាជាការ​បង្គាប់​ដែល​ឯង​រាល់គ្នា​បាន​ឈ្វេង​យល់​ថា ព្រះជាម្ចាស់​មិន​ត្រឹម​តែ​ជា​ព្រះរបស់​អ៊ីស្រាអែល​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ទ្រង់​ជា​ព្រះលើសត្តនិករ​ទាំងអស់​។ ទ្រង់​បាន​បង្កើត​មនុស្ស​លោក​ទាំង​អស់​ មិន​ត្រឹមតែ​ជនជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​។ ប្រសិន​បើ​ឯង​ពោលថា ព្រះជាម្ចាស់​គឺជាព្រះ​របស់​ជនជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​តែម្នាក់​ ឬ​ថា ការដែល​ព្រះជាម្ចាស់​យក​កំណើត​ជាមនុស្ស​នៅសាសន៍ណាមួយក្រៅពីអ៊ីស្រាអែល​ជាការ​ដែល​មិនអាច​ទៅរួចទេ នោះឯង​មិន​ទាន់​មានការ​យល់ដឹង​ក្នុងកំឡុង​ពេល​នៃដំណើរការ​នៃកិច្ចការ​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​យកឈ្នះ​លើ​ឯង​នេះ​ឡើយ​ ហើយឯង​មិន​មាន​ការ​ចេះដឹង​សូម្បី​តែ​របៀប​ដ៏តូច​បំផុត​មួយ​ដែល​ថា​ព្រះជាម្ចាស់​គឺជា​ព្រះ​របស់​ឯង​ ឯង​​គ្រាន់​តែ​ស្គាល់​ថា​ព្រះជាម្ចាស់​ប្ដូរ​ពី​អ៊ីស្រាអែល​ទៅចិន ហើយ​កំពុង​តែ​បង្ខំឲ្យ​ធ្វើ​ជាព្រះ​របស់​ឯង។ ប្រសិន​បើ​ការ​នេះ​នៅ​តែ​ជា​របៀប​ដែល​ឯង​អាច​យល់ឃើញ នោះ​កិច្ចការ​របស់​អញ​ចំពោះ​ឯង​ពិតជា​គ្មាន​បាន​ផល​សោះ ហើយ​ឯង​មិន​ទាន់​យល់​សូម្បី​តែ​ចំណុច​មួយដែល​អញមាន​បន្ទូ​ល​ឡើយ។ ប្រសិន​បើ​ចុង​ក្រោយ​ឯង​សរសេរ​ពី​ពង្សា​វតា​មួយ​ទៀត​សម្រាប់​យើង​ដូច​អ្វីដែល​ម៉ាថាយ​បាន​ធ្វើ ដោយ​បង្ហាញ​នូវ​ខ្សែស្រលាយ​សម្រាប់​អញ​ ដោយ​ស្វែង​រក​​បុរេ​កថា​របស់​យើង​ «ត្រឹមត្រូវ» ដូច​ជា​ ព្រះជាម្ចាស់​​មាន​ពង្សា​វតារ​ពីរ​​សម្រាប់​ការ​យកកំណើត​ជាមនុស្ស​ពីរ​នាក់​វិញ តើ​នោះ​នឹង​មិន​មែន​ជា​រឿងកំប្លែង​ធំបំ​ផុត​​នៅលើ​ពិភព​លោក​ទេ​ឬ? តើ​ឯង​មិន​មែនជា «បុគ្គល​ដែលមាន​បំណង​ល្អ» ដែល​យក​នូវពង្សាវតារ​មួយ​ឲ្យ​អញ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អញ​ក្លាយ​ជាព្រះ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ជាពីរ​ទេឬ? តើ​ឯង​អាច​ទទួល​យក​បន្ទុក​នៃ​អំពើបាប​នេះ​បាន​ដែរ​ឬទេ? បន្ទាប់​ពីកិច្ចការ​នៃ​ការ​យក​ឈ្នះ​ទាំង​អស់​នេះ​ ប្រសិន​បើ​ឯង​នៅ​តែ​មិន​ជឿ​ថា​ ព្រះជាម្ចាស់​គឺជា​ព្រះជាម្ចាស់​នៃគ្រប់សត្ដនិករ​ទេ​ ប្រសិន​បើ​ឯង​នៅ​តែ​គិត​ថា​ ព្រះជាម្ចាស់​គឺជា​ព្រះ​នៃពួក​អ៊ីស្រាអែល​តែម្នាក់ តើ​ឯង​មិន​មែន​ជាម្នាក់​ដែល​ទាស់​នឹង​ព្រះជាម្ចាស់​ដោយ​បើក​ចំហរ​ទេឬ? គោលបំណង​នៃការ​យក​ឈ្នះ​ឯង​នៅថ្ងៃនេះ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​ឯង​​ទទួល​ស្គាល់​ថា ​​ព្រះជាម្ចាស់​គឺ​ជាព្រះ​របស់​ឯង​ និង​ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​ផងដែរ ហើយ​អ្វី​ដែល​សំខាន់​ជាង​គេ​នោះ​គឺ ទ្រង់​ជាព្រះ​របស់​មនុស្ស​គ្រប់គ្នា​ដែល​ស្រលាញ់​ទ្រង់ និង​ជាព្រះ​នៃ​សត្ដនិករ​ទាំង​​អស់។​ ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​នៃពួកអ៊ីស្រាអែល​ និ​ង​ជាព្រះ​នៃ​ប្រជាជន​អេស៊ីព្ទ​។ ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​នៃពួក​ចក្រភព​អង់គ្លេស​ និង​ជាព្រះនៃពួកអាមេរិក​ផងដែរ។ ព្រះអង្គ​មិន​ត្រឹម​តែ​ជាព្រះ​របស់អ័ដាម និង​​អេវ៉ា​តែប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ក៏​ជា​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​ពូជពង្ស​ទាំង​អស់​របស់​ពួកគេ​ដែរ​។ ​​ព្រះអង្គជាព្រះនៃ​អ្វីៗ​​នៅក្នុង​ស្ថាន​សួគ៌​ និងជាព្រះនៃអ្វី​ៗនៅលើ​ផែនដី​។ គ្រួសារទាំងអស់​ មិនថា​ពួកគេ​ជា​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល​ ឬ​សាសន៍​ដទៃ​ទេ គឺសុទ្ធ​តែ​ស្ថិត​​នៅក្នុង​ព្រះហស្ដ​នៃព្រះជាម្ចាស់​តែ​មួយអង្គ។ ព្រះអង្គ​មិន​ត្រឹម​តែ​ធ្វើ​ការ​នៅក្នុង​ប្រទេស​អ៊ីស្រាអែល​​អស់​ពេល​រាប់ពាន់​ឆ្នាំ​ និង​បាន​ប្រសូត្រ​នៅស្រុក​យូដា​ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្ដែ​​ ពេល​នេះ ព្រះអង្គ​បាន​យាង​ចុះមក​ប្រទេស​ចិន​ ដែលកន្លែង​នេះ​ជា​ទី​ដែល​នាគ​ក្រហម​ដ៏លេច​ចេញ​ឡើង។ ប្រសិន​បើ​ការ​ដែល​បាន​ប្រសូត្រ​នៅ​ស្រុកយូដា​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​អាច​ក្លាយ​ជា​ស្ដេច​នៃពួក​យូដា នោះ​តើ​ការដែល​ទ្រង់​យាង​ចុះ​មក​ក្នុង​ចំណោម​ឯង​រាល់គ្នា​នៅពេលបច្ចុប្បន្ន​នេះ​មិន​មែន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​ក្លាយជា​ព្រះរបស់​ឯង​រាល់គ្នា​ទេឬអី? ព្រះអង្គ​បាន​ដឹកនាំ​សាសន៍អ៊ីស្រាអែល​ និង​បាន​ប្រសូត្រ​នៅ​​យូដា​ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏បាន​ប្រសូត្រ​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​នៃ​សាសន៍ដទៃដែរ​។ តើ​កិច្ចការ​​ទាំង​អស់​របស់​ទ្រង់​មិន​មែន​ត្រូវបាន​ធ្វើ​ឡើង​សម្រាប់​ការទាំង​អស់​ នៃ​មនុស្ស​ជាតិ​ដែល​ទ្រង់​បាន​បង្កើត​ទេឬ? តើ​ព្រះអង្គ​ស្រលាញ់​សាសន៍អ៊ីស្រាអែល​មួយរយ​ដង ហើយ​ស្អប់​ខ្ពើម​សាសន៍ដទៃ​មួយពាន់​ដ​ង​ឬ? តើនោះ​មិន​មែន​ជា​ការ​យល់ឃើញ​របស់​ឯង​ទេ​ឬ? វាមិនមែន​ជា​រឿង​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​មិន​ធ្លាប់​ជាព្រះរបស់​ឯង​រាល់គ្នា​ឡើយ​ ប៉ុន្ដែ​គឺថា ឯង​រាល់គ្នា​មិន​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ទ្រង់។ វាមិន​មែន​ជារឿង​ដែលថា​​ព្រះជាម្ចាស់​មិន​ចង់​ធ្វើជា​ព្រះរបស់​ឯង​រាល់គ្នា​ទេ ប៉ុន្ដែ​គឺថា ឯង​បាន​​​បដិសេធ​ព្រះអង្គ។ តើ​នរណា​ដែល​នៅ​ចំណោម​របស់​ដែល​បាន​បង្កើត​មក​ដែល​មិន​ស្ថិត​នៅក្នុង​ព្រះហស្ដ​នៃព្រះដ៏មាន​គ្រប់​ចេស្ដា​? ក្នុងការ​យក​ឈ្នះលើ​ឯង​នៅពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ តើ​មិន​មែន​ជា​គោលដៅ​ឲ្យ​ឯង​បាន​ទទួលស្គាល់​ថា​ ​ព្រះជាម្ចាស់​មិនមែនជាអ្វីក្រៅពីព្រះរបស់ឯង​ទេឬ? ប្រសិន​បើ​ឯង​រាល់គ្នា​នៅតែ​ទុក​ថា​ ព្រះជាម្ចាស់​​គឺជា​ព្រះ​របស់​សាសន៍អ៊ីស្រា​អែល​តែម្នាក់ ហើយ​នៅ​តែ​ទុកថា​ ដំណាក់​របស់​ស្ដេច​ដាវីឌ​ដែលនៅក្នុង​ប្រទេស​អ៊ីស្រាអែល​គឺជា​ដើម​កំណើត​នៃ​ការ​ប្រសូត្រ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ ហើយ​មិនមាន​ការ​យល់ឃើញ​ណាមួយជាជាង​ក្រៅពីថា អ៊ីស្រាអែល​មាន​លក្ខណៈសម្បត្ដិ​គ្រប់គ្រាន់​ដើម្បី «ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​» ព្រះជាម្ចាស់​ គឺពួក​គ្រួសារ​សាសន៍ដទៃ​​ហាក់​មិន​សូវ​អាច​ទទួល​នូវ​កិច្ចការ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​ ប្រសិន​បើ​ឯង​នៅ​តែ​គិត​របៀប​នេះ​ នោះ​តែ​វា​មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​ឯង​មាន​ជំហរ​រឹងចចេស​ទេ​ឬ? មិន​ត្រូវ​សម្លឹងមើលជាប់​តែ​អ៊ីស្រាអែលពេក។ ព្រះជាម្ចាស់​កំពុង​នៅទីនេះ​ក្នុង​ចំណោម​ឯង​រាល់គ្នា​នៅពេលបច្ចុប្បន្ន។ ឯង​ក៏​មិន​គួរ​សម្លឹង​មើល​ទៅលើ​មេឃ​ដែរ​។ ចូរ​ពឹង​ផ្អែក​ផ្ទះរបស់​ឯង​នៅ​ឯ​ស្ថាន​សួគ៌​! ព្រះជាម្ចាស់​បាន​យាង​មក​ក្នុង​កណ្ដាល​ឯង​ ដូច​នេះ​តើ​ទ្រង់​អាច​នៅស្ថាន​សួគ៌​ម្ដេច​នឹង​បាន​? ឯង​មិន​បាន​ជឿ​មិន​បាន​លើ​ព្រះជាម្ចាស់​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​យូរ​ណាស់​មក​ហើយ ប៉ុន្ដែ​ឯង​មាន​​សញ្ញាណ​ជាច្រើន​អំពី​ត្រង់​ រហូត​ដល់​ចំណុច​មួយ​ដែល​ឯង​មិន​ហ៊ាន​គិត​ជាលើក​ទីពីររថា​ ព្រះជាម្ចាស់​របស់សាសន៍អ៊ីស្រាអែល​នឹង​​ចុះមក​ប្រទាន​ព្រះគុណ​ដល់​ឯង​រាល់គ្នា​​ដោយ​ព្រះវត្ដមាន​របស់​ទ្រង់។ ​ឯង​ថែម​ទាំង​មិន​សូវ​ហ៊ាន​គិត​អំពី​​របៀ​ដែល​ឯង​អាច​មើលឃើញ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​រូប​រាង​ឯង​ផ្ទាល់​​ ដោយបង្ហាញ​ថា​តើ​ឯងរាល់គ្នា​​កខ្វក់​​ដោយ​មិន​អាច​ទទួល​យក​បាន​យ៉ាង​ណា។ ​ឯង​រាល់​គ្នា​ក៏​មិន​ដែល​គិត​ពី​របៀប​ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​អាច​យាង​ចុះមក​ទឹក​ដី​នៃ​សាសន៍ដទៃ​​ដែរ​។ ព្រះអង្គ​គួរ​តែ​ចុះ​មក​ឯ​ភ្នំ​ស៊ីណៃ​ ឬ​ភ្នំអូលីវ​ និង​បង្ហាញ​ព្រះកាយ​នៅ​ចំពោះ​ពួក​សាសន៍អ៊ីស្រាអែល​។ តើពួក​សាសន៍ដទៃ​ (គឺមនុស្ស​ដែល​មិន​ស្ថិត​នៅក្នុង​ទឹក​ដី​អ៊ីស្រាអែល) មិន​មែន​សុទ្ធ​តែ​ជា​របស់​ដែល​ទ្រង់​ស្អប់​ខ្ពើម​ទេ​ឬ? តើ​ព្រះអង្គ​អាច​ធ្វើការ​នៅក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ​ដោយ​ផ្ទាល់​ដូច​ម្ដេច​បាន​? ពួកគេ​ទាំង​អស់​នេះគឺជា​ប្រជាជាតិ​ដែល​បាន​ចាក់​ឫស​យ៉ាង​ជ្រៅ​ ដែល​ឯង​រាល់​គ្នា​បាន​វិវត្ដឡើង​អស់​រយៈពេល​ជាច្រើន​ឆ្នាំ។ គោល​បំណង​នៃការ​យក​ឈ្នះ​លើ​ឯង​រាល់​គ្នា​នៅថ្ងៃ​នេះ​ គឺ​ដើម្បី​​បំបែក​គំនិត​ទាំង​នេះ​របស់​ឯង​រាល់គ្នា​។ ដូច​នេះ ឯង​រាល់​គ្នា​ប្រកាន់​យក​នូវ​លក្ខណៈផ្ទាល់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅក្នុង​ចំណោម​ឯង​រាល់គ្នា​ មិនមែន​ជាព្រះ​នៅ​ឯភ្នំស៊ីណៃ ឬ​ភ្នំអូលីវ​ទេ តែ​​នៅក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​ដែល​ព្រះអង្គ​មិន​ដែល​ដឹកនាំ​ពី​មុន​មក។ ក្រោយ​ពេល​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​អនុវត្ដនូវ​កិច្ចការ​ពីរ​ដំណាក់​កាលរបស់​ព្រះអង្គ​នៅ​ក្នុង​ទឹកដី​អ៊ីស្រាអែល​ នោះពួក​សាសន៍អ៊ីស្រាអែល​ និងអ្នក​ដែល​មាន​គំនិត​ដូច​​សាសន៍ដទៃ​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​មាន​គំនិត​​ថា វាជាការ​ពិត​ណាស់​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បង្កើត​អ្វីៗសព្វ​សារពើ​ តែ​ទ្រង់​សព្វព្រះហឫទ័យ​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​របស់​ពួក​សាសន៍អ៊ីស្រាអែល​ប៉ុណ្ណោះ​ មិន​មែន​ជាព្រះ​ជាម្ចាស់​នៃសាសន៍ដទៃ​ទេ​។ សាសន៍អ៊ីស្រាអែល​ជឿដូចនេះថា៖ ព្រះជាម្ចាស់​ជា​ព្រះរបស់​យើង​តែ​ម្នាក់​ មិន​មែន​ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែល​ជា​សាសន៍ដទៃ​ទេ​ ហើយ​ដោយសារ​តែ​អ្នក​រាល់គ្នា​មិន​បានគោរ​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា​ ដូច​នេះ​ព្រះយេហូវ៉ា​ ដែលជា​ព្រះជាម្ចាស់​របស់​យើង​ ស្អប់​ខ្ពើម​អ្នក​រាល់គ្នា​។​ ពួកប្រជាជន​សាសន៍យូដា​ទាំង​នោះ​ក៏​ជឿដែរ​ថា​៖ ព្រះអម្ចាស់​យេស៊ូវ​​បាន​សន្មត់​ពួក​យើង​ជា​ប្រជាជន​យូដា​ ហើយ​ព្រះអង្គ​ជាព្រះ​ដែល​មាន​នូវ​សញ្ញា​សម្គាល់​របស់​ប្រជាជន​យូដា​។ ព្រះជាម្ចាស់​ធ្វើ​កិច្ចការ​នៅក្នុង​ចំណោម​យើង​។ លក្ខណៈ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ និង​លក្ខណៈ​របស់​យើង​គឺ​ប្រហាក់​ប្រហែល​គ្នា​ លក្ខណៈ​របស់​យើង​គឺ​ប្រហាក់​ប្រហែល​នឹង​លក្ខណៈ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ខ្លាំង​ណាស់។​​។ ព្រះអម្ចាស់​យេស៊ូវ​គឺជា​ស្ដេច​​​របស់​យើង​​រាល់គ្នា​ដែល​ជា​សាសន៍​​យូដា​។ ពួក​សាសន៍ដទៃ​មិន​មាន​លក្ខណៈ​គ្រប់​គ្រាន់​ដើម្បី​ទទួល​យក​នូវ​ការ​សង្គ្រោះ​ឡើយ។​ ព្រះអម្ចាស់​យេស៊ូវ​គឺជា​ដង្វាយ​លោះ​បាប​សម្រាប់​យើង​ដែល​ជា​សាសន៍​យូ​ដា​។ វា​គ្រាន់​តែ​ជា​មូលដ្ឋាន​នៃកិច្ចការ​ពីរ​ដំណាក់​កាល​ដែល​សាសន៍អ៊ីស្រាអែល​ និងប្រជា​ជន​យូដា​បង្កើង​នូវ​ការ​យល់​ឃើញទាំង​នេះ​ប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេ​ទាម​ទារ​យក​ព្រះជាម្ចាស់​ធ្វើ​ជា​របស់​ពួកគេ​ដោយគ្រប់ដណ្ដប់​លើ​គេ​ ដោយ​មិន​បាន​ព្រម​​ឲ្យ​ព្រះជាម្ចាស់​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​របស់​សាសន៍ដទៃ​ផង​ដែរ​ឡើយ។​ នៅក្នុង​របៀប​​នេះ​ នៅក្នុង​ដួង​ចិត្ដ​របស់​សាសន៍ដទៃ​ក៏ក្លាយ​ជាទទេ​ឥត​មាន​ព្រះជាម្ចាស់​។ នេះគឺ​ដោយសារ​តែ​គ្រប់គ្នា​​បែ​ជា​ជឿថា​ ព្រះជាម្ចាស់​មិន​សព្វព្រះទ័យ​ធ្វើ​ជា​ព្រះរបស់​សាសន៍ដទៃ​ និង​​ជឿថា​ ព្រះអង្គ​ចូលចិត្ដ​តែសាសន៍អ៊ីស្រាអែល​ ​​ដែល​ជា​រាស្ដ្រ​រើស​តាំង​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ ព្រម​ទាំង​ប្រជាជន​យូដា​​ ​ជាពិសេស​ពួក​សាវ័ក​ដែល​បាន​ដើរ​តាម​ព្រះអង្គ​។ តើ​ឯង​មិន​ដឹង​ទេឬ​ថា​​ កិច្ចការ​ដែល​ព្រះ​យេហូវ៉ា​​ និង​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ​ គឺ​សម្រាប់​​​ឲ្យ​មនុស្ស​ជាតិ​ទាំង​អស់មាន​ជីវិត​ទេ​ឬ? តើ​ពេល​នេះ​ឯង​ទទួល​ស្គាល់​ឬទេ​ថា​ ព្រះជាម្ចាស់​គឺជា​ព្រះ​របស់​ឯង​រាល់គ្នា​ដែល​កើត​នៅក្រៅ​រង្វង់​នៃ​ប្រទេស​អ៊ីស្រាអែល? តើ​ពេលនេះ​ព្រះជាម្ចាស់​មិន​ស្ថិត​នៅកណ្ដាល​ឯង​រាល់​គ្នា​​ទេ​ឬ? នេះ​មិន​អាច​ជា​ការ​យល់សប្ដិ​ទេ មែន​ឬ? តើ​ឯង​រាល់​គេ​មិន​ទទួល​យក​ការពិត​នេះ​ទេ​ឬ? ឯងរាល់គ្នា​មិន​ហ៊ាន​ជឿ​លើការពិតនេះ ឬ​គិត​អំពី​ការ​ពិត​នេះ​ឡើយ។ ​បើ​​មិន​រាប់នូវ​របៀប​ដែល​ឯង​មើលឃើញ​ពីការ​ពិត​នេះ តើ​ព្រះជាម្ចាស់​គង់នៅទីនេះ​ក្នុង​ចំណោម​ឯង​រាល់​គ្នា​ដែរឬទេ? តើ​ឯង​នៅ​តែខ្លាច​មិនហ៊ាន​ជឿ​លើ​ពាក្យ​ទាំង​នេះ​ឬ? ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​នេះ​ទៅ​ តើ​មនុស្ស​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​យក​ឈ្នះ​ និង​មនុស្ស​ទាំង​អស់​ដែល​ប្រាថ្នា​ចង់​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះជាម្ចាស់​មិនមែន​​ជា​​រាស្ដ្រ​រើស​តាំង​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ទេឬ? តើ​ឯង​រាល់គ្នា​ ដែល​ជា​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះជាម្ចាស់​នៅពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ មិន​មែន​ជា​រាស្ដ្រ​រើសតាំង​​របស់​ព្រះ​ដែល​នៅ​ក្រៅ​រង្វង់​​នៃ​ទឹក​ដី​អ៊ីស្រាអែល​ទេ​ឬ? តើ​ឋានៈ​របស់​ឯង​រាល់គ្នា​មិន​ដូច​​សាសន៍អ៊ីស្រាអែល​ទេ​ឬ? តើ​ការ​ទាំង​អស់​នេះ​ មិន​មែន​ជាអ្វី​ដែល​ឯង​រាល់​គ្នា​គួរ​ទទួល​ស្គាល់​ទេ​ឬ? តើ​នេះ​មិន​មែន​ជា​​គោល​ដៅ​នៃ​កិច្ចការ​យក​ឈ្នះ​លើ​ឯង​រាល់គ្នា​ទេ​ឬ? ដោយសារ​ឯងរាល់​គ្នា​​អាច​មើលឃើញព្រះ​ជាម្ចាស់ ​​នោះព្រះអង្គ​នឹង​​ជាព្រះជាម្ចាស់​របស់​ឯង​រាល់គ្នា​ជា​រាង​រហូត​ ចាប់​តាំង​ពី​ដើម​ដំ​បូង​មក និង​រហូត​តទៅ​​អនាគត​។ ព្រះអង្គ​នឹង​មិន​បោះ​បង់​ចោល​ឯង​រាល់​គ្នា​ឡើយ​ ដរាបណា​ឯងរាល់គ្នា​​នៅតែ​សុខ​ចិត្ដ​ដើរ​តាម​ព្រះអង្គ​ និង​នៅបន្ដ​ធ្វើ​ជា​ភាវៈរបស់​ទ្រង់​ដែល​ស្មោះត្រង់​ និង​ស្ដាប់បង្គាប់។​​

​មិន​ថា​មនុស្ស​មាន​ការ​ស្រលាញ់​ព្រះជាម្ចាស់​ស្រលាញ់​ខ្លាំង​យ៉ាង​ណា​ទេ ពួកគេ​​បាន​ស្ដាប់​បង្គាប់ក្នុងការ​ដើរ​តាម​ព្រះអង្គ​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ​។ រហូត​ដល់​ពេល​ចុង​ក្រោយ​ នៅពេល​ដំណាក់​កាល​នៃកិច្ចការ​បាន​ចប់ តើ​ពួកគេ​នឹង​កែ​ប្រែ​ចិត្ដ​ដោយពេញលេញ​ទេឬ?​ នោះគឺជាពេល​ដែល​មនុស្ស​នឹង​ត្រូវបាន​យក​ឈ្នះ​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ​។ ពេលនេះ ពួកគេ​បាន​ត្រឹមតែ​នៅក្នុង​ដំណើរ​ការ​នៃការកំពុង​ត្រូវ​បាន​យកឈ្នះ​ប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេល​ដែល​កិច្ចការ​បាន​បញ្ចប់​ ពួកគេ​នឹង​ត្រូវបាន​យក​ឈ្នះ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ ប៉ុន្ដែ​នោះមិន​មែន​ជា​បញ្ហា​នៅពេលនេះទេ! ទោះបីជា​មនុស្សគ្រប់គ្នា​ត្រូវបាន​បញ្ចុះបញ្ចូល​ នោះមិនមានន័យ​ថា​ ពួកគេ​ត្រូវបាន​យកឈ្នះ​យ៉ាង​ហ្មត់​ចត់​។ ក្នុងពេលនេះ នេះគឺ​ដោយ​សារ​តែ​មនុស្ស​បាន​ឃើញ​តែ​ព្រះបន្ទូល​ និង​មិន​មែន​ជាព្រឹត្ដិការណ៍​ពិប្រាកដ ហើយ​ព្រះបន្ទូល​ទាំង​នោះ​នៅមិនជាក់​លាក់ មិន​ថា​ពួកគេ​ជឿ​យ៉ាងជ្រាលជ្រៅប៉ុនណា​ទេ​។ នោះគឺ​ជា​ហេតុ​ដែល​វាគ្រាន់​តែ​ជា​ព្រឹត្ដិការណ៍​ជាក់​ស្ដែង​​​ចុង​ក្រោយ​ ព្រះបន្ទូល​ក្លាយជាការពិត ដែល​មនុស្ស​នឹង​ត្រូវបាន​យក​ឈ្នះ​ដោយ​ហ្មត់​ចត់។ ពេលនេះ មនុស្ស​ទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​យក​ឈ្នះ​ ពីព្រោះ​ពួក​គេ​បាន​ស្ដាប់​ឮ​នូវ​រឿង​អាថ៌កំបាំង​ជា​ច្រើន​ដែល​មិន​ដែល​បាន​ឮពីមុន​មក។ ប៉ុន្ដែ​នៅ​ក្នុង​អាថ៌កំបាំង​នីមួយៗនោះ ពួកមនុស្ស​ទាំង​នោះ​នៅតែ​ស្វែង​រក និង​រង់ចាំ​ព្រឹត្ដិការណ៍ជាក់ស្ដែង​ដែល​អនុញ្ញាត​ពួកគេ​ឲ្យ​ឃើញ​គ្រប់ទាំង​ព្រះបន្ទូល​របស់​​ព្រះជាម្ចាស់​​ ដែល​កំពុង​ធ្វើ​ឲ្យមានភាព​ពិត​ប្រាកដ​។ មានតែ​បែបនោះ​ទេ​ទើបគេ​នឹង​ត្រូវ​បាន​បញ្ចុះបញ្ចូល​បាន​ទាំង​ស្រុង​។ ទីបំផុត លុះត្រា​តែ​ពេល​ដែល​​គ្រប់គ្នា​បាន​ឃើញ​នូវការ​ពិត​ដែល​ត្រូវបានធ្វើ​ឲ្យ​ជាក់ស្ដែង​ហើយ​ការពិត​ទាំង​នេះ​បាន​បណ្ដាល​ឲ្យ​ពួកគេ​មានអារម្មណ៍ជឿជាក់ នោះទើប​ពួក​គេ​ ទើបគេបង្ហាញនូវការជឿជាក់​នៅក្នុង​ដួង​ចិត្ត​របស់​គេ​ ពាក្យសម្ដីរបស់​គេ និង​ក្រសែភ្នែក​របស់គេ ហើយ​ត្រូវបាន​ជម្រុញចិត្ដ​ចេញពី​ជម្រៅបេះ​ដូង​របស់​គេ​។ នេះហើយ​ជា​និស្ស័យ​ពីកំណើត​របស់​មនុស្ស​៖ ឯង​ត្រូវ​តែ​មើលឃើញថា​ព្រះបន្ទូល​សុទ្ធតែ ក្លាយជាការពិត ​ឯង​ត្រូវ​តែ​ឃើញ​នូវ​ព្រឹត្ដិការ​ណ៍​ជាក់ស្ដែង​មួយចំនួន​កំពុង​កើត​ឡើង និង​មើលឃើញ​នូវ​គ្រោះមហន្ដរាយ​កំពុង​ធ្លាក់​មក​លើ​មនុស្ស ហើយ​បន្ទាប់ម​ក ឯង​រាល់គ្នា​នឹង​ត្រូវបាន​ជម្រុញ​ចេញពី​ខាង​ក្នុង​មកវិញ។ ដូចជា​ពួក​យូដា​ដែរ ឯង​រាល់គ្នា​អំពល់​តែ​មើលនូវ​ទីសម្គាល់​ និង​ឬទ្ធិបាដិហារ​។ ប៉ុន្ដែ​​ ឯង​រាល់គ្នា​នៅតែបន្ដបរា​ជ័យ​ទៀត​ដើម្បី​ឃើញ​ថា មាននូវ​ទីសម្គាល់ និង​ឬទ្ធិបាដិហារ​ ហើយ​ការ​ពិត​នោះ​កំពុង​តែ កើតឡើង​ ដែល​មានន័យថា​ជាការ​បើក​ភ្នែក​របស់​ឲ្យមើលឃើញ​ច្បាស់។ មិន​ថា​វាជាការ​ដែល​មាននរណាម្នាក់​ចុះមក​ពីលើ​មេឃ​ ឬ​ក៏មាន​ដុំពពក​និយាយ​មក​កាន់​ឯង​រាល់គ្នា ឬ​ការ​បើក​សម្ដែង​របស់​យើងពីការ​បណ្ដេញវិញ្ញាណអារក្ស​ចេញពី​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ឯងរាល់គ្នា ឬ​ព្រះសូរសៀង​​របស់​យើង​​​លាន់ឮ​ដូចជា​ផ្គរលាន់​​ក្នុង​ចំណោម​ឯង​រាល់​គ្នា​ ឯង​រាល់​គ្នា​តែង​តែ​ចង់​បាន​ ហើយ​តែ​ងតែ​ចង់​ឃើញ​ព្រឹត្ដិការណ៍​បែប​នេះ​ណាស់។​ មនុស្ស​ម្នាក់​អាច​ពោល​ថា នៅក្នុង​ការ​ជឿ​លើ​ព្រះជាម្ចាស់​​ ក្ដីប្រាថ្នា​ធំបំផុត​របស់​ឯង​គឺ​ចង់​ឃើញ​ព្រហជាម្ចាស់​យាង​មក និង​បង្ហាញ​នូវ​ទីសម្គាល់​ដល់​ឯង​ដោយ​ផ្ទាល់​។ នោះ​ឯង​រាល់​គ្នា​នឹង​មាន​ការ​ស្គប់​ស្កល់​។ ដើម្បី​យកឈ្នះ​លើ​ឯង​រាល់គ្នា​ដែល​ជា​មនុស្ស​ អញ​ត្រូវ​តែ​សម្ដែង​កិច្ចការ​​ប្រហាក់​ប្រហែល​នឹង​ការបង្កើត​ពិភព​លោក​ដែរ​ ហើយ​លើសពីនេះ ក៏នឹង​បង្ហាញ​ឯង​ពី​ទីសម្គាល់​ខ្លះ។ នោះ​ ដួងចិត្ដ​របស់​ឯង​រាល់​គ្នា​នឹង​ត្រូវ​បាន​យក​ឈ្នះ​ទាំង​ស្រុង។ 

ខាង​ដើម៖ សេចក្ដីពិតនៅខាងក្នុងអំពីការដែលត្រូវបានយកឈ្នះ (៤)

បន្ទាប់៖ សេចក្ដីពិតដ៏ពិស្ដារអំពីកិច្ចការនៃការយកឈ្នះ (២)

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

អំពីបទពិសោធន៍

តាមរយៈបទពិសោធន៍របស់លោកពេត្រុស គាត់បានឆ្លងកាត់ ការល្បងលរាប់រយដងមកហើយ។ បើទោះបីជាមនុស្សសព្វថ្ងៃ នេះដឹងអំពីពាក្យថា “ការល្បងល”...

តើកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ងាយស្រួលដូចមនុស្សគិតដែរឬទេ?

ក្នុងនាមជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ម្នាក់ៗក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាគួរតែលើកសរសើរអំពីរបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួលការលើកតម្កើង...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ