ចំណុចទីប្រាំ៖ ត្រូវយល់ និងក្ដាប់ឱ្យបានពីស្ថានការណ៍ និងវឌ្ឍនភាពនៃចំណុចការងារនីមួយៗ ហើយអាចដោះស្រាយបញ្ហាបានទាន់ពេលវេលា កែតម្រូវសេចក្ដីវៀចវេ និងកែប្រែកំហុសក្នុងការងារ ដើម្បីឱ្យការងារនោះដំណើរការទៅដោយរលូន។

ថ្ងៃនេះ យើងនឹងពិភាក្សាគ្នាអំពីទំនួលខុសត្រូវទីប្រាំរបស់អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការ៖ «ត្រូវក្តាប់ឱ្យជាប់ និងយល់ដឹងឱ្យបានទាន់ពេលវេលាអំពីស្ថានភាព និងវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការនីមួយៗ ហើយអាចដោះស្រាយបញ្ហា កែតម្រូវ ភាពខុសឆ្គងនិងបំពេញបន្ថែមនូវចំណុចខ្វះខាតនៅក្នុងកិច្ចការ បានភ្លាមៗ ដើម្បីឱ្យកិច្ចការ នោះដំណើរការទៅមុខដោយរលូន»។ យើងនឹងផ្តោតលើទំនួលខុសត្រូវនេះ ដើម្បីវែកញែក លម្អិតពីការបង្ហាញចេញផ្សេងៗរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ ហើយពិនិត្យមើលថាតើអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបានបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ពួកគេនៅក្នុងកិច្ចការនេះ និងថាតើពួកគេបានប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភារកិច្ចរបស់ខ្លួន ហើយបំពេញកិច្ចការបានល្អដែរឬទេ។

អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយសម្ងំយកសុខ និងមិនចុះមូលដ្ឋានឱ្យបានដិតដល់ ដើម្បីស្វែងយល់ពីការងារឡើយ

នៅក្នុងទំនួលខុសត្រូវទីប្រាំរបស់អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការ ចំណុចដំបូងបានចែងថា «ត្រូវក្តាប់ឩ្យជាប់ និងយល់ដឹងឱ្យបានទាន់ពេលវេលាអំពីស្ថានភាព និងវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការនីមួយៗ»។ តើ «ស្ថានភាពនៃកិច្ចការនីមួយៗ» សំដៅលើអ្វី? វាសំដៅទៅលើស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ននៃកិច្ចការណាមួយ។ តើអ្នកដឹកនាំ និង អ្នកធ្វើការគួរយល់ដឹងពីអ្វីខ្លះនៅត្រង់នេះ? ឧទាហរណ៍៖ តើបុគ្គលិកកំពុងបំពេញ កិច្ចការជាក់លាក់អ្វីខ្លះ តើពួកគេកំពុងមមាញឹកនឹងសកម្មភាពអ្វីខ្លះ តើសកម្មភាពទាំងនេះចាំបាច់ដែរឬទេ តើវាជាភារកិច្ចគន្លឹះ និងសំខាន់ដែរឬទេ តើបុគ្គលិកទាំងនេះមានប្រសិទ្ធភាពកម្រិតណា តើកិច្ចការកំពុងដំណើរការទៅមុខដោយរលូនដែរឬទេ តើចំនួនបុគ្គលិកសមស្របនឹងបន្ទុកការងារដែរឬទេ តើគេបានផ្ដល់កិច្ចការគ្រប់គ្រាន់ដល់អ្នករាល់គ្នាដែរឬទេ តើមានករណីណាដែលមានបុគ្គលិកច្រើនពេកសម្រាប់កិច្ចការណាមួយដែរឬទេ ដែលមានបុគ្គលិកច្រើនពេកសម្រាប់ការងារតិចតួច ហើយមនុស្សភាគច្រើននៅទំនេរ ឬករណីដែលបន្ទុកការងារច្រើនពេក ប៉ុន្តែបុគ្គលិកតិចពេក ហើយអ្នកគ្រប់គ្រងមិនអាចដឹកនាំប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព ដែលនាំឱ្យប្រសិទ្ធភាពការងារថយចុះ និងវឌ្ឍនភាពយឺតយ៉ាវ។ ទាំងនេះគឺជាស្ថានភាពទាំងអស់ដែលអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការ គួរតែយល់ដឹង។ លើសពីនេះទៅទៀត ក្នុងអំឡុងពេលបំពេញកិច្ចការ នីមួយៗ ថាតើមាននរណាម្នាក់បង្កការរំខាន ឬការបំផ្លិចបំផ្លាញដែរឬទេ តើមាននរណាម្នាក់ធ្វើឱ្យវឌ្ឍនភាពយឺតយ៉ាវ ឬចុះបំផ្លាញពីខាងក្នុង ដែរឬទេ ថាតើមានការជ្រៀតជ្រែក ឬការធ្វើកម្មវិធីដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់ កើតឡើងដែរឬទេ ទាំងនេះក៏ជារឿងដែលអ្នកដឹកនាំ និងកម្មករគួរតែយល់ដឹងផងដែរ។ ដូច្នេះ តើពួកគេស្វែងយល់ពីបញ្ហាទាំងនេះដោយរបៀបណា? អ្នកដឹកនាំខ្លះអាចទូរសព្ទទៅសួរម្ដងម្កាលថា «តើអ្នករាល់គ្នាកំពុងរវល់ទេ?» ពេលឮភាគីម្ខាងទៀតនិយាយថា ពួកគេរវល់ខ្លាំងណាស់ ពួកគេអាចឆ្លើយតបវិញថា «ល្អហើយ ដរាបណាអ្នករាល់គ្នារវល់ ខ្ញុំធូរចិត្តហើយ»។ តើអ្នកគិតយ៉ាងណាចំពោះរបៀបធ្វើការនេះ? តើអ្នកគិតយ៉ាងណាចំពោះសំណួរនេះ? តើសំណួរនេះជាសំណួរចាំបាច់ និងសំខាន់ដែលត្រូវសួរដែរឬទេ? នេះគឺជាលក្ខណៈនៃកិច្ចការរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ ពួកគេគ្រាន់តែធ្វើដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់ ប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេពេញចិត្តនឹងការធ្វើការងារបែបសើៗបន្តិចបន្តួច ដើម្បីឱ្យសតិសម្បជញ្ញៈរបស់ពួកគេធូរស្រាលបន្តិច ប៉ុន្តែមិនផ្ដោតលើការធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងឡើយ ហើយរឹតតែមិនបានចុះទៅដល់ថ្នាក់មូលដ្ឋាន ទៅក្រុមនីមួយៗ ដើម្បីស្វែងយល់ពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ននៃកិច្ចការនោះ។ ឧទាហរណ៍ តើការរៀបចំបុគ្គលិកសមស្របដែរឬទេ តើពួកគេកំពុងធ្វើកិច្ចការដោយរបៀបណា តើមានបញ្ហាអ្វីកើតឡើងដែរឬទេ។ បញ្ហាជាក់ស្ដែងទាំងនេះ មិនត្រូវបានអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយសាកសួរឡើយ ដោយពួកគេបែរជារកកន្លែងដែលគ្មាននរណាកត់សម្គាល់ ដើម្បីហូបចុក និងសប្បាយ ដោយមិនចាំបាច់ហាលខ្យល់ ឬហាលថ្ងៃ។ ពួកគេគ្រាន់តែផ្ញើសំបុត្រ ឬឱ្យគេសួរនាំជំនួសម្ដងម្កាល ដោយគិតថា នេះគឺជាការបំពេញការងាររបស់ពួកគេហើយ។ រឹតតែលើសពីនេះទៅទៀត បងប្អូនប្រុសស្រីអាចនឹងមិនបានឃើញពួកគេអស់រយៈពេលដប់ថ្ងៃ ឬកន្លះខែ។ នៅពេលគេសួរបងប្អូនប្រុសស្រីថា «តើអ្នកដឹកនាំរបស់អ្នករាល់គ្នាកំពុងមមាញឹកនឹងអ្វី? តើពួកគេកំពុងធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងដែរឬទេ? តើពួកគេកំពុងផ្ដល់ការណែនាំ និងដោះស្រាយបញ្ហាឱ្យអ្នករាល់គ្នាដែរឬទេ?» ពួកគេឆ្លើយតបថា «និយាយពីគាត់ធ្វើអី យើងមិនបានឃើញអ្នកដឹកនាំរបស់យើងអស់មួយខែហើយ។ ចាប់តាំងពីការជួបជុំចុងក្រោយដែលគាត់បានរៀបចំសម្រាប់យើងមក គាត់មិនដែលមកម្ដងទៀតទេ ហើយឥឡូវនេះយើងមានបញ្ហាច្រើន ដោយគ្មាននរណាជួយដោះស្រាយឡើយ។ គ្មានផ្លូវផ្សេងទេ អ្នកគ្រប់គ្រងក្រុមរបស់យើង និងបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់យើងត្រូវតែប្រមូលផ្ដុំគ្នា ដើម្បីអធិស្ឋាន និងស្វែងរកគោលការណ៍ ដើម្បីពិភាក្សា និងសហការគ្នាបំពេញកិច្ចការ។ អ្នកដឹកនាំគ្មានប្រសិទ្ធភាពនៅទីនេះទេ យើងឥឡូវនេះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគ្មានអ្នកដឹកនាំ»។ តើអ្នកដឹកនាំនេះកំពុងបំពេញការងាររបស់ខ្លួនបានល្អកម្រិតណា? ថ្នាក់លើបានសួរអ្នកដឹកនាំនេះថា «បន្ទាប់ពីខ្សែភាពយន្តចុងក្រោយបានបញ្ចប់ តើអ្នកបានទទួលសាច់រឿងថ្មីណាមួយទេ? តើអ្នកកំពុងថតអ្វីឥឡូវនេះ? តើកិច្ចការកំពុងដំណើរការយ៉ាងដូចម្ដេច?» អ្នកដឹកនាំឆ្លើយថា «ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ បន្ទាប់ពីខ្សែភាពយន្តចុងក្រោយ ខ្ញុំបានជួបជុំជាមួយពួកគេម្ដង បន្ទាប់ពីនោះពួកគេទាំងអស់គ្នាមានកម្លាំងចិត្ត មិនមានភាពអវិជ្ជមាន និងមិនមានការលំបាកអ្វីឡើយ។ យើងមិនបានជួបគ្នាទៀតទេចាប់តាំងពីពេលនោះមក។ បើអ្នកចង់ដឹងពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេ ខ្ញុំអាចទូរសព្ទទៅសួរឱ្យអ្នកបាន»។ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនទូរសព្ទទៅស្វែងយល់ពីស្ថានភាពនេះឱ្យបានឆាប់ជាងនេះ?» «ដោយសារខ្ញុំរវល់ពេក ចូលរួមការជួបជុំគ្រប់ទីកន្លែង។ មិនទាន់ដល់វេនពួកគេនៅឡើយទេ។ ខ្ញុំអាចនឹងយល់ពីស្ថានភាពនេះបាន លុះត្រាតែខ្ញុំជួបជុំជាមួយពួកគេនៅពេលក្រោយ»។ នេះគឺជាអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេចំពោះកិច្ចការពួកជំនុំ។ បន្ទាប់មក ថ្នាក់លើបាននិយាយថា «អ្នកមិនដឹងពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន ឬបញ្ហាដែលមាននៅក្នុងកិច្ចការផលិតខ្សែភាពយន្តទេ ចុះចំណែកវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការដំណឹងល្អវិញយ៉ាងណាដែរ? តើកិច្ចការដំណឹងល្អរបស់ប្រទេសណាដែលបានផ្សព្វផ្សាយបានល្អបំផុត និងប្រសើរបំផុត? តើមនុស្សនៅប្រទេសណាដែលមានគុណសម្បត្តិល្អគួរសម និងយល់ដឹងលឿន? តើប្រទេសណាដែលមានជីវិតពួកជំនុំល្អជាងគេ?» «ឱ! ខ្ញុំផ្ដោតតែលើការជួបជុំ ខ្ញុំភ្លេចសួរអំពីរឿងទាំងនេះហើយ»។ «ដូច្នេះ នៅក្នុងក្រុមដំណឹងល្អ តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលអាចធ្វើបន្ទាល់បាន? តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលកំពុងត្រូវបានបណ្ដុះបណ្ដាលឱ្យធ្វើបន្ទាល់? តើអ្នកណាទទួលខុសត្រូវ និងតាមដានកិច្ចការពួកជំនុំ និងជីវិតពួកជំនុំនៅប្រទេសណា? តើអ្នកណាស្រោចស្រព និងឃ្វាល? តើសមាជិកពួកជំនុំថ្មីៗពីប្រទេសផ្សេងៗ បានចាប់ផ្ដើមរស់នៅក្នុងជីវិតពួកជំនុំហើយឬនៅ? តើសញ្ញាណ និងការស្រមើស្រមៃរបស់ពួកគេត្រូវបានដោះស្រាយទាំងស្រុងហើយឬនៅ? តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលបានចាក់គ្រឹះនៅក្នុងផ្លូវពិត ដោយលែងត្រូវបានមនុស្សខាងសាសនាបំភាន់ទៀត? បន្ទាប់ពីជឿលើព្រះជាម្ចាស់អស់រយៈពេលមួយ ឬពីរឆ្នាំ តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលអាចបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនបាន? តើអ្នកយល់ដឹង និងក្តាប់ជាប់រឿងរ៉ាវទាំងនេះដែរឬទេ? នៅពេលបញ្ហាកើតឡើងនៅក្នុងកិច្ចការ តើអ្នកណាអាចដោះស្រាយបាន? នៅក្នុងក្រុមដំណឹងល្អ តើក្រុមណា ឬបុគ្គលណាខ្លះដែលទទួលខុសត្រូវចំពោះកិច្ចការរបស់ខ្លួន និងមានលទ្ធផលជាក់ស្ដែង តើអ្នកដឹងដែរឬទេ?» «ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ បើអ្នកចង់ដឹង ខ្ញុំអាចសួរឱ្យអ្នកបាន។ បើអ្នកមិនប្រញាប់ទេ ខ្ញុំនឹងសួរនៅពេលដែលខ្ញុំមានពេល ខ្ញុំនៅតែរវល់!» តើអ្នកដឹកនាំនេះបានធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងអ្វីខ្លះទេ? (គ្មានទេ)។ គាត់ឆ្លើយថា «ខ្ញុំមិនដឹង» ចំពោះគ្រប់រឿងទាំងអស់។ ទាល់តែគេសួរ ទើបគាត់ទៅសួរគេដែរ ដូច្នេះតើគាត់កំពុងមមាញឹកនឹងអ្វី? មិនថាជាក្រុមណាដែលគាត់ទៅដើម្បីជួបជុំ ឬពិនិត្យមើលកិច្ចការក៏ដោយ គាត់មិនអាចរកឃើញបញ្ហានៅក្នុងកិច្ចការនោះទេ ហើយគាត់ក៏មិនដឹងពីរបៀបដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនោះដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកមិនអាចមើលធ្លុះពីសភាពការណ៍ និងចរិតលក្ខណៈរបស់មនុស្សផ្សេងៗបានភ្លាមៗទេ តើអ្នកយ៉ាងហោចណាស់ក៏គួរតែតាមដាន និងក្តាប់ជាប់បញ្ហានៅក្នុងកិច្ចការដែរមែនទេ? ដូចជាកំពុងធ្វើកិច្ចការអ្វី ហើយវាដល់ដំណាក់កាលណាហើយ? ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនអាចធ្វើបានសូម្បីតែប៉ុណ្ណេះ តើពួកគេមិនមែនជាមនុស្សភ្នែកខ្វាក់ទេឬ? ទោះបីជាពួកគេទៅក្រុមផ្សេងៗនៅក្នុងពួកជំនុំ ដើម្បីតាមដាន និងពិនិត្យមើលកិច្ចការក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនយល់ពីស្ថានភាពជាក់ស្ដែងទាល់តែសោះ មិនអាចរកឃើញបញ្ហាគន្លឹះ ហើយទោះបីជាពួកគេមើលឃើញបញ្ហាខ្លះៗក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនអាចដោះស្រាយបានដែរ។

មានក្រុមផលិតខ្សែភាពយន្តមួយដែលកំពុងត្រៀមថតខ្សែភាពយន្តដ៏លំបាកមួយ ដែលជាប្រភេទដែលពួកគេមិនធ្លាប់បានថតពីមុនមក។ ថាតើពួកគេសមស្របនឹងទទួលយកសាច់រឿងភាពយន្តនេះដែរឬទេ ថាតើអ្នកដឹកនាំរឿង និងក្រុមការងារទាំងមូលមានសមត្ថភាពបំពេញកិច្ចការនេះដែរឬទេ អ្នកដឹកនាំរបស់ពួកគេមិនបានដឹងពីស្ថានភាពទាំងនេះទេ។ គាត់គ្រាន់តែនិយាយថា «អ្នករាល់គ្នាបានទទួលយកសាច់រឿងថ្មីហើយ។ អ៊ីចឹង ចូរទៅថតចុះ។ ខ្ញុំនឹងគាំទ្រ និងតាមដានអ្នករាល់គ្នា។ ចូរខំប្រឹងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព ហើយនៅពេលមានការលំបាកកើតឡើង ចូរអធិស្ឋានដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយដោះស្រាយវាស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់»។ រួចហើយគាត់ក៏ចាកចេញទៅ។ អ្នកដឹកនាំនេះមើលមិនឃើញ ឬរកមិនឃើញការលំបាកណាមួយដែលនៅនឹងភ្នែកឡើយ។ តើកិច្ចការអាចធ្វើបានល្អតាមរបៀបនេះទេ? បន្ទាប់ពីក្រុមផលិតខ្សែភាពយន្តបានទទួលសាច់រឿងនេះ អ្នកដឹកនាំរឿង និងសមាជិកក្រុមតែងតែវិភាគសាច់រឿង និងពិភាក្សាអំពីសម្លៀកបំពាក់ និងប្លង់ថត ប៉ុន្តែមិនដឹងថាត្រូវថតខ្សែភាពយន្តនោះដោយរបៀបណាឡើយ។ ពួកគេមិនអាចចាប់ផ្តើមផលិតកម្មជាផ្លូវការបានទេ។ តើនេះមិនមែនជាស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នទេឬ? តើទាំងនេះមិនមែនជាបញ្ហាដែលមានស្រាប់ទេឬ? តើទាំងនេះមិនមែនជាបញ្ហាដែលអ្នកដឹកនាំគួរតែដោះស្រាយទេឬ? អ្នកដឹកនាំបានជួបជុំជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីជួបជុំអស់ជាច្រើនថ្ងៃមក ក៏គ្មានបញ្ហាជាក់ស្ដែងណាមួយត្រូវបានដោះស្រាយដែរ ហើយការថតកុនក៏នៅតែមិនអាចដំណើរការជាធម្មតាបាន។ តើអ្នកដឹកនាំមានប្រសិទ្ធភាពអ្វីខ្លះទេ? (គ្មានទេ)។ គាត់គ្រាន់តែស្រែកពាក្យស្លោកដើម្បីលើកទឹកចិត្ត៖ «យើងមិនអាចនៅទំនេរបានទេ យើងមិនអាចស៊ីចុកដោយឥតសំណងពីដំណាក់ព្រះជាម្ចាស់បានទេ!» គាត់ថែមទាំងស្តីបន្ទោសមនុស្សថា៖ «ពួកអ្នកគ្មានសតិសម្បជញ្ញៈទេ ស៊ីចុកដោយឥតសំណងពីដំណាក់ព្រះជាម្ចាស់ គ្មានអារម្មណ៍ដឹងខ្លួនអីបន្តិចសោះ តើមិនចេះខ្មាសទេឬ?» បន្ទាប់ពីគាត់និយាយបែបនេះ សតិសម្បជញ្ញៈរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានស្ដីបន្ទោសបន្តិច៖ «មែនហើយ កិច្ចការដំណើរការយឺតណាស់ ហើយយើងនៅតែបានអាហារបីពេលជារៀងរាល់ថ្ងៃបែបនេះ តើនេះមិនមែនជាការស៊ីចុកដោយឥតសំណងទេឬ? យើងពិតជាមិនបានធ្វើការងារអ្វីសោះ។ ដូច្នេះ តើអ្នកណានឹងដោះស្រាយបញ្ហាដែលកើតឡើងចំពោះកិច្ចការនេះ? យើងដោះស្រាយមិនបានទេ ដូច្នេះយើងសួរអ្នកដឹកនាំ ប៉ុន្តែអ្នកដឹកនាំគ្រាន់តែប្រាប់យើងឱ្យឧស្សាហ៍អធិស្ឋាន អានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងសហការដោយចុះសម្រុងគ្នា ដោយមិនបានប្រកបគ្នាអំពីរបៀបដែលបញ្ហាទាំងនេះគួរត្រូវបានដោះស្រាយឡើយ»។ អ្នកដឹកនាំបានធ្វើការជួបជុំនៅនឹងកន្លែងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែបញ្ហាទាំងនេះនៅតែមិនអាចដោះស្រាយបាន។ យូរៗទៅ សេចក្ដីជំនឿរបស់មនុស្សមួយចំនួនបានចុះត្រជាក់ ហើយសភាពការណ៍របស់ពួកគេបានក្លាយទៅជាអស់សង្ឃឹម ពីព្រោះពួកគេមើលមិនឃើញផ្លូវទៅមុខ និងមិនដឹងពីរបៀបបន្តការថតកុន។ ពួកគេបានដាក់ក្ដីសង្ឃឹមចុងក្រោយរបស់ពួកគេទៅលើអ្នកដឹកនាំ ដោយសង្ឃឹមថាគាត់អាចដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែងមួយចំនួនបាន ប៉ុន្តែគួរឱ្យសោកស្ដាយ អ្នកដឹកនាំនេះប្រៀបដូចជាមនុស្សភ្នែកខ្វាក់ ទាំងមិនបានរៀនជំនាញ ហើយក៏មិនបានប្រកបគ្នាពិភាក្សា ឬស្វែងរកជាមួយអ្នកដែលចេះជំនាញដែរ។ ពួកគេតែងតែកាន់សៀវភៅព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយនិយាយថា «ខ្ញុំកំពុងអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដើម្បីការគោរពប្រណិប័តន៍ខាងវិញ្ញាណ។ ខ្ញុំកំពុងបំពាក់ខ្លួនដោយសេចក្ដីពិត។ កុំមករំខានខ្ញុំអី ខ្ញុំរវល់ណាស់!»។ នៅទីបំផុត បញ្ហាកាន់តែច្រើនឡើងៗបានកកកុញ ដែលនាំឱ្យកិច្ចការស្ថិតក្នុងសភាពគាំងពាក់កណ្ដាល ប៉ុន្តែអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយនៅតែគិតថាពួកគេកំពុងធ្វើកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យ។ ហេតុអ្វីបានជាដូច្នេះ? ពួកគេជឿថា ដោយសារពួកគេបានធ្វើការជួបជុំ បានសាកសួរពីស្ថានភាពការងារ បានរកឃើញបញ្ហា បានចែកចាយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានចង្អុលបង្ហាញពីសភាពការណ៍របស់មនុស្ស ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាបានយកខ្លួនឯងទៅប្រៀបធៀបនឹងសភាពការណ៍ទាំងនេះ និងបានប្តេជ្ញាចិត្តថានឹងបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនឱ្យបានល្អ នោះទំនួលខុសត្រូវរបស់ពួកគេក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំត្រូវបានបំពេញហើយ ហើយពួកគេបានធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគេអាចរំពឹងពីពួកគេបានហើយ ប្រសិនបើភារកិច្ចជាក់លាក់ដែលទាក់ទងនឹងផ្នែកជំនាញមិនអាចគ្រប់គ្រងបានល្អ នោះមិនមែនជាកង្វល់របស់អ្នកដឹកនាំទេ។ តើនេះជាអ្នកដឹកនាំប្រភេទណា? កិច្ចការពួកជំនុំបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងសភាពពិការមួយកំណាត់ប៉ុន្តែពួកគេមិនមានការអន្ទះអន្ទែង ឬព្រួយចិត្តអ្វីទាំងអស់។ ប្រសិនបើថ្នាក់លើមិនបានសួរនាំ ឬជំរុញទេ ពួកគេនឹងបន្តអូសបន្លាយពេល ដោយមិនដែលលើកឡើងពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងនៅខាងក្រោមពួកគេ ហើយក៏មិនបានដោះស្រាយបញ្ហាអ្វីដែរ។ តើអ្នកដឹកនាំបែបនេះបានបំពេញទំនួលខុសត្រូវជាអ្នកដឹកនាំរបស់ខ្លួនហើយឬនៅ? (គ្មានទេ)។ ដូច្នេះ តើពួកគេនិយាយអ្វីខ្លះពេញមួយថ្ងៃនៅក្នុងការជួបជុំ? ពួកគេជជែកឥតបានការ គ្រាន់តែផ្សព្វផ្សាយគោលលទ្ធិ និងស្រែកពាក្យស្លោក។ អ្នកដឹកនាំមិនបានដោះស្រាយបញ្ហាកិច្ចការជាក់ស្ដែង មិនបានដោះស្រាយការធ្វើបង្គ្រប់កិច្ច និងអវិជ្ជមានរបស់មនុស្ស ហើយមិនដឹងពីរបៀបដោះស្រាយបញ្ហានៅក្នុងកិច្ចការរបស់មនុស្សស្របតាមគោលការណ៍សេចក្ដីពិតឡើយ។ ជាលទ្ធផល គម្រោងទាំងមូលបានគាំងនៅនឹងមួយកន្លែង ហើយគ្មានវឌ្ឍនភាពណាមួយអាចមើលឃើញក្នុងរយៈពេលដ៏យូរ។ ប៉ុន្តែអ្នកដឹកនាំមិនមានការថប់អារម្មណ៍អ្វីទាំងអស់។ តើនេះមិនមែនជាការបង្ហាញចេញរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយដែលមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងទេឬ? តើសារជាតិនៃការបង្ហាញចេញរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយនេះគឺជាអ្វី? តើនេះមិនមែនជាការធ្វេសប្រហែស ការទទួលខុសត្រូវយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទេឬ? ការធ្វេសប្រហែសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរក្នុងការបំពេញកិច្ចការរបស់ខ្លួន ការមិនបានបំពេញការទទួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួន នេះហើយគឺជាអ្វីដែលអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយធ្វើ។ អ្នកនៅទីនោះគ្រាន់តែគ្រាន់តែធ្វើដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់ មិនបានដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែងឡើយ។ អ្នកនៅទីនោះគ្រាន់តែដើម្បីបោកបញ្ឆោតមនុស្សប៉ុណ្ណោះ ដោយគ្មានធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងអ្វីឡើយ ទោះបីជាអ្នកនៅទីនោះគ្រប់ពេលក៏ដោយ ក៏វាមិនបានសម្រេចអ្វីដែរ។ បញ្ហាផ្សេងៗកើតឡើងនៅក្នុងការងារ និងក្នុងចំណោមទិដ្ឋភាពដែលទាក់ទងនឹងជំនាញ ដែលបញ្ហាខ្លះអ្នកអាចដោះស្រាយបាន ប៉ុន្តែអ្នកមិនធ្វើ នេះគឺជាការខកខានក្នុងការបំពេញការទទួលខុសត្រូវយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងររួចទៅហើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត អ្នកភ្នែកក៏ខ្វាក់ ចិត្តក៏ខ្វាក់៖ ពេលខ្លះនៅពេលអ្នករកឃើញបញ្ហា អ្នកមិនអាចមើលធ្លុះដល់សារជាតិរបស់វាបានទេ។ អ្នកមិនអាចដោះស្រាយវាបានទេ ប៉ុន្តែអ្នកធ្វើពុតជាអាចដោះស្រាយបាន ដោយជាប់ខ្លួនលំបាកលំបិន ព្រមទាំងបដិសេធដាច់ខាតមិនព្រមប្រកបគ្នាឬពិគ្រោះយោបល់ជាមួយអ្នកដែលយល់ដឹងពីសេចក្ដីពិត ហើយក៏មិនបានរាយការណ៍ទៅ ឬស្វែងរកការណែនាំពីថ្នាក់លើដែរ។ ហេតុអ្វីបានជាដូច្នេះ? តើអ្នកខ្លាចត្រូវគេលួសកាត់ឬ? ខ្លាចថាថ្នាក់លើនឹងដឹងការពិតអំពីអ្នក ហើយដកអ្នកចេញឬ? តើនេះមិនមែនជាការផ្ដោតលើឋានៈ ដោយមិនបានគាំទ្រពីកិច្ចការនៃដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់សូម្បីតែបន្តិចទេឬ? ជាមួយនឹងផ្នត់គំនិតបែបនេះ តើអ្នកអាចបំពេញភារកិច្ចរបស់អ្នកបានល្អដោយរបៀបណា?

មិនថាអ្នកដឹកនាំ ឬអ្នកធ្វើការ បំពេញកិច្ចការសំខាន់អ្វី ហើយកិច្ចការនោះមានលក្ខណៈបែបណាក៏ដោយ អាទិភាពទីមួយរបស់ពួកគេគឺត្រូវតែយល់ដឹង និងក្តាប់ជាប់តើកិច្ចការកំពុងដំណើរការដូចម្ដេចហើយ។ ពួកគេត្រូវតែចុះទៅដល់កន្លែងផ្ទាល់ ដើម្បីតាមដាន និងសាកសួរ ដោយទទួលបានព័ត៌មានដោយផ្ទាល់ដៃ។ ពួកគេមិនត្រូវពឹងផ្អែកតែទៅលើការឮតៗគ្នា ឬស្ដាប់របាយការណ៍របស់អ្នកដទៃឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេត្រូវតែសង្កេតដោយភ្នែកផ្ទាល់របស់ពួកគេនូវស្ថានភាពបុគ្គលិក និងវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការ ហើយយល់ដឹងថាមានការលំបាកអ្វីខ្លះ ថាតើមានផ្នែកណាខ្លះដែលខុសពីការតម្រូវរបស់ថ្នាក់លើ ថាតើមានការបំពានគោលការណ៍ដែរឬទេ ថាតើមានការរំខាន ឬការរំខានឬការបង្អាក់អ្វីកើតឡើងដែរឬទេ ថាតើមានកង្វះឧបករណ៍ចាំបាច់ ឬឯកសារណែនាំពាក់ព័ន្ធនឹងកិច្ចការជំនាញដែរឬទេ ពួកគេត្រូវក្តាប់ឱ្យជាប់នូវរឿងទាំងអស់នេះ។ ទោះបីជាពួកគេស្ដាប់របាយការណ៍ច្រើនប៉ុនណា ឬប្រមូលព័តមានតាមការស្តាប់គេនិយាយច្រើនប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏គ្មានអ្វីអាចប្រៀបបាននឹងការចុះទៅមើលដោយផ្ទាល់ដែរ។ ការបានឃើញដោយភ្នែកផ្ទាល់របស់ពួកគេ គឺកាន់តែត្រឹមត្រូវ និងអាចទុកចិត្តបានជាង។ នៅពេលដែលពួកគេយល់ច្បាស់ពីគ្រប់ទិដ្ឋភាពនៃស្ថានភាព ពួកគេនឹងយល់សភាពការណ៍ច្បាស់ដូចថ្ងៃ។ ជាពិសេស ពួកគេត្រូវតែក្តាប់ជាប់ឱ្យបានច្បាស់លាស់ និងត្រឹមត្រូវថាតើនរណាខ្លះដែលមានគុណសម្បត្តិល្អ និងស័ក្តិសមនឹងការបណ្ដុះបណ្ដាល ព្រោះមានតែការធ្វើបែបនេះទេ ទើបអាចឱ្យពួកគេបណ្ដុះបណ្ដាល និងប្រើប្រាស់មនុស្សបានយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ដែលនេះគឺជាគន្លឹះដ៏សំខាន់ ប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើ ការចង់បំពេញកិច្ចការរបស់ខ្លួនឱ្យបានល្អ។ អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការគួរតែមានមាគ៌ា និងគោលការណ៍សម្រាប់បណ្ដុះបណ្ដាល និងបង្ហាត់បង្រៀនមនុស្សដែលមានគុណសម្បត្តិល្អ។ លើសពីនេះទៅទៀត ពួកគេគួរតែក្តាប់ឱ្យជាប់ និងយល់ដឹងពីបញ្ហា និងការលំបាកគ្រប់ប្រភេទដែលមាននៅក្នុងកិច្ចការពួកជំនុំ ហើយដឹងពីរបៀបដោះស្រាយវា ហើយពួកគេក៏គួរតែមានគំនិត និងសំណូមពរផ្ទាល់ខ្លួនអំពីរបៀបដែលកិច្ចការត្រូវដំណើរការទៅមុខ ឬលទ្ធភាពអនាគតរបស់វាផងដែរ។ ប្រសិនបើពួកគេអាចនិយាយអំពីរឿងបែបនេះបានយ៉ាងច្បាស់ ទោះបិទភ្នែកក៏ដោយ ដោយគ្មានការសង្ស័យ ឬការព្រួយបារម្ភអ្វីឡើយ នោះកិច្ចការនឹងកាន់តែងាយស្រួលអនុវត្ត។ ហើយដោយធ្វើការតាមរបៀបនេះ អ្នកដឹកនាំនឹងបានបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួន មែនទេ? ពួកគេត្រូវតែដឹងច្បាស់ពីរបៀបដោះស្រាយបញ្ហាដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនៅក្នុងកិច្ចការ ហើយពួកគេត្រូវតែឧស្សាហ៍គិតពិចារណាអំពីរឿងទាំងនេះ។ នៅពេលពួកគេជួបការលំបាក ពួកគេត្រូវតែប្រកបគ្នា និងពិភាក្សាអំពីរឿងទាំងនេះជាមួយមនុស្សគ្រប់គ្នា ដោយស្វែងរកសេចក្ដីពិត ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហា។ ដោយការធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងមួយជំហានម្ដងៗបែបនេះ នឹងគ្មានការលំបាកណាដែលមិនអាចដោះស្រាយបានឡើយ។ តើអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយធ្វើបែបនេះទេ? (គ្មានទេ)។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយចេះតែធ្វើពុត និងបោកបញ្ឆោតមនុស្ស ធ្វើពុតជាយល់ពីរឿងដែលខ្លួនមិនយល់ មិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែងណាមួយបាន ហើយរវល់តែនឹងរឿងឥតបានការ។ នៅពេលគេសួរថា ពួកគេរវល់នឹងអ្វី ពួកគេឆ្លើយថា «កន្លែងរស់នៅរបស់យើងខ្វះខ្នើយអង្គុយពីរទៅបី ហើយក្រុមផលិតខ្សែភាពយន្តខ្វះក្រណាត់មួយដុំសម្រាប់ធ្វើសម្លៀកបំពាក់ ដូច្នេះខ្ញុំក៏ចេញទៅទិញ។ មានម្ដងទៀត ផ្ទះបាយអស់គ្រឿងផ្សំ ហើយអ្នកចម្អិនអាហារចេញទៅមិនបាន ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវចេញទៅទិញ ហើយខ្ញុំក៏ឆ្លៀតទិញម្សៅមីពីរបីថង់មកដែរ។ រឿងទាំងអស់នេះ ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើដោយខ្លួនឯង»។ ពួកគេពិតជារវល់ខ្លាំងមែន។ តើ នេះមិនមែនជាការបំពេញការងារខុសជំនាញទេឬ? ពួកគេមិនខ្វល់ ឬមានបន្ទុកអ្វីទាំងអស់ នៅពេលនិយាយដល់កិច្ចការដែលស្ថិតក្នុងវិសាលភាពនៃទំនួលខុសត្រូវរបស់ពួកគេក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំ ដោយស្វែងរកតែវិធីធ្វើឱ្យរួចពីដៃប៉ុណ្ណោះ។ បញ្ហាដែលថាគុណសម្បត្តិរបស់ពួកគេខ្សោយ ហើយពួកគេភ្នែកក៏ខ្វាក់ ចិត្តក៏ខ្វាក់ គឺធ្ងន់ធ្ងរល្មមទៅហើយ ប៉ុន្តែពួកគេថែមទាំងគ្មានបន្ទុក និងចូលចិត្តភាពសុខស្រួល ដោយតែងតែចំណាយពេលច្រើនថ្ងៃនៅកន្លែងស្រណុកសុខស្រួលណាមួយ។ នៅពេលនរណាម្នាក់មានបញ្ហា ហើយមករកពួកគេដើម្បីឱ្យជួយដោះស្រាយ ពួកគេក៏បាត់ស្រមោល ហើយគ្មាននរណាដឹងថាពួកគេកំពុងធ្វើអ្វីឱ្យប្រាកដនោះទេ។ ពួកគេគ្រប់គ្រងពេលវេលាដោយខ្លួនឯង។ សប្ដាហ៍នេះ ពួកគេជួបជុំជាមួយក្រុមមួយនៅពេលព្រឹក សម្រាកនៅពេលរសៀល ហើយបន្ទាប់មកនៅពេលល្ងាច ពួកគេជួបជុំជាមួយអ្នកទទួលខុសត្រូវកិច្ចការទូទៅ ដើម្បីពិភាក្សាការងារ។ សប្ដាហ៍បន្ទាប់ ពួកគេជួបជុំជាមួយអ្នកទទួលខុសត្រូវកិច្ចការខាងក្រៅ ដោយសួរបែបធម្មតាៗថា «តើមានការលំបាកអ្វីទេ? តើអ្នកបានអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងអំឡុងពេលនេះទេ? តើអ្នកមានអារម្មណ៍ថាត្រូវគេបង្ខិតបង្ខំ ឬរំខានក្នុងការទាក់ទងជាមួយអ្នកមិនជឿដែរឬទេ?» ហើយបន្ទាប់ពីសួរសំណួរពីរបីនេះ ពួកគេក៏ចាត់ទុកថាចប់រឿង។ ធ្មេចបើកៗ មួយខែក៏កន្លងផុតទៅ។ តើពួកគេបានធ្វើការងារអ្វីខ្លះ? ទោះបីជាពួកគេបានជួបជុំជាមួយក្រុមនីមួយៗជាបន្តបន្ទាប់ក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនដឹងអ្វីទាំងអស់អំពីស្ថានភាពការងាររបស់ក្រុមណាមួយឡើយ ហើយក៏មិនបានស្វែងយល់ ឬសាកសួរអំពីរឿងនេះដែរ រឹតតែមិនបានចូលរួមក្នុងកិច្ចការ ឬដឹកនាំកិច្ចការនៅក្នុងក្រុមនីមួយៗទៀតផង។ ពួកគេមិនបានចូលរួម តាមដាន ឬផ្ដល់ការណែនាំទាក់ទងនឹងកិច្ចការនោះទេ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយចំនួនដែលពួកគេធ្វើបានទៀងទាត់៖ ហូបចុកទៀងពេល ដេកទៀងពេល និងជួបជុំទៀងពេល។ ជីវិតរបស់ពួកគេពិតជាមានរបៀបរៀបរយណាស់ ពួកគេថែរក្សាខ្លួនឯងបានយ៉ាងល្អ ប៉ុន្តែការបំពេញការងាររបស់ពួកគេវិញ គឺមិនទាន់សមនឹងតម្រូវការ។

អ្នកដឹកនាំខ្លះមិនបានបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការទាល់តែសោះ ដោយមិនបានធ្វើកិច្ចការដ៏ចាំបាច់របស់ពួកជំនុំឡើយ ប៉ុន្តែបែរជាផ្ដោតតែទៅលើកិច្ចការទូទៅដែលមិនសំខាន់មួយចំនួនទៅវិញ។ ពួកគេជំនាញខាងគ្រប់គ្រងផ្ទះបាយ ដោយតែងតែសួរថា «ថ្ងៃនេះយើងហូបអី? មានពងមាន់អត់? នៅសល់សាច់ប៉ុន្មានទៀត? បើអស់ហើយ ខ្ញុំនឹងទៅទិញខ្លះ»។ ពួកគេចាត់ទុកកិច្ចការផ្ទះបាយថាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ដោយដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះបាយដោយគ្មានហេតុផល គឺតែងតែគិតអំពីការបានហូបត្រីកាន់តែច្រើន សាច់កាន់តែច្រើន ការសប្បាយកាន់តែច្រើន និងហូបចុកដោយមិនមានអារម្មណ៍ខ្វល់ខ្វាយអ្វីទាំងអស់។ ខណៈដែលមនុស្សនៅក្នុងក្រុមនីមួយៗកំពុងមមាញឹកនឹងការងារ ដោយផ្ដោតលើការបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនឱ្យបានល្អ អ្នកដឹកនាំទាំងនេះបែរជាផ្ដោតតែលើការហូបចុកឱ្យបានឆ្ងាញ់ និងរស់នៅក្នុងជីវិតដ៏សុខស្រួលទៅវិញ។ តាំងពីបានក្លាយជាអ្នកដឹកនាំមក ពួកគេមិនត្រឹមតែមិនខ្វល់ខ្វាយពីកិច្ចការរបស់ពួក ក្រុមជំនុំ និងចៀសវាងការប្រឹងប្រែងដ៏លំបាកណាមួយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេថែមទាំងបានថែរក្សាខ្លួនឯងឱ្យធាត់ទ្រលុកទ្រលន់ និងមានថ្ពាល់ស្រស់បំព្រងទៀតផង។ តើពួកគេធ្វើអ្វីរាល់ថ្ងៃ? ពួកគេរវល់នឹងកិច្ចការទូទៅខ្លះៗ រឿងតូចតាចមួយចំនួន ដោយមិនបានធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងណាមួយឱ្យបានល្អ ឬដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែងណាមួយឡើយ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនមានអារម្មណ៍វិប្បដិសារីនៅក្នុងចិត្តសោះ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទាំងអស់មិនធ្វើកិច្ចការសំខាន់ៗរបស់ពួកជំនុំឡើយ ហើយក៏មិនដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែងណាមួយដែរ។ បន្ទាប់ពីពួកគេបានក្លាយជាអ្នកដឹកនាំ ពួកគេគិតថា៖ «ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវការរកមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដើម្បីធ្វើកិច្ចការជាក់លាក់ ហើយបន្ទាប់មក ខ្ញុំមិនចាំបាច់ធ្វើវាដោយខ្លួនឯងទេ»។ ពួកគេជឿថា នៅពេលដែលពួកគេបានចាត់ចែងអ្នកគ្រប់គ្រងសម្រាប់កិច្ចការនីមួយៗហើយ នោះពួកគេខ្លួនឯងគ្មានអ្វីដែលត្រូវធ្វើទៀតទេ។ ពួកគេជឿថា នេះគឺជាការធ្វើកិច្ចការដឹកនាំ ហើយបន្ទាប់មក ពួកគេមានសិទ្ធិក្នុងការទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីឋានៈរបស់ពួកគេ។ ពួកគេមិនចូលរួមក្នុងកិច្ចការជាក់ស្ដែងណាមួយ មិនតាមដាន ឬផ្ដល់ការណែនាំ ហើយពួកគេមិនធ្វើការស៊ើបអង្កេត ឬស្រាវជ្រាវដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាឡើយ។ តើពួកគេបានបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នកដឹកនាំដែរឬទេ? តើកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំអាចធ្វើបានល្អតាមរបៀបនេះដែរឬទេ? នៅពេលដែលខាងលើសួរពួកគេអំពីដំណើរការនៃកិច្ចការ ពួកគេនិយាយថា៖ «កិច្ចការរបស់ពួកជំនុំគឺធម្មតាទាំងអស់។ កិច្ចការនីមួយៗមានអ្នកគ្រប់គ្រងទទួលខុសត្រូវហើយ»។ ប្រសិនបើសួរបន្ថែមទៀតអំពីថាតើមានបញ្ហាណាមួយនៅក្នុងកិច្ចការដែរឬទេ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ ប្រហែលជាគ្មានបញ្ហាអ្វីទេ!» នេះគឺជាអាកប្បកិរិយារបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយចំពោះកិច្ចការរបស់ពួកគេ។ ក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំម្នាក់ អ្នកមិនទទួលខុសត្រូវទាល់តែសោះចំពោះកិច្ចការដែលបានប្រគល់ឱ្យអ្នក។ កិច្ចការទាំងអស់ត្រូវបានផ្ទេរឱ្យអ្នកដទៃ ដោយគ្មានការតាមដាន ការសាកសួរ ឬការជួយដោះស្រាយបញ្ហាពីអ្នកឡើយ អ្នកគ្រាន់តែធ្វើជាចៅហ្វាយនាយដែលចេះតែចង្អុលបញ្ជាគេប៉ុណ្ណោះ។ តើនេះមិនមែនជាការធ្វេសប្រហែសនឹងទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នកទេឬ? តើអ្នកមិនមែនកំពុងតែធ្វើឫកមន្ត្រីទេឬ? មិនធ្វើកិច្ចការជាក់លាក់ណាមួយ មិនតាមដានកិច្ចការ មិនដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែង តើអ្នកដឹកនាំបែបនេះមិនមែនគ្រាន់តែជារបស់សម្រាប់តាំងលម្អទេឬ? តើពួកគេមិនមែនជាអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទេឬ? នេះហើយគឺជាឧទាហរណ៍ជាក់ស្ដែងរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ។ កិច្ចការរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយគឺគ្រាន់តែចេះហាមាត់ និងបញ្ជាគេប៉ុណ្ណោះ ដោយមិនបានចូលរួម ឬតាមដានកិច្ចការដោយផ្ទាល់ ហើយក៏មិនស្វែងរក ឬកំណត់បញ្ហានៅក្នុងកិច្ចការដែរ។ ទោះបីជានៅពេលដែលរកឃើញបញ្ហាក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនដោះស្រាយវាដែរ។ ពួកគេគ្រាន់តែដើរតួជាចៅហ្វាយនាយ ដែលមិនធ្វើការងារដោយផ្ទាល់ទេ ដោយគិតថា នោះគឺជាការធ្វើកិច្ចការហើយ។ ប៉ុន្តែ ការដឹកនាំតាមរបៀបនេះមិនបានរំខានដល់សេចក្ដីសុខក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេឡើយ។ ពួកគេរស់នៅយ៉ាងសុខស្រួលជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយតែងតែរីករាយគ្រប់ពេលវេលា។ ហេតុអ្វីបានជាពួកគេនៅតែអាចញញឹមបាន? ខ្ញុំបានរកឃើញការពិតមួយ៖ មនុស្សបែបនេះគឺគ្មានភាពអៀនខ្មាសទាល់តែសោះ។ ពួកគេមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងណាមួយក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំឡើយ ពួកគេគ្រាន់តែចាត់ចែងមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ឱ្យធ្វើកិច្ចការ ហើយចាត់ទុកថាវាចប់សព្វគ្រប់ហើយ។ អ្នកមិនដែលឃើញពួកគេនៅកន្លែងធ្វើការឡើយ។ ពួកគេមិនដឹងអ្វីទាំងអស់អំពីវឌ្ឍនភាព ឬលទ្ធផលនៃកិច្ចការរបស់ក្រុមជំនុំ ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែគិតថា ពួកគេមានសមត្ថភាព និងគ្រប់លក្ខណៈជាអ្នកដឹកនាំ។ នេះហើយគឺជាគំរូជាក់ស្ដែងរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ ដែលមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងអ្វីទាល់តែសោះ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយគ្មានបន្ទុកចំពោះកិច្ចការរបស់ក្រុមជំនុំឡើយ ពួកគេមិនខ្វល់ខ្វាយ ឬព្រួយបារម្ភទេ ទោះបីជាមានបញ្ហាកើតឡើងច្រើនប៉ុនណាក៏ដោយ។ ពួកគេពេញចិត្តនឹងការធ្វើកិច្ចការទូទៅខ្លះៗ ហើយបន្ទាប់មក ពួកគេគិតថា ពួកគេបានធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងហើយ។ ទោះបីជាខាងលើលាតត្រដាងអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ក្នុងចិត្តដែរ ហើយក៏មិនចេះយកមកដាក់ខ្លួនដែរ។ ពួកគេគ្មានការពិចារណាលើខ្លួនឯង ឬការប្រែចិត្តអ្វីឡើយ។ តើមនុស្សបែបនេះគ្មានសតិសម្បជញ្ញៈ និងហេតុផលទេឬ? តើមនុស្សម្នាក់ដែលពិតជាមានសតិសម្បជញ្ញៈ និងហេតុផល អាចប្រព្រឹត្តចំពោះកិច្ចការរបស់ក្រុមជំនុំតាមរបៀបនេះបានដែរឬទេ? ពិតជាមិនអាចទេ

ជាទូទៅ មនុស្សដែលមានសតិសម្បជញ្ញៈ និងហេតុផលខ្លះៗ នៅពេលដែលបានឮការលាតត្រដាងអំពីការសម្ដែងចេញផ្សេងៗរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ ហើយយកខ្លួនឯងមកប្រៀបធៀបនឹងការពិពណ៌នាទាំងនេះ ពួកគេនឹងអាចមើលឃើញថា មានលក្ខណៈខ្លះៗរបស់ខ្លួនឯងនៅក្នុងការពិពណ៌នាទាំងនេះ ទោះតិចឬច្រើនក្ដី។ ពួកគេនឹងឡើងក្រហមមុខ នឹងនៅមិនសុខ ហើយចិត្តរបស់ពួកគេនឹងមិនស្ងប់ ដោយមានអារម្មណ៍ថាជំពាក់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយពួកគេនឹងតាំងចិត្តដោយសម្ងាត់ថា៖ «កាលពីមុន ខ្ញុំបានបណ្ដោយខ្លួនតាមការសុខស្រួលខាងសាច់ឈាម មិនបានធ្វើការងាររបស់ខ្ញុំបានល្អ មិនបានបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្ញុំ មិនបានធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង ពេលគេសួរនាំអ្វីក៏ធ្វើមិនអើពើ តែងតែចង់គេចវេះ និងតែងតែធ្វើពុត ដោយខ្លាចថា នៅពេលដែលអ្នកដទៃមើលឃើញពីការពិតរបស់ខ្ញុំ កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងឋានៈរបស់ខ្ញុំនឹងបាត់បង់ ហើយតំណែងជាអ្នកដឹកនាំដែលខ្ញុំកាន់ ក៏មិនអាចរក្សាបានដែរ។ ទើបតែពេលនេះទេ ដែលខ្ញុំមើលឃើញថា -ឥរិយាបថបែបនេះគឺគួរឱ្យខ្មាសអៀន ហើយមិនអាចបន្តទៅទៀតបានទេ។ ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើការឲ្យពិតប្រាកដហើយ ហើយត្រូវតែប្រឹងប្រែងឲ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ ប្រសិនបើខ្ញុំនៅតែបន្តធ្វើមិនបានល្អទៀត នោះគឺជារឿងដែលមិនអាចលើកលែងបានឡើយ សតិសម្បជញ្ញៈរបស់ខ្ញុំនឹងចោទប្រកាន់ខ្ញុំ!» អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបែបនេះនៅតែមានភាពជាមនុស្ស និងសតិសម្បជញ្ញៈខ្លះៗ។ យ៉ាងហោចណាស់ សតិសម្បជញ្ញៈរបស់ពួកគេនៅមានដឹងខុសត្រូវ។ បន្ទាប់ពីបានឮការលាតត្រដាងរបស់ខ្ញុំ ពួកគេឃើញខ្លួនឯងនៅក្នុងព្រះបន្ទូលទាំងនេះ ហើយមានអារម្មណ៍ពិបាកចិត្ត។ ពួកគេពិចារណាថា៖ «ខ្ញុំពិតជាមិនបានធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងណាមួយ ឬដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែងណាមួយទេ។ ខ្ញុំមិនស័ក្តិសមនឹងបញ្ជាបេសកកម្មរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬឋានៈជាអ្នកដឹកនាំទេ។ ដូច្នេះ តើខ្ញុំគួរធ្វើដូចម្ដេច? ខ្ញុំត្រូវតែកែប្រែចំណុចខ្វះខាតរបស់ខ្ញុំ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ខ្ញុំត្រូវតែខិតខំប្រឹងប្រែងដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែង ចូលរួមក្នុងកិច្ចការជាក់លាក់នីមួយៗ ចៀសវាងការគេចវេះ ចៀសវាងការធ្វើពុត និងធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងតាមសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំ។ ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ពិនិត្យពិច័យចិត្ត និងគំនិតជ្រៅៗរបស់មនុស្ស ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ជ្រាបពីសមត្ថភាពពិតរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា មិនថាឡើយខ្ញុំធ្វើបានល្អឬមិនល្អនោះទេ ការធ្វើវាដោយអស់ពីចិត្តគឺជារឿងសំខាន់បំផុត។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនអាចធ្វើបានសូម្បីតែប៉ុណ្ណេះ តើខ្ញុំនៅអាចហៅថាជាមនុស្សបានដែរឬទេ?» ការដែលអាចពិចារណាលើខ្លួនឯងតាមរបៀបនេះ ត្រូវបានហៅថា ការមានសតិសម្បជញ្ញៈ។ មនុស្សដែលគ្មានសតិសម្បជញ្ញៈ ទោះបីជាអ្នកលាតត្រដាងពួកគេយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនឡើងក្រហមមុខ ឬញ័រទ្រូងដែរ។ ពួកគេនៅតែបន្តធ្វើអ្វីដែលពួកគេចង់ធ្វើ។ ទោះបីជាពួកគេឃើញខ្លួនឯងនៅក្នុងអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានលាតត្រដាងក៏ដោយ ក៏ពួកគេមានអារម្មណ៍ព្រងើយកន្តើយដែរ៖ «វាមិនដូចជាខ្ញុំត្រូវបានគេនិយាយចំឈ្មោះឯណា» ពួកគេគិត។ «ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវខ្លាច? គុណសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំល្អ ខ្ញុំមានទេពកោសល្យ។ ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់មិនអាចខ្វះខ្ញុំបានទេ! ចុះបើខ្ញុំមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងណាមួយទៅវាថ្វី? ខ្ញុំមិនធ្វើវាដោយខ្លួនឯងទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំឱ្យអ្នកផ្សេងធ្វើជំនួស ដូច្នេះវានៅតែបានសម្រេចដដែលមែនទេ? រាល់កិច្ចការ ដែលអ្នកស្នើឱ្យខ្ញុំធ្វើ ខ្ញុំធ្វើឱ្យបានសម្រេចសម្រាប់អ្នក ដោយមិនថាខ្ញុំចាត់ចែងឱ្យនរណាធ្វើក៏ដោយ។ គុណសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំល្អ ដូច្នេះខ្ញុំចេះធ្វើការបែបឆ្លាតវៃ។ នៅពេលអនាគត ខ្ញុំនឹងបន្តធ្វើការឲ្យតែរួចពីដៃ និងរីករាយនឹងជីវិតតាមដែលខ្ញុំចង់បាន»។ ទោះបីជា ខ្ញុំ វែកញែក ឬលាតត្រដាងអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយដែលមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មនុស្សទាំងនោះនៅតែដដែល ដោយមិនដឹងខ្លួនទាល់តែសោះ៖ «ឱ្យអ្នកដទៃគិតអ្វីដែលពួកគេចង់គិត និងមើលខ្ញុំតាមដែលពួកគេចង់ឃើញចុះ ខ្ញុំនៅតែមិនធ្វើវាដដែល!» តើអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបែបនេះមានសតិសម្បជញ្ញៈដែរឬទេ? (ទេ) នេះគឺជាលើកទីបួនហើយដែលយើងបានប្រកបគ្នាអំពីការលាតត្រដាងការសម្ដែងចេញផ្សេងៗរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ ហើយរាល់ពេលដែល ខ្ញុំ លាតត្រដាងបុគ្គលបែបនេះ អស់អ្នកដែលមានសតិសម្បជញ្ញៈខ្លះៗ មានអារម្មណ៍ថាអង្គុយមិនសុខ បក់មិនល្ហើយ ដោយមានអារម្មណ៍មិននឹងនរ ដោយសារតែមិនបានធ្វើការងាររបស់ខ្លួនបានល្អ ហើយតាំងចិត្តដោយសម្ងាត់ថានឹងប្រែចិត្ត និងផ្លាស់ប្ដូរជាបន្ទាន់។ ចំណែកឯអស់អ្នកដែលគ្មានសតិសម្បជញ្ញៈវិញ គឺមិនចេះខ្មាសអៀនទាល់តែសោះ។ ពួកគេមិនមានអារម្មណ៍អ្វីទាល់តែសោះ។ ទោះបីជាខ្ញុំ ប្រកបគ្នាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែបន្តរស់នៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេជាធម្មតា ដោយរីករាយនឹងជីវិតតាមដែលពួកគេចង់បាន។ នៅពេលដែលអ្នកសួរពួកគេថា៖ «មនុស្សខ្លះទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អ ខ្លះលើកិច្ចការបកប្រែ ហើយអ្នកផ្សេងទៀតលើកិច្ចការផលិតភាពយន្ត តើអ្នកទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការជាក់លាក់អ្វីដែរ?» ពួកគេនិយាយថា៖ «ទោះបីជាខ្ញុំមិនបានធ្វើកិច្ចការជាក់លាក់ណាមួយក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមើលការខុសត្រូវគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់។ ខ្ញុំធ្វើការប្រជុំឱ្យពួកគេ»។ ប្រសិនបើអ្នកសួរពួកគេបន្តទៀតថា៖ «តើអ្នកធ្វើការប្រជុំប៉ុន្មានដងក្នុងមួយខែ?» ពួកគេនឹងឆ្លើយថា៖ «យ៉ាងហោចណាស់ មានការប្រជុំធំមួយដងក្នុងមួយខែ និងការប្រជុំតូចមួយរៀងរាល់ពីរសប្ដាហ៍ម្ដង»។ ហើយនៅពេលដែលអ្នកសួរពួកគេថា៖ «ក្រៅពីការធ្វើការប្រជុំ តើអ្នកបានធ្វើកិច្ចការជាក់លាក់អ្វីខ្លះទៀត?» ពួកគេនឹងឆ្លើយថា៖ «ដោយសារការប្រជុំធ្វើឱ្យខ្ញុំរវល់ខ្លាំងណាស់ តើខ្ញុំអាចធ្វើកិច្ចការជាក់លាក់អ្វីបានទៀត? ម្យ៉ាងទៀត វិសាលភាពដែលខ្ញុំគ្រប់គ្រងគឺធំទូលាយណាស់ ខ្ញុំគ្មានពេលសម្រាប់កិច្ចការជាក់លាក់ទេ»។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទាំងនេះមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេធ្វើត្រូវគ្រប់យ៉ាង ហើយតំណែងជាអ្នកដឹកនាំរបស់ពួកគេក៏ហាក់ដូចជារឹងមាំណាស់ដែរ! ទោះបីជាពួកគេត្រូវបានលាតត្រដាង និងលួសកាត់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនមានអារម្មណ៍តូចចិត្តចំពោះរឿងនេះសូម្បីតែបន្តិច។ ប្រសិនបើខ្ញុំ ត្រូវបានគេឱ្យធ្វើកិច្ចការជាក់លាក់មួយ ដូចជាការធ្វើម្ហូបសម្រាប់មនុស្សប្រាំនាក់ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ បានធ្វើម្ហូបគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់តែបួននាក់ នោះខ្ញុំ នឹងមានអារម្មណ៍មិនស្រួលក្នុងចិត្ត ដោយសារតែធ្វើមិនបានគ្រប់គ្រាន់ ហើយខ្ញុំនឹងមានអារម្មណ៍ខ្វះខាតក្នុងចិត្ត ដែលមិនបានឲ្យគ្រប់គ្នាបានហូបឆ្អែត។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំ) នឹងគិតអំពីរបៀបកែប្រែវា ដោយធានាថាត្រូវគណនាឱ្យបានត្រឹមត្រូវនៅពេលក្រោយ ដើម្បីឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាបានហូបគ្រប់គ្រាន់។ ហើយប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់និយាយថា ម្ហូបប្រៃពេក ខ្ញុំ ក៏នឹងមានអារម្មណ៍មិនល្អដែរ។ ខ្ញុំ នឹងសួរថា តើម្ហូបមួយណាដែលប្រៃពេក បន្ទាប់មកសួរអ្នកផ្សេងទៀតថាតើគ្រឿងទេសសមល្មមដែរឬទេ។ ទោះបីជាវាពិបាកក្នុងការផ្គាប់ចិត្តមនុស្សគ្រប់គ្នាក៏ដោយ ក៏ ខ្ញុំ នៅតែត្រូវព្យាយាមគ្រប់មធ្យោបាយដែលអាចធ្វើទៅបាន ដើម្បីធ្វើចំណែករបស់ ខ្ញុំ ឱ្យបានល្អ។ នេះត្រូវបានហៅថា ការបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួន។ នេះគឺជាហេតុផលដែលមនុស្សគួរតែមាន។ អ្នកត្រូវតែបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នកជានិច្ច។ ទោះបីជាកិច្ចការនោះជាអ្វីក៏ដោយ អ្នកត្រូវតែចូលរួមដោយខ្លួនឯងផ្ទាល់។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ផ្ដល់យោបល់ផ្សេង ទោះបីជាពួកគេជានរណាក៏ដោយ ហើយអ្នកដឹងថាអ្នកខុស ហើយមានអារម្មណ៍មិនល្អបន្ទាប់ពីបានឮវា នោះអ្នកត្រូវតែកែតម្រូវ និងដាក់ចិត្តរបស់អ្នកទៅក្នុងអ្វីដែលអ្នកធ្វើនៅពេលអនាគត ដោយធ្វើឱ្យបានល្អ ទោះបីជាវាមានន័យថាត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាកខ្លះក៏ដោយ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយគ្មានអារម្មណ៍បែបនេះទេ ដូច្នេះពួកគេមិនស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាកអ្វីទាំងអស់។ បន្ទាប់ពីបានឮការពិតទាំងនេះអំពីការលាតត្រដាងអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ ពួកគេមិនមានអារម្មណ៍អ្វីទាល់តែសោះ ដោយនៅតែឆ្ងាញ់នឹងអាហាររបស់ពួកគេ គេងលក់ស្រួល និងរស់នៅយ៉ាងសប្បាយរីករាយ ជាមួយនឹងអារម្មណ៍រីករាយដដែលជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយដោយគ្មានអារម្មណ៍ថាមានបន្ទុកធ្ងន់នៅលើស្មារបស់ពួកគេ ឬអារម្មណ៍ខុសឆ្គងក្នុងចិត្តឡើយ។ តើមនុស្សប្រភេទនេះជាមនុស្សបែបណា? មនុស្សបែបនេះមានបញ្ហាជាមួយនឹងអត្ដចរិតរបស់ពួកគេ៖ ពួកគេខ្វះសតិសម្បជញ្ញៈ ពួកគេគ្មានហេតុផល ហើយពួកគេមានអត្ដចរិតទាបថោក។ ទោះបីជាបានលាតត្រដាងការសម្ដែងចេញផ្សេងៗរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយអស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ ទាំងតាមទស្សនៈវិជ្ជមាន គឺការផ្គត់ផ្គង់ និងការប្រកបគ្នា និងតាមទស្សនៈអវិជ្ជមាន គឺការលាតត្រដាង និងការវែកញែកក៏ដោយ ក៏អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមួយចំនួននៅតែមិនអាចទទួលស្គាល់បញ្ហារបស់ខ្លួនឯងបាន ហើយក៏មិនដែលមានបំណងចង់ពិចារណា និងប្រែចិត្តដែរ។ ប្រសិនបើគ្មានការត្រួតពិនិត្យ និងការជំរុញពីខាងលើទេ ពួកគេនឹងនៅតែបន្តធ្វើការបែបបង្គ្រប់កិច្ចឲ្យតែបានៗ ដោយគ្មានការផ្លាស់ប្ដូរទាល់តែសោះ។ ទោះបីជាខ្ញុំ លាតត្រដាងពួកគេយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែអង្គុយធ្វើឫកព្រងើយ និងមិនដឹងខ្លួនទាល់តែសោះ។ តើពួកគេមិនមានភាពអៀនខ្មាសខ្លាំងពេកទេឬ? មនុស្សប្រភេទនេះមិនស័ក្តិសមធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ ឬកម្មករទេ។ ពួកគេមានអត្ដចរិតទាបថោកណាស់ រហូតដល់មិនស្គាល់ភាពខ្មាសអៀន! សម្រាប់មនុស្សធម្មតា ទោះបីជាគ្រាន់តែឮនរណាម្នាក់និយាយអំពីចំណុចខ្វះខាត គុណវិបត្តិ ឬអ្វីដែលមិនសមរម្យ ឬប្រឆាំងនឹងគោលការណ៍ទាក់ទងនឹងអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើក៏ដោយ កុំថាឡើយដល់ការត្រូវបានលាតត្រដាងចំៗ គឺវាពិបាកសម្រាប់ពួកគេក្នុងការទទួលយកហើយ ហើយពួកគេនឹងមានអារម្មណ៍ខូចចិត្ត និងអាម៉ាស់មុខជាខ្លាំង ហើយនឹងគិតអំពីរបៀបផ្លាស់ប្ដូរ និងកែតម្រូវខ្លួនឯង។ ចំណែកឯអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទាំងនេះវិញ ធ្វើឱ្យការងាររបស់ពួកគេរញ៉េរញ៉ៃទាំងស្រុង ហើយនៅតែរស់នៅដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ មិនមានអារម្មណ៍ព្រួយបារម្ភ ឬខ្វល់ខ្វាយ ហើយនៅតែមិនដឹងខ្លួនទាល់តែសោះ ទោះបីជាពួកគេត្រូវបានលាតត្រដាងយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេថែមទាំងរកកន្លែងលាក់ខ្លួន និងស្វែងរកការលំហែ ហើយគេតែងតែរកគាត់មិនឃើញសោះ។ ពួកគេពិតជាមិនចេះខ្មាសខ្លួនមែន!

អ្នកដឹកនាំពួកជំនុំម្នាក់ យ៉ាងហោចណាស់ត្រូវតែមានសតិសម្បជញ្ញៈ និងហេតុផល ហើយក៏ត្រូវយល់ដឹងពីសេចក្ដីពិតខ្លះដែរ ទើបគាត់អាចមានបន្ទុកបាន។ តើការមានបន្ទុកបង្ហាញចេញមកយ៉ាងម៉េចខ្លះ? ប្រសិនបើពួកគេឃើញអ្នកខ្លះមានភាពអវិជ្ជមាន ខ្លះយល់ខុស ខ្លះខ្ជះខ្ជាយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ដំណាក់ព្រះជាម្ចាស់ ខ្លះធ្វើការងារបែបបង្គ្រប់កិច្ច ខ្លះមិនយកចិត្ដទុកដាក់បំពេញភារកិច្ចត្រឹមត្រូវ ខ្លះចេះតែនិយាយពាក្យផ្អែមល្ហែម ប៉ុន្តែមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង... ពួកគេរកឃើញថាមានបញ្ហាច្រើនពេកនៅក្នុងពួកជំនុំ ដែលចាំបាច់ត្រូវដោះស្រាយ និងឃើញកិច្ចការជាច្រើនដែលមិនទាន់បានធ្វើ ទើបធ្វើឱ្យពួកគេមានបន្ទុកក្នុងចិត្តឡើង។ តាំងពីបានក្លាយជាអ្នកដឹកនាំមក ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានភ្លើងកំពុងឆេះនៅក្នុងខ្លួនជានិច្ច។ ប្រសិនបើពួកគេរកឃើញបញ្ហាណា ហើយមិនអាចដោះស្រាយបាន ពួកគេក៏កើតមានចិត្តព្រួយបារម្ភ និងអន្ទះសា រហូតដល់ហូបមិនបាន គេងមិនលក់។ ក្នុងអំឡុងពេលប្រជុំ នៅពេលដែលអ្នកខ្លះរាយការណ៍ពីបញ្ហានៅក្នុងកិច្ចការរបស់ពួកគេ ដែលអ្នកដឹកនាំមិនអាចមើលធ្លុះ និងដោះស្រាយបានភ្លាមៗ អ្នកដឹកនាំមិនបោះបង់ចោលឡើយ។ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ខ្លនត្រូវតែដោះស្រាយបញ្ហានេះឱ្យបាន។ បន្ទាប់ពីបានអធិស្ឋាន និងស្វែងរក ហើយបានគិតពិចារណាអស់រយៈពេលពីរថ្ងៃ នៅពេលដែលពួកគេរកឃើញវិធីដោះស្រាយហើយ ពួកគេក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ដោះស្រាយបញ្ហានោះភ្លាម។ បន្ទាប់ពីដោះស្រាយបញ្ហានោះរួច ពួកគេក៏ប្រញាប់ពិនិត្យមើលកិច្ចការផ្សេងៗទៀត ក៏រកឃើញបញ្ហាមួយទៀត គឺមានមនុស្សច្រើនពេកនៅក្នុងកិច្ចការមួយ ដែលតម្រូវឱ្យកាត់បន្ថយបុគ្គលិក។ បន្ទាប់មក ពួកគេក៏ប្រញាប់កោះប្រជុំ ដើម្បីយល់ពីស្ថានភាពឱ្យបានច្បាស់លាស់ រួចកាត់បន្ថយបុគ្គលិក និងរៀបចំចាត់ចែងដែលសមហេតុផល ដូច្នេះបញ្ហានោះក៏ត្រូវបានដោះស្រាយ។ មិនថាពួកគេកំពុងត្រួតពិនិត្យកិច្ចការណាទេ អ្នកដឹកនាំដែលមានបន្ទុក គឺតែងតែអាចរកឃើញបញ្ហាបានជានិច្ច។ ចំពោះបញ្ហាណាដែលទាក់ទងនឹងចំណេះដឹងផ្នែកជំនាញ ឬដែលប្រឆាំងនឹងគោលការណ៍ ពួកគេនឹងអាចរកឃើញ សាកសួរ និងស្វែងយល់ពីបញ្ហាទាំងនោះបាន ហើយនៅពេលដែលពួកគេរកឃើញបញ្ហា ពួកគេក៏ដោះស្រាយវាភ្លាមៗ។ អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការដែលឆ្លាតវៃ ដោះស្រាយតែបញ្ហាណាដែលទាក់ទងនឹងកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំ ចំណេះដឹងវិជ្ជាជីវៈ និងគោលការណ៍សេចក្ដីពិតប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេមិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះរឿងរ៉ាវតូចតាចនៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃឡើយ។ ពួកគេមើលការខុសត្រូវគ្រប់ទិដ្ឋភាពទាំងអស់នៃកិច្ចការផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឱ្យ។ ពួកគេសាកសួរ និងត្រួតពិនិត្យរាល់បញ្ហាដែលពួកគេអាចដឹង (ដោយវិញ្ញាណ) ឬរកឃើញ។ ប្រសិនបើពួកគេមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាបានដោយខ្លួនឯងនៅពេលនោះ នោះពួកគេនឹងប្រជុំជាមួយអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការផ្សេងទៀត ប្រកបគ្នាជាមួយពួកគេ ស្វែងរកគោលការណ៍សេចក្ដីពិត និងគិតរកវិធីដោះស្រាយវា។ ប្រសិនបើពួកគេជួបទះបញ្ហាធំមួយ ដែលពួកគេពិតជាដោះស្រាយមិនរួច នោះពួកគេនឹងស្វែងរកជំនួយពីខាងលើភ្លាមៗ ហើយអនុញ្ញាតឱ្យខាងលើចាត់ចែង និងដោះស្រាយទៅ។ អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការបែបនេះ គឺជាមនុស្សដែលមានគោលការណ៍ក្នុងទង្វើរបស់ខ្លួន។ មិនថាមានបញ្ហាអ្វីឡើយ ដរាបណាពួកគេបានដឹង ពួកគេនឹងមិនបណ្ដោយឱ្យវាកន្លងផុតទៅឡើយ។ ពួកគេទទូចចង់យល់ដឹងពីបញ្ហាទាំងនេះឱ្យបានស៊ីជម្រៅ រួចហើយដោះស្រាយវាម្ដងមួយៗ។ ទោះបីជាបញ្ហាទាំងនោះមិនត្រូវបានដោះស្រាយដោយហ្មត់ចត់ក៏ដោយ ក៏គេអាចធានាបានថា បញ្ហាទាំងនេះនឹងមិនកើតឡើងម្ដងទៀតដែរ។ នេះគឺជាការបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនដោយអស់ពីចិត្ត អស់ពីកម្លាំង និងអស់ពីគំនិត ហើយបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួនបានយ៉ាងពេញលេញ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ និងអ្នកធ្វើការក្លែងក្លាយទាំងនោះ ដែលមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង ឬមិនផ្ដោតលើការដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែង មិនអាចរកឃើញបញ្ហានោះទេ ហើយក៏មិនដឹងថាគួរធ្វើកិច្ចការអ្វីនោះដែរ។ ដរាបណាពួកគេឃើញថា បងប្អូនប្រុសស្រីកំពុងមមាញឹកនឹងការបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន ពួកគេក៏ពេញចិត្តជាខ្លាំង ដោយមានអារម្មណ៍ថា នេះគឺជាលទ្ធផលនៃកិច្ចការជាក់ស្ដែងរបស់ពួកគេ។ ពួកគេគិតថា គ្រប់ទិដ្ឋភាពនៃកិច្ចការគឺល្អប្រសើរ ហើយគ្មានអ្វីច្រើនដែលពួកគេត្រូវធ្វើដោយផ្ទាល់ ឬគ្មានបញ្ហាអ្វីដែលពួកគេត្រូវដោះស្រាយឡើយ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ផ្ដោតលើការសប្បាយនឹងផលប្រយោជន៍នៃឋានៈរបស់ខ្លួន។ ពួកគេតែងតែចង់សម្ញែង និងអួតអាងអំពីខ្លួនឯងនៅកណ្ដាលចំណោមបងប្អូនប្រុសស្រីជានិច្ច។ នៅពេលណាដែលពួកគេឃើញបងប្អូនប្រុសស្រី ពួកគេនិយាយថា៖ «ចូរធ្វើជាអ្នកជឿដ៏ល្អម្នាក់ចុះ។ ចូរបំពេញភារកិច្ចរបស់អ្នកឱ្យបានល្អ។ កុំធ្វើការងារដោយចិត្ដមិនស្មោះ។ ប្រសិនបើអ្នកមិនស្ដាប់បង្គាប់ ឬបង្កបញ្ហា ខ្ញុំនឹងបណ្ដេញអ្នកចេញ!» ពួកគេចេះតែអះអាងពីឋានៈរបស់ខ្លួន និងស្ដីបន្ទោសមនុស្សប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងអំឡុងពេលប្រជុំ ពួកគេតែងតែសួរថា តើកិច្ចការមានបញ្ហាអ្វីខ្លះ ហើយសួរថា តើអ្នកនៅក្រោមបង្គាប់ពួកគេមានការលំបាកអ្វីខ្លះ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកដទៃលើកឡើងពីបញ្ហា និងការលំបាករបស់ខ្លួន ពួកគេបែរជាមិនអាចដោះស្រាយបានទៅវិញ។ ទោះបីជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែសប្បាយចិត្ត ហើយនៅតែរស់នៅដោយមានមនសិការជ្រះថ្លាដដែល។ ប្រសិនបើបងប្អូនប្រុសស្រីមិនបានលើកឡើងពីការលំបាក ឬបញ្ហាណាមួយទេ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេកំពុងធ្វើការងាររបស់ខ្លួនបានយ៉ាងល្អ ហើយក៏មានអារម្មណ៍ពេញចិត្តចំពោះខ្លួនឯង។ ពួកគេគិតថា ការសាកសួរអំពីកិច្ចការ គឺជាការងារដែលត្រូវបានប្រគល់ឱ្យពួកគេធ្វើ ហើយនៅពេលដែលបញ្ហាកើតឡើង ហើយខាងលើតាមដានរកអ្នកទទួលខុសត្រូវ ពួកគេក៏ស្រឡាំងកាំង។ អ្នកដទៃបង្ហាញពីការលំបាក និងបញ្ហានៃកិច្ចការនៅចំពោះមុខពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែត្អូញត្អែរថា ហេតុអ្វីបានជាគេមិនស្វែងរកសេចក្ដីពិតដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនោះ។ ដោយមិនបានដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែងដោយខ្លួនឯង ពួកគេក៏រុញការទទួលខុសត្រូវទៅឱ្យអ្នកគ្រប់គ្រងថ្នាក់ក្រោមរបស់ខ្លួន ដោយស្ដីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំងដល់អ្នកដែលធ្វើកិច្ចការជាក់លាក់។ ការស្ដីបន្ទោសនេះជួយឱ្យពួកគេបន្ធូរកំហឹង ហើយពួកគេថែមទាំងជឿដោយមនសិការជ្រះថ្លាថា ពួកគេកំពុងធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងទៀតផង។ ពួកគេមិនដែលព្រួយបារម្ភ ឬអន្ទះសាដោយសារតែមិនអាចរកឃើញ ឬមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាបាននោះទេ ហើយក៏មិនដែលហូបមិនបាន គេងមិនលក់ដោយសាររឿងនេះនោះដែរ ពោលគឺពួកគេមិនដែលរងទុក្ខលំបាកបែបនេះសោះឡើយ។

រាល់ពេលដែលខ្ញុំទៅពួកជំនុំនៅចម្ការ ខ្ញុំតែងតែដោះស្រាយបញ្ហាបានខ្លះជានិច្ច។ រាល់ពេលដែលខ្ញុំចុះទៅ នោះមិនមែនដោយសារតែខ្ញុំបានរកឃើញបញ្ហាជាក់លាក់ណាមួយដើម្បីដោះស្រាយនោះទេ ប៉ុន្ដែគ្រាន់តែមានពេលទំនេរខ្លះដើម្បីចុះទៅមើលជុំវិញ ថាកិច្ចការរបស់ក្រុមផ្សេងៗនៅក្នុងពួកជំនុំដំណើរការយ៉ាងដូចម្ដេច និងថាស្ថានភាពរបស់មនុស្សនៅក្នុងក្រុមនីមួយៗយ៉ាងណាដែរ។ ខ្ញុំកោះប្រជុំអ្នកមើលការខុសត្រូវមកជជែកគ្នា សួរនាំថាតើពួកគេបានធ្វើកិច្ចការអ្វីខ្លះក្នុងអំឡុងពេលនេះ និងមានបញ្ហាអ្វីខ្លះ ផ្ដល់ឱកាសឱ្យពួកគេលើកឡើងពីបញ្ហានានា ហើយបន្ទាប់មកខ្ញុំក៏ប្រកបគ្នាជាមួយពួកគេអំពីរបៀបដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនេះ។ នៅពេលប្រកបជាមួយពួកគេ ខ្ញុំក៏អាចរកឃើញបញ្ហាថ្មីៗមួយចំនួនផងដែរ។ បញ្ហាមួយប្រភេទគឺទាក់ទងនឹងរបៀបដែលអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការបំពេញកិច្ចការរបស់ពួកគេ ខណៈដែលបញ្ហាមួយទៀតគឺកើតឡើងនៅក្នុងកិច្ចការដែលស្ថិតក្នុងវិសាលភាពនៃទំនួលខុសត្រូវរបស់ពួកគេ។ លើសពីនេះទៅទៀត ខ្ញុំក៏ជួយណែនាំពួកគេអំពីរបៀបធ្វើកិច្ចការជាក់លាក់ របៀបអនុវត្តកិច្ចការ អ្វីដែលត្រូវធ្វើ រួចហើយតាមដាននៅពេលក្រោយ ដោយសាកសួរពួកគេថាតើកិច្ចការដែលបានប្រគល់ឱ្យលើកមុនដំណើរការយ៉ាងណាហើយ។ ការត្រួតពិនិត្យ ការជំរុញ និងការតាមដានបែបនេះគឺចាំបាច់ណាស់។ ទោះបីជាការងារនេះមិនត្រូវបានធ្វើដោយគគ្រឹកគគ្រេង និងស្រែកឡូឡា ដោយប្រើមេក្រូដើម្បីប្រកាសអ្វីមួយក៏ដោយ ក៏ការងារ និងកិច្ចការជាក់លាក់ទាំងនេះ ត្រូវបានប្រាស្រ័យទាក់ទង និងអនុវត្តតាមរយៈអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការមួយចំនួនដែលចេះធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងដែរ។ ដូច្នេះ ការងាររបស់ក្រុមនីមួយៗក៏ក្លាយជាមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ និងមានវឌ្ឍនភាព ប្រសិទ្ធភាពការងារត្រូវបានកែលម្អ ហើយលទ្ធផលក៏កាន់តែប្រសើរឡើង។ នៅទីបំផុត មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងក្រុមនីមួយៗអាចប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភារកិច្ចរៀងៗខ្លួន ដោយដឹងថាពួកគេគួរធ្វើអ្វី និងធ្វើដោយរបៀបណា។ យ៉ាងហោចណាស់ មនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុងបំពេញភារកិច្ចដែលខ្លួនត្រូវធ្វើ ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានកិច្ចការនៅក្នុងដៃ ហើយអ្វីដែលពួកគេធ្វើគឺធ្វើស្របតាមការតម្រូវរបស់ដំណាក់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយក៏អាចធ្វើបានស្របតាមគោលការណ៍ផងដែរ។ តើនេះមិនមែនជាការសម្រេចលទ្ធផលបានខ្លះទេឬ? តើអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយចេះធ្វើការតាមវិធីនេះដែរទេ? អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយនឹងគិតក្នុងចិត្តថា៖ «អ៎! នេះហើយជារបៀបដែលខាងលើបំពេញការងារ៖ គឺកោះហៅមនុស្សមួយចំនួនមកជជែកគ្នា មនុស្សគ្រប់គ្នាកត់ត្រាក្នុងកូនសៀវភៅមួយ ហើយបន្ទាប់ពីកត់ត្រារួច កិច្ចការរបស់ខាងលើក៏ចប់សព្វគ្រប់ហើយ។ ប្រសិនបើខាងលើបំពេញការងារតាមរបៀបនេះ នោះយើងក៏នឹងធ្វើតាមរបៀបដូចគ្នាដែរ»។ ដូច្នេះ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយក៏ធ្វើត្រាប់តាមរបៀបនេះ។ ពួកគេចេះតែយកតម្រាប់តាមតែសំបកក្រៅ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត ពួកគេមិនបានធ្វើការងារជាក់ស្ដែងអ្វីទាល់តែសោះ ដោយមិនបានអនុវត្តភារកិច្ចណាមួយដែលគេបានស្នើសុំឱ្យធ្វើ ហើយគ្រាន់តែចំណាយពេលជជែកគ្នាលេងឥតប្រយោជន៍ប៉ុណ្ណោះ។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំក៏ទៅចម្ការបន្លែ និងផ្ទះកញ្ចក់ផងដែរ ដើម្បីមើលថាតើកូនបន្លែដុះលូតលាស់យ៉ាងណាហើយ ឬដើម្បីស្វែងយល់អំពីចំនួនវដ្ដនៃដំណាំដែលអាចដាំដុះបាននៅក្នុងផ្ទះកញ្ចក់ក្នុងរដូវរងា និងថាតើត្រូវស្រោចទឹកញឹកញាប់ប៉ុនណា។ កិច្ចការទាំងនេះ ទោះធំឬតូចក៏ដោយ សុទ្ធតែពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហាបច្ចេកទេសដែលទាក់ទងនឹងការដាំបន្លែ ហើយដរាបណាគេធ្វើវាដោយភាពឧស្សាហ៍ព្យាយាម នោះគេអាចសម្រេចវាបានមិនខាន។ តើអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបង្ហាញភាពក្លែងក្លាយរបស់ពួកគេយ៉ាងច្បាស់បំផុតនៅត្រង់ណា? ចំណុចដែលលេចធ្លោបំផុតគឺជាការមិនធ្វើការងារជាក់ស្ដែង។ ពួកគេគ្រាន់តែធ្វើកិច្ចការខ្លះៗដើម្បីយកមុខយកមាត់ រួចហើយក៏ចាត់ទុកថាបានបំពេញចប់សព្វគ្រប់ បន្ទាប់មកពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមរីករាយនឹងផលប្រយោជន៍នៃឋានៈរបស់ពួកគេ។ មិនថាពួកគេធ្វើការងារប្រភេទនេះច្រើនប៉ុនណាទេ តើអាចនិយាយថាពួកគេកំពុងបំពេញការងារជាក់ស្ដែងដែរឬទេ? អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយភាគច្រើនមានការយល់ដឹងមិនត្រឹមត្រូវអំពីសេចក្ដីពិត ដោយយល់ដឹងតែពាក្យពេចន៍ និងគោលលទ្ធិខ្លះៗប៉ុណ្ណោះ ដែលធ្វើឱ្យពួកគេពិបាកខ្លាំងក្នុងការធ្វើការងារជាក់ស្ដែងឱ្យបានល្អ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមួយចំនួនមិនអាចសូម្បីតែដោះស្រាយបញ្ហាដែលទាក់ទងនឹងកិច្ចការទូទៅផង។ ច្បាស់ណាស់ ពួកគេមានគុណសម្បត្តិខ្សោយ និងគ្មានការយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណឡើយ។ វាគ្មានតម្លៃអ្វីដែលត្រូវបណ្ដុះបណ្ដាលពួកគេនោះឡើយ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមួយចំនួនមានគុណសម្បត្តិខ្លះដែរ ប៉ុន្តែពួកគេមិនធ្វើការងារជាក់ស្ដែងទេ ហើយពួកគេបណ្ដោយខ្លួនតាមភាពសុខស្រួលខាងសាច់ឈាម។ មនុស្សដែលបណ្ដោយខ្លួនតាមភាពសុខស្រួលខាងសាច់ឈាម មិនខុសអ្វីពីសត្វជ្រូកប៉ុន្មានទេ។ ជ្រូកចំណាយពេលពេញមួយថ្ងៃដើម្បីដេក និងស៊ី។ ពួកវាមិនធ្វើអ្វីទាំងអស់។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីបានខិតខំចិញ្ចឹមវាយ៉ាងលំបាកអស់រយៈពេលមួយឆ្នាំ នៅពេលដែលសាច់របស់វាត្រូវបានក្រុមគ្រួសារទាំងមូលហូបនៅចុងឆ្នាំ គេអាចនិយាយបានថា វាបានបម្រើជាប្រយោជន៍ហើយ។ ប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយម្នាក់ត្រូវបានគេចិញ្ចឹមដូចជ្រូក ដោយស៊ីចុកឥតគិតថ្លៃបីពេលក្នុងមួយថ្ងៃ រហូតដល់រឹងមាំធាត់ទ្រលុកទ្រលន់ ប៉ុន្តែពួកគេមិនធ្វើការងារជាក់ស្ដែងណាមួយទេ ហើយជាមនុស្សខ្ជះខ្ជាយ តើការចិញ្ចឹមពួកគេមិនមែនជាការឥតប្រយោជន៍ទេឬ? តើវាមានប្រយោជន៍អ្វីដែរទេ? ពួកគេអាចបម្រើបានត្រឹមតែជាមនុស្សបន្ទាប់បន្សំ ហើយគួរតែត្រូវបានដកចេញពីតំណែង។ ពិតមែនហើយ ចិញ្ចឹមជ្រូកមួយក្បាល ប្រសើរជាងចិញ្ចឹមអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទៅទៀត។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយអាចមានឋានៈជា «អ្នកដឹកនាំ» ពួកគេអាចកាន់តំណែងនេះ ដោយបានហូបចុកយ៉ាងឆ្ងាញ់បីពេលក្នុងមួយថ្ងៃ បានទទួលព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាច្រើន រហូតដល់ធាត់ទ្រលុកទ្រលន់ និងមានសម្បុរស្រស់ថ្លាដោយសារការហូបចុកនៅចុងឆ្នាំ ប៉ុន្តែចុះចំណែកការងារវិញយ៉ាងណាដែរ? ចូរមើលស្នាដៃទាំងអស់ដែលបានសម្រេចនៅក្នុងកិច្ចការរបស់អ្នកនៅឆ្នាំនេះចុះ៖ តើអ្នកមានលទ្ធផលនៅក្នុងផ្នែកណាមួយនៃកិច្ចការនៅឆ្នាំនេះដែរឬទេ? តើអ្នកបានធ្វើការងារជាក់ស្ដែងអ្វីខ្លះ? ដំណាក់ព្រះជាម្ចាស់មិនបានតម្រូវឱ្យអ្នកធ្វើគ្រប់ការងារបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះនោះទេ ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវតែធ្វើការងារគន្លឹះឱ្យបានល្អ ដូចជាការងារដំណឹងល្អ ការងារផលិតភាពយន្ត ការងារផ្នែកអត្ថបទ ជាដើម។ ការងារទាំងនេះត្រូវតែមានផ្លែផ្កា។ ក្នុងកាលៈទេសៈធម្មតា ការងារភាគច្រើនគួរតែបង្កើតលទ្ធផល និងស្នាដៃខ្លះៗបន្ទាប់ពីរយៈពេលបីទៅប្រាំខែ។ ប្រសិនបើគ្មានស្នាដៃអ្វីសោះបន្ទាប់ពីមួយឆ្នាំ នេះគឺជាបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរហើយ។ នៅក្នុងវិសាលភាពនៃទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នក តើការងារណាដែលមានផ្លែផ្កាច្រើនជាងគេ? តើការងារមួយណាដែលអ្នករាល់គ្នាបានលះបង់តម្លៃខ្ពស់បំផុត និងរងទុក្ខច្រើនបំផុតពេញមួយឆ្នាំ? ចូរបង្ហាញស្នាដៃនេះ ហើយឆ្លុះបញ្ចាំងមើលថាតើអ្នកបានបង្កើតស្នាដៃដ៏មានតម្លៃណាមួយពីការទទួលបានព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពេញមួយឆ្នាំដែរឬទេ។ អ្នកគួរតែដឹងច្បាស់នៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកហើយ។ តើអ្នកបានធ្វើអ្វីខ្លះ ខណៈពេលដែលអ្នកបានហូបអាហាររបស់ដំណាក់ព្រះជាម្ចាស់ និងបានទទួលព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់អស់រយៈពេលជាយូរមកនេះ? តើអ្នកបានសម្រេចអ្វីខ្លះទេ? ប្រសិនបើអ្នកមិនបានសម្រេចអ្វីសោះ នោះអ្នកគ្រាន់តែធ្វើការឱ្យតែរួចពីដៃប៉ុណ្ណោះ អ្នកគឺជាអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយពិតប្រាកដ។ តើអ្នកដឹកនាំបែបនេះគួរតែត្រូវបានដកចេញពីតំណែង និងជម្រុះចោលដែរឬទេ? (មែនហើយ)។ តើអ្នករាល់គ្នាអាចសម្គាល់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបែបនេះទេ នៅពេលដែលអ្នកជួបពួកគេ? តើអ្នកអាចមើលឃើញថា ពួកគេគឺជាអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ ដែលគ្រាន់តែធ្វើការឱ្យតែរួចពីដៃដើម្បីបានស៊ីចុកដោយឥតគិតថ្លៃដែរឬទេ? ពួកគេស៊ីចុកឡើងប្រឡាក់មាត់ ប៉ុន្តែហាក់ដូចជាមិនដែលខ្វល់ខ្វាយ ឬអន្ទះសាអំពីកិច្ចការទេ ដោយមិនបានចូលរួម ឬសាកសួរអំពីភារកិច្ចជាក់លាក់ណាមួយឡើយ។ ទោះបីជាពួកគេសាកសួរក៏ដោយ ក៏វាមានហេតុផលដែរ។ ពួកគេធ្វើដូច្នេះ លុះត្រាតែខាងលើដាក់សម្ពាធលើពួកគេអំពីលទ្ធផល ហើយបើមិនដូច្នេះទេ ពួកគេក៏មិនខ្វល់ខ្វាយដែរ។ ពួកគេតែងតែបណ្ដោយខ្លួនតាមការសប្បាយ ដោយតែងតែមើលភាពយន្ត ឬកម្មវិធីទូរទស្សន៍។ ពួកគេប្រគល់កិច្ចការឱ្យគេធ្វើ ហើយខណៈពេលដែលអ្នកផ្សេងទៀតកំពុងមមាញឹកនឹងការបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន ពួកគេបែរជាសម្រាក និងសប្បាយរីករាយទៅវិញ។ ប្រសិនបើមានបញ្ហា ហើយអ្នកព្យាយាមរកពួកគេដើម្បីដោះស្រាយ នោះពួកគេក៏បាត់ស្រមោល ប៉ុន្តែពួកគេមិនដែលមកហូបចុកយឺតពេលឡើយ។ ហើយបន្ទាប់ពីហូបចុករួច នៅពេលដែលអ្នកផ្សេងទៀតត្រឡប់ទៅធ្វើការវិញ ពួកគេក៏ចេញទៅសម្រាកបន្តទៀត។ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាសួរពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនចេញទៅពិនិត្យមើលការងារ? មនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុងរង់ចាំការណែនាំរបស់អ្នក រង់ចាំការចាត់ចែងរបស់អ្នក!» ពួកគេនិយាយថា៖ «ចាំខ្ញុំធ្វើអី? អ្នករាល់គ្នាអាចធ្វើវាបាន អ្នករាល់គ្នាដឹងពីរបៀបធ្វើវាហើយ តើវាមិនដូចគ្នាទេឬ នៅពេលដែលខ្ញុំមិននៅ? តើខ្ញុំមិនអាចសម្រាកមួយភ្លែតបានទេឬ?» «តើនោះជាការសម្រាកឬ? អ្នកកំពុងតែមើលកុនសោះហ្នឹង!» «ខ្ញុំកំពុងរៀនជំនាញវិជ្ជាជីវៈ ខ្ញុំកំពុងសិក្សាពីរបៀបថតកុន»។ ពួកគេថែមទាំងចេះរកលេសទៀតផង។ ពួកគេមើលកុនមួយរឿងហើយមួយរឿងទៀត ហើយនៅពេលដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាសម្រាកនៅពេលយប់ ពួកគេក៏សម្រាកដែរ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ពួកគេគ្រាន់តែធ្វើការឱ្យតែរួចពីដៃបែបនេះប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែដល់កម្រិតណា? មនុស្សគ្រប់គ្នាយល់ថាពួកគេគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម ពួកគេធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ឆ្គាំឆ្គង ហើយនៅទីបំផុត គ្មាននរណាម្នាក់យកចិត្តទុកដាក់នឹងពួកគេឡើយ។ ចូរប្រាប់ខ្ញុំមកថា ប្រសិនបើគ្មានអ្នកដឹកនាំបែបនេះទទួលខុសត្រូវ តើការងារនៅតែអាចដំណើរការទៅមុខបានទេ? បើគ្មានពួកគេ តើផែនដីឈប់វិលឬទេ? (ផែនដីនៅតែវិល)។ ដូច្នេះ ពួកគេគួរតែត្រូវបានលាតត្រដាង ដើម្បីឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាអាចមើលឃើញថា ពួកគេមិនបានបំពេញភារកិច្ចត្រឹមត្រូវ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់គួរស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេឡើយ។ ត្រូវតែលាតត្រដាង និងវះកាត់ឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាបានដឹងអំពីអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយដែលមិនបានបំពេញភារកិច្ចត្រឹមត្រូវបែបនេះ រួចហើយគួរតែបណ្ដេញពួកគេចេញពីតំណែង! តើអ្នករាល់គ្នាអាចសម្គាល់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបែបនេះទេ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាជួបពួកគេ? បើគ្មានអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ តើអ្នករាល់គ្នានឹងមានអារម្មណ៍ដូចជានាវិកគ្មានប្រធានក្រុមដែរឬទេ? តើអ្នករាល់គ្នានឹងបំពេញការងារ និងសម្រេចកិច្ចការដោយឯករាជ្យដែរឬទេ? ប្រសិនបើអ្នកធ្វើមិនបានទេ នោះអ្នករាល់គ្នាកំពុងតែមានគ្រោះថ្នាក់ហើយ។ នៅពេលប្រឈមមុខនឹងអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយប្រភេទនេះ ដែលមិនបានបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនបានត្រឹមត្រូវ មិនធ្វើជាគំរូ ហើយចំណាយពេលជជែកគ្នាលេងតាមអនឡាញ តើអ្នករាល់គ្នានឹងមានការសម្គាល់នៅក្នុងស្ថានភាពបែបនេះដែរឬទេ? តើអ្នករាល់គ្នានឹងរងឥទ្ធិពលពីពួកគេ ឱ្យចូលរួមជជែកគ្នាលេងឥតប្រយោជន៍ និងពន្យារពេលភារកិច្ចរបស់អ្នកដែរឬទេ? តើអ្នករាល់គ្នានៅតែអាចធ្វើតាមអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបែបនេះបានដែរឬទេ? (អត់ទេ)។

អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយខ្លះ ល្មោភស៊ី និងខ្ជិលច្រអូស ចូលចិត្តស្រណុកជាងការងារលំបាក។ ពួកគេមិនចង់ធ្វើការ ហើយក៏មិនចង់ខ្វល់ខ្វាយដែរ ដោយគេចវេះពីការប្រឹងប្រែង និងការទទួលខុសត្រូវ គឺចង់តែបណ្ដោយខ្លួនតាមការសុខស្រួលប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេចូលចិត្តស៊ី និងលេង ហើយខ្ជិលច្រអូសជាពិសេស។ មានអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយម្នាក់ ដែលក្រោកពីគេងនៅពេលព្រឹក លុះត្រាតែមនុស្សគ្រប់គ្នាបានហូបចុករួច ហើយនៅពេលយប់ ពួកគេនៅតែមើលរឿងភាគតាមទូរទស្សន៍ ខណៈពេលដែលអ្នកផ្សេងទៀតកំពុងសម្រាក។ បងប្អូនប្រុសម្នាក់ដែលទទួលខុសត្រូវផ្នែកចម្អិនអាហារ ទ្រាំលែងបាន ក៏បានរិះគន់គាត់។ តើអ្នករាល់គ្នាគិតថា គាត់នឹងស្ដាប់អ្នកចម្អិនអាហារដែរឬទេ? (អត់ទេ)។ ឧបមាថា មានអ្នកដឹកនាំ ឬអ្នកធ្វើការម្នាក់បានស្ដីបន្ទោសគាត់ ដោយនិយាយថា៖ «អ្នកត្រូវតែឧស្សាហ៍ព្យាយាមជាងនេះ។ កិច្ចការដែលត្រូវធ្វើ គឺត្រូវតែធ្វើ។ ក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំម្នាក់ អ្នកត្រូវតែបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នក មិនថាកិច្ចការនោះជាអ្វីនោះទេ។ អ្នកត្រូវតែធានាថា គ្មានបញ្ហាអ្វីកើតឡើងចំពោះកិច្ចការនោះឡើយ។ ឥឡូវនេះ មានបញ្ហាមួយត្រូវបានរកឃើញ ហើយអ្នកមិនបាននៅទីនោះដើម្បីដោះស្រាយវាទេ នេះគឺប៉ះពាល់ដល់ការងារហើយ។ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើការតាមរបៀបនេះជាប់ជានិច្ច តើនេះមិនមែនជាការធ្វើឱ្យការងាររបស់ពួកជំនុំយឺតយ៉ាវទេឬ? តើអ្នកអាចរ៉ាប់រងទំនួលខុសត្រូវនេះបានដែរឬទេ?» តើគាត់នឹងស្ដាប់ដែរឬទេ? ប្រាកដមិនឡើយ។ ចំពោះអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបែបនេះ ក្រុមធ្វើសេចក្ដីសម្រេចចិត្តគួរតែដកពួកគេចេញភ្លាមៗ ហើយរៀបចំចាត់ចែងការងារផ្សេងទៀតឱ្យពួកគេធ្វើ ដោយឱ្យពួកគេធ្វើអ្វីក៏ដោយដែលពួកគេអាចធ្វើបាន។ ប្រសិនបើពួកគេជាមនុស្សឥតបានការ ដែលចង់ស៊ីចុកដោយឥតគិតថ្លៃគ្រប់ទីកន្លែងដែលពួកគេទៅ ហើយមិនអាចធ្វើអ្វីបាន នោះចូរដេញពួកគេចេញ ដោយមិនអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេបំពេញភារកិច្ចណាមួយឡើយ។ ពួកគេមិនស័ក្តិសមនឹងការបំពេញភារកិច្ចទេ។ ពួកគេមិនមែនជាមនុស្សទេ ពួកគេខ្វះសតិសម្បជញ្ញៈ និងវិចារណញ្ញាណជាមនុស្សធម្មតា ពួកគេមិនចេះខ្មាសអៀនឡើយ។ ចំពោះអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបែបនេះ ដែលគ្រាន់តែជាមនុស្សឥតបានការនៅពេលដែលមើលធ្លុះហើយ គួរតែដកពួកគេចេញដោយផ្ទាល់។ មិនចាំបាច់ព្យាយាមដាស់តឿនពួកគេ មិនគួរផ្ដល់ឱកាសណាមួយឱ្យពួកគេដើម្បីសង្កេតមើល ហើយក៏មិនចាំបាច់ប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិតជាមួយពួកគេនោះដែរ។ តើពួកគេមិនបានឮសេចក្ដីពិតគ្រប់គ្រាន់ហើយទេឬ? ប្រសិនបើលួសកាត់ពួកគេ តើពួកគេអាចផ្លាស់ប្ដូរបានទេ? ពួកគេមិនអាចទេ។ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់មានគុណសម្បត្តិខ្សោយ ពេលខ្លះមានទស្សនៈមិនសមហេតុផល ឬមិនអាចមើលឃើញរូបភាពពេញលេញដោយសារតែភាពល្ងង់ខ្លៅ ប៉ុន្តែពួកគេឧស្សាហ៍ព្យាយាម មានបន្ទុក ហើយមិនខ្ជិលច្រអូស នោះមនុស្សបែបនេះ ទោះបីជាមានការបង្វែរទិសដៅក្នុងការបំពេញភារកិច្ចក៏ដោយ ក៏នៅអាចកែខ្លួនបានដែរ នៅពេលដែលប្រឈមមុខនឹងការលួសកាត់។ យ៉ាងហោចណាស់ ពួកគេដឹងពីទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នកដឹកនាំ និងដឹងពីអ្វីដែលពួកគេគួរធ្វើ ពួកគេមានសតិសម្បជញ្ញៈ និងស្មារតីទទួលខុសត្រូវ ហើយពួកគេមានចិត្ត។ ក៏ប៉ុន្តែ អស់អ្នកដែលខ្ជិលច្រអូស ចូលចិត្តស្រណុកជាងការងារលំបាក ហើយគ្មានបន្ទុក មិនអាចផ្លាស់ប្ដូរបានឡើយ។ គឺគ្មានបន្ទុកនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេទេ។ មិនថាអ្នកណាលួសកាត់ពួកគេក៏ដោយ ក៏គ្មានប្រយោជន៍ដែរ។ មនុស្សខ្លះនិយាយថា៖ «ដូច្នេះ ប្រសិនបើការជំនុំជម្រះ ការវាយផ្ចាល ការល្បងល និងការបន្សុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានកើតឡើងចំពោះពួកគេ តើវានឹងផ្លាស់ប្ដូរបញ្ហាដែលពួកគេគ្មានបន្ទុកនេះដែរឬទេ?» បញ្ហានេះមិនអាចផ្លាស់ប្ដូរបានឡើយ។ វាត្រូវបានកំណត់ដោយធម្មជាតិរបស់មនុស្ស ដូចជាឆ្កែមិនអាចកែទម្លាប់ស៊ីអាចម៍បានទេ។ នៅពេលណាដែលអ្នកឃើញនរណាម្នាក់ដែលខ្ជិលច្រអូស និងគ្មានបន្ទុក ហើយថែមទាំងធ្វើជាអ្នកដឹកនាំទៀត អ្នកអាចប្រាកដថា ពួកគេគឺជាអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ។ អ្នកខ្លះអាចនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាហៅពួកគេថាជាអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ? ពួកគេមានគុណសម្បត្តិល្អ ឆ្លាតវៃ អាចមើលបញ្ហាធ្លុះ និងចេះប្រើល្បិច។ នៅក្នុងលោកិយ ពួកគេបានគ្រប់គ្រងអាជីវកម្ម ធ្វើជាអគ្គនាយក។ ពួកគេមានចំណេះដឹង បទពិសោធន៍ និងចេះដឹងរឿងលោកិយ!» តើគុណសម្បត្តិទាំងនេះអាចដោះស្រាយបញ្ហាដែលពួកគេខ្ជិលច្រអូស និងខ្វះបន្ទុកបានដែរឬទេ? (អត់ទេ)។

តើមនុស្សដែលខ្ជិលច្រអូសខ្លាំងមានការសម្ដែងចេញ និងមានលក្ខណៈបែបណាខ្លះ? ទីមួយ អ្វីៗដែលពួកគេកំពុងធ្វើ ពួកគេធ្វើដោយបង្គ្រប់កិច្ច ធ្វើការងារអូសបន្លាយ ហើយរកឱកាសសម្រាក និងពន្យារពេលនៅពេលណាដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ទីពីរ ពួកគេមិនខ្វល់ខ្វាយពីកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំឡើយ។ ចំពោះពួកគេ អ្នកណាចូលចិត្តខ្វល់ខ្វាយពីរឿងបែបនេះ ក៏ខ្វល់ខ្វាយទៅចុះ។ ពួកគេនឹងមិនខ្វល់ខ្វាយឡើយ។ នៅពេលដែលពួកគេខ្វល់ខ្វាយពីអ្វីមួយ គឺដើម្បីតែប្រយោជន៍កេរ្តិ៍ឈ្មោះ ផលប្រយោជន៍ និងឋានៈផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ អ្វីដែលសំខាន់សម្រាប់ពួកគេគឺ ពួកគេអាចសប្បាយនឹងផលប្រយោជន៍នៃឋានៈបាន។ ទីបី ពួកគេគេចវេះពីការលំបាកនៅក្នុងកិច្ចការរបស់ពួកគេ។ ពួកគេមិនអាចទទួលយកការងារដែលនឿយហត់សូម្បីតែបន្តិចបន្តួចបានឡើយ ក្រេវក្រោធប្រសិនបើការងារនោះនឿយហត់ ហើយពួកគេមិនអាចស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាក ឬលះបង់តម្លៃណាមួយបានឡើយ។ ទីបួន ពួកគេមិនអាចតស៊ូក្នុងការងារណាមួយដែលពួកគេធ្វើបានឡើយ ដោយតែងតែបោះបង់ចោលកណ្ដាលទី ហើយមិនអាចធ្វើរហូតដល់ចប់បានទេ។ ប្រសិនបើពួកគេមានអារម្មណ៍ល្អមួយពេល ពួកគេអាចនឹងធ្វើការងារខ្លះៗដើម្បីសប្បាយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្វីមួយទាមទារការប្ដេជ្ញាចិត្តរយៈពេលវែង ហើយវាធ្វើឱ្យពួកគេរវល់ ទាមទារការគិតច្រើន និងធ្វើឱ្យសាច់ឈាមរបស់ពួកគេនឿយហត់ យូរៗទៅ ពួកគេនឹងចាប់ផ្ដើមរអ៊ូរទាំ។ ឧទាហរណ៍ អ្នកដឹកនាំខ្លះទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការពួកជំនុំ ហើយពួកគេយល់ថាវាថ្មី និងប្លែកនៅពេលដំបូង។ ពួកគេមានកម្លាំងចិត្តខ្លាំងណាស់ក្នុងការប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិត ហើយនៅពេលដែលពួកគេឃើញបងប្អូនប្រុសស្រីមានបញ្ហា ពួកគេអាចជួយ និងដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនោះបាន។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីបានតស៊ូមួយរយៈ ពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមយល់ថា កិច្ចការដឹកនាំគឺនឿយហត់ពេក ហើយពួកគេក៏ក្លាយជាអវិជ្ជមាន ពួកគេចង់ប្ដូរទៅធ្វើការងារដែលស្រួលជាង ហើយមិនព្រមស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាកឡើយ។ មនុស្សបែបនេះខ្វះការតស៊ូព្យាយាម។ ទីប្រាំ លក្ខណៈមួយទៀតដែលសម្គាល់មនុស្សខ្ជិលច្រអូស គឺការមិនចង់ធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងរបស់ពួកគេ។ នៅពេលដែលសាច់ឈាមរបស់ពួកគេរងទុក្ខភ្លាម ពួកគេក៏រកលេសដើម្បីគេចវេះ និងគេចចេញពីការងាររបស់ពួកគេ ឬប្រគល់វាឱ្យអ្នកផ្សេងធ្វើ។ ហើយនៅពេលដែលអ្នកនោះធ្វើការងារចប់ ពួកគេក៏ទទួលយកផលដោយមិនចេះខ្មាសអៀន។ ទាំងនេះគឺជាលក្ខណៈសំខាន់ៗទាំងប្រាំរបស់មនុស្សខ្ជិលច្រអូស។ អ្នករាល់គ្នាគួរតែពិនិត្យមើលថាតើមានមនុស្សខ្ជិលច្រអូសបែបនេះនៅក្នុងចំណោមអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការនៅក្នុងពួកជំនុំដែរឬទេ។ ប្រសិនបើអ្នកឃើញម្នាក់ ម្នាក់នោះគួរតែត្រូវបានបណ្ដេញចេញភ្លាមៗ។ តើមនុស្សខ្ជិលច្រអូសអាចធ្វើការងារបានល្អក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំដែរឬទេ? មិនថាពួកគេមានគុណសម្បត្តិបែបណា ឬគុណភាពនៃភាពជាមនុស្សរបស់ពួកគេយ៉ាងណានោះទេ ប្រសិនបើពួកគេខ្ជិលច្រអូស ពួកគេនឹងមិនអាចធ្វើការងាររបស់ខ្លួនបានល្អឡើយ ហើយពួកគេនឹងធ្វើឱ្យកិច្ចការ និងបញ្ហាសំខាន់ៗយឺតយ៉ាវ។ កិច្ចការរបស់ពួកជំនុំមានច្រើនផ្នែក។ ទិដ្ឋភាពនីមួយៗនៃកិច្ចការនេះ ទាមទារឱ្យមានកិច្ចការលម្អិតជាច្រើន ហើយទាមទារឱ្យមានការប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិតដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហា ដើម្បីឱ្យកិច្ចការនោះបានសម្រេចល្អ។ ដូច្នេះ អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការត្រូវតែឧស្សាហ៍ព្យាយាម ពួកគេត្រូវតែនិយាយច្រើន និងធ្វើការងារច្រើនជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីធានាបាននូវប្រសិទ្ធភាពនៃកិច្ចការ។ ប្រសិនបើពួកគេនិយាយ ឬធ្វើការតិចពេក នោះនឹងគ្មានលទ្ធផលអ្វីឡើយ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំ ឬអ្នកធ្វើការជាមនុស្សខ្ជិលច្រអូស ពួកគេពិតជាអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ ហើយមិនអាចធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងបានឡើយ។ មនុស្សខ្ជិលច្រអូសមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងទេ រឹតតែមិនបានចុះទៅកន្លែងធ្វើការដោយខ្លួនឯងផ្ទាល់ ហើយពួកគេមិនព្រមដោះស្រាយបញ្ហា ឬចូលរួមក្នុងកិច្ចការជាក់លាក់ណាមួយឡើយ។ ពួកគេមិនមានការយល់ដឹង ឬការក្តាប់បញ្ហានៅក្នុងកិច្ចការណាមួយបានសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។ ពួកគេគ្រាន់តែមានគំនិតរាក់កំភែល និងស្រពេចស្រពិលនៅក្នុងក្បាលរបស់ពួកគេចេញពីការស្ដាប់អ្វីដែលអ្នកដទៃបាននិយាយ ហើយពួកគេធ្វើការឲ្យតែរួចពីដៃ ដោយគ្រាន់តែផ្សព្វផ្សាយគោលលទ្ធិបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ តើអ្នករាល់គ្នាអាចសម្គាល់ដឹងអ្នកដឹកនាំប្រភេទនេះដែរឬទេ? តើអ្នកអាចប្រាប់បានថា ពួកគេគឺជាអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយដែរឬទេ? (បានខ្លះ)។ មនុស្សខ្ជិលច្រអូសធ្វើដោយបង្គ្រប់កិច្ចនៅក្នុងភារកិច្ចណាក៏ដោយដែលពួកគេធ្វើ។ មិនថាភារកិច្ចនោះជាអ្វីទេ ពួកគេខ្វះការតស៊ូព្យាយាម ធ្វើការមួយឆាវៗ ហើយរអ៊ូនៅពេលណាដែលពួកគេរងទុក្ខលំបាកខ្លះៗ ដោយធ្វើការត្អូញត្អែរមិនចេះចប់។ ពួកគេជេរប្រមាថអ្នកណាដែលរិះគន់ ឬលួសកាត់ពួកគេ ដូចស្ត្រីឆ្នាស់ដែលជេរគេពេញផ្លូវ ដោយតែងតែចង់បញ្ចេញកំហឹងរបស់ពួកគេទៅលើអ្នកដទៃ ហើយមិនចង់បំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន។ តើការដែលពួកគេមិនចង់បំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន បង្ហាញពីអ្វីដែរ? វាបង្ហាញថា ពួកគេគ្មានបន្ទុក មិនព្រមទទួលខុសត្រូវ ហើយជាមនុស្សខ្ជិលច្រអូស។ ពួកគេមិនចង់រងទុក្ខលំបាក ឬលះបង់ឡើយ។ ការនេះគឺអនុវត្តជាពិសេសចំពោះអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការ៖ ប្រសិនបើពួកគេគ្មានបន្ទុក តើពួកគេអាចបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការបានដែរឬទេ? គឺពិតជាមិនអាចទេ។

អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនតាមដានការងារ ឬផ្ដល់ការណែនាំពីការងារទេ

យើងទើបតែបានពិភាក្សាគ្នាអំពីទិដ្ឋភាពនេះនៃទំនួលខុសត្រូវទីប្រាំរបស់អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការគឺ៖ «រក្សាការក្តាប់បាន និងការយល់ដឹងអំពីស្ថានភាពនៃកិច្ចការនីមួយៗ»។ តាមរយៈការពិភាក្សាអំពីទិដ្ឋភាពនេះ យើងបានលាតត្រដាងនូវការបង្ហាញចេញជាក់លាក់មួយចំនួនរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ ក៏ដូចជាភាពជាមនុស្ស និងចរិតលក្ខណៈរបស់ពួកគេផងដែរ។ ឥឡូវនេះ ចូរយើងក្រឡេកមើល «ការរក្សាការក្ដាប់បាន និងការយល់ដឹងអំពីវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការនីមួយៗ»។ ជាការពិតណាស់ វឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការ គឺមានទំនាក់ទំនងខ្លះៗទៅនឹងស្ថានភាពនៃកិច្ចការ ហើយទំនាក់ទំនងនេះគឺជិតស្និទ្ធ។ ប្រសិនបើមនុស្សមិនអាចរក្សាការយល់ដឹង និងការក្ដាប់បានពីស្ថានភាពនៃកិច្ចការមួយបានទេ នោះពួកគេក៏មិនអាចរក្សាការយល់ដឹង និងការក្ដាប់បានអំពីវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការនោះបានដូចគ្នាដែរ។ ឧទាហរណ៍ តើវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការយ៉ាងណាហើយ តើវាបានឈានដល់ដំណាក់កាលណាហើយ តើអ្នកដែលពាក់ព័ន្ធមានសភាពយ៉ាងណាដែរ ថាតើមានការលំបាកណាមួយទាក់ទងនឹងផ្នែកវិជ្ជាជីវៈដែរឬទេ ថាតើមានផ្នែកណាមួយនៃកិច្ចការដែលមិនស្របតាមសេចក្ដីតម្រូវនៃដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរឬទេ តើលទ្ធផលដែលសម្រេចបានយ៉ាងណាដែរ ថាតើមនុស្សដែលធ្វើការដែលមិនសូវជំនាញក្នុងផ្នែកវិជ្ជាជីវៈនៃកិច្ចការកំពុងរៀនសូត្រដែរឬទេ តើអ្នកណារៀបចំការរៀនសូត្រ តើពួកគេរៀនពីអ្វី តើពួកគេរៀនដោយរបៀបណា ជាដើម។ បញ្ហាជាក់លាក់ទាំងនេះសុទ្ធតែទាក់ទងនឹងវឌ្ឍនភាព។ ឧទាហរណ៍ តើកិច្ចការនិពន្ធទំនុកបរិសុទ្ធមិនមែនជាកិច្ចការសំខាន់ខ្លាំងទេឬ? សម្រាប់ទំនុកបរិសុទ្ធមួយបទ ចាប់ពីការជ្រើសរើសអត្ថបទសំខាន់ៗនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅពេលដំបូង រហូតដល់ការនិពន្ធចប់សព្វគ្រប់ តើមានកិច្ចការជាក់លាក់អ្វីខ្លះដែលត្រូវធ្វើនៅក្នុងដំណើរការនេះ? ទីមួយ គឺចាំបាច់ត្រូវជ្រើសរើសអត្ថបទសំខាន់ៗនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលសមរម្យសម្រាប់យកមកធ្វើជាទំនុកបរិសុទ្ធ ហើយអត្ថបទទាំងនោះក៏ត្រូវតែមានប្រវែងសមរម្យផងដែរ។ ជំហានទីពីរគឺពាក់ព័ន្ធនឹងការពិចារណាថាតើបទភ្លេងបែបណាដែលសមនឹងអត្ថបទនោះ ដើម្បីធ្វើឱ្យវាពីរោះនិងរីករាយក្នុងការច្រៀង។ បន្ទាប់មក ត្រូវតែស្វែងរកមនុស្សដែលស័ក្ដិសមដើម្បីច្រៀងទំនុកបរិសុទ្ធនោះ។ តើទាំងនេះមិនមែនជាកិច្ចការជាក់លាក់ទេឬ? (មែនហើយ)។ បន្ទាប់ពីទំនុកបរិសុទ្ធមួយបទត្រូវបាននិពន្ធរួច អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនបានសួរនាំទាល់តែសោះអំពីថាតើការនិពន្ធនោះមានលក្ខណៈគ្រប់គ្រាន់ ឬថាតើបែបបទនោះសមរម្យដែរឬអត់។ អ្នកនិពន្ធ ដោយសម្គាល់ឃើញថាគ្មានការមើលការខុសត្រូវ ក៏គិតដោយខ្លួនឯងថាវាគ្រាន់បើហើយ រួចក៏បន្តថតបទភ្លេងនោះ។ អត្ថបទព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាទន្ទឹងរង់ចាំចង់ឱ្យក្លាយជាទំនុកបរិសុទ្ធ ទីបំផុតត្រូវបានដាក់បញ្ចូលបទភ្លេង និងធ្វើទៅជាទំនុកបរិសុទ្ធ ប៉ុន្តែមនុស្សភាគច្រើនយល់ថា វានៅតែមានកំហុសឆ្គងនៅពេលច្រៀង។ តើមានបញ្ហាអ្វីកើតឡើង? ការនិពន្ធទំនុកបរិសុទ្ធនោះមិនស្របតាមស្ដង់ដាទេ៖ វាត្រូវបានថត ទោះបីជាខ្វះទាំងបទភ្លេង និងភាពទាក់ទាញក៏ដោយ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ បន្ទាប់ពីបានស្ដាប់ហើយ ក៏សួរថា៖ «តើអ្នកណាជានិពន្ធទំនុកបរិសុទ្ធនេះ? ហេតុអ្វីបានជាថតវា?» ទម្រាំពួកគេសួរសំណួរនេះ រឿងបានកន្លងហួសយ៉ាងតិច មួយខែបាត់ហើយ។ ក្នុងអំឡុងខែនេះ តើអ្នកដឹកនាំមិនបានតាមដាន និងក្តាប់បានវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការនេះភ្លាមៗទេឬ? ឧទាហរណ៍ តើការនិពន្ធនោះដំណើរការយ៉ាងណាហើយ? តើបទភ្លេងមូលដ្ឋានត្រូវបានកំណត់ហើយឬនៅ? តើវាមានបទភ្លេងឬនៅ? តើបទភ្លេង និងបែបបទនៃទំនុកបរិសុទ្ធនេះត្រូវគ្នានឹងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរឬទេ? តើបុគ្គលដែលមានបទពិសោធពាក់ព័ន្ធបានជួយណែនាំដែរឬទេ? បន្ទាប់ពីនិពន្ធរួច តើទំនុកបរិសុទ្ធនេះអាចត្រូវបានគេច្រៀងយ៉ាងទូលំទូលាយដែរឬទេ? តើវានឹងមានឥទ្ធិពលយ៉ាងណា? តើបទភ្លេងនេះត្រូវបានចាត់ទុកថាល្អដែរឬទេ? អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនបានតាមដានរឿងបែបនេះសោះឡើយ។ ហើយពួកគេមានហេតុផលសម្រាប់ការមិនតាមដាននេះ៖ «ខ្ញុំមិនយល់ពីការនិពន្ធទំនុកបរិសុទ្ធទេ។ តើខ្ញុំអាចតាមដានអ្វីមួយដែលខ្ញុំមិនយល់បានដោយរបៀបណា? គឺមិនអាចទៅរួចទេ»។ តើនេះជាហេតុផលត្រឹមត្រូវដែរឬទេ? (អត់ទេ)។ នេះមិនមែនជាហេតុផលត្រឹមត្រូវឡើយ។ ដូច្នេះ តើមនុស្សម្នាក់ដែលមិនសូវដឹងពីការនិពន្ធទំនុកបរិសុទ្ធ នៅតែអាចតាមដានបានដែរឬទេ? (អាចបាន)។ តើពួកគេគួរតាមដានដោយរបៀបណា? (ពួកគេអាចសហការជាមួយបងប្អូនប្រុសស្រី ហើយត្រួតពិនិត្យបទភ្លេងដោយផ្អែកលើគោលការណ៍ ដើម្បីមើលថាតើវាសមរម្យដែរឬទេ។ ពួកគេអាចតាមដានកិច្ចការនេះជាក់ស្តែងបាន ជាជាងរលាស់ដៃចោល។) ចរិតលក្ខណៈចម្បងនៃកិច្ចការរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ គឺការចេះតែនិយាយប៉ប៉ាច់ប៉ប៉ោចពីគោលលិទ្ធិ និងចេះតែសូត្រពាក្យស្លោក។ បន្ទាប់ពីពួកគេចេញបង្គាប់រួច ពួកគេក៏រលាស់ដៃចោលពីបញ្ហានេះ។ ពួកគេមិនសាកសួរអំពីការវិវត្តជាបន្តបន្ទាប់របស់កិច្ចការឡើយ ពួកគេមិនសួរថាតើមានបញ្ហា សេចក្ដីវៀចវេរ ឬការលំបាកណាមួយបានកើតឡើងឬអត់នោះទេ។ ពេលពួកគេចាត់តាំងកិច្ចការរួច ពួកគេក៏ចាត់ទុកថាការងាររបស់ខ្លួនរួចរាល់ហើយ។ តាមពិតទៅ ក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំម្នាក់ បន្ទាប់ពីរៀបចំកិច្ចការហើយ អ្នកត្រូវតែតាមដានវឌ្ឍនភាពរបស់កិច្ចការ។ ទោះបីជាអ្នកជាមិនសូវជំនាញលើការងារនោះ ឬបើទោះជាអ្នកខ្វះចំណេះដឹងអំពីវាក៏ដោយ ក៏អ្នកនៅតែអាចរកវិធីធ្វើកិច្ចការរបស់អ្នកបានដែរ។ អ្នកអាចរកនរណាម្នាក់ដែលក្ដាប់បានពិតប្រាកដ ដែលយល់ជំនាញហ្នឹង ដើម្បីជួយពិនិត្យផ្ទៀងផ្ទាត់ និងផ្ដល់យោបល់។ តាមរយៈយោបល់របស់ពួកគេ អ្នកអាចរកឃើញគោលការណ៍ដែលសមស្រប ហើយដូច្នេះអ្នកនឹងអាចតាមដានកិច្ចការបាន។ មិនថាអ្នកចេះជំនាញហ្នឹងឬអត់ក៏ដោយ យ៉ាងហោចណាស់អ្នកត្រូវតែមើលការខុសត្រូវលើកិច្ចការនោះ តាមដានវា ហើយបន្តសាកសួរនាំពីវឌ្ឍនភាពរបស់កិច្ចការជានិច្ច។ អ្នកត្រូវតែរក្សាការក្ដាប់បានរឿងបែបនេះឱ្យច្បាស់។ នេះគឺជាទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នក ហើយវាជាផ្នែកមួយនៃកិច្ចការរបស់អ្នក។ ការមិនតាមដានកិច្ចការការមិនធ្វើអ្វីសោះនៅពេលចាត់តាំងកិច្ចការរួច ការរលាស់ដៃចោលមិនទទួលខុសត្រូវ នេះហើយគឺជារបៀបធ្វើការរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ។ ការមិនតាមដាន ឬផ្ដល់ការណែនាំទាក់ទងនឹងកិច្ចការ ការមិនសួរនាំ ឬដោះស្រាយបញ្ហាដែលកើតឡើងនិងការមិនក្តាប់បានវឌ្ឍនភាព ឬប្រសិទ្ធភាពនៃកិច្ចការ ទាំងនេះក៏ជាការបង្ហាញចេញរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយដែរ។

អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងឡើយ ដែលពន្យារពេល​វឌ្ឍនភាពនៃកិច្ច​ការ

ដោយសារតែអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនបានស្វែងយល់ពីវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការ ហើយព្រោះពួកគេមិនអាចសម្គាល់ឃើញបញ្ហាដែលកើតឡើងភ្លាមៗបាន រឹតតែមិនអាចដោះស្រាយបានទៀតនោះ ទើបបញ្ហាដែលកើតឡើង ជារឿយៗនាំឱ្យមានការពន្យារពេលម្ដងហើយម្ដងទៀត។ នៅក្នុងកិច្ចការខ្លះ ដោយសារតែមនុស្សមិនក្ដាប់បានគោលការណ៍ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ដែលសមរម្យដើម្បីទទួលខុសត្រូវ ឬមើលការខុសត្រូវលើវា ទើបអ្នកដែលអនុវត្តកិច្ចការនោះ ច្រើនតែមានសភាពអវិជ្ជមាន អសកម្ម និងចេះតែរង់ចាំ ដែលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់វឌ្ឍនភាពកិច្ចការ។ ប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំបានបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួន ប្រសិនបើពួកគេបានទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការ ជំរុញវាឱ្យទៅមុខ មើលការខុសត្រូវវា ហើយ រកបាននរណាម្នាក់ដែលយល់ដឹងពីផ្នែកនោះដើម្បីណែនាំកិច្ចការ នោះកិច្ចការនឹងមានវឌ្ឍនភាពលឿនជាងនេះ ជាជាងការពន្យារពេលម្ដងហើយម្ដងទៀត។ ដូច្នេះ សម្រាប់អ្នកដឹកនាំ ការយល់ដឹង និងការក្តាប់បានស្ថានភាពនៃកិច្ចការ គឺពិតជាសំខាន់ណាស់។ ជាការពិតណាស់ ការយល់ដឹង និងការក្តាប់បានវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការក៏ចាំបាច់ណាស់ដែរសម្រាប់អ្នកដឹកនាំ ដោយសារវឌ្ឍនភាពទាក់ទងនឹងប្រសិទ្ធភាពនៃកិច្ចការ និងលទ្ធផលដែលគួរតែសម្រេចបាន។ ប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការមិនក្តាប់បានវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំ ហើយពួកគេមិនបានតាមដាន ឬមើលការខុសត្រូវទេ នោះវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំមុខជានឹងយឺតយ៉ាវហើយ។ នេះក៏ដោយសារតែមនុស្សភាគច្រើនដែលបំពេញភារកិច្ចគឺមានចរិតស្មោកគ្រោកខ្លាំង គ្មានស្មារតីទទួលបន្ទុក ហើយជារឿយៗមានភាពអវិជ្ជមាន អសកម្ម និងធ្វើការបង្គ្រប់កិច្ច។ ប្រសិនបើគ្មាននរណាម្នាក់ដែលមានស្មារតីទទួលបន្ទុក និងមានសមត្ថភាពធ្វើកិច្ចការ ទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការដោយជាក់ស្ដែង ស្វែងយល់ពីវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការឱ្យបានទាន់ពេលវេលា និងណែនាំ មើលការខុសត្រូវ ប្រៀនប្រដៅ និងលួសកាត់អ្នកបំពេញភារកិច្ចទេ នោះជាធម្មតា ប្រសិទ្ធភាពការងារនឹងទាបណាស់ ហើយលទ្ធផលនៃកិច្ចការនឹងអន់ខ្លាំង។ ប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំនិងអ្នកធ្វើការមិនទាំងអាចឃើញរឿងនេះបានច្បាស់ផង នោះពួកគេជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅ និងខ្វាក់ភ្នែក។ ដូច្នេះហើយ អ្នកដឹកនាំនិងអ្នកធ្វើការត្រូវតែស៊ើបសួរ តាមដាន និងក្តាប់បានវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការឱ្យបានទាន់ពេលវេលា ត្រូវស៊ើបសួរថាអ្នកដែលបំពេញភារកិច្ចមានបញ្ហាអ្វីដែលត្រូវការដោះស្រាយ និងយល់ដឹងថាបញ្ហាណាដែលគួរដោះស្រាយ ដើម្បីសម្រេចបានលទ្ធផលល្អប្រសើរជាងមុន។ រឿងទាំងអស់នេះគឺសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ហើយក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំ ត្រូវតែច្បាស់អំពីរឿងទាំងនេះ។ ដើម្បីបំពេញភារកិច្ចរបស់អ្នកឱ្យបានល្អ អ្នកមិនត្រូវធ្វើដូចអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយដែលធ្វើកិច្ចការខ្លះតែសំបកក្រៅរួចហើយគិតថាខ្លួនបានបំពេញភារកិច្ចបានល្អហើយនោះទេ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយគឺធ្វេសប្រហែសនិងខ្ជីខ្ជាក្នុងកិច្ចការ ពួកគេគ្មានស្មារតីទទួលខុសត្រូវ ពួកគេមិនដោះស្រាយបញ្ហានៅពេលដែលវាកើតឡើង ហើយមិនថាពួកគេកំពុងបំពេញកិច្ចការអ្វីក៏ដោយ ពួកគេគ្រាន់តែធ្វើវាសើៗនិងប្រព្រឹត្តិចំពោះកិច្ចការឱ្យតែរួចពីដៃប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេចេះតែនិយាយពាក្យពេចន៍ខ្ពង់ខ្ពស់ និយាយតែពីគោលលទ្ធិនិងពាក្យសម្ដី ទទេសូន្យ ហើយធ្វើកិច្ចការឱ្យតែរួចពីដៃ។ ជាទូទៅ នេះគឺជាសភាពនៃរបៀបបំពេញកិច្ចការរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ។ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ ទោះអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនបានធ្វើអំពើអាក្រក់ដោយចំហនិងគ្មានចេតនាធ្វើអាក្រក់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកមើលពីប្រសិទ្ធភាពនៃកិច្ចការរបស់ពួកគេ វាសមណាស់ក្នុងការកំណត់លក្ខណៈពួកគេថាជាអ្នកធ្វើការបង្គ្រប់កិច្ច មិនចេះរែកពន់បន្ទុក គ្មានការទទួលខុសត្រូវ និងគ្មានភាពស្មោះត្រង់ចំពោះភារកិច្ចរបស់ខ្លួន។

យើងទើបតែបានប្រកបគ្នាអំពីការដែលអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង ហើយមិនយល់ដឹង និងមិនក្តាប់ជាប់ពីវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការនីមួយៗ។ ចំពោះបញ្ហា និងការលំបាកដែលកើតឡើងនៅក្នុងកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំ ក៏ដូចគ្នាដែរ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយគ្រាន់តែមិនអើពើនឹងបញ្ហាទាំងនោះ ឬគ្រាន់តែនិយាយពីគោលលទ្ធិបន្តិចបន្តួច និងនិយាយតាមមាត់គេនូវពាក្យស្លោកពីរបីម៉ាត់ដើម្បីដោះស្រាយឱ្យរួចពីដៃ។ សម្រាប់កិច្ចការទាំងអស់ គេនឹងមិនដែលឃើញពួកគេចុះទៅកន្លែងធ្វើការដោយផ្ទាល់ ដើម្បីព្យាយាមស្វែងយល់ និងតាមដានកិច្ចការឡើយ។ គេក៏នឹងមិនឃើញពួកគេប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិតដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានៅទីនោះដែរ ហើយរឹតតែមិនឃើញពួកគេនៅទីនោះដើម្បីណែនាំ និងមើលការខុសត្រូវកិច្ចការដោយផ្ទាល់ ដើម្បីទប់ស្កាត់កំហុសឆ្គង និងការប្រែប្រួលមិនឱ្យកើតឡើងនោះទេ។ នេះគឺជាការបង្ហាញចេញយ៉ាងច្បាស់បំផុតនៃរបៀបធ្វើការបង្គ្រប់កិច្ចរបស់អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ។ ទោះបីជាអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ មិនដូចពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ ដែលមានចេតនាបង្អាក់ និងរំខានកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំ ហើយក៏មិនបានធ្វើអំពើអាក្រក់ផ្សេងៗ និងបង្កើតនគរឯករាជ្យរបស់ខ្លួនក៏ដោយ ក៏ឥរិយាបថបង្គ្រប់កិច្ចផ្សេងៗរបស់ពួកគេបានបង្កជាឧបសគ្គដ៏ធំធេងដល់កិច្ចការរបស់ពួកជំនុំដែរ ដែលធ្វើឱ្យបញ្ហាផ្សេងៗកើតឡើងមិនចេះចប់មិនចេះហើយ និងមិនត្រូវបានដោះស្រាយ។ ការណ៍នេះបានប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់វឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការនីមួយៗរបស់ពួកជំនុំ និងប៉ះពាល់ដល់ច្រកចូលទៅក្នុងជីវិតរបស់រាស្ដ្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ តើអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបែបនេះមិនគួរត្រូវបានជម្រុះចោលទេឬ? អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនអាចធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងបានឡើយ អ្វីក៏ដោយដែលពួកគេធ្វើគឺចាប់ផ្ដើមល្អខ្លាំង ប៉ុន្ដែចុងក្រោយវិញខ្សោយទៅៗ។ តួនាទីដែលពួកគេធ្វើ គឺដូចជាអ្នកបើកកម្មវិធីប៉ុណ្ណោះ៖ ពួកគេសូត្រពាក្យស្លោក និងអធិប្បាយគោលលទ្ធិ ហើយនៅពេលដែលពួកគេបានប្រគល់កិច្ចការឱ្យអ្នកដទៃ និងបានរៀបចំអ្នកទទួលខុសត្រូវរួចហើយ នោះការងាររបស់ពួកគេក៏ចប់សព្វគ្រប់ហើយដែរ។ ពួកគេប្រៀបដូចជាមេក្រូឡូឡាដែលគេឃើញនៅតំបន់ជនបទនៃប្រទេសចិនអ៊ីចឹង តួនាទីរបស់ពួកគេ មានត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងឯង។ ពួកគេធ្វើតែកិច្ចការដំបូងៗបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ ចំណែកឯកិច្ចការដែលនៅសល់ គឺគេមិនឃើញស្រមោលរបស់ពួកគេឡើយ។ ចំពោះសំណួរជាក់លាក់នានា ដូចជា តើកិច្ចការនីមួយៗដំណើរការយ៉ាងណាហើយ តើវាស្របតាមគោលការណ៍ដែរឬទេ និងតើវាមានប្រសិទ្ធភាពដែរឬទេ គឺពួកគេមិនបានដឹងចម្លើយឡើយ។ ពួកគេមិនដែលចុះទៅស្រាវជ្រាវដល់ថ្នាក់មូលដ្ឋាន និងទៅដល់កន្លែងធ្វើការ ដើម្បីស្វែងយល់ និងក្តាប់ជាប់ពីវឌ្ឍនភាព និងព័ត៌មានលម្អិតនៃកិច្ចការនីមួយៗឡើយ។ ដូច្នេះ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយអាចនឹងមិនមានចេតនាបង្កការរំខាន និងការបង្អាក់ ឬធ្វើអំពើអាក្រក់ផ្សេងៗក្នុងអំឡុងពេលដែលពួកគេធ្វើជាអ្នកដឹកនាំទេ ប៉ុន្តែតាមការពិត ពួកគេបានធ្វើឱ្យកិច្ចការគាំងដំណើរ ពន្យាវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការនីមួយៗរបស់ពួកជំនុំ និងធ្វើឱ្យរាស្ដ្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនអាចបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនបានល្អ និងមិនអាចទទួលបានច្រកចូលទៅក្នុងជីវិត។ ដោយធ្វើការតាមរបៀបនេះ តើពួកគេអាចដឹកនាំរាស្ដ្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅលើមាគ៌ាត្រឹមត្រូវនៃជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់បានដោយរបៀបណាទៅ? នេះបង្ហាញថា អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនបានធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងអ្វីទាំងអស់។ ពួកគេមិនតាមដានកិច្ចការដែលពួកគេគួរតែទទួលខុសត្រូវ ឬផ្ដល់ការណែនាំ និងការមើលការខុសត្រូវ ដើម្បីធានាបាននូវវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំដំណើរការធម្មតា។ ពួកគេមិនអាចបំពេញតួនាទីដែល ជាអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការគួរតែធ្វើនោះទេ ហើយពួកគេក៏មិនអាចបង្ហាញនូវភាពស្មោះត្រង់ ឬទំនួលខុសត្រូវរបស់ពួកគេបានដែរ។ នេះបញ្ជាក់ថា អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនស្មោះត្រង់ក្នុងការបំពេញភារកិច្ចរបស់ពួកគេទេ គឺពួកគេគ្រាន់តែធ្វើដោយបង្គ្រប់កិច្ចប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេបានបោកបញ្ឆោតទាំងរាស្ដ្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ ហើយពួកគេបានប៉ះពាល់ និងរារាំងដល់ការអនុវត្តតាមព្រះរាជបំណងរបស់ទ្រង់។ ការពិតនេះគឺគ្រប់គ្នាអាចមើលឃើញ។ វាអាចថា អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយម្នាក់ពិតជាមិនអាចបំពេញកិច្ចការបានមែន ឬក៏អាចថា ពួកគេកំពុងគេចវេះពីការងាររបស់ខ្លួន ហើយធ្វើការបង្គ្រប់កិច្ចដោយចេតនា។ មិនថាជាករណីណាក៏ដោយ ការពិតនៅតែជាការពិត គឺពួកគេបានធ្វើឱ្យកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំរញ៉េរញ៉ៃ។ កិច្ចការនីមួយៗរបស់ពួកជំនុំគ្មានវឌ្ឍនភាពសូម្បីតែបន្តិច ហើយបញ្ហាដែលបានគរទុកជាច្រើននៅតែមិនត្រូវបានដោះស្រាយអស់រយៈពេលជាយូរ។ ការណ៍នេះមិនត្រឹមតែប៉ះពាល់ដល់ការពង្រីកកិច្ចការដំណឹងល្អប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងរារាំងយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់ច្រកចូលទៅក្នុងជីវិតរបស់រាស្ដ្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៀតផង។ ការពិតទាំងនេះ គឺគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្ហាញថា អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនត្រឹមតែមិនអាចធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងបានប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានក្លាយជាឧបសគ្គដល់កិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អ និងរារាំងការអនុវត្តតាមព្រះរាជបំណងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងពួកជំនុំទៀតផង។

អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង ហើយមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែងបានឡើយ។ ការណ៍នេះមិនត្រឹមតែពន្យាវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការ និងប៉ះពាល់ដល់លទ្ធផលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបង្កឱ្យមានការខាតបង់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់កិច្ចការរបស់ពួកជំនុំ ដោយធ្វើឱ្យខ្ជះខ្ជាយធនធានមនុស្ស ធនធានសម្ភារៈ និងធនធានហិរញ្ញវត្ថុជាច្រើនទៀតផង។ ដូច្នេះ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយគួរតែសងការខាតបង់ផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច។ មនុស្សខ្លះនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការត្រូវតែសងការខាតបង់ដែលបង្កឡើងដោយការធ្វើការងារមិនបានល្អរបស់ខ្លួន នោះគ្មាននរណាម្នាក់ចង់ធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ ឬអ្នកធ្វើការឡើយ»។ មនុស្សដែលគ្មានការទទួលខុសត្រូវបែបនេះ គឺគ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ ឬអ្នកធ្វើការឡើយ។ អស់អ្នកដែលគ្មានសតិសម្បជញ្ញៈ ឬហេតុផល គឺជាមនុស្សអាក្រក់។ តើវាមិនមែនជារឿងនាំឱ្យវឹកវរទេឬ ប្រសិនបើមនុស្សអាក្រក់ចង់ធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការនោះ? ដោយសារតែកិច្ចការជាច្រើនរបស់ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ពាក់ព័ន្ធនឹងការចំណាយផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច តើវាមិនចាំបាច់ក្នុងការគិតគូរពីការចំណាយទាំងនោះទេឬ? តើតង្វាយរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាអ្វីមួយដែលមនុស្សអាចខ្ជះខ្ជាយ និងបំផ្លាញតាមអំពើចិត្តបានទេឬ? តើអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការមានសិទ្ធិអ្វីក្នុងការខ្ជះខ្ជាយតង្វាយរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬ? ការបង្កឱ្យមានការខាតបង់ផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច ត្រូវតែបង់សំណង។ នេះគឺជារឿងត្រឹមត្រូវ និងសមហេតុផលបំផុត ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចបដិសេធបានឡើយ។ ឧទាហរណ៍ថា មានការងារមួយដែលមនុស្សម្នាក់អាចធ្វើចប់ក្នុងរយៈពេលមួយខែ។ ប្រសិនបើត្រូវចំណាយពេលប្រាំមួយខែដើម្បីធ្វើការងារនេះ តើការចំណាយក្នុងរយៈពេលប្រាំខែដែលនៅសល់នោះ មិនមែនជាការខាតបង់ទេឬ? ខ្ញុំនឹងលើកឧទាហរណ៍មួយអំពីការផ្សាយដំណឹងល្អ។ ឧបមាថា មានមនុស្សម្នាក់ចង់ស្វែងយល់ពីផ្លូវពិត ហើយប្រហែលជាអាចនឹងបញ្ចុះបញ្ចូលបានក្នុងរយៈពេលតែមួយខែ បន្ទាប់មក ពួកគេនឹងចូលក្នុងពួកជំនុំ ហើយបន្តទទួលបានការស្រោចស្រព និងការផ្គត់ផ្គង់ ហើយក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយខែ ពួកគេអាចបង្កើតមូលដ្ឋានបាន។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអាកប្បកិរិយារបស់អ្នកដែលផ្សាយដំណឹងល្អចំពោះរឿងនេះ គឺជាការមិនអើពើ និងបង្គ្រប់កិច្ច ហើយអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការក៏មិនអើពើនឹងទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួនដែរ ហើយនៅទីបំផុតចំណាយពេលកន្លះឆ្នាំទើបបញ្ចុះបញ្ចូលមនុស្សនោះបាន តើរយៈពេលកន្លះឆ្នាំនេះ មិនមែនជាការខាតបង់ដល់ជីវិតរបស់ពួកគេទេឬ? ប្រសិនបើពួកគេជួបប្រទះនឹងមហន្តរាយដ៏ធំសម្បើម ហើយពួកគេមិនទាន់បានបង្កើតគ្រឹះនៅលើផ្លូវពិតនៅឡើយទេ នោះពួកគេនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ហើយ ហើយតើមនុស្សទាំងនោះមិនបានធ្វើឱ្យពួកគេខកចិត្តទេឬ? ការខាតបង់បែបនេះមិនអាចវាស់វែងដោយប្រាក់ ឬសម្ភារៈបានឡើយ។ ប្រសិនបើការយល់ដឹងពីសេចក្ដីពិតរបស់មនុស្សនោះត្រូវបានរាំងស្ទះរយៈពេលកន្លះឆ្នាំ ហើយពួកគេត្រូវបានពន្យាក្នុងការបង្កើតគ្រឹះ និងក្នុងការចាប់ផ្ដើមបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនអស់រយៈពេលកន្លះឆ្នាំ តើអ្នកណានឹងទទួលខុសត្រូវចំពោះរឿងនេះ? តើអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការអាចទទួលខុសត្រូវចំពោះរឿងនេះបានទេ? គ្មាននរណាម្នាក់អាចទទួលខុសត្រូវចំពោះការរាំងស្ទះដល់ជីវិតរបស់អ្នកដទៃបានឡើយ។ ដោយសារតែគ្មាននរណាម្នាក់អាចទទួលខុសត្រូវនេះបាន តើអ្វីដែលសមរម្យសម្រាប់អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការដែលត្រូវធ្វើ? គឺមានបួនពាក្យ៖ ធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ ធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីធ្វើអ្វី? គឺដើម្បីបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួន ដោយធ្វើគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកអាចមើលឃើញនឹងភ្នែក គិតឃើញក្នុងចិត្ត និងសម្រេចបានតាមគុណសម្បត្តិរបស់អ្នក។ នេះហើយគឺជាការធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព ជាការមានភាពស្មោះត្រង់ និងការទទួលខុសត្រូវ ហើយក៏ជាទំនួលខុសត្រូវដែលអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការគួរតែបំពេញផងដែរ។ អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការខ្លះមិនបានចាត់ទុកការផ្សាយដំណឹងល្អជារឿងសំខាន់នោះទេ។ ពួកគេគិតថា៖ «ចៀមរបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងឮសំឡេងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ អ្នកណាដែលស្វែងយល់ និងទទួលយក នឹងទទួលបានព្រះពរ អ្នកណាដែលមិនស្វែងយល់ និងមិនទទួលយក នឹងមិនទទួលបានព្រះពរឡើយ ហើយសមតែនឹងស្លាប់នៅក្នុងគ្រោះមហន្តរាយហើយ!» អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនបានគិតគូរដល់ព្រះរាជបំណងរបស់ព្រះជាម្ចាស់សូម្បីតែបន្តិច ហើយគ្មានបន្ទុកក្នុងចិត្តចំពោះកិច្ចការដំណឹងល្អឡើយ។ ពួកគេក៏មិនទទួលខុសត្រូវចំពោះអ្នកចំណូលថ្មីដែលទើបតែចូលក្នុងពួកជំនុំដែរ ហើយមិនបានចាត់ទុកការចូលទៅក្នុងជីវិតរបស់រាស្ដ្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជារឿងសំខាន់ឡើយ គឺពួកគេតែងតែផ្ដោតលើការសប្បាយនឹងផលប្រយោជន៍នៃឋានៈរបស់ពួកគេ។ មិនថាតើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលស្វែងយល់ពីផ្លូវពិតក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនមានអារម្មណ៍អន្ទះសាសូម្បីតែបន្តិចដែរ ដោយតែងតែមានផ្នត់គំនិតរស់នៅឲ្យតែបានមួយថ្ងៃៗ ធ្វើខ្លួនដូចជាអធិរាជដែលចូលនិវត្តន៍ ឬមន្ត្រីរាជការអ៊ីចឹង។ មិនថាកិច្ចការនោះសំខាន់ ឬបន្ទាន់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនដែលបង្ហាញខ្លួននៅកន្លែងធ្វើការដែរ ហើយពួកគេក៏មិនសាកសួរ និងស្វែងយល់ពីស្ថានភាពការងារ ឬតាមដានកិច្ចការ និងដោះស្រាយបញ្ហាដែរ។ ពួកគេគ្រាន់តែរៀបចំចាត់ចែងភារកិច្ច រួចហើយគិតថាការងាររបស់ពួកគេចប់សព្វគ្រប់ហើយ ហើយពួកគេជឿជាក់ថា នេះគឺជាការបំពេញកិច្ចការហើយ។ តើនេះមិនមែនជាការធ្វើដោយបង្គ្រប់កិច្ចទេឬ? តើនេះមិនមែនជាការបោកបញ្ឆោតទាំងថ្នាក់លើ និងថ្នាក់ក្រោមទេឬ? តើអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការបែបនេះ ស័ក្តិសមនឹងឱ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រើដែរឬទេ? តើពួកគេមិនដូចជាមន្ត្រីរបស់នាគដ៏ធំមានសម្បុរក្រហមទេឬ? ពួកគេគិតថា៖ «ការធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ ឬអ្នកធ្វើការ គឺដូចជាការកាន់តំណែងអ៊ីចឹង ហើយគួរតែសប្បាយនឹងផលប្រយោជន៍នៃឋានៈនេះ។ ការកាន់តំណែងបានផ្ដល់ឯកសិទ្ធិនេះដល់ខ្ញុំ ដោយមិនចាំបាច់ឱ្យខ្ញុំមានវត្តមាននៅគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់នោះទេ។ ប្រសិនបើខ្ញុំតែងតែនៅកន្លែងធ្វើការជានិច្ច តាមដានកិច្ចការ និងយល់ដឹងពីស្ថានភាព តើវាហត់នឿយយ៉ាងណាទៅ វាធ្វើឱ្យខ្ញុំអាម៉ាស់យ៉ាងណាទៅ! ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការនឿយហត់បែបនេះបានទេ!» នេះហើយគឺជារបៀបដែលអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ និងអ្នកធ្វើការក្លែងក្លាយបំពេញកិច្ចការ ដោយគិតតែពីការចង់បានការសុខស្រួល និងសប្បាយនឹងផលប្រយោជន៍នៃឋានៈ ដោយមិនបានធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងអ្វីទាំងអស់ ហើយគ្មានសតិសម្បជញ្ញៈ ឬហេតុផលសូម្បីតែបន្តិច។ ពួកអាស្រ័យស៊ីបែបនេះពិតជាគួរតែត្រូវបានជម្រុះចោល ហើយទោះបីជាពួកគេត្រូវបានដាក់ទោសក៏ដោយ ក៏ពួកគេសមនឹងទទួលវាដែរ! អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការខ្លះ ទោះបីជាបានធ្វើកិច្ចការពួកជំនុំអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំក៏ដោយ ក៏មិនចេះផ្សាយដំណឹងល្អដែរ ហើយរឹតតែមិនចេះធ្វើបន្ទាល់ទៅទៀត។ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាសុំឱ្យពួកគេប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិតទាំងអស់ដែលទាក់ទងនឹងនិមិត្តនៃកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទៅកាន់អ្នកដែលមានសក្ដានុពលក្នុងការទទួលដំណឹងល្អ ក៏ពួកគេធ្វើមិនបានដែរ។ នៅពេលដែលគេសួរថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ប្រឹងប្រែងដើម្បីបំពាក់ខ្លួនអ្នករាល់គ្នាជាមួយនឹងសេចក្ដីពិតនៃនិមិត្តដែរឬទេ?» អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយក៏គិតក្នុងចិត្តថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវប្រឹងប្រែងបែបនេះ? ជាមួយនឹងឋានៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ខ្ញុំ ភារកិច្ចនោះមិនមែនសម្រាប់ខ្ញុំទេ មានអ្នកផ្សេងទៀតជាច្រើនដែលត្រូវធ្វើវា»។ ចូរប្រាប់ខ្ញុំមកថា តើពួកគេជាសត្ងអ្វីឱ្យប្រាកដទៅ? ពួកគេបានធ្វើកិច្ចការពួកជំនុំអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ប៉ុន្តែមិនចេះផ្សាយដំណឹងល្អសោះ។ ហើយនៅពេលដែលត្រូវធ្វើបន្ទាល់ ពួកគេត្រូវតែរកអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អមកធ្វើជំនួសពួកគេ។ ប្រសិនបើក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំ ឬអ្នកធ្វើការម្នាក់ អ្នកមិនអាចផ្សាយដំណឹងល្អ ធ្វើបន្ទាល់ ឬប្រកបគ្នាជាមួយមនុស្សអំពីសេចក្ដីពិតដែលទាក់ទងនឹងនិមិត្តបានទេ តើអ្នកអាចធ្វើអ្វីបាន? តើទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នកគឺជាអ្វី? តើអ្នកបានបំពេញវាហើយឬនៅ? តើអ្នកគ្រាន់តែរស់នៅទៅតាមអ្វីដែលអ្នកមានស្រាប់ឬ? តើអ្នកមានអ្វីទៅ? តើអ្នកណាបានអនុញ្ញាតឱ្យអ្នករស់នៅទៅតាមអ្វីដែលអ្នកមានស្រាប់? អ្នកគ្រប់គ្រងក្រុមផ្សាយដំណឹងល្អខ្លះ មិនដែលសូម្បីតែសង្កេត និងស្ដាប់អ្នកដទៃផ្សាយដំណឹងល្អផង។ ពួកគេមិនខ្វល់នឹងស្ដាប់ទេ ពួកគេមិនចង់ខ្វល់ទេ គិតថាវារំខានពេក ហើយគ្មានការអត់ធ្មត់។ ពួកគេជាអ្នកដឹកនាំ អ្នកដឹងទេ គឺជាមន្ត្រីរាជការទៀតផង ដូច្នេះ ពួកគេមិនធ្វើភារកិច្ចជាក់លាក់ទាំងនេះទេ គឺពួកគេឱ្យបងប្អូនប្រុសស្រីធ្វើជំនួសវិញ។ ឧបមាថា អ្នកធ្វើការផ្សាយដំណឹងល្អខ្លះបានជួបនឹងមនុស្សម្នាក់ដែលមានគុណសម្បត្តិខ្ពស់ ដែលខិតខំស្វែងយល់ពីគ្រប់រឿង ហើយចង់យល់ដឹងពីសេចក្ដីពិតជាក់លាក់មួយចំនួនដែលទាក់ទងនឹងនិមិត្ត។ អ្នកធ្វើការផ្សាយដំណឹងល្អមិនអាចប្រកបគ្នាបានច្បាស់លាស់ទាំងស្រុងទេ ដូច្នេះ ពួកគេក៏សុំឱ្យអ្នកដឹកនាំរបស់ពួកគេធ្វើជំនួស។ អ្នកដឹកនាំទាំងនោះក៏និយាយលែងចេញ ហើយថែមទាំងរកលេសដោះសារទៀត ដោយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនដែលធ្វើកិច្ចការនេះដោយខ្លួនឯងទេ។ អ្នករាល់គ្នាទៅធ្វើចុះ ខ្ញុំនឹងគ្រាំទ្រអ្នករាល់គ្នា។ ប្រសិនបើមានបញ្ហាអ្វីកើតឡើង ខ្ញុំនឹងជួយអ្នករាល់គ្នាដោះស្រាយ ខ្ញុំគាំទ្រអ្នករាល់គ្នា។ កុំបារម្ភអី។ តើមានអ្វីដែលត្រូវខ្លាច នៅពេលដែលយើងមានព្រះជាម្ចាស់នោះ? នៅពេលដែលមាននរណាម្នាក់ស្វែងរកផ្លូវពិត អ្នករាល់គ្នាអាចធ្វើបន្ទាល់ ឬប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិតនៃនិមិត្តបាន។ ខ្ញុំទទួលខុសត្រូវតែលើការប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិតនៃច្រកចូលទៅក្នុងជីវិតប៉ុណ្ណោះ។ កិច្ចការធ្វើបន្ទាល់គឺជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវទទួលខុសត្រូវ កុំពឹងលើខ្ញុំអី»។ រាល់ពេលដែលឈានដល់ពេលដ៏សំខាន់នៃការធ្វើបន្ទាល់ក្នុងការផ្សាយដំណឹងល្អ ពួកគេក៏លាក់ខ្លួនបាត់។ ពួកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ពួកគេខ្វះសេចក្ដីពិត ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាពួកគេមិនប្រឹងប្រែងដើម្បីបំពាក់ខ្លួនគេជាមួយនឹងសេចក្ដីពិតនោះ? ដោយដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ពួកគេខ្វះសេចក្ដីពិត ហេតុអ្វីបានជាពួកគេតែងតែខំប្រឹងដណ្ដើមធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ? ពួកគេគ្មានទេពកោសល្យអ្វីសោះ ប៉ុន្តែពួកគេហ៊ានទទួលយកតំណែងផ្លូវការណាក៏បានដែរ បើឱ្យពួកគេធ្វើជាអធិរាជ ក៏ពួកគេហ៊ានធ្វើដែរ គឺពួកគេពិតជាគ្មានការខ្មាសអៀនសោះ! មិនថាពួកគេកាន់តំណែងដឹកនាំកម្រិតណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនអាចធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងបានដែរ ប៉ុន្តែពួកគេហ៊ានសប្បាយនឹងផលប្រយោជន៍នៃឋានៈ ដោយសតិសម្បជញ្ញៈឈឺចាប់សូម្បីតែបន្តិច។ តើពួកគេមិនមែនជាមនុស្សដែលគ្មានការខ្មាសអៀនបំផុតទេឬ? វាអាចយល់បាន ប្រសិនបើគេសុំឱ្យអ្នកនិយាយភាសាបរទេស ហើយអ្នកមិនអាចនិយាយបាន ប៉ុន្តែអ្នកគួរអាចប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិតនៃនិមិត្ត និងព្រះរាជបំណងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាភាសាកំណើតរបស់អ្នកបាន មែនទេ? មនុស្សដែលទើបតែជឿបានបីទៅប្រាំឆ្នាំ អាចយោគយល់ឱ្យបានចំពោះការមិនអាចប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិតបាន។ ប៉ុន្តែមនុស្សខ្លះបានជឿលើព្រះជាម្ចាស់ជិត២០ឆ្នាំហើយ ប៉ុន្តែនៅតែមិនអាចប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិតដែលទាក់ទងនឹងនិមិត្តបាន តើមនុស្សបែបនេះមិនមែនជាមនុស្សឥតបានការទេឬ? តើពួកគេមិនមែនជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍ទេឬ? ខ្ញុំស្ដាប់ឮរឿងនេះហើយ គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ ពេលឮថាមនុស្សម្នាក់បានជឿលើព្រះជាម្ចាស់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ប៉ុន្តែមិនចេះប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិតដែលទាក់ទងនឹងនិមិត្ត។ តើអ្នករាល់គ្នាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរ បន្ទាប់ពីបានឮរឿងនេះ? តើវាមិនពិបាកជឿទេឬ? តើពួកគេបានធ្វើកិច្ចការរបស់ខ្លួនយ៉ាងដូចម្ដេចទៅ អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ? នៅពេលដែលគេសុំឱ្យផ្ដល់ការណែនាំសម្រាប់ការធ្វើភ្លេង ពួកគេក៏មិនចេះ ហើយនិយាយថា ជំនាញឯកទេសនេះគឺពិបាកពេក ថាវាមិនមែនជាអ្វីដែលមនុស្សធម្មតាអាចយល់បាននោះទេ។ នៅពេលដែលគេសុំឱ្យផ្ដល់ការណែនាំក្នុងកិច្ចការផលិតសិល្បៈ ឬក្នុងកិច្ចការផលិតភាពយន្ត ពួកគេក៏អះអាងថា កិច្ចការទាំងនេះទាមទារកម្រិតជំនាញបច្ចេកទេសខ្ពស់ពេក ដែលពួកគេមិនអាចធ្វើបាន។ នៅពេលដែលគេសុំឱ្យសរសេរអត្ថបទបន្ទាល់តាមរយៈបទពិសោធ ពួកគេក៏និយាយថា កម្រិតវប្បធម៌របស់ពួកគេទាបពេក ហើយពួកគេមិនចេះសរសេរទេ ហើយថាពួកគេមិនដែលបានហ្វឹកហាត់សោះ។ ប្រសិនបើពួកគេមិនអាចបំពេញកិច្ចការប្រភេទនេះបាន នោះគឺអាចអធ្យាស្រ័យឱ្យបាន ប៉ុន្តែកិច្ចការដំណឹងល្អគឺជាផ្នែកមួយនៃភារកិច្ចរបស់ពួកគេផ្ទាល់។ ពួកគេគួរតែស្គាល់កិច្ចការនេះច្បាស់ជាងគេ តើវាមិនគួរតែងាយស្រួលសម្រាប់ពួកគេទេឬ? ទិដ្ឋភាពសំខាន់បំផុតនៃការប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិតដែលទាក់ទងនឹងនិមិត្ត គឺត្រូវប្រកបគ្នាឱ្យបានច្បាស់លាស់អំពីសេចក្ដីពិតនៃកិច្ចការបីដំណាក់កាល។ ដំបូងឡើយ មនុស្សមិនសូវមានបទពិសោធន៍ ហើយអាចនឹងប្រកបគ្នាមិនសូវបានល្អ ប៉ុន្តែពេលហ្វឹកហាត់យូរៗទៅ ពួកគេអាចប្រកបគ្នាកាន់តែប្រសើរឡើង ដែលពួកគេអាចនិយាយបានយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ ដោយប្រើភាសាច្បាស់លាស់ និងត្រឹមត្រូវ ហើយមានវោហារស័ព្ទល្អ។ តើនេះមិនមែនជាផ្នែកជាក់លាក់មួយនៃកិច្ចការជំនាញឯកទេសដែលអ្នកដឹកនាំគួរតែចេះឱ្យស្ទាត់ទេឬ? នេះមិនមែនដូចជាការបង្ខំត្រីឱ្យរស់នៅលើគោកទេ មែនទេ? (ទេ មិនមែនទេ)។ ប៉ុន្តែអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបែបនេះ គ្មានសមត្ថភាពធ្វើសូម្បីតែកិច្ចការបន្តិចបន្តួចនេះផង។ ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ? តើពួកគេកំពុងធ្វើអ្វីដោយនៅតែកាន់តំណែងនោះ? មនុស្សខ្លះនិយាយថា៖ «ខ្ញុំជាមនុស្សម្នាក់ដែលការគិតច្របូកច្របល់ និងមិនច្បាស់លាស់ ខ្វះភាពតក្ក ហើយខ្ញុំមិនសូវពូកែនិយាយអំពីសេចក្ដីពិតដែលទាក់ទងនឹងនិមិត្តទេ»។ បើអ៊ីចឹង តើអ្នកអាចសម្គាល់ឃើញ និងដោះស្រាយកំហុសឆ្គង និងការប្រែប្រួលផ្សេងៗដែលកើតឡើងនៅក្នុងកិច្ចការដំណឹងល្អបានទេ? ប្រសិនបើអ្នកមិនអាចសម្គាល់ឃើញទេ នោះអ្នកក៏ពិតជាមិនអាចដោះស្រាយបានដែរ។ នៅពេលដែលអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទទួលបន្ទុកលើកិច្ចការដំណឹងល្អ ពួកគេមិនបានដើរតួនាទីអ្វីក្នុងការត្រួតពិនិត្យផ្ទៀងផ្ទាត់ ឬមើលការខុសត្រូវឡើយ គឺពួកគេគ្រាន់តែបណ្ដោយឱ្យអ្នកនៅក្រោមបង្គាប់ធ្វើតាមអំពើចិត្តប៉ុណ្ណោះ ដែលធ្វើឱ្យនរណាក៏អាចធ្វើអ្វីៗតាមអំពើចិត្តបានដែរ ហើយផ្សាយដំណឹងល្អទៅកាន់អ្នកណាក៏បានដែរ គឺគ្មានគោលការណ៍ ឬស្ដង់ដារអ្វីទាំងអស់។ មនុស្សខ្លះធ្វើតាមអារម្មណ៍មួយភ្លែត គ្មានហេតុផល ហើយជាពិសេសគឺគ្មានគោលការណ៍នៅពេលដែលពួកគេធ្វើអ្វីមួយ ហើយប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គងដោយមិនញញើត។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនអាចមើលឃើញ ឬសម្គាល់ឃើញបញ្ហាទាំងនេះបានទាល់តែសោះ។

គេនិយាយថា នៅអាមេរិកខាងត្បូង និងអាហ្វ្រិក មនុស្សក្រីក្រមួយចំនួនត្រូវបាននាំចូលមកពួកជំនុំ តាមរយៈកិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អ។ មនុស្សទាំងនេះគ្មានចំណូលទៀងទាត់ ហើយសូម្បីតែការហូបចុក និងការរស់រានមានជីវិតក៏ជាបញ្ហាដែរ។ ដូច្នេះ តើគួរធ្វើដូចម្ដេច? មានអ្នកដឹកនាំខ្លះបាននិយាយថា៖ «វាជាព្រះរាជបំណងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងការសង្គ្រោះមនុស្សជាតិ ហើយដើម្បីទទួលបានការសង្គ្រោះ មនុស្សម្នាក់ត្រូវតែបានហូបចុកឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់សិន មែនទេ? បើអ៊ីចឹង តើដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់មិនគួរផ្ដល់ជំនួយសង្គ្រោះទេឬ? ប្រសិនបើពួកគេជឿលើព្រះជាម្ចាស់ យើងអាចចែកសៀវភៅព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពីរបីក្បាលឱ្យពួកគេបាន។ ពួកគេគ្មានកុំព្យូទ័រ ឬទូរសព្ទទេ ដូច្នេះ តើយើងគួរធ្វើដូចម្ដេចប្រសិនបើពួកគេសុំបំពេញភារកិច្ចនោះ? ចូរធ្វើការសាកសួរបន្តិចមើល ហើយមើលឱ្យច្បាស់ថាតើពួកគេមានឆន្ទៈបំពេញភារកិច្ចដោយស្មោះត្រង់ដែរឬអត់»។ តាមរយៈការសាកសួរ គេបានរកឃើញថា មនុស្សទាំងនេះបច្ចុប្បន្នគ្មានប្រាក់ទេ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេមានប្រាក់ ហើយអាចហូបចុកបានគ្រប់គ្រាន់ ពួកគេនឹងមានឆន្ទៈចេញទៅផ្សាយដំណឹងល្អ និងបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន។ បន្ទាប់ពីបានយល់ពីស្ថានភាពទាំងនេះហើយ អ្នកដឹកនាំក៏ចាប់ផ្ដើមចែកមូលនិធិសង្គ្រោះ ដោយបើកឱ្យពួកគេជារៀងរាល់ខែ។ ការហូបចុក និងការស្នាក់នៅ ហើយសូម្បីតែថ្លៃអ៊ីនធឺណិត និងការទិញទូរសព្ទ កុំព្យូទ័រ និងឧបករណ៍ផ្សេងៗទៀតសម្រាប់មនុស្សទាំងនេះ សុទ្ធតែត្រូវបានចំណាយដោយប្រាក់របស់ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងអស់។ ការចែកប្រាក់ឱ្យមនុស្សទាំងនេះ មិនមែនក្នុងគោលបំណងពង្រីកកិច្ចការដំណឹងល្អនោះទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីផ្ដល់ជំនួយសង្គ្រោះសម្រាប់ការរស់រានមានជីវិតរបស់ពួកគេទៅវិញទេ។ តើការណ៍នេះស្របតាមគោលការណ៍ដែរឬទេ? (ទេ មិនស្របទេ)។ តើដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់មានច្បាប់ថា នៅពេលដែលផ្សាយដំណឹងល្អ ហើយជួបមនុស្សក្រីក្រដែលគ្មានមធ្យោបាយចិញ្ចឹមជីវិត ដរាបណាពួកគេអាចទទួលយកកិច្ចការដំណាក់កាលនេះ នោះគួរតែផ្ដល់ជំនួយឱ្យពួកគេមែនទេ? តើមានគោលការណ៍បែបនេះទេ? (ទេ)។ បើអ៊ីចឹង តើអ្នកដឹកនាំទាំងនេះបានចែកមូលនិធិសង្គ្រោះឱ្យពួកគេដោយផ្អែកលើគោលការណ៍អ្វីទៅ? តើដោយសារតែពួកគេគិតថា ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រាក់តែគ្មានកន្លែងចាយ ឬដោយសារតែពួកគេចាត់ទុកថាមនុស្សទាំងនេះគួរឱ្យអាណិតពេក ឬក៏សង្ឃឹមថា មនុស្សទាំងនេះនឹងជួយពង្រីកដំណឹងល្អ? តើចេតនារបស់ពួកគេពិតប្រាកដគឺជាអ្វី? តើពួកគេកំពុងព្យាយាមសម្រេចអ្វី? នៅពេលដែលនិយាយដល់ការចែកទូរសព្ទ កុំព្យូទ័រ និងថ្លៃចំណាយក្នុងការរស់នៅ ពួកគេក៏សស្រាក់សស្រាំណាស់។ ពួកគេចូលចិត្តធ្វើកិច្ចការបែបនេះដែលផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ដល់អ្នកដទៃ ព្រោះវាអាចឱ្យពួកគេផ្គាប់ចិត្តមនុស្សទាំងនេះ និងទិញទឹកចិត្តពួកគេបាន ហើយពួកគេយកចិត្តទុកដាក់ជាពិសេសចំពោះភារកិច្ចប្រភេទនេះ ដោយធ្វើកាន់តែជ្រុលទៅៗ ហើយគ្មានការខ្មាសអៀនសូម្បីតែបន្តិច។ នេះគឺជាការប្រើប្រាស់ប្រាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តមនុស្ស និងទិញទឹកចិត្តពួកគេ។ តាមពិតទៅ បុគ្គលក្រីក្រទាំងនេះមិនបានជឿលើព្រះជាម្ចាស់ដោយស្មោះត្រង់នោះទេ គឺពួកគេគ្រាន់តែព្យាយាមបំពេញក្រពះរបស់ខ្លួន និងរកផ្លូវចិញ្ចឹមជីវិតប៉ុណ្ណោះ។ មនុស្សបែបនេះមិនមែនស្វែងរកដើម្បីទទួលបានសេចក្ដីពិត ឬសេចក្ដីសង្គ្រោះនោះទេ។ តើព្រះជាម្ចាស់នឹងសង្គ្រោះមនុស្សទាំងនេះទេ? អ្នកខ្លះ ទោះបីជាពួកគេមានឆន្ទៈបំពេញភារកិច្ចក៏ដោយ ក៏មិនមែនដោយស្មោះត្រង់ដែរ ប៉ុន្តែគឺធ្វើព្រោះតែចង់បានទូរសព្ទ និងកុំព្យូទ័រ ដើម្បីភាពងាយស្រួលក្នុងជីវិតទៅវិញទេ។ ប៉ុន្តែអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនបានខ្វល់ពីរឿងនេះទេ ដរាបណាមាននរណាម្នាក់មានឆន្ទៈបំពេញភារកិច្ច ពួកគេក៏មើលថែពួកគេ ដោយមិនត្រឹមតែផ្ដល់ប្រាក់សម្រាប់ថ្លៃផ្ទះ និងអាហារប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងទិញកុំព្យូទ័រ ទូរសព្ទ និងឧបករណ៍ផ្សេងៗទៀតផង។ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត មនុស្សទាំងនេះបានបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនដោយគ្មានប្រសិទ្ធភាពអ្វីសោះ។ តើអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនមែនគ្រាន់តែបោះលុយចោលទេឬ? តើពួកគេមិនមែនកំពុងប្រើប្រាស់ប្រាក់របស់ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ដើម្បីបង្ហាញពីចិត្តសប្បុរសរបស់ពួកគេទេឬ? (មែនហើយ)។ តើនេះជាកិច្ចការដែលអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការគួរធ្វើទេ? (ទេ)។ តើទាំងនេះមិនមែនជាអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទេឬ? អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយចូលចិត្តធ្វើពុតជាល្អ មានមេត្តាករុណា និងចិត្តល្អ។ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាចង់បង្ហាញចិត្តល្អ វាមិនអីទេ គ្រាន់តែប្រើលុយផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកទៅ! ប្រសិនបើពួកគេគ្មានសម្លៀកបំពាក់ទេ ចូរដោះសម្លៀកបំពាក់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកឱ្យពួកគេទៅ កុំចាយតង្វាយរបស់ព្រះជាម្ចាស់អី! តង្វាយរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺសម្រាប់កិច្ចការពង្រីកដំណឹងល្អ មិនមែនសម្រាប់ចែកអត្ថប្រយោជន៍សុខុមាលភាពទេ ហើយរឹតតែមិនមែនសម្រាប់ផ្ដល់ជំនួយដល់អ្នកក្រទៀតផង។ ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ មិនមែនជាស្ថាប័នសុខុមាលភាពទេ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយគ្មានសមត្ថភាពធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងទេ ហើយរឹតតែគ្មានសមត្ថភាពផ្គត់ផ្គង់សេចក្ដីពិត ឬជីវិតទៀតផង។ ពួកគេផ្ដោតតែលើការប្រើប្រាស់តង្វាយរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដើម្បីចែកអត្ថប្រយោជន៍សុខុមាលភាព ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តមនុស្ស និងរក្សាកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងឋានៈផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ តើពួកគេមិនមែនជាមនុស្សខ្ជះខ្ជាយឥត អៀនខ្មាសទេឬ? ប្រសិនបើគេរកឃើញអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបែបនេះ តើមាននរណាម្នាក់អាចលាតត្រដាង និងបញ្ឈប់ពួកគេឱ្យបានទាន់ពេលទេ? គ្មាននរណាម្នាក់ក្រោកឈរឡើងដើម្បីបញ្ឈប់ពួកគេឡើយ។ ប្រសិនខាងលើមិនបានរកឃើញ និងមកបញ្ឈប់វាទេនោះ ការប្រើប្រាស់ប្រាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ដើម្បីផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ដល់មនុស្ស នឹងនឹងបន្ដទៅដោយគ្មានទីបញ្ចប់ឡើយ។ មនុស្សក្រីក្រទាំងនោះលូកដៃកាន់តែវែងទៅៗ ដោយតែងតែចង់បានបន្ថែមទៀតជានិច្ច។ ពួកគេមិនចេះឆ្អែតឆ្អន់ទេ មិនថាតើអ្នករាល់គ្នាឱ្យប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏មិនដែលគ្រប់គ្រាន់ដែរ។ អស់អ្នកដែលជឿលើព្រះជាម្ចាស់ដោយស្មោះត្រង់ អាចលះបង់គ្រួសារ និងអាជីពរបស់ខ្លួនដើម្បីបំពេញភារកិច្ច ដើម្បីទទួលបានការសង្គ្រោះ ហើយទោះបីជាពួកគេប្រឈមមុខនឹងការលំបាកក្នុងជីវិតក៏ដោយ ក៏ពួកគេអាចរកវិធីដោះស្រាយដោយខ្លួនឯងបានដែរ ដោយមិនចាំបាច់ទាមទារអ្វីៗពីដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ជានិច្ចនោះទេ។ ពួកគេដោះស្រាយអ្វីដែលពួកគេអាចធ្វើបានដោយខ្លួនឯង ហើយចំពោះអ្វីដែលពួកគេមិនអាចដោះស្រាយបាន ពួកគេក៏អធិស្ឋានដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយពឹងផ្អែកលើសេចក្ដីជំនឿ ដើម្បីទទួលយកបទពិសោធន៍។ អស់អ្នកដែលតែងតែសុំទានពីព្រះជាម្ចាស់ ដោយរំពឹងថាដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងផ្គត់ផ្គង់ថ្លៃចំណាយក្នុងការរស់នៅ និងទ្រទ្រង់ពួកគេ គឺពិតជាគ្មានហេតុផលសោះ! ពួកគេមិនចង់បំពេញភារកិច្ចអ្វីទាំងអស់ ប៉ុន្តែចង់សប្បាយនឹងជីវិត ដោយចេះតែលូកដៃសុំរបស់ពីដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយទោះបីជាយ៉ាងនោះក៏ដោយ ក៏មិនដែលគ្រប់គ្រាន់ដែរ។ តើពួកគេមិនមែនជាអ្នកសុំទានទេឬ? ហើយអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ ដែលជាមនុស្សល្ងង់ទាំងនេះ ក៏ចេះតែបន្តចែកអត្ថប្រយោជន៍ឥតឈប់ឈរ ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តមនុស្សដើម្បីឱ្យមនុស្សដឹងគុណពួកគេ ហើយថែមទាំងគិតថា អំពើបែបនេះគឺលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៀតផង។ ទាំងនេះគឺជារឿងដែលអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយចូលចិត្តធ្វើបំផុត។ ដូច្នេះ តើមាននរណាម្នាក់ដែលអាចសម្គាល់ឃើញបញ្ហាទាំងនេះ ដែលអាចមើលធ្លុះដល់សារជាតិនៃបញ្ហាទាំងនេះបានទេ? អ្នកដឹកនាំភាគច្រើនធ្វើមិនដឹងមិនឮ ដោយគិតថា៖ «យ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការដំណឹងល្អទេ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវខ្វល់ពីរឿងទាំងនេះ? វាមិនមែនជាលុយរបស់ខ្ញុំដែលត្រូវចំណាយឯណា។ ដរាបណាសាច់ប្រាក់នៅក្នុងហោប៉ៅរបស់ខ្ញុំមិនត្រូវបានប៉ះពាល់ គឺមិនអីទេ។ អ្នករាល់គ្នាចង់ឱ្យអ្នកណាក៏ឱ្យទៅ តើវាទាក់ទងអីនឹងខ្ញុំ? លុយនោះមិនមែនចូលក្នុងកាបូបលុយខ្ញុំឯណា»។ មានមនុស្សដែលគ្មានការទទួលខុសត្រូវបែបនេះជាច្រើននៅជុំវិញ ប៉ុន្តែតើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលអាចការពារកិច្ចការរបស់ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់បាន?

ឥឡូវនេះ កិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អនៅក្រៅប្រទេស កំពុងតែរីកសាយភាយយ៉ាងទូលំទូលាយ។ ប្រទេសខ្លះមានមនុស្សច្រើនដែលអាចទទួលយកសេចក្ដីពិត ចំណែកឯប្រទេសខ្លះទៀតមានប្រជាជនដែលមានគុណសម្បត្តិទាប ដូច្នេះមនុស្សដែលអាចទទួលយកសេចក្ដីពិតក៏មានតិចដែរ។ ប្រទេសខ្លះគ្មានសេរីភាពខាងជំនឿឡើយ ដោយបង្ហាញការទាស់ទទឹងយ៉ាងខ្លាំងចំពោះផ្លូវពិត និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយមិនសូវមានមនុស្សអាចទទួលយកសេចក្ដីពិតឡើយ។ លើសពីនេះ ប្រជាជននៃប្រទេសខ្លះមានភាពថយក្រោយខ្លាំងពេក និងមានគុណសម្បត្តិអន់ខ្លាំង ដល់ថ្នាក់ពួកគេមិនអាចយល់ពីសេចក្ដីពិតបាន ទោះបីជាមានការប្រកបគ្នាអំពីសេចក្ដីពិតយ៉ាងណាក៏ដោយ ហើយហាក់ដូចជាមនុស្សនៅទីនោះមិនអាចឈោងចាប់សេចក្ដីពិតបានសោះ។ មិនគួរផ្សាយដំណឹងល្អនៅកន្លែងបែបនេះឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកផ្សាយដំណឹងល្អ មើលមិនឃើញពីសារជាតិនៃបញ្ហានេះទេ។ ពួកគេមិនផ្សាយទៅកាន់អស់អ្នកដែលអាចទទួលយកសេចក្ដីពិតទេ តែបែរជាទទូចចង់ស្វែងរកតែករណីដែលពិបាក ហើយមិនអើពើអ្នកដែលងាយទទួលទៅវិញ។ ពួកគេមិនផ្សាយនៅកន្លែងដែលកិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អកំពុងតែរីកដុះដាលរួចហើយ និងងាយស្រួលក្នុងការផ្សាយនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបែរជាទទូចចង់ផ្សាយដំណឹងល្អនៅកន្លែងដែលអន់ និងថយក្រោយទាំងនោះ ដោយផ្សាយទៅកាន់ក្រុមមនុស្សដែលមានគុណសម្បត្តិអន់បំផុត ដែលមិនអាចយល់ពីសេចក្ដីពិតបាន និងផ្សាយទៅកាន់ក្រុមជនជាតិដែលមានសញ្ញាណសាសនាធ្ងន់ធ្ងរបំផុត ហើយដែលមានការទាស់ទទឹងនឹងព្រះជាម្ចាស់ខ្លាំងបំផុតទៅវិញ។ តើនេះមិនមែនជាការបែរចេញពីផ្លូវត្រឹមត្រូវទេឬអី? ឧទាហរណ៍ដូចជា សាសនាយូដា និងសាសនាប្រចាំពូជសាសន៍ដែលចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅមួយចំនួន ដែលចាត់ទុកជំនឿគ្រីស្ទបរិស័ទជាសត្រូវ ហើយថែមទាំងធ្វើទុក្ខបុកម្នេញទៀតផង។ ចំពោះប្រទេស និងក្រុមជនជាតិប្រភេទនេះ គឺមិនគួរផ្សាយដំណឹងល្អឱ្យសោះឡើយ។ ហេតុអ្វីបានជាមិនគួរផ្សាយ? ពីព្រោះផ្សាយទៅក៏ឥតប្រយោជន៍។ ទោះបីជាអ្នកចំណាយកម្លាំងមនុស្ស ធនធានហិរញ្ញវត្ថុ និងធនធានសម្ភារទាំងអស់មកប្រើក៏ដោយ ក៏អាចកន្លងផុតបីឆ្នាំ ប្រាំឆ្នាំ ឬសូម្បីតែដប់ឆ្នាំ ដោយមិនឃើញលទ្ធផលអ្វីធំដុំដែរ។ ចំពោះស្ថានភាពបែបនេះ តើអាចធ្វើអ្វីបាន? នៅពេលចាប់ផ្ដើមដំបូង ដោយសារមិនដឹង គេអាចសាកល្បងបាន ប៉ុន្តែនៅពេលដែលមើលឃើញកាលៈទេសៈច្បាស់ហើយថា ការផ្សាយដំណឹងល្អទៅកាន់ពួកគេដោយចំណាយច្រើនបែបនេះ អាចនឹងមិនទទួលបានលទ្ធផលល្អនៅទីបំផុតនោះទេ នោះគេត្រូវតែជ្រើសរើសផ្លូវមួយផ្សេងទៀត គឺជាផ្លូវដែលអាចទទួលបានលទ្ធផល។ តើនេះមិនមែនជារឿងដែលអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការគួរតែមើលឃើញច្បាស់ទេឬអី? (មែនហើយ។) ប៉ុន្តែ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនយល់អំពីរឿងនេះទេ។ នៅពេលនិយាយដល់កន្លែងដែលត្រូវចាប់ផ្ដើមផ្សាយដំណឹងល្អនៅប្រទេសពីទីណា អ្នកខ្លះនិយាយថា៖ «ចាប់ផ្ដើមពីអ៊ីស្រាអែលទៅ។ ដោយសារអ៊ីស្រាអែលគឺជាមូលដ្ឋានសម្រាប់កិច្ចការពីរដំណាក់កាលដំបូងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះត្រូវតែផ្សាយនៅទីនោះ។ មិនថាពិបាកយ៉ាងណានោះទេ យើងត្រូវតែតស៊ូផ្សាយទៅកាន់ពួកគេ»។ ប៉ុន្ដែ ក្រោយពីផ្សាយអស់រយៈពេលជាយូរមក មិនមានលទ្ធផលអ្វីធំដុំឡើយ ដែលនាំឱ្យមានការខកចិត្ត។ នៅពេលនេះ តើអ្នកដឹកនាំគួរធ្វើដូចម្ដេច? ប្រសិនបើជាអ្នកដឹកនាំដែលមានគុណសម្បត្តិ និងមានបន្ទុក ពួកគេនឹងនិយាយថា៖ «ការផ្សាយដំណឹងល្អរបស់យើង គ្មានគោលការណ៍សោះ។ យើងមិនដឹងពីរបៀបបត់បែនតាមកាលៈទេសៈឡើយ តែបែរជាមើលរឿងរ៉ាវដោយផ្អែកលើការស្រមើស្រមៃរបស់យើងទៅវិញ គឺយើងពិតជាឆោតល្ងង់ណាស់! ភាពល្ងង់ខ្លៅ ភាពរឹងរូស និងភាពមិនសមហេតុផលរបស់មនុស្សទាំងនេះ មិនមែនជាអ្វីដែលយើងបានរំពឹងទុកនោះទេ។ យើងគិតថា ដោយសារពួកគេបានជឿលើព្រះជាម្ចាស់រាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ ពួកគេគួរតែជាអ្នកដំបូងដែលបានឮដំណឹងល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែយើងគិតខុសហើយ។ ពួកគេមិនសមហេតុផលខ្លាំងពេក! តាមពិតទៅ នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់កំពុងបំពេញកិច្ចការនៃការប្រោសលោះ ទ្រង់បានបោះបង់ពួកគេចោលរួចទៅហើយ។ ការដែលយើងត្រឡប់ទៅផ្សាយប្រាប់ពួកគេនៅពេលនេះ នឹងក្លាយជាការខិតខំដែលឥតប្រយោជន៍។ វាជាការធ្វើការទាំងអសារបង់ និងជាការធ្វើដោយល្ងង់ខ្លៅ។ យើងបានយល់ខុសចំពោះបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ។ ព្រះជាម្ចាស់មិនធ្វើកិច្ចការលើរឿងនេះទេ ដូច្នេះ តើមនុស្សយើងអាចធ្វើវាបានដោយមធ្យោបាយណាទៅ? យើងបានសាកល្បងហើយ ប៉ុន្តែមិនថាយើងផ្សាយយ៉ាងណានោះទេ ពួកគេមិនទទួលយកផ្លូវពិតឡើយ។ យើងគួរតែបោះបង់ចោលសិន ទុកពួកគេមួយឡែក ហើយមិនបាច់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះពួកគេទេមួយរយៈសិន។ ប្រសិនបើមានអ្នកដែលសុខចិត្តស្វែងរក នោះយើងនឹងទទួលស្វាគមន៍ពួកគេ ហើយធ្វើបន្ទាល់អំពីកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ប្រាប់ពួកគេ។ ប្រសិនបើគ្មានអ្នកស្វែងរកទេ នោះយើងមិនចាំបាច់ទៅស្វែងរកពួកគេដោយខ្លួនឯងឡើយ»។ តើនេះមិនមែនជាគោលការណ៍នៃការផ្សាយដំណឹងល្អទេឬអី? (មែនហើយ។) ដូច្នេះ តើអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយអាចប្រកាន់ខ្ជាប់តាមគោលការណ៍បានដែរឬទេ? (ទេ)។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមានគុណសម្បត្តិអន់ ហើយមិនអាចមើលឃើញច្បាស់ពីសារជាតិនៃបញ្ហាបានឡើយ។ ពួកគេនឹងនិយាយថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលថា ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលគឺជារាស្ដ្ររើសតាំងរបស់ទ្រង់។ យើងមិនអាចបោះបង់ពួកគេចោលបានទេ។ ពួកគេគួរតែជាអាទិភាព។ យើងត្រូវតែផ្សាយទៅកាន់ពួកគេសិន មុននឹងផ្សាយទៅកាន់ប្រជាជននៅប្រទេសផ្សេងទៀត។ ប្រសិនបើកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានផ្សាយនៅអ៊ីស្រាអែល តើនោះជាសិរីល្អដ៏អស្ចារ្យប៉ុនណាទៅ! ព្រះជាម្ចាស់បាននាំសិរីល្អពីអ៊ីស្រាអែលមកកាន់ទិសខាងកើត ហើយយើងគួរតែនាំសិរីល្អនោះពីទិសខាងកើតត្រឡប់ទៅកាន់អ៊ីស្រាអែលវិញ និងឱ្យពួកគេឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់បានយាងត្រឡប់មកវិញហើយ!» តើនេះមិនមែនគ្រាន់តែជាពាក្យស្លោកទេឬអី? តើនេះស្របនឹងការពិតដែរឬទេ? នេះគឺជាអ្វីដែលអស់អ្នកដែលគ្មានការយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណនឹងនិយាយ។ ចុះចំណែកឯអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយដែលមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងវិញនោះ? ពួកគេមិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងរឿងទាំងនេះទេ។ មនុស្សដែលផ្សាយដំណឹងល្អមានការខ្វល់ខ្វាយអំពីបញ្ហានេះជាយូរមកហើយ មិនដឹងថាគួរបោះបង់ចោល ឬបន្តផ្សាយ ដោយមិនច្បាស់ថាត្រូវអនុវត្តតាមរបៀបណា។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនដឹងទាល់តែសោះថា នេះគឺជាបញ្ហា។ ដោយឃើញមនុស្សទាំងនេះកំពុងព្រួយចិត្តដោយសារគ្មានផ្លូវដើរ ពួកគេនិយាយថា៖ «តើមានអ្វីត្រូវព្រួយបារម្ភទៅ? យើងមានសេចក្ដីពិត និងមានទីបន្ទាល់តាមរយៈបទពិសោធ ចូរគ្រាន់តែផ្សាយទៅកាន់ពួកគេទៅ!» មានម្នាក់និយាយថា៖ «អ្នកមិនយល់ទេ មនុស្សទាំងនេះពិតជាពិបាកផ្សាយណាស់»។ នៅពេលដែលមានបញ្ហាធំៗកើតឡើងនៅក្នុងកិច្ចការ ដែលតម្រូវឱ្យអ្នកដឹកនាំចេញមុខដោះស្រាយ អ្នកដឹកនាំនៅតែស្រែកពាក្យស្លោក និងនិយាយពាក្យឥតន័យដដែល។ តើនេះគឺជាឥរិយាបថដែលអ្នកដឹកនាំគួរមានមែនទេ? នៅពេលដែលគេសួរថា តើគួរផ្សាយទៅកាន់មនុស្សបែបនេះដែរឬទេ ពួកគេនិយាយថា៖ «មនុស្សគ្រប់គ្នាគួរតែត្រូវបានផ្សាយឱ្យ ជាពិសេសជនជាតិអ៊ីស្រាអែល គឺកាន់តែត្រូវផ្សាយឱ្យទៀត»។ តើអ្នករាល់គ្នាស្ដាប់ទៅឃើញពាក្យទាំងនេះមានបញ្ហាទេ? តើពួកគេដឹងទេថា នេះគឺជាបែរចេញពីផ្លូវត្រឹមត្រូវ ជាចន្លោះប្រហោងនៅក្នុងកិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អ ដែលត្រូវការឱ្យពួកគេដោះស្រាយ? មនុស្សអសមត្ថភាពទាំងនេះមិនដឹងទេ ហើយនៅតែពោលពាក្យអួតអាង និងស្រែកពាក្យស្លោកនៅទីនោះទៀត ពួកគេពិតជាពួកសំរាមដែលគ្មានប្រយោជន៍មែន! តែពួកគេបែរជាគិតថាខ្លួនឯងពូកែ ហើយថាពួកគេមានគុណសម្បត្តិ និងឆ្លាតវៃទៅវិញ។ ពួកគេមិនទាំងដឹងផងថា មានចន្លោះប្រហោង និងការបែរចេញពីផ្លូវត្រឹមត្រូវដ៏ធំបែបនេះបានលេចឡើងនៅក្នុងកិច្ចការ តើពួកគេអាចចាប់ផ្ដើមដោះស្រាយវាបានដែរឬទេ? នោះកាន់តែមិនអាចទៅរួចទៅទៀត។ អស់អ្នកដែលផ្សាយដំណឹងល្អសុទ្ធតែព្រួយចិត្តយ៉ាងខ្លាំង កិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អរងផលប៉ះពាល់ ត្រូវរាំងស្ទះ និងមិនអាចដំណើរការដោយរលូនឡើយ ប៉ុន្ដែអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយវិញ គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ ពួកគេបែរជាមិនដឹងអ្វីសោះអំពីការបែរចេញពីផ្លូវត្រឹមត្រូវដែលកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងកិច្ចការ។ មនុស្សភាគច្រើន នៅពេលជួបបញ្ហា ឬការបែរចេញពីផ្លូវត្រឹមត្រូវនៅក្នុងកិច្ចការ ជាញឹកញាប់មិនខ្វល់ មិនចាប់អារម្មណ៍ ហើយនៅតែរឹងរូសបន្តធ្វើយ៉ាងងងឹតងងល់។ ប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការ ក៏មិនបានយល់ និងមិនចាប់យកស្ថានភាពបានទាន់ពេលវេលា នោះនៅពេលដែលបញ្ហាទៅជាធ្ងន់ធ្ងរ ហើយប៉ះពាល់ដល់វឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការ ហើយមនុស្សភាគច្រើនអាចរកឃើញបញ្ហានោះបាន អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការមុខជាគាំង។ នេះគឺបណ្ដាលមកពីការមិនបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការ។ ដូច្នេះ តើពួកគេអាចជៀសវាងផលវិបាកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះបានដោយរបៀបណា? អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការ ត្រូវតែត្រួតពិនិត្យកិច្ចការជាប្រចាំ ហើយស្វែងយល់ឱ្យទាន់ ពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន និងវឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការ។ ប្រសិនបើរកឃើញថាកិច្ចការមិនសូវមានប្រសិទ្ធភាពទេ ពួកគេត្រូវតែមើលថាផ្នែកណាដែលមានចន្លោះប្រហោង និងមានបញ្ហា ហើយត្រូវគិតថា៖ «ឥឡូវនេះ មនុស្សទាំងនេះមើលទៅដូចជារវល់ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាគ្មានប្រសិទ្ធភាពច្បាស់លាស់សោះអ៊ីចឹង? ដូចជាកិច្ចការរបស់ក្រុមផ្សាយដំណឹងល្អជាដើម មានមនុស្សជាច្រើនផ្សាយដំណឹងល្អ និងធ្វើបន្ទាល់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយក៏មាន មនុស្សមួយចំនួនសហការនៅក្នុងកិច្ចការនេះផងដែរ ដូច្នេះហេតុអ្វីបានជាចំនួនមនុស្សដែលទទួលបានក្នុងមួយខែៗមិនច្រើន? តើផ្នែកណាដែលមានបញ្ហា? តើនរណាជាអ្នកបង្កបញ្ហា? តើការបែរចេញពីផ្លូវត្រឹមត្រូវនេះ កើតឡើងដោយរបៀបណា? តើវាបានចាប់ផ្ដើមនៅពេលណា? ខ្ញុំត្រូវទៅកាន់ក្រុមនីមួយៗ ដើម្បីស្វែងយល់ថា តើមនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុងធ្វើអ្វីនៅពេលនេះ តើមុខសញ្ញានៃការផ្សាយដំណឹងល្អបច្ចុប្បន្នមានស្ថានភាពបែបណា ហើយថាតើទិសដៅនៃការផ្សាយដំណឹងល្អគឺត្រឹមត្រូវដែរឬទេ ខ្ញុំត្រូវតែស្វែងយល់រឿងទាំងនេះឱ្យអស់»។ តាមរយៈការពិគ្រោះយោបល់ ការប្រកបគ្នា និងការពិភាក្សា ការបែរចេញពីផ្លូវត្រឹមត្រូវ និងចន្លោះប្រហោងនៅក្នុងកិច្ចការ ក៏លេចចេញមកបន្តិចម្ដងៗ។ នៅពេលរកឃើញបញ្ហាហើយ មិនត្រូវទុកវាចោលឡើយ គឺត្រូវតែដោះស្រាយវា។ ដូច្នេះ តើអ្នកដឹកនាំប្រភេទណាដែលអាចរកឃើញបញ្ហា ការបែរចេញពីផ្លូវត្រឹមត្រូវ និងចន្លោះប្រហោងមួយចំនួនដែលលេចឡើងនៅក្នុងកិច្ចការបាន? អ្នកដឹកនាំទាំងនេះ ត្រូវតែមានបន្ទុក ត្រូវតែមានភាពឧស្សាហ៍ និងត្រូវចូលរួមក្នុងរាល់ចំណុចលម្អិតនៃកិច្ចការជាក់លាក់ ត្រូវតាមដាន ស្វែងយល់ និងចាប់យកផ្នែកនីមួយៗ ត្រូវដឹងច្បាស់ថាអ្នកណាកំពុងធ្វើអ្វី ចំនួនមនុស្សប៉ុន្មានដែលសមរម្យសម្រាប់ធ្វើកិច្ចការណា តើនរណាជាអ្នកមើលការខុសត្រូវ តើគុណសម្បត្តិរបស់មនុស្សទាំងនេះយ៉ាងម៉េច ហើយថាតើពួកគេកំពុងបំពេញការងារបានល្អដែរឬទេ ហើយប្រសិទ្ធភាពការងាររបស់ពួកគេយ៉ាងម៉េច កិច្ចការកំពុងដំណើរការយ៉ាងណា និងអ្វីៗផ្សេងទៀត រឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះត្រូវតែដឹងឱ្យច្បាស់។ លើសពីនេះ ផ្នែកដ៏សំខាន់បំផុតនៃកិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អ គឺថាតើអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អមានសេចក្ដីពិតឬអត់ តើពួកគេអាចប្រកបអំពីសេចក្ដីពិតនៃនិមិត្តឱ្យបានច្បាស់លាស់ ដើម្បីដោះស្រាយសញ្ញាណ និងបញ្ហារបស់មនុស្សបានដែរឬអត់ តើពួកគេអាចផ្គត់ផ្គង់នូវអ្វីដែលមុខសញ្ញានៃការផ្សាយដំណឹងល្អខ្វះខាត ដើម្បីធ្វើឱ្យពួកគេជឿជាក់យ៉ាងអស់ពីចិត្តបានដែរឬទេ និងថាតើពួកគេអាចប្រកបអំពីសេចក្ដីពិតតាមរបៀបនៃការជជែកគ្នា ដើម្បីឱ្យមុខសញ្ញានៃការផ្សាយដំណឹងល្អអាចឮសំឡេងរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានច្រើនជាងមុនដែរឬអត់។ ឧទាហរណ៍៖ ប្រសិនបើមុខសញ្ញានៃការផ្សាយដំណឹងល្អ ចង់ស្វែងយល់អំពីសេចក្ដីពិតទាក់ទងនឹងសារៈសំខាន់នៃការយកកំណើតជាមនុស្សរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អម្នាក់នោះ តែងតែនិយាយអំពីសារៈសំខាន់នៃកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអំពីថាតើអ្វីទៅជាសញ្ញាណសាសនា តើនេះមិនមែនជាបញ្ហាទេឬអី? ប្រសិនបើគេគ្រាន់តែចង់ស្វែងយល់អំពីរបៀបដែលពួកគេអាចទទួលបានសេចក្ដីសង្គ្រោះ និងថាតើខ្លឹមសារនៃផែនការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់ការសង្គ្រោះមនុស្សជាតិជាអ្វី តើនេះមិនមែនជាពេលវេលាដែលត្រូវប្រកបអំពីសេចក្ដីពិតនៃនិមិត្តទាក់ទងនឹងកិច្ចការដំណាក់កាលបីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេឬអី? (មែនហើយ។) ប៉ុន្តែ អ្នកផ្សាយដំណឹងល្អរូបនេះ បែរជាបន្តនិយាយអំពីការវាយផ្ចាល និងការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងការដែលទ្រង់លាតត្រដាងថា និស្ស័យពុករលួយរបស់មនុស្សរួមមាន ភាពក្រអឺតក្រទម ការបញ្ឆោត និងភាពទុច្ចរិត និងប្រធានបទដទៃផ្សេងទៀតបែបនេះទៅវិញ។ មុនពេលដែលគេទទួលយកកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ អ្នកផ្សាយដំណឹងល្អបែរជាចាប់ផ្ដើមនិយាយប្រាប់ពួកគេអំពីការវាយផ្ចាល និងការជំនុំជម្រះ ដោយលាតត្រដាងនិស្ស័យពុករលួយរបស់ពួកគេ។ ជាលទ្ធផល មនុស្សនោះមានការមិនពេញចិត្ត មិនទទួលបានអ្វីដែលពួកគេចង់បាន ហើយបញ្ហារបស់ពួកគេដែលត្រូវការដោះស្រាយ បែរជាមិនត្រូវបានដោះស្រាយសោះ ពួកគេក៏អស់ចំណាប់អារម្មណ៍ ហើយមិនចង់បន្តស្វែងយល់ទៀត។ តើនេះមិនមែនជាបញ្ហានៅត្រង់អ្នកផ្សាយដំណឹងល្អទេឬអី? អ្នកផ្សាយដំណឹងល្អមិនយល់ពីសេចក្ដីពិត ឬគ្មានការយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណ ហេតុនេះហើយពួកគេមិនដឹងទាល់តែសោះថាភាគីម្ខាងទៀតត្រូវការអ្វី ដោយនិយាយមិនចំចំណុចសំខាន់ និយាយវែងអន្លាយគ្មានទិសដៅ និងមិនដោះស្រាយបញ្ហារបស់មុខសញ្ញានៃការផ្សាយដំណឹងល្អសោះ តើពួកគេអាចទទួលបានមនុស្សតាមរយៈការផ្សាយដំណឹងល្អតាមរបៀបនេះបានដោយដូចម្ដេចទៅ?

អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនអើពើនឹងបញ្ហាណាមួយដែលពួកគេជួបប្រទះក្នុងកិច្ចការរបស់ពួកគេឡើយ។ មិនថាមានបញ្ហាអ្វីកើតឡើងនៅក្នុងកិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អ ហើយមិនថាមនុស្សអាក្រក់រំខាន និងប៉ះពាល់ដល់កិច្ចការនេះយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងរឿងទាំងនេះដែរ ហាក់បីដូចជាវាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងពួកគេសោះ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយធ្វើកិច្ចការបែបស្រពិចស្រពិល មិនថាបុគ្គលណាម្នាក់មានលទ្ធផលឬអត់ ឬអនុវត្តស្របតាមគោលការណ៍សេចក្ដីពិតនៅក្នុងភារកិច្ចរបស់ពួកគេឬអត់ទេ ពួកគេមិនផ្ដល់ការត្រួតពិនិត្យ ឬការពិនិត្យវាយតម្លៃឡើយ ដោយបណ្ដោយឱ្យមនុស្សធ្វើតាមចិត្តរបស់ខ្លួន ដោយមិនខ្វល់ពីផលវិបាកអ្វីទេ។ នេះបណ្ដាលឱ្យការបែរចេញពីផ្លូវត្រឹមត្រូវ និងចន្លោះប្រហោងដែលលេចឡើងនៅក្នុងកិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អ ដែលមិនត្រូវបានដោះស្រាយ ហើយមនុស្សមិនដឹងជាប៉ុន្មាននាក់ដែលស្វែងរកផ្លូវពិត ត្រូវរបូតបាត់ទៅ ដោយមិនអាចត្រូវបាននាំមកចំពោះព្រះជាម្ចាស់ឱ្យបានឆាប់បំផុតឡើយ។ មនុស្សមួយចំនួន បន្ទាប់ពីបានទទួលយកកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅគ្រាចុងក្រោយ បាននិយាយថា៖ «តាមពិតទៅ មានគេបានផ្សាយដំណឹងល្អប្រាប់ខ្ញុំកាលពីបីឆ្នាំមុន។ មិនមែនថាខ្ញុំមិនចង់ទទួលយក ឬថាខ្ញុំជឿលើការឃោសនាអវិជ្ជមាននោះទេ គឺដោយសារតែអ្នកដែលបានផ្សាយប្រាប់ខ្ញុំនោះ គ្មានទំនួលខុសត្រូវសោះ។ ពួកគេឆ្លើយសំណួរដែលខ្ញុំបានសួរមិនរួច ហើយពួកគេប្រកបមិនច្បាស់លាស់នៅពេលដែលខ្ញុំស្វែងរកសេចក្ដីពិត ដោយគ្រាន់តែនិយាយពាក្យដែលគ្មានប្រយោជន៍ខ្លះៗប៉ុណ្ណោះ។ ជាលទ្ធផល ខ្ញុំមានតែចាកចេញដោយក្តីខកចិត្តប៉ុណ្ណោះ»។ បីឆ្នាំក្រោយមក បន្ទាប់ពីបានស្វែងយល់តាមអ៊ីនធឺណិត ហើយបន្ទាប់មកបានស្វែងរក និងប្រកបជាមួយបងប្អូនប្រុសស្រី មនុស្សទាំងនេះក៏បានដោះស្រាយសញ្ញាណ និងភាពភាន់ច្រឡំទាំងអស់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេម្ដងមួយៗ ដោយបញ្ជាក់យ៉ាងពេញលេញថា នេះគឺជាព្រះជាម្ចាស់ដែលលេចមក និងកំពុងបំពេញកិច្ចការ ហើយពួកគេក៏ទទួលយកកិច្ចការនោះ។ នេះគឺជាការដែលពួកគេទទួលយកកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ តាមរយៈការស្វែងរក និងការស្វែងយល់ដោយខ្លួនឯង។ ប្រសិនបើអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អអាចប្រកបសេចក្ដីពិតបានច្បាស់លាស់ និងដោះស្រាយសញ្ញាណ ព្រមទាំងសំណួររបស់ពួកគេតាំងពីបីឆ្នាំមុនម្ល៉េះ សមពួកគេទទួលយកកិច្ចការនេះតាំងពីបីឆ្នាំមុនបាត់ទៅហើយ។ ការរីកចម្រើននៅក្នុងជីវិត ត្រូវបានពន្យាពេលយ៉ាងច្រើនក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំនេះ! នេះត្រូវតែចាត់ទុកថាជាការមិនបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នកផ្សាយដំណឹងល្អ ហើយវាពាក់ព័ន្ធដោយផ្ទាល់ទៅនឹងការដែលពួកគេមិនយល់ពីសេចក្ដីពិត។ អ្នកធ្វើការខាងផ្សាយដំណឹងល្អខ្លះ មិនយកចិត្តទុកដាក់លើការបំពាក់បំប៉នសេចក្ដីពិតឱ្យខ្លួនឯងឡើយ ដោយគ្រាន់តែអាចនិយាយគោលលទ្ធិខ្លះៗ ដោយមិនអាចដោះស្រាយសញ្ញាណ ឬបញ្ហាជាក់ស្តែងរបស់មនុស្សបាន។ ជាលទ្ធផល មនុស្សជាច្រើនមិនទទួលយកដំណឹងល្អទាន់ពេលវេលាឡើយនៅពេលដែលពួកគេបានឮ ដែលធ្វើឱ្យការលូតលាស់នៃជីវិតរបស់ពួកគេត្រូវបានពន្យារពេលអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។ ត្រូវតែនិយាយថា អ្នកដឹកនាំដែលទទួលបន្ទុកកិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អ គឺត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះរឿងនេះ ដោយសារតែការណែនាំមិនបានល្អ និងការត្រួតពិនិត្យមិនគ្រប់គ្រាន់របស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការ ពិតជាមានបន្ទុក និងអាចស៊ូទ្រាំនឹងការរងទុក្ខបានខ្លាំងជាងនេះបន្តិច អនុវត្តការប្រកបសេចក្ដីពិតឱ្យបានច្រើនជាងនេះ និងបង្ហាញភក្ដីភាពឱ្យបានច្រើនជាងនេះបន្តិច ដោយប្រកបឱ្យបានច្បាស់លាស់អំពីគ្រប់ទិដ្ឋភាពនៃសេចក្ដីពិត ដើម្បីឱ្យអ្នកធ្វើការខាងផ្សាយដំណឹងល្អទាំងនោះអាចប្រកបសេចក្ដីពិត ដើម្បីដោះស្រាយសញ្ញាណ និងមន្ទិលសង្ស័យរបស់មនុស្សបាន នោះលទ្ធផលនៃការផ្សាយដំណឹងល្អនឹងកាន់តែល្អឡើងជាមិនខាន។ ដូច្នេះ មនុស្សកាន់តែច្រើនដែលកំពុងស្វែងយល់ផ្លូវពិត នឹងអាចទទួលយកកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានលឿនជាងមុន និងត្រឡប់មកចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីទទួលសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ទ្រង់បានឆាប់ជាងមុន។ កិច្ចការរបស់ពួកជំនុំត្រូវរាំងស្ទះ ដោយព្រោះតែអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួនយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ មិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង ឬតាមដាន និងមើលការខុសត្រូវលើកិច្ចការ ហើយមិនអាចប្រកបសេចក្ដីពិតដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាបាន។ ជាការពិតណាស់ នេះក៏ដោយសារតែអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទាំងនេះ លង់នឹងអត្ថប្រយោជន៍នៃឋានៈ មិនដេញតាមសេចក្ដីពិតទាល់តែសោះ ហើយមិនសុខចិត្តតាមដាន មិនព្រមត្រួតពិនិត្យ ឬមិនព្រមចង្អុលបង្ហាញកិច្ចការនៃការផ្សាយដំណឹងល្អឡើយ ដែលជាលទ្ធផលធ្វើឱ្យកិច្ចការមានដំណើរការយឺត ហើយការបែរចេញពីផ្លូវត្រឹមត្រូវដែលបង្កឡើងដោយមនុស្ស ភាពមិនសមហេតុផល និងទង្វើខុសឆ្គងយ៉ាងងងឹតងងល់ជាច្រើន មិនត្រូវបានកែតម្រូវ ឬដោះស្រាយឱ្យបានទាន់ពេល ដែលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់ប្រសិទ្ធភាពនៃការផ្សាយដំណឹងល្អ។ ទាល់តែបញ្ហាទាំងនេះត្រូវបានខាងលើរកឃើញ ហើយអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការត្រូវបានប្រាប់ថាពួកគេត្រូវតែដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនោះ ទើបបញ្ហាទាំងនេះត្រូវបានកែតម្រូវ។ ដូចជាមនុស្សខ្វាក់អ៊ីចឹង អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទាំងនេះមិនអាចរកឃើញបញ្ហាណាមួយឡើយ ហើយរបៀបដែលពួកគេធ្វើកិច្ចការ គឺគ្មានគោលការណ៍ទាល់តែសោះ ទោះជាយ៉ាងណា ពួកគេក៏មិនអាចដឹងពីកំហុសរបស់ខ្លួនបានដែរ ហើយពួកគេទើបតែទទួលស្គាល់កំហុសរបស់ខ្លួន នៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានលួសកាត់ដោយសខាងលើប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ តើនរណាអាចទទួលខុសត្រូវចំពោះការខាតបង់ដែលបង្កឡើងដោយអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទាំងនេះបាន? ទោះបីជាដកពួកគេចេញពីតំណែងក៏ដោយ តើការខាតបង់ដែលពួកគេបានបង្កឡើង អាចត្រូវបានប៉ះប៉ូវមកវិញដោយរបៀបណា? ហេតុនេះ នៅពេលរកឃើញថា មានអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយដែលមិនមានសមត្ថភាពធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងណាមួយ ពួកគេគួរតែត្រូវបានបណ្ដេញចេញជាបន្ទាន់។ នៅក្នុងពួកជំនុំមួយចំនួន កិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អមានដំណើរការយឺតជាពិសេស ហើយនេះគឺបណ្ដាលមកពីអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង ព្រមទាំងមានករណីនៃការមិនបំពេញទំនួលខុសត្រូវ និងការធ្វើខុសច្រើនពេកពីសំណាក់ពួកគេផងដែរ។

នៅក្នុងកិច្ចការផ្សេងៗទាំងអស់ដែលអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយធ្វើ តាមពិតទៅ មានបញ្ហា ការបែរចេញពីផ្លូវត្រឹមត្រូវ និងកំហុសឆ្គង ជាច្រើនរាប់មិនអស់ ដែលពួកគេចាំបាច់ត្រូវដោះស្រាយ កែតម្រូវ និងប៉ះប៉ូវ។ យ៉ាងណាមិញ ដោយសារតែអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទាំងនេះគ្មានអារម្មណ៍ថាមានបន្ទុក ដោយលង់តែនឹងអត្ថប្រយោជន៍នៃឋានៈរបស់ខ្លួន ដោយមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងណាមួយ ទើបចុងក្រោយ ពួកគេធ្វើឱ្យកិច្ចការរញ៉េរញ៉ៃអស់។ នៅក្នុងពួកជំនុំមួយចំនួន មនុស្សមិនមានគំនិតឯកភាពគ្នាឡើយ ដោយម្នាក់ៗសង្ស័យគ្នា ប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះគ្នា និងបំផ្លាញគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ពួកគេក៏ខ្លាចត្រូវជម្រុះចោលដោយដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។ នៅពេលប្រឈមមុខនឹងស្ថានភាពទាំងនេះ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនចាត់វិធានការដោះស្រាយឡើយ ហើយមិនធ្វើកិច្ចការជាក់លាក់ពិតប្រាកដទេ។ កិច្ចការរបស់ពួកជំនុំឈានទៅដល់ភាពគាំងដំណើរ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនពិបាកចិត្តសោះឡើយចំពោះរឿងនេះ ដោយនៅតែជឿថាខ្លួនឯងបានធ្វើកិច្ចការច្រើនហើយ និងមិនបានពន្យារពេលកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំទេ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយបែបនេះ គឺគ្មានសមត្ថភាពជាមូលដ្ឋានក្នុងការបំពេញកិច្ចការនៃការផ្គត់ផ្គង់ជីវិតឡើយ ហើយពួកគេក៏មិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែងស្របតាមសេចក្ដីពិតបានដែរ។ ពួកគេគ្រាន់តែអនុវត្តកិច្ចការទូទៅបន្តិចបន្តួច ដែលត្រូវបានចាត់តាំង និងកំណត់យ៉ាងច្បាស់លាស់ពីខាងលើតែប៉ុណ្ណោះ ហាក់បីដូចជាកិច្ចការរបស់ពួកគេត្រូវបានធ្វើឡើងសម្រាប់តែខាងលើប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលនិយាយដល់កិច្ចការជាមូលដ្ឋានរបស់ពួកជំនុំ ដែលថ្នាក់ លើតែងតែ តម្រូវឱ្យធ្វើជាចាំបាច់ ដូចជាកិច្ចការនៃការផ្គត់ផ្គង់ជីវិត និងកិច្ចការនៃការបណ្ដុះបណ្ដាលមនុស្ស ឬភារកិច្ចពិសេសមួយចំនួនដែល ខាងលើបានណែនាំ ពួកគេមិនដឹងពីរបៀបធ្វើ ហើយក៏មិនអាចធ្វើវាបានដែរ។ ពួកគេគ្រាន់តែចាត់ចែងភារកិច្ចទាំងនេះទៅឱ្យអ្នកផ្សេង ហើយបន្ទាប់មកចាត់ទុកថាកិច្ចការរបស់ខ្លួនបានបញ្ចប់ហើយ។ ពួកគេធ្វើតែចំនួនដែលថ្នាក់លើបានណែនាំប៉ុណ្ណោះ ហើយចាត់វិធានការបន្តិចបន្តួច លុះត្រាតែមានការជំរុញ បើមិនដូច្នេះទេ ពួកគេមិនធ្វើសកម្មភាពឡើយ ហើយធ្វើឱ្យតែរួចពីដៃប៉ុណ្ណោះ នេះហើយគឺជាពួកអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ។ តើអ្វីទៅជាអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ? សរុបមក គឺអ្នកដែលមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង ដែលមិនបំពេញតួនាទីជាអ្នកដឹកនាំ ដោយបង្ហាញការមិនទទួលខុសត្រូវយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរនៅក្នុងកិច្ចការដ៏សំខាន់ និងកិច្ចការមូលដ្ឋាន ហើយមិនចាត់វិធានការអ្វីសោះ នេះហើយគឺជាអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយគ្រាន់តែធ្វើខ្លួនឱ្យរវល់នឹងកិច្ចការទូទៅសើៗប៉ុណ្ណោះ ដោយយល់ច្រឡំថាការធ្វើបែបនេះគឺជាការធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង ហើយតាមពិតទៅ នៅពេលនិយាយដល់តួនាទីរបស់ពួកគេជាអ្នកដឹកនាំ និងកិច្ចការដ៏សំខាន់ដែលដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់តាំង ឱ្យពួកគេធ្វើ ពួកគេមិនបានធ្វើកិច្ចការណាមួយឱ្យបានល្អឡើយ។ លើសពីនេះ បញ្ហាតែងតែកើតឡើងជាញឹកញាប់នៅក្នុងកិច្ចការផ្សេងៗរបស់ពួកជំនុំ ដែលទាមទារឱ្យមានការដោះស្រាយពីអ្នកដឹកនាំ ក៏ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនអាចដោះស្រាយបានទេ ដោយជាញឹកញាប់ប្រកាន់យកអាកប្បកិរិយាគេចវេះ ហើយបងប្អូនប្រុសស្រីមិនអាចរកពួកគេឃើញឡើយ នៅពេលដែលពួកគេចង់ដោះស្រាយបញ្ហា។ ប្រសិនបើពួកគេអាចរកអ្នកដឹកនាំឃើញ អ្នកដឹកនាំនោះបែរជាព្យាយាម គេចវេះពីពួកគេ ដោយយកលេសថារវល់ខ្លាំងពេកនឹងកិច្ចការ ហើយសុំឱ្យបងប្អូនប្រុសស្រីអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយខ្លួនឯង និងស្វែងរកសេចក្ដីពិតដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហារបស់ខ្លួនដោយឯករាជ្យ ដោយប្រកាន់យកអាកប្បកិរិយាមិនអើពើន្។ ទីបំផុត ការនេះនាំឱ្យមានបញ្ហាដែលមិនទាន់ដោះស្រាយកកស្ទះច្រើនពេក ទាំងបញ្ឈប់វឌ្ឍនភាពនៃកិច្ចការទាំងអស់ ហើយនាំឱ្យកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំឈានទៅដល់ភាពគាំងដំណើរ។ នេះគឺជាផលវិបាកដែលបណ្ដាលមកពីអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនដែលយកចិត្តទុកដាក់ ឬឧស្សាហ៍ព្យាយាមចំពោះទំនួលខុសត្រូវស្នូលរបស់ខ្លួនឡើយ ហើយពួកគេក៏មិនស្វែងរកសេចក្ដីពិតដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាផ្សេងៗដែរ។ នេះមានន័យថា អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយប្រាកដជាគ្មានសមត្ថភាពធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង និងដោះស្រាយបញ្ហាណាមួយឡើយ។ អ្វីដែលអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយពូកែបំផុតនោះ គឺការនិយាយពាក្យពេចន៍ និងគោលលទ្ធិ ការស្រែកពាក្យស្លោក និងការដាស់តឿនអ្នកដទៃ ដោយផ្ដោតតែលើការធ្វើខ្លួនឱ្យរវល់នឹងកិច្ចការទូទៅប៉ុណ្ណោះ។ ចំពោះកិច្ចការជាមូលដ្ឋានរបស់ពួកជំនុំដែលដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ឱ្យពួកគេ ដូចជាការផ្គត់ផ្គង់ជីវិត និងការប្រកបសេចក្ដីពិតដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហា ពួកគេមិនដឹងពីរបៀបធ្វើទេ មិនហ្វឹកហាត់រៀនធ្វើទេ ហើយមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែងណាមួយបានឡើយ នេះហើយគឺជាពួកអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ។

អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយខ្លះ នៅពេលដែលគេសុំឱ្យណែនាំកិច្ចការខាងអត្ថបទ ដូចជាការសរសេរអត្ថបទរឿង ការសរសេរអត្ថបទនៃទីបន្ទាល់តាមរយៈបទពិសោធ និងកិច្ចការជាក់លាក់ផ្សេងៗទៀត ពួកគេបែរជាគិតថា ដោយសារវាគ្រាន់តែជាការណែនាំ ដូច្នេះពួកគេមិនចាំបាច់ធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងណាមួយឡើយ ហេតុនេះ ពួកគេគ្រាន់តែដើរទៅដើរមកជំនួសវិញ។ ពួកគេនិយាយថា៖ «ចាង តើអត្ថបទរបស់អ្នកសរសេរដល់ណាហើយ?» «ជិតរួចហើយ»។ «លី តើអ្នកមានការលំបាកអ្វីទេក្នុងការសរសេរអត្ថបទរឿងនោះ?» «មាន តើអ្នកអាចជួយដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនេះឱ្យខ្ញុំបានទេ?» «អ្នករាល់គ្នាពិភាក្សាគ្នាឯងទៅ។ ចូរអធិដ្ឋានឱ្យបានច្រើនជាងនេះ»។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទាំងនេះ មិនត្រឹមតែបរាជ័យក្នុងការណែនាំ និងមិនជួយបងប្អូនប្រុសស្រីប៉ុណ្ណោះទេ តែពួកគេថែមទាំងមិនយកចិត្តទុកដាក់បំពេញការងាររបស់ខ្លួនឱ្យបានល្អទៀតផង ដោយតែងតែដើរទៅដើរមក និងរស់នៅក្នុងជីវិតដែលសោយសុខ និងមានផាសុកភាព។ នៅសំបកក្រៅ មើលទៅហាក់ដូចជាពួកគេកំពុងត្រួតពិនិត្យកិច្ចការ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ពួកគេមិនដោះស្រាយបញ្ហាអ្វីសោះឡើយ ពួកគេពិតជាពួកអ្នកធ្វើការតែលើក្រដាសមែន! ពួកមន្ត្រីដែលមានសមត្ថភាពនៅក្នុងប្រទេសមួយចំនួននៃពិភពដែលមិនជឿ ក៏ជាមនុស្សពុករលួយដូចគ្នាដែរ ប៉ុន្តែសូម្បីតែមន្រ្ដីទាំងនោះ ក៏ល្អជាងអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទាំងនេះដាច់ឆ្ងាយដែរ ព្រោះអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទាំងនេះខ្វះស្មារតីទទួលខុសត្រូវដែលមន្ត្រីទាំងនេះមាន។ ឧទាហរណ៍៖ បន្ទាប់ពីការផ្ទុះឡើងនៃជំងឺរាតត្បាត ប្រទេសនានានៅជុំវិញពិភពលោក បានចាប់ផ្ដើមអនុវត្តវិធានការការពារ។ នៅទីបំផុត ប្រទេសទាំងនេះភាគច្រើនបានយល់ស្របថា កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងការពាររបស់តៃវ៉ាន់គឺមានប្រសិទ្ធភាព ដោយបង្ហាញថា មន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលតៃវ៉ាន់បានបំពេញភារកិច្ចឆ្លើយតបនឹងជំងឺរាតត្បាតរបស់ពួកគេស្របតាមស្ដង់ដារខ្ពស់បំផុត និងលម្អិតបំផុត។ ចំពោះប្រទេសនៃពិភពលោកខាងលោកីយ៍ ចំពោះមន្ត្រី និងអ្នកនយោបាយក្នុងចំណោមមនុស្សជាតិពុករលួយ ការដែលពួកគេអនុវត្តភារកិច្ចស្របតាមស្ដង់ដារខ្ពស់បំផុត និងលម្អិតបែបនេះ ពិតជាគួរឱ្យកោតសរសើរណាស់។ មន្ត្រីអឺរ៉ុបជាច្រើន សុខចិត្តទៅធ្វើទស្សនកិច្ច និងរៀនសូត្រពីតៃវ៉ាន់។ បើមើលចំណុចនេះនេះ មន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលតៃវ៉ាន់គឺល្អជាងមន្ត្រីនៃប្រជាជាតិផ្សេងៗឆ្ងាយណាស់។ ដោយគ្រាន់តែមន្ត្រីភាគច្រើនរបស់ពួកគេមានសមត្ថភាពធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង និងអាចដាក់ចិត្តដាក់កាយក្នុងការបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួន នេះបង្ហាញថា មន្ត្រីទាំងនេះបានឈានដល់ស្ដង់ដារហើយ។ អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការមួយចំនួននៅក្នុងពួកជំនុំ តែងតែ បំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនឱ្យតែគ្រប់កិច្ចប៉ុណ្ណោះ ហើយមិនថាពួកគេត្រូវបានលួសកាត់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅតែគ្មានប្រសិទ្ធភាពដែរ។ ខ្ញុំយល់ថា ចរិតលក្ខណៈរបស់អ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការទាំងនេះ គឺមិនអាចប្រៀបផ្ទឹម សូម្បីតែជាមួយនឹងមន្ត្រីនៃពិភពដែលមិនជឿ ដែលចេះធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែងបានផង។ ពួកគេភាគច្រើនអះអាងថាជឿលើព្រះជាម្ចាស់ និងដេញតាមសេចក្ដីពិត ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ពួកគេមិនសុខចិត្តបង់ថ្លៃទេ។ មានសេចក្ដីពិតជាច្រើនត្រូវបានផ្គត់ផ្គង់ដល់ពួកគេ ប៉ុន្តែអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេចំពោះការបំពេញភារកិច្ច នៅតែបែបនេះ។ ជាលទ្ធផល ពួកគេទាំងអស់គ្នាក្លាយជាអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ ដែលអន់ជាង ឆ្ងាយណាស់ បើធៀបនឹងមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលដែលមានសមត្ថភាពខ្ពស់! តាមពិតទៅ សេចក្ដីតម្រូវរបស់ខ្ញុំចំពោះមនុស្សមិនខ្ពស់នោះទេ។ ខ្ញុំមិនទាមទារ ឱ្យមនុស្សយល់សេចក្ដីពិតច្រើនពេក ឬមានគុណសម្បត្តិខ្ពស់ពេកឡើយ។ ស្ដង់ដារអប្បបរមា គឺត្រូវប្រព្រឹត្តដោយមានមនសិការ និងបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួន។ បើមិនបានអ្វីផ្សេងទៀតទេ យ៉ាងហោចណាស់ អ្នកគួរតែរស់ឱ្យសមនឹងអាហារប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នក និងបេសកកម្មដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ឱ្យអ្នក។ ប៉ុណ្ណឹងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ប៉ុន្តែ កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានធ្វើរហូតមកដល់ពេលនេះ ហើយតើមានមនុស្សច្រើនទេដែលអាចប្រព្រឹត្តដោយមានមនសិការនោះ? ខ្ញុំឃើញថា មន្ត្រីមួយចំនួននៅក្នុងប្រទេសប្រជាធិបតេយ្យ និយាយ និងធ្វើដោយភាពស្មោះត្រង់។ ពួកគេមិននិយាយបំផ្លើស ឬនិយាយទ្រឹស្ដីខ្ពស់ៗនោះទេ ការនិយាយរបស់ពួកគេគឺមានភាពម៉ឺងម៉ាត់ និងពិតប្រាកដបំផុត ហើយពួកគេអាចដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែងជាច្រើនបាន។ កិច្ចការរបស់ពួកគេពិតជាល្អណាស់ ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងយ៉ាងពិតប្រាកដអំពីសេចក្ដីសុចរិត និងភាពជាមនុស្សរបស់ពួកគេ។ ងាកមកមើលអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការភាគច្រើននៅក្នុងពួកជំនុំឥឡូវនេះវិញ នៅក្នុងកិច្ចការរបស់ពួកគេ ពួកគេធ្វើគ្រាន់តែធ្វើឱ្យតែរួចពីដៃ ពួកគេមិនទទួលបានលទ្ធផលល្អប៉ុន្មានទេ ហើយពួកគេមិនបានបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួនឱ្យបានពេញលេញទេ។ បន្ទាប់ពីក្លាយជាអ្នកដឹកនាំ ពួកគេប្រែទៅជាមន្ត្រីសាសនា ពួកគេតាំងខ្លួនជាធំ ហើយចេញបញ្ជា និងក្លាយជាពួកអ្នកធ្វើការតែលើក្រដាសប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេគ្រាន់តែផ្ដោតលើការលង់នឹងអត្ថប្រយោជន៍នៃឋានៈរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ ហើយពួកគេចូលចិត្តឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាតាមហែហម និងវិលជុំវិញពួកគេ។ ពួកគេកម្រនឹងចុះទៅមូលដ្ឋានរបស់ពួកជំនុំ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្ដែងណាស់។ នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ពួកគេកំពុងតែដើរចេញកាន់តែឆ្ងាយទៅៗពីព្រះជាម្ចាស់។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយ និងអ្នកធ្វើការក្លែងក្លាយប្រភេទនេះ គឺពិតជាមិនអាចសង្គ្រោះបានឡើយ! ខ្ញុំបានប្រកបសេចក្ដីពិតយ៉ាងនឿយហត់ដល់ម្ល៉េះ តែអ្នកដឹកនាំ និងអ្នកធ្វើការទាំងនេះមិនទទួលយកសោះ ពួកគេប្រកាន់ខ្ជាប់ នូវគំនិតខុសឆ្គងរបស់ខ្លួនយ៉ាងរឹងមានះ ហើយពួកគេនៅតែមិនកែប្រែដដែល។ អាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេចំពោះភារកិច្ចរបស់ខ្លួន គឺតែងតែធ្វើឱ្យតែរួចពីដៃ ហើយពួកគេគ្មានចេតនាកែប្រែចិត្តសូម្បីបន្តិចឡើយ។ ខ្ញុំឃើញថា មនុស្សទាំងនេះគ្មានសតិសម្បជញ្ញៈ គ្មានហេតុផល និងមិនមែនជាមនុស្សទាល់តែសោះ! បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏ពិចារណាថា៖ តើនៅតែចាំបាច់ទេដែលត្រូវប្រកបសេចក្ដីពិតទាំងនេះម្ដងហើយម្ដងទៀត ជាមួយមនុស្សប្រភេទនេះ? តើខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវប្រកបគ្នាឱ្យលម្អិតយ៉ាងនេះទេ? តើខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងការរងទុក្ខនេះទេ? តើពាក្យទាំងនេះលើសលប់ឬ? បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តថាខ្ញុំនៅតែត្រូវនិយាយ ដ្បិតទោះបីជាពាក្យទាំងនេះគ្មានឥទ្ធិពលលើមនុស្សដែលគ្មានសតិសម្បជញ្ញៈ ឬហេតុផលសូម្បីបន្តិចក៏ដោយ ក៏វាមានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកដែលអាចទទួលយកសេចក្ដីពិត និងបំពេញភារកិច្ចដោយស្មោះត្រង់ដែរ បើទោះជាពួកគេមានគុណសម្បត្តិទាបជាងបន្តិចក៏ដោយ។ អ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយមិនធ្វើកិច្ចការជាក់ស្ដែង និងមិនបំពេញទំនួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួនឡើយ ប៉ុន្តែអ្នកដែលដេញតាមសេចក្ដីពិត នឹងរៀនមេរៀន ទទួលបានការលើកទឹកចិត្ត និងរកឃើញផ្លូវដើម្បីអនុវត្ត ចេញពីពាក្យពេចន៍ និងរឿងរ៉ាវទាំងនេះ។ ច្រកចូលទៅក្នុងជីវិតមិនមែនងាយស្រួលនោះទេ ប្រសិនបើគ្មានអ្នកណាម្នាក់ជួយគាំទ្រ និងផ្គត់ផ្គង់ គ្មានការបំបែក និងពន្យល់សេចក្ដីពិតគ្រប់ផ្នែក ឱ្យបានច្បាស់លាស់ទេនោះ។ មនុស្សគឺទន់ខ្សោយណាស់ ដោយតែងតែឃើញខ្លួនឯងស្ថិតក្នុងភាពអស់សង្ឃឹម និងច្របូកច្របល់ ព្រមទាំងស្ថិតក្នុងភាពអវិជ្ជមាន និងភាពអកម្ម។ ដូច្នេះ ជាច្រើនលើកច្រើនសា នៅពេលដែលខ្ញុំឃើញអ្នកដឹកនាំក្លែងក្លាយទាំងនេះ ខ្ញុំគ្មានចិត្តចង់ប្រកបគ្នាជាមួយពួកគេទេ។ យ៉ាងណាមិញ នៅពេលដែលខ្ញុំគិតដល់ការរងទុក្ខ និងការបង់ថ្លៃរបស់អស់អ្នកដែលជឿលើព្រះជាម្ចាស់ដោយស្មោះត្រង់ និងអ្នកដែលបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួនដោយភក្ដីភាព ខ្ញុំក៏ប្ដូរចិត្តវិញ។ គ្មានហេតុផលអ្វីផ្សេងក្រៅពីនេះទេ៖ ទោះបីមានមនុស្ស៣០ ទៅ ៥០នាក់ ឬយ៉ាងហោចណាស់៨ ឬ ១០នាក់ អាចលះបង់ខ្លួនដោយស្មោះត្រង់ និងមានភក្ដីភាពក្នុងការបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន ព្រមទាំងសុខចិត្តស្ដាប់ និងចុះចូល នោះការនិយាយពាក្យទាំងនេះគឺមានតម្លៃហើយ។ ខ្ញុំនឹងគ្មានកម្លាំងចិត្តដើម្បីនិយាយ និងប្រកបគ្នាជាមួយអ្នកដែលគ្មានសតិសម្បជញ្ញៈ និងគ្មានហេតុផលឡើយ ការសន្ទនាជាមួយមនុស្សទាំងនេះ មានអារម្មណ៍ថាហត់នឿយ និងគ្មានលទ្ធផលឡើយ។ អ្នករាល់គ្នាភាគច្រើនមិនដេញតាមសេចក្ដីពិត និងមិនបង់ថ្លៃនៅក្នុងភារកិច្ចរបស់ខ្លួនអ្នកទេ អ្នកគ្មានបន្ទុក ឬគ្មានភក្ដីភាពទេ អ្នកគ្រាន់តែធ្វើសកម្មភាពបែបឱ្យតែរួចពីដៃ ហើយធ្វើរឿងរ៉ាវទាំងស្ទាក់ស្ទើរ ដោយសង្ឃឹមថានឹងទទួលបានព្រះពរប៉ុណ្ណោះ។ តាមពិតទៅ ការបានស្ដាប់ពាក្យទាំងនេះ គឺជាសេចក្ដីសន្ដោស ដែលអ្នករាល់គ្នាមិនសមនឹងទទួលបានឡើយ។ អ្នករាល់គ្នាកំពុងតែបានអាស្រ័យផលពីអ្នកដែលបំពេញភារកិច្ចដោយស្មោះត្រង់ ដែលបង់ថ្លៃយ៉ាងពិតប្រាកដ ដែលមានភក្ដីភាពនិងបន្ទុក ហើយដែលសុខចិត្តអនុវត្តសេចក្ដីពិត។ ពាក្យទាំងនេះគឺសម្រាប់មនុស្សទាំងនោះ ហើយអ្នករាល់គ្នាកំពុងតែទទួលផលចំណេញនូវសេចក្ដីសន្ដោសដែលមិនសមនឹងទទួល ដោយបានស្ដាប់ពាក្យទាំងនេះ។ ប្រសិនបើមើលលើចំណុចនេះ ពោលគឺ អ្នករាល់គ្នាភាគច្រើនមានអាកប្បកិរិយាធ្វើបែបឱ្យតែរួចពីដៃ ដោយគ្មានភាពស្មោះស្ម័គ្រណាមួយនៅក្នុងការបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន ដូច្នេះអ្នករាល់គ្នាមិនស័ក្តិសមនឹងស្ដាប់ពាក្យទាំងនេះឡើយ។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនស័ក្តិសម? ពីព្រោះទោះបីជាអ្នករាល់គ្នាស្ដាប់ក៏ដោយ ក៏វាឥតប្រយោជន៍ដែរ មិនថានិយាយច្រើនប៉ុណ្ណា ឬលម្អិតយ៉ាងណានោះទេ អ្នករាល់គ្នាគ្រាន់តែស្ដាប់ឱ្យតែរួចប៉ុណ្ណោះ ដោយមិនអនុវត្តតាមពាក្យទាំងនេះឡើយ មិនថាអ្នកយល់បានច្រើនប៉ុណ្ណា ក្រោយពីស្ដាប់ហើយនោះទេ។ តើពាក្យទាំងនេះគួរនិយាយទៅកាន់នរណា? តើនរណាស័ក្តិសមនឹងស្ដាប់ពាក្យទាំងនេះ? មានតែអស់អ្នកដែលសុខចិត្តបង់ថ្លៃ ដែលអាចលះបង់ខ្លួនដោយស្មោះត្រង់ និងដែលមានភក្ដីភាពចំពោះភារកិច្ច និងបេសកកម្មរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ ទើបសមនឹងស្ដាប់។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំនិយាយថាពួកគេសមនឹងស្ដាប់? ពីព្រោះនៅពេលដែលពួកគេយល់សេចក្ដីពិតត្រឹមតែបន្ដិចក្រោយពីស្ដាប់រួច ពួកគេអាចយកវាទៅអនុវត្តបាន ហើយពួកគេអនុវត្តតាមអ្វីដែលពួកគេយល់។ ពួកគេមិនក្រឡេចក្រឡុច ហើយពួកគេមិនខ្ជិលច្រអូសឡើយ ហើយពួកគេប្រព្រឹត្តចំពោះសេចក្ដីពិត និងសេចក្ដីតម្រូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយអាកប្បកិរិយាស្មោះត្រង់ និងមានការចង់បានខ្លាំង ដោយអាចស្រឡាញ់ និងទទួលយកសេចក្ដីពិតបាន។ ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីពួកគេស្ដាប់រួច ពាក្យទាំងនេះមានឥទ្ធិពលលើពួកគេ និងទទួលបានលទ្ធផល។

ថ្ងៃទី ១៣ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០២១