ជំពូកទី ១៨

នៅក្នុងពន្លឺនៃផ្លេកបន្ទោរមួយ រាល់សត្វទាំងអស់ត្រូវបានបង្ហាញក្នុងទម្រង់ដ៏ពិតរបស់វា។ ដូចគ្នានេះដែរ ដោយត្រូវបានបំភ្លឺដោយពន្លឺរបស់អញ មនុស្សក៏បានទទួលភាពបរិសុទ្ធនៃជីវិត ដែលគេធ្លាប់មានឡើងវិញ។ ឱពិភពលោកចាស់ដ៏ពុករលួយអើយ! នៅទីបំផុត វាបានដួលរលំទៅក្នុងទឹកដែលគួរឲ្យខ្ពើម ហើយវាបានរលាយទៅជាភក់ជ្រាំ ដោយលិចនៅខាងក្រោមផ្ទៃដី! ឱមនុស្សជាតិទាំងអស់ ដែលជាការបង្កើតរបស់អញអើយ! នៅទីបំផុត ពួកគេបានត្រឡប់មករកជីវិតសារជាថ្មីនៅក្នុងពន្លឺ ពួកគេបានរកឃើញមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃជីវិត ហើយឈប់ជាប់គាំងនៅក្នុងភក់ជ្រាំទៀតហើយ! ឱរបស់សព្វសារពើនៃការបង្កើតជាច្រើន ដែលអញកាន់នៅក្នុងព្រះហស្តរបស់អញអើយ! តាមរយៈព្រះបន្ទូលរបស់អញ តើពួកវាមិនអាចផ្លាស់ប្រែជាថ្មីបានយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? នៅក្នុងពន្លឺ តើពួកវាមិនអាចធ្វើតាមតួនាទីរបស់ពួកវាបានយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? ផែនដីលែងនៅស្ងៀម ហើយនៅទ្រឹងដូចស្លាប់តទៀតហើយ ស្ថានសួគ៌លែងសោះកក្រោះ និងទុក្ខព្រួយតទៅទៀតហើយ។ ដោយមិនត្រូវបានចែកខណ្ឌដោយលំហតទៅទៀត ស្ថានសួគ៌ និងផែន រួមគ្នាតែមួយ  និងមិនដែលកាត់ចេញពីគ្នាម្តងទៀតនោះទេ។ ក្នុងឱកាសដ៏រីករាយ និងពេលវេលាដ៏សប្បាយនេះ សេចក្តីសុចរិត និងភាពបរិសុទ្ធរបស់អញបានពង្រីកទូទាំងពិភពលោក ហើយមនុស្សជាតិទាំងអស់កោតសរសើរដល់សេចក្តីសុចរិត និងភាពបរិសុទ្ធនោះឥតឈប់ឈរ។ ទីក្រុងទាំងឡាយនៃស្ថានសួគ៌ កំពុងតែសើចដោយក្តីសប្បាយរីករាយ។ ហើយនគរនៃផែនដីកំពុងរាំច្រៀងយ៉ាងសប្បាយ។ នៅពេលនេះ តើនរណាមិនរីករាយ ហើយតើនរណាមិនយំ? ផែនដីដែលនៅក្នុងសភាវៈដំបូងរបស់ខ្លួន គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ស្ថានសួគ៌ ហើយស្ថានសួគ៌រួបរួមជាមួយផែនដី។ មនុស្សគឺជាខ្សែភ្ជាប់រវាងស្ថានសួគ៌ និងផែនដី ហើយដោយសារតែភាពបរិសុទ្ធ និងការផ្លាស់ប្រែជាថ្មីរបស់មនុស្ស នោះស្ថានសួគ៌លែងលាក់បាំងពីផែនដីតទៅទៀតហើយ ចំណែកផែនដីក៏លែងស្ងប់ស្ងាត់ចំពោះស្ថានសួគ៌ដែរ។ ទឹកមុខរបស់មនុស្សជាតិ ពោរពេញទៅដោយស្នាមញញឹមនៃភាពរីករាយ ហើយនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ មានបង្កប់នូវភាពផ្អែមល្ហែមមួយ ដែលភាពផ្អែមល្ហែមនោះ មិនផ្លាស់ប្តូរនោះទេ។ មនុស្សមិនឈ្លោះទាស់ទែងជាមួយមនុស្ស ឬក៏វាយគ្នានោះទេ។ តើនៅក្នុងពន្លឺរបស់អញ មានមនុស្សដែលមិនរស់នៅដោយសុខក្សេមក្សាន្តជាមួយអ្នកដទៃឬទេ? តើនៅក្នុងរជ្ជកាលរបស់អញ មានមនុស្សដែលធ្វើឲ្យខូចកិត្តិយសព្រះនាមរបស់អញឬទេ? មនុស្សទាំងអស់តម្រង់ការសម្លឹងដ៏គោរពរបស់ពួកគេឆ្ពោះមករកអញ ហើយនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ពួកគេស្រែករកអញដោយអាថ៌កំបាំង។ អញបានតាមរកមើលគ្រប់សកម្មភាពរបស់មនុស្សជាតិ៖ នៅក្នុងចំណោមមនុស្សដែលបានលាងសម្អាត គ្មាននរណាម្នាក់ដែលមិនស្តាប់បង្គាប់អញនោះទេ ហើយក៏គ្មាននរណាម្នាក់ផ្ទេរការជំនុំជម្រះថ្វាយអញនោះដែរ។ គ្រប់មនុស្សជាតិទាំងអស់ត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយដោយនិស្ស័យរបស់អញ។ មនុស្សទាំងអស់កំពុងតែមកស្គាល់អញ កំពុងតែមកកាន់តែជិតអញ ហើយកំពុងតែស្រឡាញ់អញ។ អញឈរយ៉ាងមាំមួននៅក្នុងវិញ្ញាណរបស់មនុស្ស អញត្រូវបានលើកតម្កើងទៅកាន់កំពូលដ៏ខ្ពស់បំផុតនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់មនុស្ស ហើយអញហូរតាមលោហិតនៅក្នុងសរសៃឈាមរបស់មនុស្ស។ ការលើកតម្កើងដ៏រីករាយនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស បំពេញគ្រប់ទីកន្លែងនៅលើផែនដី ខ្យល់មានសភាពត្រជាក់និងបរិសុទ្ធ អ័ភ្រដ៏ក្រាស់ក៏លែងក្រាលគ្របលើដីតទៅទៀត ហើយព្រះអាទិត្យបញ្ចេញរស្មីយ៉ាងត្រចះត្រចង់។

ពេលនេះ ចូរក្រឡេកមើលនគររបស់អញ ជាកន្លែងដែលអញគឺជាស្តេចលើរបស់សព្វសារពើ និងជាកន្លែងដែលអញកាន់កាប់អំណាចលើរបស់សព្វសារពើ។ តាំងពីដំបូងនៃការបង្កើតរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ ដោយការដឹកនាំរបស់អញ បុត្ររបស់អញ បានឆ្លងកាត់ការលំបាកក្នុងជីវិតច្រើនណាស់ ឆ្លងកាត់ភាពអយុត្តិធម៌របស់ពិភពលោកច្រើនណាស់ ឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្តូរនៃពិភពមនុស្សច្រើនណាស់ ប៉ុន្តែពេលនេះ ពួកគេកំពុងរស់នៅក្នុងពន្លឺរបស់អញ។ តើនរណាមិនយំចំពោះភាពអយុត្តិធម៌កាលពីម្សិលមិញនោះ?  តើនរណាមិនស្រក់ទឹកភ្នែកចំពោះការលំបាកដែលបានស៊ូទ្រាំរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ? ហើយជាថ្មីម្តងទៀត តើមាននរណាដែលមិនឆ្លៀតយកឱកាសនេះ ដើម្បីឧទ្ទិសខ្លួនចំពោះអញនោះទេ? តើមាននរណាដែលមិនឆ្លៀតយកឱកាសនេះ ដើម្បីសម្តែងនូវចំណង់ដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេឬទេ? នៅពេលនេះ តើមាននរណាដែលមិននិយាយទៅកាន់អ្វីដែលពួកគេមានបទពិសោធន៍ឬទេ? នៅពេលនេះ មនុស្សទាំងអស់ថ្វាយចំណែកដែលល្អបំផុតរបស់ពួកគេដល់អញ។ តើមានប៉ុន្មាននាក់ ដែលទទួលទារុណកម្មដោយភាពសោកស្តាយចំពោះកំហុសកាលពីម្សិលមិញរបស់ពួកគេ តើមានប៉ុន្មាននាក់ស្អប់ខ្លួនឯងចំពោះការតាមរកកាលពីម្សិលមិញ! មនុស្សទាំងអស់បានស្គាល់ខ្លួនឯង ពួកគេទាំងអស់បានឃើញទង្វើរបស់សាតាំង និងភាពអស្ចារ្យរបស់អញ ហើយនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ពេលនេះមានកន្លែងមួយសម្រាប់អញ។ អញនឹងលែងជួបការជំទាស់ ឬការប្រឆាំងនៅក្នុងចំណោមមនុស្សតទៅទៀតហើយ ដោយសារតែកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យរបស់អញបានសម្រេចរួចទៅហើយ ហើយក៏គ្មានអី្វរារាំងតទៅទៀតដែរ។ សព្វថ្ងៃនេះ ក្នុងចំណោមបុត្រនៃនគររបស់អញ តើមាននរណាម្នាក់មិនបានផ្តល់ការគិតដល់សេចក្តីខ្វល់ខ្វាយរបស់ខ្លួនឯងឬទេ? តើមាននរណាម្នាក់មិនមានការពិចារណាបន្ថែម ពាក់ព័ន្ធនឹងមធ្យោបាយនានាដែលបានប្រើនៅក្នុងកិច្ចការរបស់អញឬទេ? តើមាននរណាម្នាក់ ថ្វាយខ្លួនដោយសម្ងាត់ដើម្បីប្រយោជន៍របស់អញឬទេ? តើភាពមិនបរិសុទ្ធនៅក្នុងចិត្តរបស់ឯងរាល់គ្នា ថយចុះ ឬមានការកើនឡើង? ប្រសិនបើសមាសធាតុមិនបរិសុទ្ធនៅក្នុងចិត្តរបស់ឯងរាល់គ្នា មិនបានថយចុះ ឬកើនឡើងនោះទេ នោះអញនឹងបោះមនុស្សដូចឯងចោលជាក់ជាមិនខាន។ អ្វីដែលអញចង់បាន គឺមនុស្សបរិសុទ្ធ ដែលស្របតាមព្រះហឫទ័យរបស់អញ មិនមែនពួកបិសាចកខ្វក់ ដែលបះបោរប្រឆាំងនឹងអញនោះទេ។ ទោះបីជាការទាមទាររបស់អញចំពោះមនុស្សមិនខ្ពស់ក៏ដោយ ពិភពខាងក្នុងនៃចិត្តរបស់មនុស្ស គឺមានលក្ខណៈស្មុគស្មាញ ដែលមនុស្សមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ ដើម្បីឲ្យស្របនឹងបំណងព្រះហឫទ័យរបស់អញ ឬបំពេញតាមបំណងព្រះហឫទ័យរបស់អញបានភ្លាមៗនោះទេ។  មនុស្សយ៉ាងច្រើន កំពុងតែដាក់ខ្លួនឯងក្នុងសេចក្តីសង្ឃឹម ក្នុងការដណ្តើមយកកម្រងផ្កានៃជ័យជំនះចុងក្រោយ។ មនុស្សយ៉ាងច្រើន កំពុងតែប្រឹងប្រែងអស់ពីកម្លាំងរបស់ពួកគេ ដោយមិនហ៊ានបន្ធូរដៃសូម្បីតែមួយភ្លែត ព្រោះភ័យខ្លាចធ្លាក់ក្នុងចំណាប់ខ្មាំងរបស់សាតាំងជាលើកទីពីរជាខ្លាំង។ ពួកគេលែងហ៊ានត្អូញត្អែប្រឆាំងនឹងអញតទៅទៀតហើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេតែងតែបង្ហាញភក្តីភាពរបស់ពួកគេចំពោះអញជានិច្ច។ អញបានឮមនុស្សច្រើនណាស់និយាយពាក្យដែលចេញពីដួងចិត្ត អញបានឮការនិទានពីមនុស្សច្រើនណាស់ ពាក់ព័ន្ធនឹងបទពិសោធន៍របស់ពួកគេ នៅក្នុងពេលឈឺចាប់។  អញបានឃើញមនុស្សច្រើនណាស់ ដែលស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាកបំផុតរបស់ពួកគេ មិនងាយនឹងបោះបង់ការថ្វាយភក្តីភាពរបស់ពួកគេចំពោះអញនោះទេ ហើយអញបានសម្លឹងមនុស្សច្រើនណាស់ ខណៈដែលពួកគេបានដើរតាមផ្លូវដែលពោរពេញទៅដោយថ្ម ដើម្បីស្វែងរកផ្លូវចេញឲ្យពួកគេ។ នៅក្នុងកាលៈទេសៈនេះ ពួកគេមិនដែលត្អូញត្អែនោះទេ ទោះបីនៅពេលដែលពួកគេខូចចិត្តកាន់តែខ្លាំង ដោយមិនអាចស្វែងរកពន្លឺបានក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនដែលត្អូញត្អែសូម្បីតែម្តង។ ប៉ុន្តែអញក៏បានឮមនុស្សច្រើនណាស់ ទុកឲ្យសេចក្តីបណ្តាសាចូលទៅក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់ពួកគេ ដោយដាក់បណ្តាសាស្ថានសួគ៌ និងចោទប្រកាន់ផែនដី ហើយអញក៏បានឃើញមនុស្សច្រើនណាស់ បោះបង់ខ្លួនឯងចោលនៅពេលដែលពួកគេមានទុក្ខព្រួយ ដោយបោះចោលខ្លួនឯងទៅក្នងធុងសំរាម ដូចជាសំរាមអ៊ីចឹង ដើម្បីឲ្យប្រលាក់ដោយសំរាម និងរបស់កខ្វក់។ អញបានឮមនុស្សច្រើនណាស់ ឈ្លោះប្រកែកគ្នា ដោយសារតែការផ្លាស់ប្តូរជំហររបស់ពួកគេ ដែលនាំទៅរកការផ្លាស់ប្តូរទឹកមុខរបស់ពួកគេ ហើយក៏ផ្លាស់ប្តូរទំនាក់ទំនងជាមួយមិត្តភក្តិរបស់ពួកគេដែរ ទើបមិត្តភក្តិទាំងឡាយឈប់ក្លាយជាមិត្តភក្តិតទៅទៀត ហើយបែរជាក្លាយជាសត្រូវវិញម្តង ដោយការវាយប្រហារគ្នាដោយអណ្តាតរបស់ពួកគេ។ មនុស្សជាច្រើន ប្រើប្រាស់ព្រះបន្ទូលរបស់អញដូចជាគ្រាប់ដែលបាញ់ចេញពីកាំភ្លើងយន្ត ដើម្បីបើកការវាយប្រហារទៅលើអ្នកដទៃដោយមិនដឹងខ្លួន រហូតដល់ពិភពនៃមនុស្សគ្រប់ទីកន្លែង ពេញទៅដោយសម្រែកសម្លេងដែលបំផ្លាញភាពស្ងាត់ជ្រងំ។ ជាភ័ព្វសំណាង ថ្ងៃនេះបានមកដល់ បើមិនដូច្នោះទេ តើនរណាដឹងថា មានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់នឹងត្រូវស្លាប់ ក្រោមការវាយប្រហារដោយគ្មានមេត្តារបស់កាំភ្លើងយន្ដនេះ។ 

ដោយអនុវត្តតាមការបង្គាប់នៃព្រះបន្ទូលរបស់អញ ហើយដើម្បីតាមឲ្យទាន់ស្ថានភាពរបស់មនុស្សទាំងអស់ នោះនគររបស់អញចុះមកផែនដីមួយជំហានម្តងៗ។ មនុស្សលែងមានគំនិតខ្វល់ខ្វាយនៅក្នុងខ្លូន ឬយកខ្លួនជា “អំពល់ទុក្ខ” ដល់អ្នកដទៃ ឬ «“គិត” ជំនួសពួកគេតទៅទៀតហើយ។ ដូច្នេះ ជម្លោះដ៏តានតឹងនៅលើផែនដី លែងមានតទៅទៀតហើយ ហើយដោយអនុវត្តតាមការបង្គាប់នៃព្រះបន្ទូលរបស់អញ “អាវុធ” នៃសម័យទំនើបនានា ត្រូវបានដកចេញ។ មនុស្សរកឃើញសន្តិភាពជាមួយមនុស្សម្តងទៀត ចិត្តរបស់មនុស្សសាយភាយដោយវិញ្ញាណនៃភាពសុខដុមរមនាម្តងទៀត ហើយលែងមាននរណាម្នាក់ការពារខ្លួនទល់នឹងការវាយប្រហារដ៏សម្ងាត់តទៅទៀតហើយ។ មនុស្សជាតិទាំងអស់ បានត្រឡប់ទៅរកសភាពប្រក្រតីឡើងវិញ  ហើយចាប់ផ្តើមជីវិតថ្មី។ ដោយរស់នៅក្នុងបរិស្ថានថ្មី មនុស្សមួយចំនួនធំក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួនពួកគេ មានអារម្មណ៍ដូចជាពួកគេបានចូលទៅក្នុងពិភពលោកថ្មីមួយទាំងមូលអ៊ីចឹង ហើយដោយសារតែហេតុនេះ ទើបពួកគេមិនអាចសម្របខ្លួនទៅនឹងមជ្ឈដ្ឋានបច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេភ្លាមៗ ឬចូលទៅតាមផ្លូវដ៏ត្រឹមត្រូវបានភ្លាមៗនោះទេ។  ដូច្នេះ នៅក្នុងការគិតរបស់មនុស្ស នេះជាករណីដែល «វិញ្ញាណចង់ធ្វើ តែសាច់ឈាមវិញនៅខ្សោយ»។ ដូចមនុស្សដែរ ទោះបីជាអញបានភ្លក្សភាពល្វីងជូរចត់នៃគ្រោះអាក្រក់ ដោយព្រះអង្គអញក៏ដោយ ប៉ុន្តែអញដឹងគ្រប់យ៉ាងដើម្បីស្គាល់ភាពខ្វះខាតរបស់មនុស្ស។ អញដឹងពីតម្រូវការរបស់មនុស្សបានយ៉ាងច្បាស់ ហើយការយល់របស់អញចំពោះភាពកំសោយរបស់គេ ក៏ពេញលេញដែរ។ ដោយសារហេតុផលនេះ អញមិនសើចចំអកមនុស្ស ដោយសារភាពខ្វះខាតរបស់គេនោះទេ។ អាស្រ័យលើសេចក្តីទុច្ចរិត អញគ្រាន់តែគ្រប់គ្រង ដែលជាវិធានការដ៏សមរម្យមួយនៃ «ការអប់រំ» ដើម្បីឲ្យគ្រប់គ្នាអាចចូលទៅក្នុងផ្លូវត្រូវបានកាន់តែប្រសើរប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះទើបមនុស្សនឹងឈប់ក្លាយជាក្មេងកំព្រាដែលដើរពនេចរតទៅទៀត ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេក្លាយជាក្មេងដែលមានទីកន្លែងមួយជាផ្ទះរបស់ពួកគេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សកម្មភាពរបស់អញត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយគោលការណ៍ទាំងឡាយ។ ប្រសិនបើមនុស្សមិនចង់រីករាយនឹងសេចក្តីសុខដែលនៅក្នុងអញ នោះអញគ្រាន់តែយាងជាមួយនឹងអ្វីដែលពួកគេបានកំណត់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ហើយបញ្ជូនពួកគេទៅក្នុងបាតរណ្តៅ។ នៅត្រង់ចំណុចនេះ  គ្មាននរណាម្នាក់គួរមានភាពអយុត្តិធម៌នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេតទៅទៀតទេ ប៉ុន្តែគ្រប់គ្នាគួរតែអាចមើលឃើញសេចក្តីសុចរិតរបស់អញនៅក្នុងការរៀបចំដែលអញបានធ្វើ។ អញមិនបង្ខិតបង្ខំមនុស្សជាតិឲ្យស្រឡាញ់អញ ឬវាយមនុស្សណាមួយឲ្យស្រឡាញ់នោះទេ។ នៅក្នុងអញ គឺមានសេរីភាពពេញទី និងមានការដោះលែងទាំងស្រុង។ ទោះបីជាវាសនារបស់មនុស្សស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់អញក៏ដោយ អញបានប្រគល់បំណងប្រាថ្នាដោយសេរីមួយដល់មនុស្ស ដែលមិនស្ថិននៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អញនោះទេ។ តាមរយៈវិធីនេះ មនុស្សនឹងមិនបង្កើតមធ្យោបាយដើម្បីចូលទៅក្នុង «បញ្ហា» ដោយយោងបញ្ញត្តិគ្រប់គ្រងរបស់អញឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេនឹងទទួលបាននូវ «ការដោះលែង» ដោយពឹងផ្អែកលើចិត្តសប្បុរសរបស់អញនោះទេ។ ដូច្នេះ មនុស្សជាច្រើន ស្វះស្វែងរកវិធីដោះស្រាយនៅក្នុងការរំដោះរបស់ពួកគេ ជាជាងរង់ចាំឲ្យអញដោះស្រាយ។

អញតែងតែប្រព្រឹត្តចំពោះមនុស្សជាតិដោយដៃដ៏ទូលាយមួយ អញមិនដែលធ្វើឲ្យមនុស្សទើសទែងដោយសារបញ្ហាដែលមិនអាចដោះស្រាយបាននោះទេ ហើយក៏មិនដែលដាក់នរណាម្នាក់ទៅក្នុងស្ថានភាពលំបាកនោះដែរ។ តើវាមិនមែនដូច្នេះទេឬ? ទោះបីមនុស្សជាច្រើនមិនស្រឡាញ់អញក៏ដោយ  ក្រៅពីឥរិយាបថបែបនេះដែលធ្វើឲ្យអញទោមនស្ស អញបានផ្តល់សេរីភាពដល់ពួកគេ ដោយអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេរសាត់អណ្តែត រហូតដល់ឲ្យពួកគេហែលដោយសេរីនៅក្នុងសមុទ្រនៃភាពល្វីងជូរចត់ និងការឈឺចាប់។ ដោយសារមនុស្សគឺជាបំពង់ដែលមិនមានកិត្តិយស ទោះបីជាពួកគេមើលឃើញព្រះពរដែលអញកាន់នៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់អញក៏ដោយ ក៏ពួកគេគ្មានការចាប់អារម្មណ៍ដើម្បីរីករាយនឹងព្រះពរនោះដែរ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេចាប់យករបស់ដែលនាំទុក្ខដល់ខ្លួនពីដៃសាតាំងទៅវិញ ដោយហេតុនោះ ទើបពួកគេ ដាក់ទោសខ្លួនឯងដោយឲ្យសាតាំងប្រើប្រាស់ជា “ចំណី”។ ពិតណាស់ មានអ្នកខ្លះបានឃើញពន្លឺរបស់អញដោយផ្ទាល់ភ្នែករបស់ពួកគេ ដូច្នេះ ទោះបីជាពួកគេកំពុងតែរស់នៅក្នុងភាពស្រអាប់ខ្មៅងងឹតនៃពេល បច្ចុប្បន្នក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនបានបាត់បង់សេចក្តីជំនឿនៅក្នុងពន្លឺ ដោយសារតែភាពស្រអាប់ទាំងនេះដែរ ផ្ទុយទៅវិញពួកគេបន្តស្វះស្វែងរាវរក នៅក្នុងភាពស្រអាប់ទាំងនោះ ថ្វីបើនៅតាមផ្លូវពេញទៅដោយឧបសគ្គក៏ដោយ។ នៅពេលដែលមនុស្សបះបោរប្រឆាំងនឹងអញ អញបញ្ចេញសេចក្តីក្រោធរបស់អញយ៉ាងខ្លាំងទៅលើគេ ដូច្នេះ មនុស្សអាចស្លាប់ដោយសារការមិនស្តាប់បង្គាប់របស់គេ។ នៅពេលដែលគេស្តាប់បង្គាប់អញ អញនៅតែលាក់ខ្លួនពីគេ។ តាមវិធីនេះ គឺអញចង់ធ្វើឲ្យសេចក្តីស្រឡាញ់នៅក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់គេមានភាពរំជួល គឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់មួយដែលមិនមែនស្វះស្វែងដើម្បីលួងលោមអញនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ គឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលផ្តល់ភាពរីករាយដល់អញ។ ច្រើនដងណាស់ នៅពេលដែលមនុស្សស្វែងរកអញ អញបានបិទព្រះនេត្ររបស់អញ ហើយនៅស្ងៀម ដើម្បីចម្រាញ់យកសេចក្តីជំនឿពិតរបស់គេ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលអញនៅស្ងៀម សេចក្តីជំនឿរបស់មនុស្សផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងលឿន ហើយគ្រប់យ៉ាងដែលអញឃើញគឺជា «ទំនិញក្លែងក្លាយ» របស់គេ ដោយសារមនុស្សមិនដែលស្រឡាញ់អញដ៏ស្មោះអស់ពីចិត្តនោះទេ។ មានតែពេលដែលអញបង្ហាញព្រះកាយរបស់អញប៉ុណ្ណោះ ទើបមនុស្សទាំងអស់ធ្វើការបង្ហាញ «សេចក្តីជំនឿ» ដ៏សម្បើមមួយ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអញលាក់ព្រះកាយនៅកន្លែងសម្ងាត់របស់អញ នោះពួកគេកាន់តែទន់ខ្សោយ ហើយចិត្តក៏មិនរឹងមាំដែរ ដូចខ្លាចធ្វើឲ្យអញខឹងអ៊ីចឹង។ ក៏មានមនុស្សមួយចំនួន ដែលមិនអាចមើលឃើញព្រះភ័ក្រ្តរបស់អញដែរ ដោយដាក់អញទៅក្នុង «ដំណាក់កាលស៊ីជម្រៅ» មួយ ដូច្នេះហើយ ទើបពួកគេបដិសេធនូវសេចក្តីពិតនៃវត្តមានរបស់អញ។ មនុស្សច្រើនណាស់ នៅតែស្ថិតក្នុងសភាវៈនេះ មនុស្សច្រើនណាស់ មានគំនិតបែបនេះ។ គ្មានអ្វីច្រើនជាងការចូលចិត្តរបស់មនុស្សទាំងអស់ ដើម្បីគ្របបាំងអ្វីដែលកខ្វក់នៅក្នុងពួកគេនោះទេ។ ដោយសារតែហេតុផលនេះ ទើបពួកគេស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះភាពខ្វះខាតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ហើយគ្រាន់តែសារភាពចំពោះសេចក្តីពិតនៃព្រះបន្ទូលរបស់អញ ដោយសង្កៀតធ្មេញ និងបិទមុខប៉ុណ្ណោះ។ 

ថ្ងៃទី ១៧ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៩២

ខាង​ដើម៖ ជំពូកទី ១៥

បន្ទាប់៖ ជំពូកទី ១៩

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

អំពីបទពិសោធន៍

តាមរយៈបទពិសោធន៍របស់លោកពេត្រុស គាត់បានឆ្លងកាត់ ការល្បងលរាប់រយដងមកហើយ។ បើទោះបីជាមនុស្សសព្វថ្ងៃ នេះដឹងអំពីពាក្យថា “ការល្បងល”...

យកចិត្តទុកដាក់បន្ថែមលើតថភាព

មនុស្សគ្រប់រូបអាចក្លាយជាមនុស្សគ្រប់លក្ខណ៍ដោយសារព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះហើយ គ្រប់គ្នាគួរតែយល់ថា ការបម្រើព្រះបែបណាសមស្របបំផុតនឹងព្រះហឫទ័យទ្រង់។...

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ