ជំពូកទី ១៩

ការយកព្រះបន្ទូលរបស់អញធ្វើជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ ដើម្បីការរស់នៅរបស់ពួកគេ នេះគឺជាកាតព្វកិច្ចរបស់មនុស្ស។ មនុស្សត្រូវតែបង្កើតចំណែករបស់ពួកគេនៅក្នុងគ្រប់ទាំងផ្នែកនៃព្រះបន្ទូលរបស់អញ។ បើមិនធ្វើបែបនេះទេ គឺពួកគេកំពុងស្វះស្វែងរកការបំផ្លាញខ្លួនឯង និងរកការស្អប់ខ្ពើមហើយ។ ដោយសារតែរឿងនេះ មនុស្សមិនស្គាល់អញ តែបែរជានាំជីវិតរបស់ពួកគេមកឲ្យអញជាការដោះដូរទៅវិញ គ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេធ្វើគឺដង្ហែរក្បួននៅខាងមុខអញដែលក្នុងដៃរបស់ពួកគេកាន់សំរាម ដោយព្យាយាមធ្វើឲ្យអញគាប់ព្រះហឫទ័យ។។ ទោះបីជាយ៉ាងណា ក្រៅពីមិនសព្វព្រះហឫទ័យជាមួយរបស់ទាំងអស់នោះហើយ អញបន្តធ្វើការទាមទារចំពោះមនុស្សតទៅទៀត។ អញស្រឡាញ់ការចូលរួមចំណែករបស់មនុស្ស ប៉ុន្តែអញស្អប់ការទាមទាររបស់ពួគេ។ មនុស្សទាំងអស់មានចិត្តដែលពេញទៅដោយភាពលោភលន់ វាហាក់ដូចជាចិត្តរបស់ពួកគេត្រូវបានអារក្សគ្រប់គ្រងអ៊ីចឹង ហើយគ្មាននរណាម្ចាក់អាចរំដោះខ្លួន ហើយថ្វាយចិត្តរបស់ពួកគេដល់អញនោះទេ។ នៅពេលដែលអញមានព្រះបន្ទូល មនុស្សស្តាប់ព្រះសូរសៀងរបស់អញដោយការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំង។ ទោះបីជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលអញនៅស្ងៀម ពួកគេក៏ចាប់ផ្តើម “កិច្ចការ” ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេសារជាថ្មី ហើយឈប់យកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់អញទាំងស្រុងតែម្តង វាហាក់ដូចជាព្រះបន្ទូលរបស់អញសាមញ្ញ ហើយមិនសំខាន់ដល់ “កិច្ចការ” របស់ពួកគេអ៊ីចឹង។ អញមិនដែលតឹងតែងជាមួយមនុស្សនោះទេ ប៉ុន្តែអញបានអត់ធ្មត់ និងអត់ឱនដល់មនុស្សទៅវិញ។ ដូច្នេះហើយ ដោយសារសេចក្តីអត់ឱនរបស់អញ ធ្វើឲ្យមនុស្សប៉ាន់ប្រមាណខ្លួនឯងខុស ហើយគ្មានសមត្ថភាពក្នុងការស្គាល់ និងឆ្លុះបញ្ចាំងពីខ្លួនឯង។  ពួកគេគ្រាន់តែកេងយកប្រយោជន៍ចេញពីភាពអត់ធ្មត់របស់អញ ដើម្បីបោកបញ្ឆោតអញប៉ុណ្ណោះ។ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ធ្លាប់ខ្វល់ខ្វាយចំពោះអញនោះទេ ហើយក៏គ្មាននរណាម្នាក់បានផ្តល់តម្លៃដល់អញ ថាជាវត្តុដ៏គួរឲ្យស្រឡាញ់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេដែរ។ មានតែពេលដែលពួកគេទំនេរប៉ុណ្ណោះ ទើបពួកគេយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអញជាការបង្គ្រប់កិច្ច។ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដែលអញបានចំណាយជាមួយមនុស្ស គឺមិនអាចវាស់បានរួចទៅហើយ។ ជាងនេះទៅទៀត អញបានធ្វើការដើម្បីមនុស្សតាមវិធីដែលអស្ចារ្យជាច្រើន ហើយក្រៅពីនេះ អញបានប្រទានអម្រែកបន្ថែមមួយដល់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចទទួលបានចំណេះដឹង និងឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្តូរមួយចំនួន តាមរយៈអ្វីដែលអញមាន និងតាមរយៈលក្ខណៈរបស់អញនោះ។ អញមិនសុំឲ្យពួកគេធ្វើត្រឹមតែជា “អ្នកប្រើប្រាស់” ប៉ុណ្ណោះទេ គឺអញសុំឲ្យពួកគេធ្វើជា “អ្នកផលិត” ដែលអាចយកឈ្នះសាតាំងបាន។ ទោះបីជាអញអាចមិនទាមទារឲ្យមនុស្សធ្វើអ្វីមួយ ប៉ុន្តែអញមានបទដ្ឋានសម្រាប់ការទាមទាររបស់អញ ដោយសារតែនៅក្នុងអ្វីដែលអញធ្វើ គឺមានបំណងមួយ ក៏ដូចជាមូលដ្ឋានមួយសម្រាប់សកម្មភាពរបស់អញដែរ៖ អញមិនមែនធ្វើដោយចៃដន្យដូចដែលមនុស្សស្រមៃគិតនោះទេ ហើយអញក៏មិនបានធ្វើតាមស្ថានសួគ៌ និងផែនដី និងវត្ថុសព្វសារពើដែរ ទោះតាមវិធីណាក៏ដោយដែលអញចង់ធ្វើ។ នៅក្នុងកិច្ចការរបស់អញ មនុស្សគួរមើលឃើញអ្វីម៉្យាង ហើយទទួលបានអ្វីម៉្យាង។ ពួកគេមិនគួរខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាដ៏ស្រស់បំព្រងនៃយុវភាពរបស់ពួកគេ ឬចាត់ទុកជីវិតរបស់គេដូចជាសម្លៀកបំពាក់ដែលអនុញ្ញាតឲ្យមានធូលីដីប្រឡាក់នោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេគួរតែឈរការពារខ្លួនរបស់ពួកគេយ៉ាងតឹងរឹង ដោយទទួលយកសេចក្តីសប្បុរសរបស់អញដើម្បីផ្តល់ភាពរីករាយដល់ខ្លួនរបស់គេ រហូតដល់ពួកគេមិនអាចវិលត្រឡប់ទៅរកសាតាំងវិញដោយសារអញ ហើយដោយសារអញ ពួកគេវាយប្រហារប្រឆាំងនឹងសាតាំង។ តើការទាមទាររបស់អញចំពោះមនុស្ស មិនសាមញ្ញណាស់ទេឬអី?

នៅពេលដែលពន្លឺភ្លើងដ៏ខ្សោយមួយ ចាប់ផ្តើមបង្ហាញនៅទិសខាងកើត មនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងសកលលោកនេះ យកចិត្តទុកដាក់ថែមបន្តិចចំពោះពន្លឺនេះ។ មនុស្សដើរផ្សងព្រេង ដើម្បីសង្កេតមើលប្រភពពន្លឺនៅទិសខាងកើតនេះ ដោយមិនបាននៅលង់លក់ក្នុងដំណេកទៀតទេ។ ដោយសារតែសមត្ថភាពមានកម្រិតរបស់ពួកគេ គ្មាននរណាម្នាក់អាចមើលឃើញទីកន្លែងដែលពន្លឺលេចចេញមកនោះទេ។ នៅពេលដែលគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងសកលលោកនេះត្រូវបានបំភ្លឺយ៉ាងពេញលេញ នោះមនុស្សក៏ក្រោកពីដំណេក និងការយល់សប្តិ ហើយមានតែពេលនោះទេទើបពួកគេដឹងថា ថ្ងៃរបស់អញបានមកដល់ពួកគេបន្តិចម្តងៗ។ មនុស្សទាំងអស់ធ្វើពិធីអបអរសាទរ ដោយសារតែការមកដល់នៃពន្លឺ ដូច្នេះហើយ លែងមានការទម្រេតខ្លួនក្នុងភាពងងុយ ឬនៅក្នុងភាពស្ពឹកស្រពន់តទៅទៀតហើយ។ ក្រោមរស្មីដ៏ត្រចះត្រចង់នៃពន្លឺរបស់អញ មនុស្សទាំងអស់មានចិត្ត និងគំនិតស្រស់ថ្លា ហើយភ្ញាក់ឡើងភ្លាមៗដើម្បីរីករាយនឹងការរស់នៅ។ អញក្រឡេកចេញមកមើលពិភពលោកខាងក្រៅ ដែលស្ថិតក្រោមការគ្របបាំងនៃអ័ព្ទ។ សព្វសត្វទាំងឡាយកំពុងសម្រាក ដោយសារតែការមកដល់នៃពន្លឺមួយ គ្រប់យ៉ាងបានដឹងថា មានជីវិតថ្មីកំពុងតែមក។ ដោយសារហេតុផលនេះ សត្វទាំងឡាយក៏កំពុងវារចេញពីរូងរបស់ខ្លួន ដើម្បីស្វែងរកអាហារផងដែរ។ ពិតណាស់ រុក្ខជាតិទាំងឡាយក៏ដូចគ្នាដែរ ហើយនៅក្នុងរស្មីនៃពន្លឺនេះ ស្លឹកដ៏ខៀវខ្ចីរបស់វាគ្របដណ្តប់ដោយពន្លឺមួយដ៏ថ្លា ដែលទន្ទឹងរង់ចាំបំពេញតួនាទីរបស់ពួកវាដើម្បីអញ ខណៈដែលអញនៅលើផែនដី។ គ្រប់មនុស្សទាំងអស់ មានបំណងចង់ឃើញការមកដល់នៃពន្លឺ ប៉ុន្តែពួកគេភ័យខ្លាចការមកដល់របស់វា  ដោយព្រួយបារម្ភជាខ្លាំងថា ភាពកខ្វក់របស់ពួកគេនឹងមិនអាចលាក់បាំងតទៅទៀតបាន។ នេះក៏ដោយសារតែមនុស្សអាក្រាតកាយទាំងអស់ គ្មានអ្វីគ្របបាំងពួកគេនោះទេ។ ដូច្នេះហើយ មនុស្សជាច្រើនបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពភ័យខ្លាច ដោយសារតែការមកដល់នៃពន្លឺ ហើយស្ថិតនៅក្នុងសភាពភ្ញាក់ផ្អើលដោយសារការលេចចេញនៃពន្លឺនេះ។ នៅពេលដែលឃើញពន្លឺ មនុស្សជាច្រើនពេញទៅដោយវិប្បដិសារីយ៉ាងខ្លាំង ដោយស្អប់ខ្ពើមភាពកខ្វក់របស់ខ្លួន ប៉ុន្តែពុំមានអំណាចដើម្បីកែប្រែការពិត ពុំអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅតែពីរង់ចាំអញប្រកាសការដាក់ទោសប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលឃើញពន្លឺ មនុស្សច្រើនណាស់ ដែលត្រូវបានបន្សុទ្ធដោយការឈឺចាប់នៅក្នុងភាពងងឹត ត្រូវបានប៉ះពាល់ដោយអត្ថន័យដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃពន្លឺភ្លាមៗ ហើយចាប់ពីពេលនោះ ពួកគេឱបពន្លឺជាប់នឹងដើមទ្រូងរបស់ពួកគេ ដោយខ្លាចបាត់បង់ពន្លឺនោះម្តងទៀត។ មនុស្សច្រើនណាស់ ក្រៅពីត្រូវបានបោះចេញទៅក្រៅដោយសារការលេចឡើងភ្លាមៗនៃពន្លឺ ពួកគេធ្វើការប្រចាំថ្ងៃជាធម្មតា ដោយសារតែពួកគេខ្វាក់អស់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ហេតុដូច្នេះ ពួកគេមិនត្រឹមតែមិនសម្គាល់ថាពន្លឺបានមកដល់រួចហើយនោះទេ ពួកគេថែមទាំងមិនរីករាយដោយសារពន្លឺទៀតផង។ នៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស អញមិនថ្លៃថ្នូរ ហើយក៏មិនតូចទាបដែរ។ ដូចដែលពួកគេគិតអ៊ីចឹង ទោះបីមានអញ ឬគ្មានអញ ក៏គ្មានអ្វីខុសគ្នានោះដែរ។ វាដូចជាជីវិតរបស់មនុស្សនឹងមិនឯកោជាងនេះនោះទេ នៅពេលដែលគ្មានអញ ហើយបើមានអញ ក៏ជីវិតរបស់ពួកគេមិនរីករាយជាងនេះដែរ។ ដោយសារតែមនុស្សមិនស្រឡាញ់អញ នោះភាពរីករាយដែលអញប្រទានឲ្យពួកគេមានតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលដែលមនុស្សផ្តល់ក្តីស្រឡាញ់ដល់អញជាងនេះតែមួយលី នោះអញនឹងប្តូរឥរិយាបថរបស់អញចំពោះពួកគេ។ ដោយសារហេតុផលនេះ មានតែនៅពេលដែលមនុស្សបានយល់ដឹងពីក្រឹត្យវិន័យនេះប៉ុណ្ណោះ ទើបពួកគេនឹងមានសំណាងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីថ្វាយខ្លួនដល់អញ ហើយសុំអ្វីដែលអញមាននៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់អញ។ តើពិតទេ ដែលសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគេចំពោះអញ មិនបានចងដោយសារតែផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ តែមួយមុខនោះ? តើពិតទេ ដែលសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេចំពោះអញ មិនបានចងដោយសារតែរបស់ដែលអញប្រទានដល់ពួកគេតែមួយមុខនោះ? តើអាចទៅរួចទេ ដែលទាល់តែពួកគេឃើញពន្លឺរបស់អញ ទើបពួកគេអាចស្រឡាញ់អញដោយសេចក្តីជំនឿដ៏ស្មោះត្រង់របស់ពួកគេបាន? តើពិតទេ ដែលកម្លាំង និងថាមពលរបស់ពួកគេ មិនត្រូវបានដាក់កំហិតដោយលក្ខខណ្ឌបច្ចុប្បន្ន?  តើអាចទៅរួចទេ ដែលមនុស្សត្រូវការភាពក្លាហានដើម្បីស្រឡាញ់អញ?

ដោយសារតែវត្តមានរបស់អញ របស់សព្វសារពើ ចុះចូលដោយស្តាប់បង្គាប់នៅកន្លែងដែលពួកវារស់នៅ ហើយបើគ្មានវត្តមានរបស់អញ ក៏ពួកវាមិនបណ្តោយខ្លួនទៅតាមការបោះបង់ដែលអសីលធម៌ដែរ។ ដូច្នេះហើយ ភ្នំទាំងឡាយក៏ក្លាយទៅជាខ័ណ្ឌសីមាដីគោករវាងជាតិសាសន៍នានា ទឹកក្លាយជារនាំងខ័ណ្ឌចែកមនុស្សដែលនៅដែនដីខុសគ្នាឲ្យនៅដាច់ពីគ្នា ហើយខ្យល់បានក្លាយជាវត្ថុដែលហោះពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់នៅក្នុងលម្ហលើផែនដី។ មានតែមនុស្សទេ ដែលមិនអាចស្ដាប់បង្គាប់ដ៏ពិតប្រាកដ ចំពោះសេចក្ដីតម្រូវនៃបំណងព្រះហឫទ័យរបស់អញនោះ។ នេះជាហេតុផលដែលអញមានបន្ទូលថា របស់សព្វសារពើទាំងអស់ មានតែមនុស្សទេដែលស្ថិតនៅក្នុងប្រភេទនៃពួកដែលមិនស្តាប់បង្គាប់។ មនុស្សមិនចុះចូលចំពោះអញដ៏ពិតនោះទេ ហើយដោយសារហេតុផលនេះ អញបានដាក់វិន័យដ៏តឹងតែងដល់មនុស្សរហូតមក។ នៅក្នុងមនុស្ស ប្រសិនបើសិរីរុងរឿងរបស់អញផ្សព្វផ្សាយទូទាំងសកលលោកទាំងមូលរួចហើយ នោះអញនឹងទទួលយកសិរីរុងរឿងរបស់អញទាំងអស់ ហើយបើកបង្ហាញនៅចំពោះមនុស្សជាតិ។ ដោយសារនៅក្នុងការប្រមាថរបស់ពួកគេ មនុស្សមិនសក្តិសមនឹងមើលមកកាន់សិរីរុងរឿងរបស់អញ ទើបជាច្រើនពាន់ឆ្នាំមកនេះ អញមិនដែលបង្ហាញខ្លួនទេ ផ្ទុយទៅវិញ អញនៅតែសម្ងំលាក់ខ្លួន។ ដោយសារហេតុផលនេះ ទើបសិរីរុងរឿងរបស់អញមិនដែលបើកបង្ហាញចំពោះពួកគេ ហើយពួកគេតែងតែធ្លាក់ទៅក្នុងអន្លង់នៃអំពើបាប។ អញបានលើកលែងទោសដល់មនុស្ស ចំពោះភាពទុច្ចរិតរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេទាំងអស់មិនដឹងពីវិធីដើម្បីរក្សាខ្លួនពួកគេនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញពួកគេតែងតែបើកចំហខ្លួនទទួលយកអំពើបាប ដោយអនុញ្ញាតឲ្យអំពើបាបនោះបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ពួកគេ។ តើនេះ មិនបង្ហាញពីកង្វះខាតការគោរពខ្លួនឯង និងការស្រឡាញ់ខ្លួនឯងរបស់មនុស្សទេឬអី? នៅក្នុងចំណោមមនុស្ស តើមាននរណាម្នាក់អាចស្រឡាញ់ពិតប្រាកដទេ? តើការលះបង់របស់មនុស្សមានទម្ងន់ប៉ុន្មានលី? តើមិនមានទំនិញខូច លាយជាមួយអ្វីដែលហៅថា ភាពពិតរបស់មនុស្សទេឬអី? តើការលះបង់របស់ពួកគេ មិនមែនលាយច្របូកច្របល់ទាំងស្រុងទេឬអី? អ្វីដេលអញទាមទារ គឺសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមិនបែកខ្ញែករបស់ពួកគេ។ មនុស្សមិនស្គាល់អញ ហើយទោះបីជាពួកគេស្វះស្វែងដើម្បីស្គាល់អញក៏ដោយ ក៏ពួកគេនឹងមិនថ្វាយចិត្តស្មោះ និងចិត្តពិតរបស់ពួកគេដល់អញដែរ។ អញមិនទាមទារអ្វីពីមនុស្ស ដែលពួកគេមិនចង់ថ្វាយដល់អញនោះទេ។ ប្រសិនបើពួកគេថ្វាយការលះបង់របស់ពួកគេដល់អញ អញនឹងទទួលដោយគ្មានការជំទាស់នោះទេ។ ទោះបីជាយ៉ាងណា ប្រសិនបើពួកគេមិនទុកចិត្តអញ ហើយបដិសេធមិនថ្វាយខ្លួនដល់អញសូម្បីតែបន្តិច ពេលនោះអញនឹងគ្រាន់តែបណ្តេញគេចេញទៅតាមវិធីផ្សេងៗ ហើយរៀបចំកន្លែងដ៏សមរម្យសម្រាប់ពួកគេ។ ផ្គររន្ទះដែលលាន់គគ្រឹកពេញផ្ទៃមេឃ នឹងវាយរំលំមនុស្ស និងភ្នំដ៏ខ្ពស់ ហើយនៅពេលដែលពួកគេដួលរលំ អញនឹងកប់ពួកគេ សត្វព្រៃដ៏សាហាវដែលកំពុងស្រេកឃ្លាន នឹងលេបត្របាក់ពួកគេ ហើយមហាសមុទ្រដែលកំពុងរំជួលឡើង នឹងគ្របលើក្បាលរបស់ពួកគេ។ ដោយសារតែមនុស្សជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងជម្លោះជាមួយបងប្អូនឯង នោះមនុស្សទាំងអស់នឹងស្វែងរកការបំផ្លាញខ្លួនពួកគេផ្ទាល់ នៅក្នុងគ្រោះទុក្ខភ័យដែលកើតចេញពីពួកគេ។

នគរព្រះកំពុងពង្រីកនៅក្នុងចំណោមមនុស្ស វាកំពុងតែលេចរូបរាងនៅក្នុងចំណោមមនុស្ស ហើយវាកំពុងតែឈរនៅក្នុងចំណោមមនុស្ស។ គ្មានកម្លាំងណាអាចបំផ្លាញនគររបស់អញបានទេ។ នៅក្នុងចំណោមប្រជារាស្ត្ររបស់អញដែលនៅក្នុងនគរព្រះបច្ចុប្បន្ននេះ តើមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នា ដែលមិនមែនជាមនុស្សម្នាក់នៅក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់? តើនរណាក្នុងចំណោមពួកឯង ដែលដេកនៅខាងក្រៅស្ថានភាពរបស់មនុស្ស? នៅពេលដែលចំណុចចាប់ផ្តើមថ្មីរបស់អញត្រូវបានប្រកាសដល់ហ្វូងមនុស្សទាំងឡាយ តើមនុស្សនឹងមានប្រតិកម្មយ៉ាងដូចម្តេច? ឯងរាល់គ្នាបានឃើញដោយផ្ទាល់ភ្នែករបស់ឯងរាល់គ្នាហើយ អំពីសភាពរបស់មនុស្សជាតិ តើឯងនៅតែមិនមានសង្ឃឹមពិតប្រាកដក្នុងការស៊ូទ្រាំជារៀងរហូតនៅក្នុងពិភពលោកនេះឬ? អញកំពុងតែយាងគ្រប់ទីកន្លែងជាមួយប្រជារាស្ត្ររបស់អញ ហើយអញរស់នៅកណ្តាលចំណោមពួកគេ។ បច្ចុប្បន្ននេះ អស់អ្នកដែលមានសេចក្តីស្រលាញ់ពិតចំពោះអញ មនុស្សប្រភេទនេះគឺជាមនុស្សដែលមានព្រះពរ។ មានពរហើយអស់អ្នកណាដែលថ្វាយខ្លួនដល់អញ ពួកគេនឹងស្នាក់នៅក្នុងនគររបស់អញយ៉ាងពិតប្រាកដ។ មានពរហើយអស់អ្នកណាដែលស្គាល់អញ ពួកគេនឹងកាន់កាប់អំណាចនៅក្នុងនគររបស់អញយ៉ាងពិតប្រាកដ។ មានពរហើយអស់អ្នកណាដែលដើរតាមអញ ពួកគេនឹងគេចផុតពីចំណងរបស់សាតាំង ហើយរីករាយនឹងព្រះពររបស់អញយ៉ាងពិតប្រាកដ។ មានពរហើយអស់អ្នកណាដែលអាចបោះបង់ខ្លួនឯង ដ្បិតពួកគេនឹងចូលទៅក្នុងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អញ ហើយទទួលបានអំណោយនៃនគររបស់អញទុកជាមរតក។ អញនឹងចងចាំអស់អ្នកដែលរត់ស្វះស្វែងដើម្បីអញ អញនឹងឱបអស់អ្នកដែលបានចំណាយដើម្បីអញដោយអំណរ ហើយអញនឹងប្រទានភាពរីករាយដល់អស់អ្នកណាដែលថ្វាយដង្វាយដល់អញ។ អញនឹងប្រទានពរដល់អស់អ្នកណាដែលស្វែងរកភាពរីករាយនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់អញ។ ពួកគេនឹងក្លាយជាសរសដែលទប់បង្គោលនគររបស់អញយ៉ាងពិតប្រាកដ ពួកគេនឹងមានភាពបរិបូរណ៍ដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាននៅក្នុងដំណាក់របស់អញ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចប្រៀបផ្ទឹមជាមួយពួកគេបានទេ។ តើឯងរាល់គ្នាធ្លាប់បានទទួលយកព្រះពរ ដែលបានផ្តល់ដល់ឯងរាល់គ្នាហើយឬនៅ? តើឯងរាល់គ្នាធ្លាប់ស្វែងរកសេចក្តីសន្យា ដែលបានធ្វើសម្រាប់ឯងរាល់គ្នាហើយឬនៅ? ក្រោមការចង្អុលបង្ហាញនៃពន្លឺរបស់អញ ឯងរាល់គ្នាប្រាកដជានឹងយកឈ្នះការហ៊ុមព័ទ្ធនៃកម្លាំងរបស់ភាពងងឹត។ នៅកណ្តាលភាពងងឹត ឯងប្រាកដជានឹងមិនបាត់បង់ពន្លឺដែលកំពុងដឹកនាំឯងនោះទេ។ ឯងប្រាកដជានឹងក្លាយជាម្ចាស់នៃរបស់សព្វសារពើទាំងអស់។  ឯងប្រាកដជានឹងក្លាយជាអ្នកដែលមានជ័យជម្នះម្នាក់នៅចំពោះមុខសាតាំង។ នៅពេលដែលអាណាចក្រនៃនាគដ៏ធំមានសម្បុរក្រហមដែលមានពណ៌ក្រហមដួលរលំ នោះឯងប្រាកដជានឹងក្រោកឈរនៅកណ្តាលហ្វូងមនុស្សជាច្រើន ដើម្បីធ្វើបន្ទាល់អំពីភាពជោគជ័យរបស់អញ។ ឯងប្រាកដជានឹងឈរយ៉ាងរឹងមាំ និងមិនរង្គោះរង្គើ នៅក្នុងដែនដីនៃស៊ីនីម។ តាមរយៈការរងទុក្ខដែលឯងស៊ូទ្រាំ ឯងនឹងទទួលព្រះពររបស់អញ ហើយនឹងផ្សាយសីរីរុងរឿងរបស់អញទៅទូទាំងពិភពលោកទាំងមូលជាក់ជាមិនខាន។

ថ្ងៃទី ១៩ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៩២

ខាង​ដើម៖ ជំពូកទី ១៨

បន្ទាប់៖ ជំពូកទី ២០

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

តើកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ងាយស្រួលដូចមនុស្សគិតដែរឬទេ?

ក្នុងនាមជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ម្នាក់ៗក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាគួរតែលើកសរសើរអំពីរបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួលការលើកតម្កើង...

អំពីបទពិសោធន៍

តាមរយៈបទពិសោធន៍របស់លោកពេត្រុស គាត់បានឆ្លងកាត់ ការល្បងលរាប់រយដងមកហើយ។ បើទោះបីជាមនុស្សសព្វថ្ងៃ នេះដឹងអំពីពាក្យថា “ការល្បងល”...

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សលោកបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿដំបូងលើព្រះជាម្ចាស់? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ