ជំពូកទី ១៩

ការយកព្រះបន្ទូលរបស់ខ្ញុំធ្វើជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ ដើម្បីការរស់នៅរបស់ពួកគេ នេះគឺជាកាតព្វកិច្ចរបស់មនុស្ស។ មនុស្សត្រូវតែបង្កើតចំណែករបស់ពួកគេនៅក្នុងគ្រប់ទាំងផ្នែកនៃព្រះបន្ទូលរបស់ខ្ញុំ។ បើ​មិនធ្វើបែបនេះទេ គឺពួកគេកំពុងស្វះស្វែងរកការបំផ្លាញខ្លួនឯង និងរក​ការ​ស្អប់​ខ្ពើម​ហើយ​។ ដោយសារតែរឿងនេះ មនុស្សមិនស្គាល់ខ្ញុំ តែបែរជានាំជីវិតរបស់ពួកគេមកឲ្យខ្ញុំជាការដោះដូរទៅវិញ គ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេធ្វើគឺដង្ហែរក្បួននៅខាងមុខខ្ញុំដែលក្នុងដៃរបស់ពួកគេកាន់សំរាម ដោយព្យាយាមធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គាប់​ព្រះ​ហឫទ័យ។។ ទោះបីជាយ៉ាងណា ក្រៅពីមិនសព្វព្រះហឫទ័យជាមួយរបស់ទាំងអស់នោះហើយ ខ្ញុំបន្តធ្វើការទាមទារចំពោះមនុស្សតទៅ​ទៀត។ ខ្ញុំស្រឡាញ់ការចូលរួមចំណែករបស់មនុស្ស ប៉ុន្តែខ្ញុំស្អប់ការទាមទាររបស់ពួគេ។ មនុស្សទាំងអស់មានចិត្តដែលពេញទៅដោយភាពលោភលន់ វាហាក់ដូចជាចិត្តរបស់ពួកគេត្រូវបានអារក្សគ្រប់គ្រងអ៊ី​ចឹង ហើយគ្មាននរណាម្ចាក់អាចរំដោះខ្លួន ហើយថ្វាយចិត្តរបស់ពួកគេដល់ខ្ញុំនោះទេ។ នៅពេលដែលខ្ញុំមានព្រះបន្ទូល មនុស្សស្តាប់ព្រះសូរសៀងរបស់ខ្ញុំដោយការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំង។ ទោះបីជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលខ្ញុំនៅស្ងៀម ពួកគេក៏ចាប់ផ្តើម «កិច្ចការ»​ ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេសារជាថ្មី ហើយឈប់យកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ខ្ញុំទាំងស្រុងតែម្តង វាហាក់ដូចជាព្រះបន្ទូលរបស់ខ្ញុំសាមញ្ញ ហើយមិនសំខាន់ដល់ «កិច្ចការ» របស់ពួកគេអ៊ីចឹង។ ខ្ញុំមិនដែលតឹងតែងជាមួយមនុស្សនោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានអត់ធ្មត់ និងអត់ឱនដល់មនុស្សទៅវិញ។ ដូច្នេះហើយ ដោយសារសេចក្តីអត់ឱនរបស់ខ្ញុំ ធ្វើឲ្យមនុស្សប៉ាន់ប្រមាណខ្លួនឯងខុស ហើយគ្មានសមត្ថភាពក្នុងការស្គាល់ និងឆ្លុះបញ្ចាំងពីខ្លួ​នឯង។ ពួកគេគ្រាន់តែកេង​យក​ប្រយោជន៍ចេញ​ពីភាពអត់ធ្មត់របស់ខ្ញុំ ដើម្បីបោកបញ្ឆោតខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ធ្លាប់ខ្វល់ខ្វាយចំពោះខ្ញុំនោះទេ ហើយក៏គ្មាននរណាម្នាក់បានផ្តល់តម្លៃដល់ខ្ញុំ ថាជាវត្តុដ៏គួរឲ្យស្រឡាញ់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេដែរ។ មានតែពេលដែលពួកគេទំនេរប៉ុណ្ណោះ ទើបពួកគេយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះខ្ញុំជាការបង្គ្រប់កិច្ច។ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដែលខ្ញុំបានចំណាយជាមួយមនុស្ស គឺមិនអាចវាស់បានរួចទៅហើយ។ ជាងនេះទៅទៀត ខ្ញុំបានធ្វើការដើម្បីមនុស្សតាមវិធីដែលអស្ចារ្យជាច្រើន ហើយក្រៅពីនេះ ខ្ញុំបានប្រទានអម្រែកបន្ថែមមួយដល់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចទទួលបានចំណេះដឹង និងឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្តូរមួយ​ចំនួន តាម​រយៈអ្វីដែលខ្ញុំមាន និងតាម​រយៈលក្ខណៈ​របស់ខ្ញុំនោះ។ ខ្ញុំមិនសុំឲ្យពួកគេធ្វើ​ត្រឹមតែជា «អ្នកប្រើប្រាស់» ប៉ុណ្ណោះទេ គឺខ្ញុំសុំឲ្យពួកគេធ្វើជា «អ្នកផលិត» ដែលអាចយកឈ្នះសាតាំងបាន​។ ទោះបីជាខ្ញុំអាចមិនទាមទារឲ្យមនុស្សធ្វើអ្វីមួយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានបទដ្ឋានសម្រាប់ការទាមទាររបស់ខ្ញុំ ដោយសារតែនៅក្នុងអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ គឺមានបំណងមួយ ក៏ដូចជាមូលដ្ឋាន​មួយសម្រាប់សកម្មភាពរបស់ខ្ញុំដែរ៖ ខ្ញុំមិនមែនធ្វើដោយចៃដន្យដូចដែលមនុស្សស្រមៃគិតនោះទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានធ្វើតាមស្ថានសួគ៌ និងផែនដី និងវត្ថុសព្វសារពើដែរ ទោះតាមវិធីណាក៏ដោយដែលខ្ញុំចង់ធ្វើ។ នៅក្នុងកិច្ចការរបស់ខ្ញុំ មនុស្សគួរមើលឃើញអ្វីម៉្យាង ហើយទទួលបានអ្វីម៉្យាង។ ពួកគេមិនគួរខ្ជះខ្ជាយពេល​វេលា​ដ៏​ស្រស់​បំព្រង​នៃយុវភាពរបស់ពួកគេ ឬចាត់ទុកជីវិតរបស់គេដូចជាសម្លៀកបំពាក់ដែលអនុញ្ញាតឲ្យមានធូលីដីប្រឡាក់នោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេគួរតែឈរការពារខ្លួនរបស់ពួកគេយ៉ាងតឹងរឹង ដោយទទួលយកសេចក្តីសប្បុរសរបស់ខ្ញុំដើម្បីផ្តល់ភាពរីករាយដល់ខ្លួនរបស់គេ រហូតដល់ពួកគេមិនអាចវិលត្រឡប់ទៅរកសាតាំងវិញដោយសារខ្ញុំ ហើយដោយសារខ្ញុំ ពួកគេវាយប្រហារប្រឆាំងនឹងសាតាំង។ តើការទាមទាររបស់ខ្ញុំចំពោះមនុស្ស មិនសាមញ្ញណាស់ទេឬអី?

នៅពេលដែលពន្លឺភ្លើងដ៏ខ្សោយមួយ ចាប់ផ្តើមបង្ហាញនៅទិសខាងកើត មនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងសកលលោកនេះ យកចិត្តទុកដាក់ថែមបន្តិចចំពោះពន្លឺនេះ។ មនុស្សដើរផ្សងព្រេង ដើម្បីសង្កេតមើលប្រភពពន្លឺនៅទិសខាងកើតនេះ ដោយមិនបាននៅលង់លក់ក្នុងដំណេកទៀតទេ។ ដោយសារតែសមត្ថភាពមានកម្រិតរបស់ពួកគេ គ្មាននរណាម្នាក់អាចមើលឃើញទីកន្លែងដែលពន្លឺលេចចេញមកនោះទេ។ នៅពេលដែលគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងសកលលោកនេះត្រូវបានបំភ្លឺយ៉ាងពេញលេញ នោះមនុស្សក៏ក្រោកពីដំណេក និងការយល់សប្តិ ហើយមានតែពេលនោះទេទើបពួកគេដឹងថា ថ្ងៃរបស់ខ្ញុំបានមកដល់ពួកគេបន្តិចម្តងៗ។ មនុស្សទាំងអស់ធ្វើពិធីអបអរសាទរ ដោយសារតែការមកដល់នៃពន្លឺ ដូច្នេះហើយ លែងមានការទម្រេតខ្លួនក្នុងភាពងងុយ ឬនៅក្នុងភាពស្ពឹកស្រពន់តទៅទៀតហើយ។ ក្រោមរស្មីដ៏ត្រចះត្រចង់នៃពន្លឺរបស់ខ្ញុំ មនុស្សទាំងអស់មានចិត្ត និងគំនិតស្រស់ថ្លា ហើយភ្ញាក់ឡើងភ្លាមៗដើម្បីរីករាយនឹងការរស់នៅ។ ខ្ញុំក្រឡេកចេញមកមើលពិភពលោកខាងក្រៅ ដែលស្ថិតក្រោមការគ្របបាំងនៃអ័ព្ទ។ សព្វសត្វទាំងឡាយកំពុងសម្រាក ដោយសារតែការមកដល់នៃពន្លឺមួយ គ្រប់យ៉ាងបានដឹងថា មានជីវិតថ្មីកំពុងតែមក។ ដោយសារហេតុផលនេះ សត្វទាំងឡាយក៏កំពុងវារចេញពីរូងរបស់ខ្លួន ដើម្បី​ស្វែងរកអាហារផងដែរ។ ពិតណាស់ រុក្ខជាតិទាំងឡាយក៏ដូចគ្នាដែរ ហើយនៅក្នុងរស្មីនៃពន្លឺនេះ ស្លឹកដ៏ខៀវខ្ចីរបស់វាគ្របដណ្តប់ដោយពន្លឺមួយដ៏ថ្លា ដែលទន្ទឹងរង់ចាំបំពេញតួនាទីរបស់ពួកវាដើម្បីខ្ញុំ ខណៈដែលខ្ញុំនៅលើផែនដី។ គ្រប់មនុស្សទាំងអស់ មានបំណងចង់ឃើញការមកដល់នៃពន្លឺ ប៉ុន្តែពួកគេភ័យខ្លាចការមកដល់របស់វា ដោយព្រួយបារម្ភជាខ្លាំងថា ភាពកខ្វក់របស់ពួកគេនឹងមិនអាចលាក់បាំងតទៅទៀតបាន។ នេះក៏ដោយសារតែមនុស្សអាក្រាតកាយទាំងអស់ គ្មានអ្វីគ្របបាំងពួកគេនោះទេ។ ដូច្នេះហើយ មនុស្សជាច្រើនបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពភ័យខ្លាច ដោយសារតែការមកដល់នៃពន្លឺ ហើយស្ថិតនៅក្នុងសភាពភ្ញាក់ផ្អើលដោយសារការលេចចេញនៃពន្លឺនេះ។ នៅពេលដែលឃើញពន្លឺ មនុស្សជា​ច្រើនពេញទៅដោយវិប្បដិសារីយ៉ាងខ្លាំង ដោយស្អប់ខ្ពើមភាពកខ្វក់របស់ខ្លួន ប៉ុន្តែពុំមានអំណាចដើម្បីកែប្រែការពិត ពុំអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅតែពីរង់ចាំខ្ញុំប្រកាសការដាក់ទោសប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលឃើញពន្លឺ មនុស្សច្រើនណាស់ ដែលត្រូវបានបន្សុទ្ធដោយការឈឺចាប់នៅក្នុងភាពងងឹត ត្រូវបានប៉ះពាល់ដោយអត្ថន័យដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃពន្លឺភ្លាមៗ ហើយចាប់ពីពេលនោះ ពួកគេឱបពន្លឺជាប់នឹងដើមទ្រូងរបស់ពួកគេ ដោយខ្លាចបាត់បង់ពន្លឺនោះម្តងទៀត។ មនុស្សច្រើនណាស់ ក្រៅពីត្រូវបានបោះចេញទៅក្រៅដោយសារការលេចឡើងភ្លាមៗនៃពន្លឺ ពួកគេធ្វើការប្រចាំថ្ងៃជាធម្មតា ដោយសារតែពួកគេខ្វាក់អស់ជាច្រើនឆ្នាំមក​ហើយ ហេតុដូច្នេះ ពួកគេមិនត្រឹមតែមិនសម្គាល់ថាពន្លឺបានមកដល់រួចហើយនោះទេ ពួកគេថែមទាំងមិនរីករាយដោយសារពន្លឺទៀតផង។ នៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស ខ្ញុំមិនថ្លៃថ្នូរ ហើយក៏មិនតូចទាបដែរ។ ដូចដែលពួកគេគិតអ៊ី​ចឹង ទោះបីមានខ្ញុំ ឬគ្មានខ្ញុំ ក៏គ្មានអ្វីខុសគ្នានោះដែរ។ វាដូចជាជីវិតរបស់មនុស្សនឹងមិនឯកោជាងនេះនោះទេ នៅពេលដែលគ្មានខ្ញុំ ហើយបើមានខ្ញុំ ក៏ជីវិតរបស់ពួកគេមិនរីករាយជាងនេះដែរ​។ ដោយសារតែមនុស្សមិនស្រឡាញ់ខ្ញុំ នោះភាពរីករាយដែលខ្ញុំប្រទានឲ្យពួកគេមានតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលដែលមនុស្សផ្តល់ក្តីស្រឡាញ់ដល់ខ្ញុំជាងនេះតែមួយលី នោះខ្ញុំនឹងប្តូរឥរិយាបថរបស់ខ្ញុំចំពោះពួកគេ។ ដោយសារហេតុផលនេះ មានតែនៅពេលដែលមនុស្សបានយល់ដឹងពីក្រឹត្យវិន័យនេះប៉ុណ្ណោះ ទើបពួកគេនឹងមានសំណាងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីថ្វាយខ្លួន​ដល់ខ្ញុំ ហើយសុំអ្វីដែលខ្ញុំមាននៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ខ្ញុំ។ តើពិតទេ ដែលសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគេចំពោះខ្ញុំ មិនបានចងដោយសារតែផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ តែមួយមុខនោះ? តើពិតទេ ដែលសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេចំពោះខ្ញុំ មិនបានចងដោយសារតែរបស់ដែលខ្ញុំប្រទានដល់ពួកគេតែមួយមុខនោះ? តើអាចទៅរួចទេ ដែលទាល់តែពួកគេឃើញពន្លឺរបស់ខ្ញុំ ទើបពួកគេអាចស្រឡាញ់ខ្ញុំដោយសេចក្តីជំនឿដ៏ស្មោះត្រង់របស់ពួកគេបាន? តើពិតទេ ដែលកម្លាំង និងថាមពលរបស់ពួកគេ មិនត្រូវបានដាក់កំហិតដោយលក្ខខណ្ឌបច្ចុប្បន្ន? តើអាចទៅរួចទេ ដែលមនុស្សត្រូវការភាពក្លាហានដើម្បីស្រឡាញ់ខ្ញុំ?

ដោយសារតែវត្តមានរបស់ខ្ញុំ របស់សព្វសារពើ ចុះ​ចូលដោយស្តាប់បង្គាប់នៅកន្លែងដែលពួកវារស់នៅ ហើយបើគ្មានវត្តមានរបស់ខ្ញុំ ក៏ពួកវាមិនបណ្តោយខ្លួនទៅតាមការបោះបង់ដែលអសីលធម៌ដែរ។ ដូច្នេះហើយ ភ្នំទាំងឡាយក៏ក្លាយទៅជាខ័ណ្ឌសីមាដីគោករវាងជាតិសាសន៍នានា ទឹកក្លាយជារនាំងខ័ណ្ឌចែកមនុស្សដែលនៅដែនដីខុសគ្នាឲ្យនៅដាច់ពីគ្នា ហើយខ្យល់បានក្លាយជាវត្ថុដែលហោះពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់នៅក្នុងលម្ហលើផែនដី។ មានតែមនុស្សទេ ដែលមិនអាចស្ដាប់​បង្គាប់ដ៏ពិតប្រាកដ ចំពោះសេចក្ដីតម្រូវនៃបំណងព្រះ​ហឫទ័យ​របស់ខ្ញុំនោះ។ នេះជាហេតុផលដែលខ្ញុំមានបន្ទូលថា របស់សព្វ​សារពើទាំងអស់ មានតែមនុស្សទេដែលស្ថិតនៅក្នុងប្រភេទនៃពួកដែលមិនស្តាប់បង្គាប់។ មនុស្សមិនចុះ​ចូលចំពោះខ្ញុំដ៏ពិតនោះទេ ហើយដោយសារហេតុផលនេះ ខ្ញុំបានដាក់វិន័យដ៏តឹងតែងដល់មនុស្សរហូតមក។ នៅក្នុងម​នុស្ស ប្រសិនបើសិរីរុងរឿងរបស់ខ្ញុំផ្សព្វផ្សាយទូទាំងសកលលោកទាំងមូលរួចហើយ នោះខ្ញុំនឹងទទួលយកសិរីរុងរឿងរបស់ខ្ញុំទាំងអស់ ហើយបើកបង្ហាញនៅចំពោះមនុស្សជាតិ។ ដោយសារនៅក្នុងការប្រមាថរបស់ពួកគេ មនុស្សមិនសក្តិសមនឹងមើលមកកាន់សិរីរុងរឿងរបស់ខ្ញុំ ទើបជាច្រើនពាន់ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំមិនដែលបង្ហាញខ្លួនទេ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំនៅតែសម្ងំលាក់ខ្លួន។ ដោយសារហេតុផលនេះ ទើបសិរីរុងរឿងរបស់ខ្ញុំមិនដែលបើកបង្ហាញចំពោះពួកគេ ហើយពួកគេតែងតែធ្លាក់ទៅក្នុងអន្លង់នៃអំពើបាប។​ ខ្ញុំបានលើកលែងទោសដល់មនុស្ស ចំពោះភាពទុច្ចរិតរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេទាំងអស់មិនដឹងពីវិធីដើម្បីរក្សាខ្លួនពួកគេនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញពួកគេតែងតែបើកចំហខ្លួនទទួលយកអំពើបាប ដោយអនុញ្ញាតឲ្យអំពើបាបនោះបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ពួកគេ។ តើនេះ មិនបង្ហាញពីកង្វះខាតការគោរពខ្លួនឯង និងការស្រឡាញ់ខ្លួនឯងរបស់មនុស្សទេឬអី? នៅក្នុងចំណោមមនុស្ស តើមាននរណាម្នាក់អាចស្រឡាញ់ពិតប្រាកដទេ? តើការលះ​បង់របស់មនុស្សមានទម្ងន់ប៉ុន្មានលី? តើមិនមានទំនិញខូច លាយជាមួយអ្វីដែលហៅថា ភាពពិតរបស់មនុស្សទេឬអី? តើការលះ​បង់របស់ពួកគេ មិនមែនលាយច្របូកច្របល់ទាំងស្រុងទេឬអី? អ្វីដេលខ្ញុំទាមទារ គឺសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមិនបែកខ្ញែករបស់ពួកគេ។ មនុស្សមិនស្គាល់ខ្ញុំ ហើយទោះ​បីជាពួកគេស្វះស្វែងដើម្បីស្គាល់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ពួកគេនឹងមិនថ្វាយចិត្តស្មោះ និងចិត្តពិតរបស់ពួកគេដល់ខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំមិនទាមទារអ្វីពីមនុស្ស ដែលពួកគេមិនចង់ថ្វាយដល់ខ្ញុំនោះទេ។ ប្រសិន​បើពួកគេថ្វាយការលះ​បង់របស់ពួកគេដល់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងទទួលដោយគ្មានការជំទាស់នោះទេ។ ទោះបីជាយ៉ាងណា ប្រសិនបើពួកគេមិនទុកចិត្តខ្ញុំ ហើយបដិសេធមិនថ្វាយខ្លួនដល់ខ្ញុំសូម្បីតែបន្តិច ពេលនោះខ្ញុំនឹងគ្រាន់តែបណ្តេញគេចេញទៅតាមវិធីផ្សេងៗ ហើយរៀបចំកន្លែងដ៏សមរម្យសម្រាប់ពួកគេ។ ផ្គររន្ទះដែលលាន់គគ្រឹកពេញផ្ទៃមេឃ នឹងវាយរំលំមនុស្ស និង​ភ្នំដ៏ខ្ពស់ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេដួល​​រលំ ខ្ញុំ​នឹងកប់ពួកគេ សត្វព្រៃដ៏សាហាវដែលកំពុងស្រេកឃ្លាន នឹងលេបត្របាក់ពួកគេ ហើយមហាសមុទ្រដែលកំពុងរំជួលឡើង នឹងគ្របលើក្បាលរបស់ពួកគេ។ ដោយសារតែមនុស្សជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងជម្លោះជាមួយបងប្អូនអ្នក នោះមនុស្សទាំងអស់នឹងស្វែងរកការបំផ្លាញខ្លួនពួកគេផ្ទាល់ នៅក្នុងគ្រោះទុក្ខភ័យដែលកើតចេញពីពួកគេ។

នគរព្រះកំពុងពង្រីកនៅក្នុងចំណោមមនុស្ស វាកំពុងតែលេចរូបរាងនៅក្នុងចំណោមមនុស្ស ហើយវាកំពុងតែឈរនៅក្នុងចំណោមមនុស្ស។ គ្មានកម្លាំងណាអាចបំផ្លាញនគររបស់ខ្ញុំបានទេ។ នៅក្នុងចំណោមប្រជារាស្ត្ររបស់ខ្ញុំដែលនៅក្នុងនគរព្រះបច្ចុប្បន្ននេះ តើមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ដែលមិនមែនជាមនុស្សម្នាក់នៅក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់? តើនរណាក្នុងចំណោមពួកអ្នក ដែលដេកនៅខាងក្រៅស្ថានភាពរបស់មនុស្ស? នៅពេលដែលចំណុចចាប់ផ្តើមថ្មីរបស់ខ្ញុំត្រូវបានប្រកាសដល់ហ្វូងមនុស្សទាំងឡាយ តើមនុស្សនឹងមានប្រតិកម្មយ៉ាងដូចម្តេច? អ្នករាល់គ្នាបានឃើញដោយផ្ទាល់ភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នាហើយ អំពីសភាពរបស់មនុស្សជាតិ តើអ្នកនៅតែមិនមានសង្ឃឹមពិត​ប្រាកដក្នុង​ការស៊ូទ្រាំជារៀងរហូតនៅក្នុងពិភពលោកនេះឬ? ខ្ញុំកំពុងតែយាងគ្រប់ទីកន្លែងជាមួយប្រជារាស្ត្ររបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំរស់នៅ​កណ្តាលចំណោមពួកគេ។ បច្ចុប្បន្ននេះ អស់អ្នកដែលមានសេចក្តីស្រលាញ់ពិតចំពោះខ្ញុំ មនុស្សប្រភេទនេះគឺជាមនុស្សដែលមានព្រះពរ។ មានពរហើយអស់អ្នកណាដែលថ្វាយខ្លួនដល់ខ្ញុំ ពួកគេនឹងស្នាក់នៅក្នុងនគររបស់ខ្ញុំយ៉ាងពិតប្រាកដ។ មានពរហើយអស់អ្នកណាដែលស្គាល់ខ្ញុំ ពួកគេនឹងកាន់កាប់អំណាចនៅក្នុងនគររបស់ខ្ញុំយ៉ាងពិតប្រាកដ។ មានពរហើយអស់អ្នកណាដែលដើរតាមខ្ញុំ ពួកគេនឹងគេចផុតពីចំណងរបស់សាតាំង ហើយរីករាយនឹងព្រះពររបស់ខ្ញុំយ៉ាងពិតប្រាកដ។ មានពរហើយអស់អ្នកណាដែលអាចបោះបង់ខ្លួនឯង ដ្បិតពួកគេនឹងចូលទៅក្នុងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំ ហើយទទួលបានអំណោយនៃនគររបស់ខ្ញុំទុក​ជា​មរតក។ ខ្ញុំនឹងចងចាំអស់អ្នកដែលរត់ស្វះស្វែងដើម្បីខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងឱបអស់អ្នកដែលបានចំណាយដើម្បីខ្ញុំដោយ​អំណរ ហើយខ្ញុំនឹងប្រទានភាពរីករាយដល់អស់អ្នកណាដែលថ្វាយដង្វាយដល់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំនឹងប្រទានពរដល់អស់អ្នកណាដែលស្វែងរកភាពរីករាយនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ខ្ញុំ។ ពួកគេនឹងក្លាយជាសរសដែលទប់បង្គោលនគររបស់ខ្ញុំយ៉ាងពិតប្រាកដ ពួកគេនឹងមានភាពបរិបូរណ៍ដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាននៅក្នុងដំណាក់របស់ខ្ញុំ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចប្រៀបផ្ទឹមជាមួយពួកគេបានទេ។​ តើអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់បានទទួលយកព្រះពរ ដែលបានផ្តល់ដល់អ្នករាល់គ្នាហើយឬនៅ? តើអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ស្វែងរកសេចក្តីសន្យា​ ដែលបានធ្វើសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាហើយឬនៅ? ក្រោមការចង្អុលបង្ហាញនៃពន្លឺរបស់ខ្ញុំ អ្នករាល់គ្នាប្រាកដជានឹងយកឈ្នះការហ៊ុមព័ទ្ធនៃកម្លាំងរបស់ភាពងងឹត។ នៅកណ្តាលភាពងងឹត អ្នកប្រាកដជានឹងមិនបាត់បង់ពន្លឺដែលកំពុងដឹកនាំអ្នកនោះទេ។ អ្នកប្រាកដជានឹងក្លាយជាម្ចាស់នៃរបស់​សព្វ​សារពើទាំងអស់។ អ្នកប្រាកដជានឹងក្លាយជាអ្នកដែល​មាន​ជ័យ​ជម្នះ​ម្នាក់នៅចំពោះមុខសាតាំង។ នៅពេលដែលអាណាចក្រនៃនាគដ៏ធំមាន​សម្បុរ​ក្រហមដែលមានពណ៌ក្រហមដួលរលំ នោះអ្នកប្រាកដជានឹងក្រោកឈរនៅកណ្តាលហ្វូងមនុស្សជាច្រើន ដើម្បីធ្វើ​បន្ទាល់អំពីភាពជោគជ័យរបស់ខ្ញុំ។ អ្នកប្រាកដជានឹងឈរយ៉ាងរឹងមាំ និងមិនរង្គោះរង្គើ នៅក្នុងដែនដីនៃស៊ីនីម។ តាមរយៈការរង​ទុក្ខដែលអ្នកស៊ូទ្រាំ អ្នកនឹងទទួលព្រះពររបស់ខ្ញុំ ហើយនឹងផ្សាយសីរីរុងរឿងរបស់ខ្ញុំទៅទូទាំងពិភពលោកទាំងមូលជាក់ជាមិនខាន។

ថ្ងៃទី ១៩ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៩២

ខាង​ដើម៖ ជំពូកទី ១៨

បន្ទាប់៖ ជំពូកទី ២០

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងយើងខ្ញុំតាម Telegram
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

តើកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ងាយស្រួលដូចមនុស្សគិតដែរឬទេ?

ក្នុងនាមជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ម្នាក់ៗក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាគួរតែលើកសរសើរអំពីរបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួលការលើកតម្កើង...

អំពីបទពិសោធន៍

តាមរយៈបទពិសោធន៍របស់ពេត្រុស គាត់បានឆ្លងកាត់ ការល្បងលរាប់រយដងមកហើយ។ បើទោះបីជាមនុស្សសព្វថ្ងៃ នេះដឹងអំពីពាក្យថា «ការល្បងល» ក៏ពួកគេនៅតែយល់ច្រឡំ...

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿលើព្រះជាម្ចាស់ជាលើកដំបូង? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

យកចិត្តទុកដាក់បន្ថែមលើតថភាព

មនុស្សគ្រប់រូបអាចក្លាយជាមនុស្សគ្រប់លក្ខណ៍ដោយសារព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះហើយ គ្រប់គ្នាគួរតែយល់ថា ការបម្រើព្រះបែបណាសមស្របបំផុតនឹងព្រះហឫទ័យទ្រង់។...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ