ជំពូកទី ២៣

ខណៈពេលដែលព្រះសូរសៀងរបស់អញបន្លឺចេញ ហើយខណៈពេលដែលព្រះនេត្ររបស់អញបញ្ចេញភ្លើង នោះអញកំពុងតែឃ្លាំមើលផែនដីទាំងមូល ហើយអញកំពុងតែសង្កេតពិនិត្យពិភពលោកទាំងមូល។ មនុស្សទាំងអស់កំពុងតែអធិស្ឋានមករកអញ ដោយបែរការសម្លឹងរបស់ពួកគេមករកអញ ទទូចសុំឲ្យអញបញ្ឈប់សេចក្តីក្រោធរបស់អញ ហើយស្បថថា នឹងមិនបះបោរប្រឆាំងនឹងអញតទៅទៀតនោះទេ។ ប៉ុន្តែនេះ មិនមែនជាហេតុការណ៍នៅក្នុងអតីតកាលទៅទៀតទេ វាជាពេលឥឡូវនេះ។ តើនរណាអាចបង្វែរបំណងព្រះហឫទ័យរបស់អញបាន? តើពិតជាមិនមែនការអធិស្ឋាននៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស ឬពាក្យសម្តីនៅក្នុងមាត់របស់ពួកគេ មែនទេ? តើនរណាអាចរស់រហូតដល់បច្ចុប្បន្នបាន ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែអញនោះ? តើនរណារស់បានរហូតដល់បច្ចុប្បន្ន ប្រសិនបើគ្មានព្រះបន្ទូលនៅក្នុងព្រះឱស្ឋរបស់អញនោះ? តើនរណា ដែលភ្នែករបស់អញមិនបានឃ្លាំមើលនោះ? អញធ្វើកិច្ចការថ្មីរបស់អញនៅលើផែនដីទាំងមូល អ្នកតំណាងរដ្ឋដែលមានអំណាចសម្រេចការ? តើភ្នំទាំងឡាយអាចគេចពីកិច្ចការរបស់អញដោយអំណាចនៃកម្ពស់របស់វាបានទេ? ដោយសារតែភាពធំធេងយ៉ាងមហិមារបស់ពួកវា តើទឹកអាចជៀសរួចពីកិច្ចការថ្មីរបស់អញទេ? នៅក្នុងផែនការរបស់អញ អញមិនដែលអនុញ្ញាតឲ្យអ្វីមួយចេញទៅដោយងាយៗនោះទេ ដូច្នេះហើយទើបគ្មាននរណាម្នាក់ ឬអ្វីមួយ ដែលបានគេចចេញពីកណ្តាប់ព្រះហស្ថរបស់អញបាន។ សព្វថ្ងៃនេះ ព្រះនាមដ៏បរិសុទ្ធរបស់អញត្រូវបានសរសើរតម្កើងក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់ ហើយជាថ្មីម្តងទៀត ពាក្យប្រឆាំងជំទាស់ងើបឡើងប្រឆាំងអញក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់ ហើយកេរ្ត៍ឈ្មោះនៃព្រះជន្មរបស់អញនៅលើផែនដី មានច្រើនអនេកនៅក្នុងចំណោមមនុស្ស។ អញមិនអត់ទ្រាំនឹងការវិនិច្ឆ័យរបស់មនុស្សចំពោះអញ ហើយក៏មិនអត់ទ្រាំនឹងការបំបែករាងកាយអញរបស់ពួកគេនោះទេ ហើយអញរឹតតែមិនអត់ទ្រាំនឹងពាក្យវាយប្រហាររបស់ពួកគេប្រឆាំងនឹងអញទៀតផង។ ដោយសារតែគេមិនដែលស្គាល់អញយ៉ាងពិតប្រាកដ ទើបមនុស្សតែងតែជំទាស់ ហើយបោកបញ្ឆោតអញ ដោយបរាជ័យក្នុងការស្រឡាញ់ព្រះវិញ្ញាណរបស់អញ ឬផ្តល់តម្លៃដល់ព្រះបន្ទូលរបស់អញ។ ដោយសារតែទង្វើ និងសកម្មភាពនីមួយៗរបស់មនុស្ស និងដោយសារតែឥរិយាបថដែលគេមានចំពោះអញ ទើបអញប្រទាន “អំណោយ” ដល់មនុស្សទៅតាមអ្វីដែលគេសមនឹងទទួល។ ដូច្នេះ មនុស្សទាំងអស់ប្រព្រឹត្តសកម្មភាព ដោយភ្នែកម្ខាងសម្លឹងទៅរករង្វាន់របស់ពួកគេ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់ធ្វើកិច្ចការអ្វីមួយ ដោយការលះបង់ខ្លួននោះទេ។ មនុស្សមិនចង់ថ្វាយការឧទ្ទិសដោយមិនគិតពីខ្លួនឯងនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេពេញចិត្តនឹងអំណោយដែលគ្មានទទួលបានអ្វីសោះ។ ទោះបីជាពេត្រុសឧទ្ទិសខ្លួនចំពោះព្រះភ័ក្រ្តអញក៏ដោយ វាមិនមែនដើម្បីផលប្រយោជន៍នៃរង្វាន់របស់ថ្ងៃស្អែកនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញវាជាផលប្រយោជន៍នៃចំណេះដឹងបច្ចុប្បន្ននេះ។ មនុស្សមិនដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយអញដ៏ពិតប្រាកដនោះទេ ប៉ុន្តែម្តងហើយម្តងទៀត ពួកគេប្រព្រឹត្តចំពោះអញដោយឫកពារស្ទាក់ស្ទើរ គិតថាធ្វើបែបនោះនឹងទទួលបានការយល់ព្រមរបស់អញ ដោយមិនចាំបាច់ខិតខំប្រឹងប្រែង។ អញបានទតមើលយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស ដូច្នេះហើយ អញបានគាស់កកាយ “រ៉ែនៃទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ច្រើន” នៅក្នុងកន្លែងខាងក្នុងបំផុតនៃចិត្តរបស់មនុស្ស គឺជាអ្វីដែលសូម្បីតែមនុស្សក៏នៅមិនទាន់ដឹងនោះដែរ ទោះជាយ៉ាងណា អញបានរកឃើញថ្មី។ ដូច្នេះ មានតែនៅពេលដែលពួកគេបានឃើញ “ភស្តុតាងជាក់ស្ដែង” ទេ ទើបមនុស្សបញ្ឈប់ការមាក់ងាយខ្លួនឯងដែលធ្វើឲ្យគេមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនប្រសើរជាងអ្នកដទៃ ហើយសារភាពពីសភាវៈស្មោគគ្រោករបស់ពួកគេផ្ទាល់ ដោយបាតដៃលាតសន្ធឹង។ ក្នុងចំណោមមនុស្ស គឺមានរបស់ច្រើនជាងនេះទៀតដែលថ្មីកំពុងរង់ចាំអញទៅ “ទាញយក” សម្រាប់ភាពសប្បាយរីករាយរបស់មនុស្សទាំងអស់។ ក្រៅពីមិនបានបញ្ឈប់កិច្ចការរបស់អញ ដោយសារតែភាពអសមត្ថភាពរបស់មនុស្ស អញថែមទាំងលួសកាត់គេ ដោយផ្អែកលើផែនការដើមរបស់អញទៀតផង។ មនុស្សដូចជាដើមឈើហូបផ្លែអ៊ីចឹង៖ បើគ្មានការលួសកាត់ទេ នោះដើមឈើនោះមិនអាចបង្កើតផលផ្លែបានឡើយ នៅទីបញ្ចប់ អ្វីដែលមនុស្សម្នាក់មើលឃើញ គឺជាមែកដែលងាប់ និងស្លឹកដែលជ្រុះប៉ុណ្ណោះ ដោយពុំមានផ្លែជ្រុះមកលើដីនោះទ។

ខណៈពេលដែលអញតាក់តែងលម្អ “បន្ទប់ខាងក្នុង” នៃនគររបស់អញពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ នោះគ្មាននរណាម្នាក់ដែលភ្លាមៗនោះ លេចចេញទៅក្នុង “បន្ទប់ធ្វើការ” របស់អញ ដើម្បីរំខានការងាររបស់អញនោះទេ។ មនុស្សទាំងអស់កំពុងតែខិតខំយ៉ាងអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្តរបស់ពួកគេ ដើម្បីសហការជាមួយអញ ដោយភ័យខ្លាចជាខ្លាំង ចំពោះ “ការបណ្តេញចោល” និង “ការបាត់បង់តួនាទីរបស់ពួកគេ” ដូច្នេះ ពួកគេទៅដល់ទីបញ្ចប់នៃជីវិតរបស់ពួកគេ ជាកន្លែងដែលពួកគេអាចធ្លាក់ចូលទៅក្នុង “វាលខ្សាច់” ដែលសាតាំងគ្រប់គ្រង។ ដោយសារតែភាពភ័យខ្លាចរបស់មនុស្ស អញលួងលោមគេជារៀងរាល់ថ្ងៃ រុញច្រានគេទៅរកសេចក្តីស្រឡាញ់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយជាងនេះទៅទៀត អញប្រទានការណែនាំដល់គេ នៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់គេ។ វាប្រៀបដូចជា មនុស្សគឺជាកូនក្មេងដែលទើបនឹងកើតអ៊ីចឹង បើមិនផ្ដល់ទឹកដោះឲ្យទេ ពួកគេនឹងលាចាកពីផែនដីនេះទៅយ៉ាងឆាប់រហ័ស លែងបានឲ្យគេឃើញតទៅទៀត។ នៅក្នុងអំឡុងពេលនៃការអង្វរកររបស់មនុស្ស អញយាងចុះមកផែនដីរបស់មនុស្ស ហើយភ្លាមៗនោះ មនុស្សរស់នៅក្នុងពិភពនៃពន្លឺ ដោយលែងជាប់ឃុំនៅក្នុង “បន្ទប់” ដែលជាកន្លែងដែលពួកគេបញ្ចេញសម្រែកការអធិស្ឋានរបស់ពួកគេទៅស្ថានសួគ៌ តទៅទៀតហើយ។ ពេលដែលពួកគេឃើញអញ មនុស្សទូលពិតពី “ទុក្ខលំបាក” ដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ដោយបើកមាត់របស់ពួកគេចំពោះព្រះភ័ក្ត្ររបស់អញ ដើម្បីសុំឲ្យអញទម្លាក់ម្ហូបអាហារចូលក្នុងមាត់របស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីនោះ ភាពភ័យខ្លាចរបស់ពួកគេថយចុះ ហើយស្មារតីរបស់គេបានដូចដើមឡើងវិញ ពេលនោះ ពួកគេលែងសុំអ្វីពីអញតទៅទៀតហើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេលង់លក់យ៉ាងស្រួល ឬបើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេបដិសេធវត្តមានរបស់អញ ពួកគេដើរចេញដើម្បីគិតពីកិច្ចការផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ នៅក្នុង “ការបោះបង់” របស់មនុស្សជាតិ វាបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីវិធីដែលមនុស្ស នាំយក “ភាពយុត្តិធម៌ឥតលម្អៀង” របស់ពួកគេចំពោះអញ ដោយមិនគិតពី “មនោសញ្ចេតនា”។ ដូច្នេះហើយ ដោយទតឃើញមនុស្សស្ថិតនៅក្នុងទិដ្ឋភាពដ៏គួរឲ្យស្អប់របស់គេ នោះអញបានចាកចេញដោយស្ងាត់ៗ ហើយនឹងមិនចុះមកម្តងទៀត ដោយសារការអង្វរករដោយអស់ពីចិត្តរបស់គេ តទៅទៀតទេ។ បញ្ហារបស់មនុស្សកើនឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ដោយមនុស្សមិនបានដឹងនោះទេ ដូច្នេះ នៅក្នុងកិច្ចការដ៏លំបាករបស់គេ នៅពេលដែលគេរកឃើញវត្តមានរបស់អញភ្លាមៗនោះ គេមិនឆ្លើយថា “ទេ”  នោះទេ ហើយគេកាន់ជាយអាវរបស់អញជាប់ និងនាំអញចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់គេ ដូចជាភ្ញៀវម្នាក់អ៊ីចឹង។ ប៉ុន្តែ ទោះបីជាគេអាចរៀបចំម្ហូបអាហារដ៏ត្រៀបត្រាដើម្បីឲ្យអញរីករាយក៏ដោយ ក៏គេមិនដែលចាត់ទុកអញជាកម្មសិទ្ធិមួយរបស់គេម្តងណាឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេប្រព្រឹត្តចំពោះអញដូចជាភ្ញៀវម្នាក់ ដើម្បីទទួលបានជំនួយបន្តិចបន្តួចពីអញប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ពេលនេះ មនុស្សបង្ហាញការសោកស្តាយរបស់គេចំពោះព្រះភ័ក្ត្ររបស់អញយ៉ាងព្រហើន ដោយរំពឹងថា ទទួលបាន “ព្រះហស្ថលេខា” របស់អញ ហើយដូចជាមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងត្រូវការប្រាក់កម្ចីសម្រាប់អាជីវកម្មរបស់គេអ៊ីចឹង គឺគេ “តស៊ូ” ជាមួយអញ ដោយប្រើកម្លាំងទាំងអស់របស់គេ។ នៅក្នុងចលនា និងកាយវិការបស់គេនីមួយៗ អញចាប់បានក្រសែភ្នែកដែលបញ្ជាក់ពីគោលបំណងរបស់មនុស្ស៖ នៅក្នុងគំនិតរបស់គេ ប្រៀបដូចជាអញមិនដឹងពីវិធីដើម្បីដឹងពីអត្ថន័យដែលលាក់ក្នុងទឹកមុខរបស់មនុស្សម្នាក់ ឬអ្វីដែលនៅពីក្រោយពាក្យសម្តីរបស់គេ ឬពីវិធីដើម្បីសម្លឹងទៅឲ្យជ្រៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់អ៊ីចឹង។ ដូច្នេះ មនុស្សលាតត្រដាងប្រាប់អញ រាល់បទពិសោធន៍ដែលគេជួបប្រទះ ដោយគ្មានភាពរអាក់រអួល ឬការរំលងនោះទេ ហើយក្រោយមក គេដាក់ចេញនូវការទាមទាររបស់គេនៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្ររបស់អញ។ អញស្អប់ ហើយខ្ពើមរាល់ទង្វើ និងការប្រព្រឹត្តរបស់មនុស្ស។ នៅក្នុងចំណោមមនុស្ស គ្មាននរណាម្នាក់ដែលបានបំពេញកិច្ចការដែលអញស្រឡាញ់នោះទេ វាប្រៀបដូចជាមនុស្សកំពុងតែប្រឆាំងជំទាស់នឹងអញដោយចេតនា ហើយកំពុងតែមានបំណងទាក់ទាញសេចក្តីក្រោធរបស់អញអ៊ីចឹង៖ ពួកគេទាំងអស់ដើរដង្ហែរទៅវិញទៅមកនៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្ររបស់អញ ដោយបណ្តោយខ្លួនទៅតាមបំណងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេនៅចំពោះព្រះនេត្ររបស់អញ។ គ្មាននរណាម្នាក់នៅក្នុងចំណោមមនុស្ស ដែលរស់នៅដើម្បីផលប្រយោជន៍របស់អញនោះទេ ហើយជាលទ្ធផល ជីវិតរបស់ជាតិសាសន៍មនុស្សទាំងមូលគ្មានន័យ និងគ្មានតម្លៃនោះទេ ដែលបណ្តាលឲ្យមនុស្សជាតិរស់នៅក្នុងភាពទទេស្អាត។ ទោះបីជាបែបនេះក៏ដោយ ក៏មនុស្សនៅតែបដិសេធមិនចង់ភ្ញាក់ខ្លួនដែរ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបន្តបះបោរប្រឆាំងអញ ដោយការមានៈនៅក្នុងភាពឥតប្រយោជន៍របស់ខ្លួន។

នៅគ្រប់ការល្បងលដែលពួកគេបានឆ្លងកាត់ មនុស្សមិនដែលធ្វើឲ្យអញសព្វព្រះហឫទ័យម្តងណាឡើយ។ ដោយសារតែភាពទុច្ចរិតដ៏សាហាវយង់ឃ្នងរបស់ពួកគេ មនុស្សមិនមានបំណងធ្វើទីបន្ទាល់អំពីព្រះនាមរបស់អញនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេ “ធ្វើតាមវិធីផ្សេង ខណៈដែលគេពឹងផ្អែកលើការចិញ្ចឹមបីបាច់របស់អញ”។ ចិត្តរបស់មនុស្ស មិនបែរមករកអញទាំងស្រុងនោះទេ ហេតុដូច្នេះ សាតាំងដាក់កាកសំណល់ទៅលើគេ រហូតដល់គេពេញដោយស្នាមរបួស រាងកាយរបស់គេគ្របដណ្តប់ដោយភាពកខ្វក់។ ប៉ុន្តែមនុស្សនៅតែមិនដឹងថា រូបរាងរបស់គេគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមយ៉ាងណានោះទេ៖ គ្រប់ពេល កន្លងមក គេនៅតែគោរពសាតាំងនៅពីក្រោយខ្នងរបស់អញ។ ដោយសារហេតុផលនេះហើយ ទើបអញបោះមនុស្សទៅក្នុងជង្ហុកធំទាំងសេចក្តីក្រេវក្រោធ ដោយការធ្វើបែបនេះ នោះគេនឹងមិនអាចរំដោះខ្លួនបានឡើយ។ ទោះបីជាបែបនេះក៏ដោយ ស្ថិតក្នុងការទួញសោកដ៏គួរឲ្យអាណិតរបស់គេ មនុស្សនៅតែបដិសេធក្នុងការកែប្រែចិត្តរបស់គេ ដោយចង់ប្រឆាំងជំទាស់នឹងអញ រហូតដល់ទីបញ្ចប់ដ៏ល្វីងជូរចត់ ហើយសង្ឃឹមយ៉ាងមុតមាំថានឹងធ្វើឲ្យសេចក្តីក្រោធរបស់អញរំជើបរំជួល។ ដោយយោងទៅលើអ្វីដែលគេបានធ្វើ នោះអញប្រព្រឹត្តចំពោះគេដូចជាគេជាមនុស្សបាប ហើយអញមិនប្រទាន ការឱបដ៏កក់ក្ដៅរបស់អញដល់គេនោះទេ។ តាំងពីដំបូង ពួកទេវតាបានបម្រើអញ ហើយស្តាប់បង្គាប់អញដោយគ្មានការផ្លាស់ប្តូរ ឬការបញ្ឈប់នោះទេ ប៉ុន្តែមនុស្សតែងតែប្រព្រឹត្តផ្ទុយទាំងស្រុងទៅវិញ ប្រៀបដូចជាគេមិនបានមកពីអញ តែបានកើតពីសាតាំងអ៊ីចឹង។ ពួកទេវតាដែលនៅទីកន្លែងរបស់ពួកគេទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែ ថ្វាយបង្គុំយ៉ាងខ្លាំងបំផុតរបស់ពួកគេចំពោះអញ។ ពួកគេមិនត្រូវបានធ្វើឲ្យងាករេដោយកម្លាំងរបស់សាតាំងនោះទេ ហើយពួកគេមានតែបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ ដោយទទួលបានការចិញ្ចឹមបីបាច់ពីពួកទេវតា នោះបុត្រ និងរាស្ត្ររបស់អញជាច្រើន គ្រប់គ្នារីកចម្រើនធំធាត់ប្រកបដោយថាមពល និងសុខភាពមាំមួន គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេទន់ខ្សោយ ឬមិនមាំមួននោះទេ។ នេះជាស្នាព្រះហស្តរបស់អញ ដែលជាការអស្ចារ្យរបស់អញ។ ខណៈពេលដែលស្នូរគ្រាប់កាំភ្លើងធំត្រូវបានបាញ់ឡើងជាបន្តបន្ទាប់ ដើម្បីសម្ពោធការបង្កើតនៃនគររបស់អញ នោះពួកទេវតាចូលមកចំពោះមុខវេទិការបស់អញ ដើម្បីថ្វាយខ្លួនឲ្យអញត្រួតពិនិត្យ ដោយដើរជាមួយគ្នាជាចង្វាក់ ដោយសារតែចិត្តរបស់គេបរិសុទ្ធ និងគ្មានរូបព្រះក្លែងក្លាយនោះទេ ហើយពួកគេក៏មិនខ្មាស់អៀនចំពោះការត្រួតពិនិត្យរបស់អញដែរ។

នៅក្នុងសម្រែកនៃខ្យល់ព្យុះ ស្ថានសួគ៌ចុះមកមួយរំពេច ដោយធ្វើឲ្យមនុស្សជាតិទាំងអស់ថប់ដង្ហើម ដូច្នេះហើយទើបពួកគេមិនអាចស្រែកហៅរកអញតាមចិត្តរបស់គេ បានតទៅទៀតទេ។ មនុស្សទាំងអស់បានដួលរលំ ដោយមិនដឹងខ្លួន។ ដើមឈើយោលទៅយោលមកនៅក្នុងខ្យល់ ពីពេលមួយទៅពេលមួយ មានឮសម្លែងមែកឈើបាក់ ហើយស្លឹកឈើដែលស្វិតត្រូវបានបក់ផាត់ទៅឆ្ងាយ។ ផែនដីហាក់ដូចជាទទេស្អាត ហើយសោះកក្រោះមួយរំពេច ហើយមនុស្សឱបខ្លួនឯងយ៉ាងណែន ដោយត្រៀមខ្លួនសម្រាប់គ្រោះមហន្តរាយដែលនឹងមកតាមក្រោយរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ ដើម្បីវាយប្រហារពួកគេគ្រប់ពេលវេលា។ បក្សាបក្សីនៅលើភ្នំហើរច្រវ៉ាត់ទៅមក ប្រៀបដូចជាពួកគេកំពុងស្រែកបញ្ចេញភាពទុក្ខព្រួយដាក់នរណាម្នាក់អ៊ីចឹង។ នៅក្នុងរូងភ្នំ សត្វតោគ្រហឹមបន្លាចមនុស្សដោយសម្លេង ធ្វើឲ្យ ពួកគេតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង និងធ្វើឲ្យរោមរបស់ពួកបាស់ច្រូង ហើយវាប្រៀបដូចជាមានអ្វីមកលងបន្លាច និងដូចជាប្រផ្នូលនៃទីបញ្ចប់របស់មនុស្សអ៊ីចឹង។ ដោយមិនចង់រង់ចាំភាពសប្បាយរីករាយរបស់អញក្នុងការកំចាត់ពួកគេចោល នោះមនុស្សទាំងអស់អធិស្ឋានយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ នៅស្ថានសួគ៌។ ប៉ុន្តែ តើធ្វើដូចម្តេចទើបសម្លេងនៃទឹកហូរនៅក្នុងកូនព្រែកដ៏តូចមួយអាចទប់ស្កាត់ខ្យល់ព្យុះនោះបាន? ធ្វើដូចម្តេចទើបសម្លេងនៃការបន់ស្រន់របស់មនុស្សអាចបញ្ឈប់ខ្យល់ព្យុះភ្លាមៗបាន? ធ្វើដូចម្តេចទើបកំហឹងដ៏ឃោរឃៅនៅក្នុងចិត្តរបស់ផ្គរលាន់អាចស្ងប់ស្ងៀមបាន ដោយសារតែភាពកំសាករបស់មនុស្សនោះ? មនុស្សយោលទៅយោលមកទៅតាមខ្យល់។ គេរត់ទៅរត់មកដើម្បីលាក់ខ្លួនពីភ្លៀង ហើយស្ថិតក្រោមសេចក្តីក្រោធរបស់អញ មនុស្សញ័ររញ្ជួយ ដោយភ័យខ្លាចអញនឹងដាក់ព្រះហស្ថរបស់អញនៅលើរាងកាយរបស់ពួកគេ ប្រៀបដូចជាអញជាកាណុងកាំភ្លើងតម្រង់ចំដើមទ្រូងរបស់មនុស្សគ្រប់ពេលវេលាអ៊ីចឹង ហើយជាថ្មីម្តងទៀត ប្រៀបដូចជាគេជាសត្រូវរបស់អញអ៊ីចឹង ប៉ុន្តែគេគឺជាមិត្តរបស់អញទេតើ។ មនុស្សមិនដែលរកឃើញបំណងប្រាថ្នាពិតរបស់អញសម្រាប់គេនោះទេ គេមិនដែលយល់ពីគោលបំណងពិតរបស់អញ ហេតុដូច្នេះ គេបំពារបំពានប្រឆាំងនឹងអញទាំងមិនដឹងខ្លួន គេប្រឆាំងជំទាស់អញទាំងមិនដឹងខ្លួន ទោះជាយ៉ាងណា គេក៏បានឃើញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់អញដោយមិនបានប៉ង។ វាជារឿងពិបាក សម្រាប់មនុស្សក្នុងការមើលឃើញព្រះភ័ក្ត្ររបស់អញ នៅក្នុងសេចក្តីក្រោធរបស់អញ។ អញបានលាក់ខ្លួននៅក្នុងពពកដ៏ខ្មៅនៃកំហឹងរបស់អញ ហើយនៅពេលផ្គរលាន់ អញឈរពីលើសាកលលោកទាំងមូល ដោយបញ្ជូនសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់អញដល់មនុស្សនៅខាងក្រោម។ ដោយសារមនុស្សមិនស្គាល់អញ ទើបអញមិនវាយផ្ចាលគេដោយសារគេមិនយល់ពីគោលបំណងរបស់អញនោះទេ។ នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់មនុស្ស អញបញ្ចេញសេចក្តីក្រោធរបស់អញពីពេលមួយទៅពេលមួយ។ អញបង្ហាញស្នាមញញឹមរបស់អញពីពេលមួយទៅពេលមួយ ប៉ុន្តែទោះបីនៅពេលគេមើលឃើញអញក៏ដោយ ក៏មនុស្សមិនដែលមើលឃើញដ៏ពិតពីនិស្ស័យទាំងស្រុងរបស់អញដែរ ហើយគេនៅតែមិនអាចឮសម្លេងរបស់ត្រែដ៏រណ្ដំដដែល ដោយសារតែគេកាន់តែស្ពឹកស្រពន់ និងមិនយល់ការណ៍អ្វីសោះ ។ វាប្រៀបដូចជារូបអង្គរបស់អញមាននៅក្នុងការចងចាំរបស់មនុស្ស ហើយសណ្ឋានរបស់អញនៅក្នុងគំនិតរបស់គេអ៊ីចឹង។ ទោះបីជាយ៉ាងណា តាមរយៈដំណើរការលូតលាស់របស់មនុស្ស រហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះ ពុំមានមនុស្សសូម្បីតែម្នាក់ ដែលមើលឃើញអញដ៏ពិតនោះទេ ដោយសារតែខួរក្បាលរបស់មនុស្សខ្សោយខ្លាំងពេក។ សម្រាប់គ្រប់យ៉ាងដែលមនុស្សបាន “ធ្វើកាយវិភាគ” ពីអញ ការស្រាវជ្រាវបែបវិទ្យាសាស្ត្ររបស់គេ នៅមិនទាន់បានទទួលលទ្ធផលអ្វីនោះទេ ដោយសារតែវិទ្យាសាស្ត្ររបស់គេខ្វះការអភិវឌ្ឃន៍ខ្លាំងពេក។ ដូច្នេះហើយ មុខវិជ្ជានៃ “រូបអង្គរបស់អញ” តែងតែនៅទទេស្អាត ដោយគ្មាននរណាបំពេញបន្ថែមនោះទេ គ្មាននរណាម្នាក់អាចបំបែកឯតទគ្គកម្មបានទេ ព្រោះសូម្បីតែការថែរក្សាជំហរដ៏រឹងមាំរបស់មនុស្ស នៅពេលបច្ចុប្បន្ននេះ គឺជាការលួងចិត្តដែលមិនអាចប៉ាន់ស្មានរួចទៅហើយ នៅក្នុងភាពអកុសលដ៏ធំធេងនេះ។

ថ្ងៃទី ២៣ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៩២

ខាង​ដើម៖ ជំពូកទី ២២

បន្ទាប់៖ ជំពូកទី ២៥

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សលោកបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿដំបូងលើព្រះជាម្ចាស់? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ