ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនមានឆន្ទៈធ្វើជារបស់ឥតបានការ?

អស់អ្នកដែលត្រូវបានយកឈ្នះ គឺជារបស់ឥតបានការ ហើយមានតែបន្ទាប់ពីត្រូវបានធ្វើឲ្យគ្រប់លក្ខណ៍ប៉ុណ្ណោះ ទើបមនុស្សក្លាយជាគំរូ និងជាភាគសំណាកនៃកិច្ចការនៅថ្ងៃជាន់ក្រោយបង្អស់។ មុនពេលបញ្ចប់រួចរាល់ ពួកគេគឺជារបស់ឥតបានការ ជាឧបករណ៍ ក៏ដូចជាវត្ថុសម្រាប់ការបម្រើ។ អស់អ្នកដែលត្រូវបានយកឈ្នះទាំងស្រុងដោយព្រះជាម្ចាស់ គឺជាអ្នកដែលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់អំពីកិច្ចការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ ក៏ដូចជាគំរូ និងជាភាគសំណាកផងដែរ។ ព្រះបន្ទូលទាំងនេះដែលអញបានប្រើដើម្បីពិពណ៌នាអំពីមនុស្សបែបនេះ ប្រហែលជាសាមញ្ញនោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេបានបើកសម្ដែងពីរឿងរ៉ាវដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ជាច្រើន។ ឯងរាល់គ្នាដែលមានជំនឿតិច នឹងឈ្លោះប្រកែកគ្នាលើតួនាទីដែលសាមញ្ញ រហូតដល់មុខរបស់ឯងប្រែទៅជាក្រហម ហើយជួនកាល ទំនាក់ទំនងទៅជារងនូវការប្រេះស្រាំទៅវិញ។ ទោះបីជាវាគ្រាន់តែជាតួនាទីតូចតាចក៏ដោយ នៅក្នុងការគិតរបស់ឯងរាល់គ្នា និងជំនឿរបស់ឯង នេះមិនត្រឹមតែលើសពីតួនាទីដែលមិនចាំបាច់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាជាបញ្ហាសំខាន់ដែលទាក់ទងនឹងជោគវាសនារបស់ឯងរាល់គ្នា។ ដូច្នេះអស់អ្នកដែលមិនអាចដឹងបាន នឹងទទួលរងនូវការខាតបង់ដ៏ធំធេងចំពោះរឿងដ៏តូចតាចបែបនេះ—ការនេះគឺសន្សំបានបន្ដិចបន្ដួច ប៉ុន្ដែមានការខាតបង់ច្រើនប៉ុណ្ណោះ។ ដោយព្រោះតែតួនាទីមិនសំខាន់មួយចំនួន ឯងរាល់គ្នានឹងរត់ចេញ ហើយមិនត្រឡប់មកវិញ។ នេះគឺដោយសារតែឯងរាល់គ្នា មើលឃើញថាជីវិតគឺមិនសំខាន់ ហើយឯងដាក់តម្លៃច្រើនពេកលើឈ្មោះដែលឯងរាល់គ្នាត្រូវគេហៅ។ ដូច្នេះ នៅក្នុងជីវិតខាងវិញ្ញាណរបស់ឯង និងសូម្បីតែនៅក្នុងជីវិតជាក់ស្តែងរបស់ឯងរាល់គ្នា ឯងតែងតែបង្កើតនូវរឿងរ៉ាវពិបាកយល់ និងប្លែកៗជាច្រើន ដោយសារតែសញ្ញាណរបស់ឯងរាល់គ្នាទាក់ទងនឹងឋានៈ។ ប្រហែលជាឯងរាល់គ្នានឹងមិនទទួលស្គាល់ការនេះទេ ប៉ុន្តែអញនឹងប្រាប់ឯងថា មនុស្សបែបនេះពិតជាមាននៅក្នុងជីវិតពិត ទោះបីជាឯងរាល់គ្នាមិនទាន់ត្រូវបានលាតត្រដាងជាលក្ខណៈបុគ្គលក៏ដោយ។ រឿងទាំងនេះបានកើតឡើងនៅក្នុងជីវិតនីមួយៗរបស់ឯងរាល់គ្នា។ ប្រសិនបើឯងមិនជឿលើវាទេ ចូរគ្រាន់តែមើលលតាប័ត្រនៅខាងក្រោម អំពីជីវិតរបស់បងប្អូនស្រី (ឬបងប្អូនប្រុស)ម្នាក់។ វាអាចទៅរួចដែរថា មនុស្សនោះគឺពិតជាឯង ឬក៏ជានរណាម្នាក់ដែលឯងធ្លាប់ស្គាល់នៅក្នុងជីវិតរបស់ឯង។ ប្រសិនបើអញមិនច្រឡំទេ លតាប័ត្រនេះ ពិពណ៌នាអំពីបទពិសោធន៍មួយដែលឯងធ្លាប់ជួបប្រទះ។ គ្មានអ្វីដែលខ្វះនៅក្នុងការពិពណ៌នានោះទេ សូម្បីតែគំនិត ឬយោបល់ណាមួយក៏មិនត្រូវបានលុបចោលដែរ ប៉ុន្តែត្រូវបានកត់ត្រាទុកទាំងអស់អំពីការទាំងនោះនៅក្នុងសាច់រឿងនេះ។ ប្រសិនបើឯងមិនជឿទេ ចូរគ្រាន់តែអានវាជាមុនសិន។

នេះគឺជាបទពិសោធន៍តិចតួចមួយ អំពី «មនុស្សខាងឯវិញ្ញាណ»។

នាងមានអារម្មណ៍ខ្វល់ខ្វាយ នៅពេលដែលនាងបានឃើញរឿងរ៉ាវជាច្រើន ដែលបងប្អូនប្រុសស្រីក្នុងក្រុមជំនុំ បានធ្វើ ដែលមិនបានស្របតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះនាងបានចាប់ផ្តើមស្តីបន្ទោសពួកគេ ដោយនិយាយថា៖ «ឯងរាល់គ្នាបានធ្វើការទុច្ចរិត! តើឯងគ្មានមនសិការទេឬអី? ហេតុអ្វីបានជាឯងធ្វើអ្វីៗដែលមិនចេះពិចារណាសោះអញ្ចឹង? ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនស្វែងរកនូវសេចក្ដីពិត ជំនួសឲ្យការធ្វើអ្វីដែលឯងពេញចិត្ត? …ហើយគឺជាឯងរាល់គ្នាដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយសំដៅទៅ ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នា វាជាខ្ញុំខ្លួនឯង ដែលខ្ញុំស្អប់។ ខ្ញុំឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់មានសេចក្ដីក្រោធជាខ្លាំង ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ឆេះឆួលនៅខាងក្នុងខ្លួនខ្ញុំ។ ខ្ញុំពិតជាមានឆន្ទៈក្នុងការអនុវត្តនូវកិច្ចការដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ឲ្យខ្ញុំ ហើយខ្ញុំពិតជាចង់បម្រើដល់អ្នករាល់គ្នាខ្លាំងណាស់។ ដោយគ្រាន់តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំឥតមានកម្លាំងទេ។ ព្រះជាម្ចាស់បានលះបង់នូវពេលច្រើនណាស់មកលើយើង ហើយបានមានព្រះបន្ទូលជាច្រើន ប៉ុន្តែយើងនៅតែដដែល។ ក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំជំពាក់គុណព្រះជាម្ចាស់ច្រើនខ្លាំងណាស់...» (នាងបានចាប់ផ្តើមយំ មិនអាចបន្តការនិយាយទៀត)។ បន្ទាប់មក នាងបានចាប់ផ្តើមអធិស្ឋានថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ! ទូលបង្គំសូមអង្វរទ្រង់ ឲ្យផ្តល់កម្លាំងដល់ទូលបង្គំ ហើយផ្លាស់ទីទូលបង្គំ លើសជាងអ្វីដែលទ្រង់ធ្លាប់បានធ្វើពីមុន ហើយសូមឲ្យព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ធ្វើកិច្ចការនៅក្នុងទូលបង្គំ។ ទូលបង្គំមានឆន្ទៈសហការជាមួយទ្រង់។ ដរាបណាទ្រង់ទទួលបាននូវសិរីល្អនៅចុងបញ្ចប់ ទូលបង្គំមានឆន្ទៈលះបង់ខ្លួនឯងទាំងអស់សម្រាប់ទ្រង់ ទោះបីវាមានន័យថាទូលបង្គំត្រូវលះបង់ជីវិតរបស់ទូលបង្គំក៏ដោយ។ យើងសូមថ្វាយនូវការសរសើរដ៏អស្ចារ្យ ដើម្បីឲ្យបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់យើងអាចច្រៀង និងរាំដោយអំណរ ដើម្បីសរសើរដល់ព្រះនាមដ៏បរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ លើកតម្កើងទ្រង់ឡើង សម្ដែងពីទ្រង់ តាំងកិច្ចការរបស់ទ្រង់ឡើងថាជាការពិត ហើយផ្តល់គ្រប់ទាំងការយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើទ្រង់ ចំពោះបន្ទុកដែលទ្រង់រែកពន់...។» នាងបានអធិស្ឋានយ៉ាងអស់ពីចិត្តតាមរបៀបនេះ ហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធពិតជាបានដាក់បន្ទុកដល់នាងមែន។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ នាងទទួលបន្ទុកយ៉ាងពិសេស ហើយនាងចំណាយពេលក្នុងការអាន សរសេរ និងស្តាប់ពេញមួយថ្ងៃ។ នាងរវល់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ សភាពខាងឯវិញ្ញាណរបស់នាង គឺល្អប្រសើរបំផុត ហើយនៅក្នុងចិត្តនាង នាងតែងតែស្វាហាប់ និងមានបន្ទុកជានិច្ច។ ពីមួយពេលទៅមួយពេល នាងបានចុះខ្សោយ និងវាយជញ្ជាំង ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន នាងមានសភាពធម្មតាឡើងវិញ។ បន្ទាប់ពីមួយរយៈមក នាងមានការរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័ស នាងអាចទទួលបានការយល់ដឹងខ្លះពីព្រះបន្ទូលជាច្រើនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយនាងក៏បានរៀនច្រៀងទំនុកដម្កើងបានយ៉ាងលឿនផងដែរ—ជារួម សភាពខាងឯវិញ្ញាណរបស់នាងគឺល្អប្រសើរបំផុត។ នៅពេលនាងឃើញថាមានការជាច្រើននៅក្នុងក្រុមជំនុំ ដែលមិនស្របនឹងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នាងមានការខ្វល់ខ្វាយ ហើយស្ដីបន្ទោសដល់បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់នាងថា៖ «តើនេះជាការលះបង់ចំពោះកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកឬ? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនអាចសូម្បីតែការលះបង់តិចតួចបែបនេះ? ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនចង់ធ្វើវា ខ្ញុំនឹង…»

នៅពេលនាងមានបន្ទុក នាងមានអារម្មណ៍កាន់តែរឹងមាំនៅក្នុងជំនឿរបស់នាង នៅពេលដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធធ្វើកិច្ចការកាន់តែច្រើន។ ម្តងម្កាលនាងជួបប្រទះការលំបាកខ្លះ ហើយត្រឡប់ជាមានភាពអវិជ្ជមាន តែនាងអាចយកឈ្នះការទាំងនេះបាន។ នោះគឺសូម្បីតែនៅពេលដែលស្ថានភាពរបស់នាងអស្ចារ្យក៏ដោយ ក៏នាងនៅតែមិនអាចចៀសផុតពីការជួបប្រទះនូវភាពលំបាក ឬភាពកំសោយណាមួយដែរ នៅពេលដែលនាងបានទទួលបទពិសោធអំពីកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ រឿងបែបនេះកើតឡើងដោយចៀសមិនរួច ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន នាងអាចចេញពីសភាពទាំងនោះបាន។ នៅពេលដែលនាងទទួលបទពិសោធអំពីភាពទន់ខ្សោយ នាងនឹងអធិស្ឋាន ហើយនឹងមានអារម្មណ៍ថាកម្ពស់ខ្លួននាងផ្ទាល់ពិតជាមិនមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ទេ ប៉ុន្តែនាងមានឆន្ទៈសហការជាមួយព្រះជាម្ចាស់វិញ។ មិនថាព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើយ៉ាងដូចម្ដេចទេ នាងមានឆន្ទៈបំពេញតាមព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ ហើយស្ដាប់បង្គាប់តាមគ្រប់ទាំងការរៀបចំទាំងអស់របស់ទ្រង់។ មានមនុស្សមួយចំនួនដែលមានយោបល់ និងការប្រកាន់ពូជសាសន៍ជាក់លាក់អំពីនាង ប៉ុន្តែនាងអាចដាក់ខ្លួនទៅម្ខាង ហើយចូលរួមប្រកបយ៉ាងស្និទ្ធស្នាលជាមួយពួកគេ។ នេះគឺជាអ្វីដែលជាសភាពរបស់មនុស្ស នៅពេលដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធកំពុងតែបំពេញកិច្ចការធម្មតារបស់ទ្រង់។ បន្ទាប់ពីពេលវេលាជាក់លាក់មួយ កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចាប់ផ្តើមមានការផ្លាស់ប្តូរ ហើយមនុស្សទាំងអស់បានចូលទៅក្នុងជំហានកិច្ចការមួយទៀត ដែលព្រះជាម្ចាស់មានសេចក្ដីតម្រូវផ្សេងគ្នាពីពួកគេ។ ដូច្នេះ មានព្រះបន្ទូលថ្មី ដែលបានមានបន្ទូលជាសេចក្ដីតម្រូវថ្មីពីមនុស្ស៖«…អញមានតែស្អប់ឯងរាល់គ្នាប៉ុណ្ណោះ មិនដែលប្រទានពរទេ។ អញមិនដែលគិតថាចង់ផ្ដល់ព្រះពរដល់ឯងរាល់គ្នាទេ ហើយអញក៏មិនដែលគិតថាធ្វើឲ្យឯងរាល់គ្នាបានពេញខ្នាតដែរ ដ្បិតឯងរាល់គ្នាបះបោរខ្លាំងពេក។ ដោយព្រោះតែឯងរាល់គ្នាមានភាពទុច្ចរិត និងបោកបញ្ឆោត ហើយដោយព្រោះតែឯងរាល់គ្នាខ្វះនូវលក្ខណៈសម្បត្តិល្អ ហើយឯងស្ថិតក្នុងកម្ពស់ទាប ឯងរាល់គ្នាមិនដែលស្ថិតនៅក្នុងក្រសែព្រះនេត្ររបស់អញ ឬនៅក្នុងព្រះហឫទ័យរបស់អញឡើយ។ កិច្ចការរបស់អញត្រូវបានធ្វើរួចរាល់ ដោយបំណងព្រះហឫទ័យតែមួយគត់ដើម្បីថ្កោលទោសឯងរាល់គ្នា ព្រះហស្ដអញមិនដែលឃ្លាតឆ្ងាយពីឯងរាល់គ្នា ហើយការវាយផ្ចាលរបស់អញក៏មិនដែលនៅឆ្ងាយពីឯងរាល់គ្នាដែរ។ អញបានបន្តជំនុំជម្រះ និងដាក់បណ្តាសាឯងរាល់គ្នា។ ដោយព្រោះតែឯងរាល់គ្នាមិនយល់ពីអញ ការខ្ញាល់របស់អញតែងតែមានលើឯងរាល់គ្នាជានិច្ច។ ទោះបីអញតែងតែធ្វើការក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នាជានិច្ចក៏ដោយ ក៏ឯងរាល់គ្នាគួរតែដឹងអំពីឥរិយាបថរបស់អញចំពោះឯងរាល់គ្នាដែរ។ វាមិនជាអ្វីទេ ប៉ុន្តែជាការគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម—មិនមានអាកប្បកិរិយា ឬគំនិតផ្សេងទៀតទេ។ អញគ្រាន់តែចង់ឲ្យឯងរាល់គ្នាធ្វើដូចជារបស់ឥតបានការ សម្រាប់ប្រាជ្ញារបស់អញ និងព្រះចេស្ដាដ៏អស្ចារ្យរបស់អញ។ ឯងរាល់គ្នាមិនមានអ្វីក្រៅពីជារបស់ឥតបានការបស់អញទេ ពីព្រោះសេចក្តីសុចរិតរបស់អញត្រូវបានបើកសម្ដែងតាមរយៈការបះបោររបស់ឯងរាល់គ្នា។ អញមានឯងរាល់គ្នាដើរតួជារបស់ឥតបានការសម្រាប់កិច្ចការរបស់អញ ដើម្បីជាឧបសម្ព័ន្ធអំពីកិច្ចការរបស់អញ...។» ដរាបណានាងបានឃើញនូវព្រះបន្ទូលថាជា«ឧបសម្ព័ន្ធ» និងជា «របស់ឥតបានការ» នាងចាប់ផ្តើមគិតថា «តើខ្ញុំគប្បីដើរតាមពន្លឺនៃព្រះបន្ទូលទាំងនេះយ៉ាងដូចម្តេច?» ដោយបានបង់ថ្លៃបែបនេះ ខ្ញុំនៅតែជារបស់ឥតបានការដដែល។ តើមិនមែនរបស់ឥតបានការ គ្រាន់តែជាអ្នកស៊ីឈ្នួលទេឬអី? កាលពីមុន មានការនិយាយថា យើងនឹងមិនមែនជាអ្នកស៊ីឈ្នួលទេ គឺថាយើងជាមនុស្សរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែតើយើងមិននៅតែទីនេះសព្វថ្ងៃ ក្នុងតួនាទីជាអ្នកស៊ីឈ្នួលទេឬអី? តើមិនមែនអ្នកស៊ីឈ្នួលខ្វះនូវជីវិតទេឬអី? ទោះខ្ញុំស៊ូទ្រាំនឹងការរងទុក្ខលំបាកប៉ុនណាក៏ដោយ ក៏ព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនសរសើរខ្ញុំចំពោះការនេះទេ! បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានធ្វើជារបស់ឥតបានការហើយ តើវានឹងមិនត្រូវបញ្ចប់ទេឬ? ...» បើនាងកាន់តែគិតអំពីរឿងនេះ កាន់តែធ្វើឲ្យនាងថមថយនូវកម្លាំងចិត្ត។ នាងកាន់តែមានអារម្មណ៍មិនល្អ នៅពេលដែលនាងមកក្រុមជំនុំ ហើយឃើញនូវសភាពបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់នាង៖ «អ្នករាល់គ្នាមិនមែនមិនអីទេ! ខ្ញុំទៅជាមានភាពអវិជ្ជមាន។ អូហ៍ តើមានអ្វីអាចធ្វើបាន? ព្រះជាម្ចាស់នៅតែមិនចង់បានយើង។ ក្នុងការធ្វើកិច្ចការប្រភេទនេះ គ្មានផ្លូវណាដែលទ្រង់នឹងមិនធ្វើឲ្យយើងមានភាពអវិជ្ជមានឡើយ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាមានអ្វីខុសចំពោះខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំមិនចង់សូម្បីតែការអធិស្ឋាន។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនមែនមិនអីទេឥឡូវនេះ ហើយខ្ញុំពិតជាមិនមានទំនុកចិត្តគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការជម្រុញនូវភាពខាងក្នុងរបស់ខ្ញុំបាន។ ខ្ញុំបានអធិស្ឋានជាច្រើនដងហើយ តែខ្ញុំនៅតែមិនអាចធ្វើបាន ហើយខ្ញុំនៅតែមិនមានឆន្ទៈបន្តធ្វើទៅទៀត។ នេះជារបៀបដែលខ្ញុំឃើញការនេះ។ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា យើងជារបស់ឥតបានការ តើមិនមែនរបស់ឥតបានការគ្រាន់តែជាអ្នកស៊ីឈ្នួលទេឬ? ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា យើងមិនមែនជារបស់ឥតបានការ មិនមែនជាកូនរបស់ទ្រង់ ហើយយើងក៏មិនមែនជារាស្រ្តរបស់ទ្រង់ដែរ។ យើងមិនមែនជាកូនរបស់ទ្រង់ ហើយថែមទាំងមិនមែនជាកូនច្បងរបស់ទ្រង់ដែរ។ យើងមិនមានអ្វីទាំងអស់ គឺគ្រាន់តែជារបស់ឥតបានការប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើនោះជាអ្វីដែលជាយើង តើយើងអាចទទួលបាននូវលទ្ធផលគាប់ប្រសើរដែរឬទេ? របស់ឥតបានការមិនមានសេចក្ដីសង្ឃឹមទេ ពីព្រោះពួកគេមិនមានជីវិត។ ប្រសិនបើយើងជាកូនរបស់ទ្រង់ ជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ពេលនោះយើងនឹងមានសង្ឃឹមលើការនោះ—យើងអាចទទួលបានភាពពេញខ្នាត។ តើរបស់ឥតបានការអាចមាននូវជីវិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានទេ? តើព្រះជាម្ចាស់អាចដាក់ជីវិតទៅកាន់មនុស្សទាំងនោះដែលធ្វើការបម្រើទ្រង់បានទេ? អស់អ្នកដែលទ្រង់ស្រឡាញ់ គឺអស់អ្នកដែលមានជីវិតរបស់ទ្រង់ ហើយមានតែអ្នកដែលមានជីវិតរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ ទើបជាកូនរបស់ទ្រង់ និងជារាស្រ្តរបស់ទ្រង់។ ទោះបីខ្ញុំមានភាពអវិជ្ជមាន និងកំសោយក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនមានភាពអវិជ្ជមានទេ។ ខ្ញុំដឹងថា ការដើរថយក្រោយ និងភាពអវិជ្ជមានបែបនេះ មិនអាចបំពេញបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនមានឆន្ទៈធ្វើជារបស់ឥតបានការទេ។ ខ្ញុំភ័យខ្លាចធ្វើជារបស់ឥតបានការ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមានតែថាមពលច្រើនប៉ុណ្ណោះ តែខ្ញុំមិនអាចបន្តទៅមុខទៀតបានទេ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើដូចខ្ញុំដែលបានធ្វើនោះទេ ប៉ុន្តែនឹងអាចទទួលបាននូវការលើកទឹកចិត្តខ្លះៗពីខ្ញុំវិញ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំក៏នឹងត្រូវស្លាប់ដែរ! ខ្ញុំនឹងទុកឲ្យអ្នករាល់គ្នានូវព្រះបន្ទូលចុងក្រោយខ្លះៗ មុនពេលខ្ញុំដល់សេចក្ដីស្លាប់របស់ខ្ញុំ—ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នករាល់គ្នាអាចដើរតួជារបស់ឥតបានការរហូតដល់ទីបំផុត។ ប្រហែលជានៅចុងបញ្ចប់ ព្រះជាម្ចាស់នឹងសរសើររបស់ឥតបានការនោះ ... » ពេលបងប្អូនប្រុសស្រីឃើញដូច្នេះ ពួកគេឆ្ងល់ថា៖ «ហេតុដូចម្ដេចបានជានាងអាចមានភាពអវិជ្ជមានខ្លាំងម្ល៉េះ? តើប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ នាងមិនបានសុខសប្បាយទេឬអី? ហេតុអ្វីបានជានាងស្រាប់តែបាត់នូវថាមពលរបស់នាងភ្លាមៗអញ្ចឹង? ហេតុអ្វីបានជានាងមិនមានលក្ខណៈធម្មតា? នាងបានមានបន្ទូលថា៖ «កុំនិយាយថាខ្ញុំមិនមានលក្ខណៈធម្មតាឡើយ។ តាមពិត ខ្ញុំច្បាស់អំពីអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំមិនបានបំពេញព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ ប៉ុន្តែតើនោះមិនមែនដោយសារតែខ្ញុំមិនមានឆន្ទៈក្នុងការធ្វើជារបស់ឥតបានការរបស់ទ្រង់ទេឬអី? ខ្ញុំមិនបានធ្វើអ្វីដែលអាក្រក់ទេ។ ប្រហែលជាថ្ងៃណាមួយ ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្តូរងារជា «របស់ឥតបានការ» ទៅជា «សត្តនិករ» ហើយមិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងទេ គឺជាសត្តនិកររបស់ទ្រង់ ដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយទ្រង់ តាមវិធីសំខាន់ៗ។ តើមិនមានសង្ឃឹមខ្លះទេចំពោះរឿងនេះ? ខ្ញុំសង្ឃឹមថា អ្នករាល់គ្នានឹងមិនមានភាពអវិជ្ជមាន ឬក៏ធ្លាក់ទឹកចិត្តនោះឡើយ ត្រូវអាចបន្តដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីធ្វើជារបស់ឥតបានការ។ ក្នុងករណីណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនអាចបន្តទៅមុខទៀតបានទេ។ ចូរកុំឲ្យសកម្មភាពរបស់ខ្ញុំដាក់កម្រិតលើអ្នករាល់គ្នាឲ្យសោះ។» មនុស្សផ្សេងទៀតបានឮពីការនោះ ហើយបាននិយាយថា «ទោះបីជាអ្នកឈប់ដើរតាមទ្រង់ក៏ដោយ ក៏យើងនឹងបន្តតាមទ្រង់ដែរ ត្បិតព្រះជាម្ចាស់មិនដែលប្រព្រឹត្តិចំពោះយើងដោយអយុត្តិធម៌នោះឡើយ។ យើងនឹងមិនត្រូវបានរារាំងដោយភាពអវិជ្ជមានរបស់អ្នកទេ។» 

បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់នូវបទពិសោធនេះអស់មួយរយៈ នាងនៅតែស្ថិតក្នុងសភាពអវិជ្ជមានអំពីការធ្វើជារបស់ឥតបានការ ដូច្នេះអញបានមានបន្ទូលទៅកាន់នាងថា៖ « ឯងមិនយល់ពីកិច្ចការរបស់អញទេ។ ឯងមិនមានការយល់ដឹងអំពីសេចក្ដីពិតនៅខាងក្នុង ខ្លឹមសារ ឬលទ្ធផលដែលចង់បានអំពីព្រះបន្ទូលរបស់អញនោះទេ។ ឯងមិនដឹងអំពីគោលដៅនៃកិច្ចការរបស់អញទេ ហើយក៏មិនមានប្រាជ្ញាអំពីកិច្ចការរបស់អញដែរ។ ឯងមិនមានការយល់អំពីព្រះហឫទ័យរបស់អញនោះទេ។ ឯងគ្រាន់តែដឹងថាត្រូវដកថយ ព្រោះឯងគឺជារបស់ឥតបានការ—ឯងធ្វើឲ្យរវល់ខ្លួនឯងច្រើនពេកជាមួយនឹងឋានៈ! ឯងជាមនុស្សដែលល្ងីល្ងើ! អញបានមានបន្ទូលជាច្រើនទៅកាន់ឯងរាល់គ្នាកាលពីមុន។ អញបានមានបន្ទូលថា អញនឹងធ្វើឲ្យឯងបានគ្រប់លក្ខណ៍។ តើឯងមានភ្លេចទេ? តើអញមិនបានមានបន្ទូលពីការធ្វើឲ្យគ្រប់លក្ខណ៍ មុនពេលដែលអញមានបន្ទូលអំពីរបស់ឥតបានការទេឬអី?» «ចាំបន្ដិច ទុកឲ្យខ្ញុំគិតអំពីការនោះសិន។ ចាស នោះជាការត្រឹមត្រូវ! ទ្រង់បានមានបន្ទូលអំពីរឿងទាំងនោះ មុនពេលដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលអំពីរបស់ឥតបានការ!» «នៅពេលអញមានបន្ទូលអំពីការធ្វើឲ្យមានភាពគ្រប់លក្ខណ៍ តើអញមិនបានមានបន្ទូលទេថា មានតែបន្ទាប់ពីមនុស្សត្រូវបានយកឈ្នះទេ នោះទើបពួកគេនឹងទទួលបានភាពគ្រប់លក្ខណ៍?» «ចាស!» «តើព្រះបន្ទូលរបស់អញមិនមានភាពស្មោះត្រង់ទេឬ? តើព្រះបន្ទូលមិនត្រូវបានថ្លែងដោយស្មោះត្រង់ទេឬអី? «ចាស! ទ្រង់គឺជាព្រះជាម្ចាស់ដែលមិនធ្លាប់មានបន្ទូលពីអ្វីដែលមិនស្មោះត្រង់នោះទេ—គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានបដិសេធចំពោះរឿងនេះទេ។ ប៉ុន្តែទ្រង់មានបន្ទូលតាមវិធីផ្សេងៗជាច្រើន។» «តើវិធីនៃការមានបន្ទូលរបស់អញ មិនផ្លាស់ប្តូរទៅតាមជំហានផ្សេងៗគ្នានៃកិច្ចការទេឬ? តើរឿងរ៉ាវដែលអញមានបន្ទូល មិនបានធ្វើសម្រេច និងមានបន្ទូលដោយផ្អែកលើតម្រូវការរបស់ឯងឬ?» «ទ្រង់ធ្វើកិច្ចការទៅតាមសេចក្ដីត្រូវការរបស់មនុស្ស ហើយទ្រង់ផ្គត់ផ្គង់ទៅតាមអ្វីដែលពួកគេត្រូវការ។ នេះមិនមែនជាការមិនពិតទេ!» «អ៊ីចឹង តើមានរឿងរ៉ាវដែលអញបានមានបន្ទូលទៅកាន់ឯង ដែលមិនបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍ទេ? តើការវាញផ្ចាលរបស់អញ មិនត្រូវបានធ្វើឡើងដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ឯងទេឬ?» «តើទ្រង់នៅតែអាចមានបន្ទូលយ៉ាងដូចម្ដេចបានថា វាគឺសម្រាប់តែប្រយោជន៍របស់ទូលបង្គំផ្ទាល់នោះ! ទ្រង់បានវាញផ្ចាលទូលបង្គំស្ទើរតែដាច់ខ្យល់ស្លាប់ទៅហើយ—ទូលបង្គំមិនចង់រស់ទៀតទេ។ ថ្ងៃនេះទ្រង់មានបន្ទូលបែបនេះ ថ្ងៃស្អែកទ្រង់មានបន្ទូលបែបនោះ។ ទូលបង្គំដឹងថា ការដែលទ្រង់នឹងប្រទានឲ្យទូលបង្គំគ្រប់លក្ខណ៍ គឺសម្រាប់ជាប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ទូលបង្គំ ប៉ុន្តែទ្រង់មិនទាន់បានប្រទានឲ្យទូលបង្គំគ្រប់លក្ខណ៍នៅឡើយទេ—ទ្រង់បានធ្វើឲ្យទូលបង្គំក្លាយរបស់ឥតបានការ ហើយទ្រង់នៅតែវាយផ្ចាលទូលបង្គំ។ ទ្រង់ស្អប់ទូលបង្គំ មែនទេ? គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានជឿលើព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ឡើយ ហើយទើបតែពេលនេះ ដែលទូលបង្គំឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា ការវាញផ្ចាលរបស់ទ្រង់ គឺគ្រាន់តែដើម្បីដោះស្រាយការស្អប់នៅក្នុងព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ មិនមែនដើម្បីសង្គ្រោះទូលបង្គំទេ។ ពីមុន ទ្រង់បានលាក់សេចក្ដីពិតពីទូលបង្គំ។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា ទ្រង់នឹងប្រទានឲ្យទូលបង្គំគ្រប់លក្ខណ៍ ហើយការវាញផ្ចាល គឺដើម្បីប្រទានឲ្យទូលបង្គំបានគ្រប់លក្ខណ៍។ ដូច្នេះ ទូលបង្គំតែងតែស្ដាប់បង្គាប់នឹងការវាញផ្ចាលរបស់ទ្រង់ជានិច្ច។ ទូលបង្គំមិនដែលនឹកស្រម៉ៃថា ថ្ងៃនេះទូលបង្គំនឹងទទួលបានងារជារបស់ឥតបានការនោះទេ។ ព្រះជាម្ចាស់ ប្រសិនបើទ្រង់ឲ្យទូលបង្គំធ្វើជាអ្វីផ្សេងនោះ តើនឹងមិនប្រសើរជាងនេះទេឬ? តើទ្រង់ត្រូវតែធ្វើឲ្យទូលបង្គំមានងារជារបស់ឥតបានការឬ? ទូលបង្គំមិនទាំងព្រមធ្វើជាអ្នកយាមទ្វារនៅក្នុងនគរព្រះផង។ ទូលបង្គំបានរត់ជុំវិញ ហើយលះបង់ខ្លួនទូលបង្គំ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត ដៃទូលបង្គំនៅទទេស្អាត—ទូលបង្គំពិតជាគ្មានអ្វីសោះ។ សូម្បីតែឥឡូវនេះ ទ្រង់បានមានបន្ទូលប្រាប់ទូលបង្គំថា ទ្រង់នឹងឲ្យទូលបង្គំធ្វើជារបស់ឥតបានការរបស់ទ្រង់។ តើទូលបង្គំអាចបង្ហាញមុខរបស់ទូលបង្គំបានយ៉ាងដូចម្តេចទៅ?» «តើឯងកំពុងនិយាយពីអ្វី? អញបានធ្វើការជំនុំជម្រះជាច្រើនកាលពីពេលមុន ហើយឯងមិនយល់ពីការជំនុំជម្រះនោះទេ? តើឯងមានការយល់ដឹងពិតប្រាកដអំពីខ្លួនឯងទេ? តើងារជា ‘របស់ឥតបានការ’ មិនមែនជាការជំនុំជម្រះនៃព្រះបន្ទូលផងដែរទេ? តើឯងគិតថា រាល់ការមានបន្ទូលរបស់អញអំពីរបស់ឥតបានការក៏ជាវិធីសាស្រ្ត ជារបៀបមួយនៃការជំនុំជម្រះឯងដែរឬទេ? ដូច្នេះតើឯងនឹងដើរតាមអញយ៉ាងដូចម្តេចបាន?» «ទូលបង្គំនៅតែមិនទាន់មានផែនការដើរតាមទ្រង់យ៉ាងដូចម្ដេចនោះទេ។ ដំបូងទូលបង្គំត្រូវដឹងថា៖ តើទូលបង្គំជារបស់ឥតបានការឬអត់? តើរបស់ឥតបានការអាចទទួលបានភាពគ្រប់លក្ខណ៍ដែរឬទេ? តើងារជា«របស់ឥតបានការ» អាចនឹងត្រូវផ្លាស់ប្តូរដែរឬទេ? តើទូលបង្គំអាចធ្វើបន្ទាល់ដោយឮរំពង តាមរយៈការធ្វើជារបស់ឥតបានការ ហើយបន្ទាប់មកក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលគ្រប់លក្ខណ៍ ជាគំរូអំពីព្រះជាម្ចាស់ដែលគួរឲ្យស្រឡាញ់ និងជាព្រះជាម្ចាស់ដ៏គួរជាទីជិតស្និទ្ធដែរឬទេ? តើទូលបង្គំអាចនឹងត្រូវធ្វើឲ្យពេញខ្នាតដែរឬទេ? សូមទ្រង់ប្រាប់ពីសេចក្ដីពិតមក!» «តើឯងមិនដឹងទេថា អ្វីៗកំពុងមានការលូតលាស់ជានិច្ច និងផ្លាស់ប្តូរជានិច្ចឬទេ? ដរាបណាឯងនាពេលបច្ចុប្បន្ន មានឆន្ទៈក្នុងការស្តាប់បង្គាប់នៅក្នុងងាររបស់ឯងជារបស់ឥតបានការ នោះឯងនឹងអាចផ្លាស់ប្តូរបាន។ មិនថាឯងជារបស់ឥតបានការ ឬមិនមែនក៏ដោយ វាគ្មានអ្វីទាក់ទងនឹងវាសនារបស់ឯងទេ។ ចំណុចគន្លឺះគឺថា តើឯងអាចជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងនិស្ស័យនៃជីវិតរបស់ខ្លួនដែរឬអត់ប៉ុណ្នឹង។» «តើទ្រង់អាចមានបន្ទូលប្រាប់ទូលបង្គំបានទេថា ទ្រង់អាចធ្វើឲ្យបង្គំបានគ្រប់លក្ខណ៍ឬអត់?» «ដរាបណាឯងដើរតាម និងស្តាប់បង្គាប់ដល់ទីបំផុត នោះអញធានាថាអញអាចប្រទានឲ្យឯងគ្រប់លក្ខណ៍បាន» «ហើយតើទូលបង្គំនឹងត្រូវរងទុក្ខវេទនាបែបណា?» «ឯងនឹងជួបនឹងការរងទុក្ខ ក៏ដូចជាការជំនុំជម្រះអំពីព្រះបន្ទូល និងការវាញផ្ចាលពីព្រះបន្ទូល ជាពិសេសនោះគឺការវាញផ្ចាលពីព្រះបន្ទូល ដែលដូចគ្នានឹងការវាយផ្ចាលពីការធ្វើជារបស់ឥតបានការ» «ដូចជាការវាញផ្ចាលឲ្យធើ្វជារបស់ឥតបានការផងដែរមែនទេ? មែនហើយ ប្រសិនបើទូលបង្គំអាចត្រូវធ្វើឲ្យគ្រប់លក្ខណ៍ពីទ្រង់ ដោយឆ្លងកាត់នូវការរងទុក្ខ ហើយប្រសិនបើមានសេចក្តីសង្ឃឹម នោះមិនអីទេ។ ទោះបីវាគ្រាន់តែជាផ្នែកតូចនៃសេចក្តីសង្ឃឹមក៏ដោយ ក៏វាល្អប្រសើរជាងការធ្វើជារបស់ឥតបានការដែរ។ ងារនោះជា «របស់ឥតបានការ» ស្តាប់ទៅអាក្រក់ខ្លាំងណាស់។ ទូលបង្គំមិនមានឆន្ទៈធ្វើជារបស់ឥតបានការទេ!» «តើអ្វីទៅដែលអាក្រក់ខ្លាំង អំពីរបស់ឥតបានការនោះ? តើរបស់ឥតបានការ មិនល្អគ្រប់លក្ខណ៍នៅក្នុងភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់វាទេឬអី? តើរបស់ឥតបានការ មិនសមនឹងទទួលបាននូវព្រះពរដែលគួរទទួលបានទេឬអី? ប្រសិនបើអញមានបន្ទូលថារបស់ឥតបានការអាចទទួលបានព្រះពរ ពេលនោះឯងនឹងអាចទទួលបាននូវព្រះពរ។ តើវាមិនពិតទេដែលថា ងាររបស់មនុស្សផ្លាស់ប្តូរដោយសារតែកិច្ចការរបស់អញ? ហើយគ្រាន់តែងារប៉ុណ្ណឹង រំខានដល់ឯងខ្លាំងបែបហ្នឹងមែនទេ? ការពិតដែលថាឯងជារបស់ឥតបានការបែបនេះ សមនឹងទទួលណាស់។ តើឯងមានឆន្ទៈដើរតាមឬអត់?» «អ៊ីចឹង តើទ្រង់អាចប្រទានឲ្យទូលបង្គំបានពេញខ្នាតឬអត់? តើទ្រង់អាចអនុញ្ញាតឲ្យទូលបង្គំទទួលបាននូវព្រះពររបស់ទ្រង់បានទេ?» «តើឯងមានឆន្ទៈដើរតាមរហូតដល់ទីបំផុតឬអត់? តើឯងមានឆន្ទៈថ្វាយខ្លួនឯងឬទេ?» «សូមឲ្យទូលបង្គំគិតឡើងវិញ។ របស់ឥតបានការមួយ ក៏អាចទទួលបាននូវព្រះពររបស់ទ្រង់ ហើយក៏អាចធ្វើឲ្យពេញខ្នាតបាន។ បន្ទាប់ពីត្រូវបានពេញខ្នាតរួចហើយ ទូលបង្គំនឹងក្លាយជាមនុស្សជិតស្និទ្ធនឹងទ្រង់ ហើយយល់ពីព្រះហឫទ័យទ្រង់ទាំងអស់តែម្ដង ហើយទូលបង្គំនឹងមាននូវអ្វីដែលទ្រង់មានដែរ។ ទូលបង្គំនឹងអាចទទួលបាននូវអ្វីដែលទ្រង់សព្វព្រះទ័យ ហើយទូលបង្គំនឹងដឹងនូវអ្វីដែលទ្រង់ជ្រាបដឹង...។ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ភាពលំបាក ហើយបន្ទាប់ពីត្រូវបានធ្វើឲ្យគ្រប់លក្ខណ៍ ទូលបង្គំនឹងអាចទទួលបាននូវព្រះពរ។ ដូច្នេះ តើទូលបង្គំប្រាកជានឹងទទួលបាននូវព្រះពរអ្វីខ្លះ?» «កុំបារម្ភអំពីព្រះពរដែលឯងនឹងទទួលបានឡើយ។ ទោះបីអញប្រាប់ឯងក៏ដោយ រឿងរ៉ាវទាំងនេះហួសពីការស្រមៃគិតរបស់ឯងទៅទៀត។ បន្ទាប់ពីធ្វើជារបស់ឥតបានការដ៏ល្អមក ឯងនឹងត្រូវបានយកឈ្នះ ហើយឯងនឹងក្លាយជារបស់ឥតបានការដ៏ជោគជ័យ។ នេះគឺជាគំរូ និងភាគសំណាករបស់អ្នកដែលត្រូវបានយកឈ្នះ ប៉ុន្តែជាការពិត ឯងអាចក្លាយជាគំរូ និងភាគសំណាកតែបន្ទាប់ពីពេលត្រូវបានយកឈ្នះប៉ុណ្ណោះ។» «តើគំរូ និងភាគសំណាក គឺជាអ្វី?» វាជាគំរូ និងភាគសំណាកសម្រាប់សាសន៍ដទៃទាំងអស់ ពោលគឺអស់អ្នកដែលមិនត្រូវបានយកឈ្នះ។» «តើរួមមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ទៅ?» «មានមនុស្សច្រើនសន្ធឹក។ វាមិនមែនតែបួន ឬប្រាំពាន់នាក់នៃឯង រាល់គ្នានោះទេ—គឺអស់អ្នកដែលទទួលយកឈ្មោះនេះនៅពាសពេញពិភពលោក ត្រូវតែបានយកឈ្នះ។» «ដូច្នេះមិនមែនត្រឹមតែ ទីក្រុង៥ ឬ១០ ប៉ុណ្ណឹងទេឬ!» «កុំបារម្ភអំពីរឿងនេះពីឥឡូវនេះអី ហើយកុំបារម្ភពីខ្លួនឯងខ្លាំងពេកដែរ។ គ្រាន់តែផ្តោតលើរបៀបដែលឯងគប្បីតែទទួលបាននូវច្រកចូលឥឡូវនេះបានហើយ! អញធានាថា ឯងនឹងអាចនឹងត្រូវធ្វើឲ្យពេញខ្នាតបាន។» «តើដល់កម្រិតណាទៅ? ហើយតើទូលបង្គំអាចទទួលបានព្រះពរអ្វីខ្លះ?» «ហេតុអ្វីបានជាឯងបារម្ភម៉្លេះ? អញបានធានាថា ឯងអាចនឹងត្រូវធ្វើឲ្យពេញខ្នាត។ តើឯងបានភ្លេចថា អញគួរឲ្យទុកចិត្តឬទេ?» «វាជាការពិតដែលថា ទ្រង់គឺគួរឲ្យទុកចិត្តបាន ប៉ុន្តែវិធីសាស្រ្តខ្លះនៃការមានបន្ទូលរបស់ទ្រង់ គឺតែងតែមានការផ្លាស់ប្តូរជានិច្ច។ ថ្ងៃនេះទ្រង់មានបន្ទូលថា ទ្រង់ធានាទូលបង្គំអាចត្រូវធ្វើឲ្យបានពេញខ្នាត ប៉ុន្តែថ្ងៃស្អែកទ្រង់អាចមានបន្ទូលថាវាមិនប្រាកដទេ។ ហើយចំពោះមនុស្សមួយចំនួន ទ្រង់មានបន្ទូលថា ‘អញធានាថានរណាម្នាក់ដូចជាឯង មិនអាចធ្វើឲ្យពេញខ្នាតបានទេ។’ ទូលបង្គំមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងទាក់ទងនឹងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ទេ។ ទូលបង្គំមិនហ៊ានជឿទេ» «ដូច្នេះតើឯងអាចថ្វាយខ្លួនឯងបាន ឬអត់?» «ថ្វាយអ្វីទៅ?» «ថ្វាយនូវអនាគត និងក្តីសង្ឃឹមរបស់ឯង។» «វាងាយស្រួលទេក្នុងការបោះបង់ចោលរបស់ទាំងនោះ! រឿងដែលសំខាន់ គឺងារជា ‘របស់ឥតបានការ’— ទូលបង្គំពិតជាមិនចង់បាននោះទេ។ ប្រសិនបើទ្រង់ដកងារនោះចេញពីទូលបង្គំ ពេលនោះទូលបង្គំនឹងបើកចំហអ្វីគ្រប់យ៉ាង និងអាចធ្វើនូវអ្វីគ្រប់យ៉ាងបាន។ តើទាំងនេះមិនមែនជារឿងតូចតាចទេឬ? តើទ្រង់អាចដកយកនូវការរចនានោះចេញបានទេ?» «នោះជាការងាយស្រួលទេ មែនទេ? ប្រសិនបើអញអាចប្រទានឲ្យឯងនូវងារនោះបាន អញពិតជាអាចយកវាចេញបានដែរ។ តែពេលនេះ មិនទាល់ដល់ពេលនៅឡើយទេ។ ដំបូងឯងត្រូវតែបំពេញនូវបទពិសោធន៍របស់ឯងអំពីជំហាននៃកិច្ចការនេះសិន ហើយមានតែពេលនោះទេ ទើបឯងអាចទទួលបាននូវងារថ្មី។ បើមានអ្នកដូចឯងកាន់តែច្រើន នោះពួកគេកាន់តែត្រូវការធ្វើជារបស់ឥតបានការកាន់តែច្រើនដែរ។ បើឯងកាន់តែភ័យខ្លាចចំពោះការធ្វើជារបស់ឥតបានការ នោះអញកាន់តែដាក់ងារឯងជារបស់ឥតបានការកាន់តែខ្លាំង។ មនុស្សដូចឯងត្រូវតែមានការប្រៀនប្រដៅ និងដោះស្រាយជាមួយ ឲ្យបានម៉ឺងម៉ាត់។ បើមានអ្នកដែលបះបោរកាន់តែច្រើន នោះពួកគេនឹងក្លាយជាអ្នកស៊ីឈ្នួលកាន់តែច្រើន ហើយនៅទីបំផុត ពួកគេនឹងមិនទទួលបានអ្វីឡើយ»។ «ដោយសារទូលបង្គំកំពុងតែស្វែងរកដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាមជាខ្លាំង ហេតុអ្វីបានជាទូលបង្គំមិនអាចដកចោលនូវឈ្មោះជា ‘របស់ឥតបានការ’ អញ្ចឹង? យើងបានដើរតាមទ្រង់ អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងមកនេះ ហើយបានរងទុក្ខមិនតិចទេ។ យើងបានធ្វើអ្វីៗជាច្រើនសម្រាប់ទ្រង់។ យើងបានឆ្លងកាត់ខ្យល់ និងភ្លៀង។ យើងជិតដល់ទីបំផុតនៃភាពយុវវ័យរបស់យើងហើយ។ យើងក៏មិនបានរៀបការ ក៏មិនបានចាប់ផ្ដើមមានគ្រួសារដែរ ហើយពួកយើងដែលបានធ្វើការនោះ នៅតែធ្វើដដែល។ ទូលបង្គំបានរៀននៅសាលារហូតដល់វិទ្យាល័យ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលទូលបង្គំបានឮថាទ្រង់បានយាងមក ទូលបង្គំបានបោះបង់ឱកាសរបស់ទូលបង្គំក្នុងការរៀនបន្ដនៅសាកលវិទ្យាល័យ។ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលថាយើងជារបស់ឥតបានការ! យើងបានបាត់បង់ច្រើនណាស់! យើងបានធ្វើអ្វីៗទាំងអស់នេះហើយ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ បែរទៅជាថាយើងគ្រាន់តែជារបស់ឥតបានការរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។ តើនេះធ្វើឲ្យអតីតមិត្តរួមថ្នាក់ និងមិត្តភក្ដិរបស់ទូលបង្គំ គិតយ៉ាងដូចម្តេចពីទូលបង្គំទៅ? នៅពេលពួកគេឃើញទូលបង្គំ ហើយសួរអំពីតួនាទី និងឋានៈរបស់ទូលបង្គំ តើទូលបង្គំមានការខ្មាសអៀនក្នុងការប្រាប់ពួកគេយ៉ាងណាទៅ? ដំបូង ទូលបង្គំលះបង់គ្រប់ទាំងអស់ដោយព្រោះតែការជឿរបស់ទូលបង្គំលើទ្រង់ ហើយអ្នកឯទៀតចំអកឲ្យទូលបង្គំថាជាមនុស្សល្ងីល្ងើ។ ប៉ុន្តែទូលបង្គំនៅតែដើរតាម និងទន្ទឹងរង់ចាំពេលវេលាដែលថ្ងៃរបស់ទូលបង្គំនឹងមកដល់ នៅពេលដែលទូលបង្គំអាចបង្ហាញដល់អស់អ្នកដែលមិនជឿ។ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ថ្ងៃនេះទ្រង់មានបន្ទូលប្រាប់ទូលបង្គំថា ទូលបង្គំជារបស់ឥតបានការ។ បើទោះជាទ្រង់ប្រទានឲ្យទូលបង្គំនូវឋានៈទាបបំផុត បើទោះជាទ្រង់អនុញ្ញាតិឲ្យទូលបង្គំធ្វើជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សនៃនរគរព្រះ នោះវាមិនអីទេ! ទោះបីទូលបង្គំមិនអាចធ្វើជាសិស្សរបស់ទ្រង់ ឬជាអ្នកដែលទ្រង់ជឿទុកចិត្តក៏ដោយ ទូលបង្គំមិនអីទេ ដោយគ្រាន់តែជាអ្នកដើរតាមទ្រង់នោះ! យើងបានដើរតាមទ្រង់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ បានលះបង់ក្រុមគ្រួសាររបស់យើង ហើយវាពិតជាលំបាកណាស់ក្នុងការបន្តស្វែងរកគ្រប់មធ្យោបាយរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះ ហើយអ្វីទាំងដែលយើងត្រូវបង្ហាញសម្រាប់ការនោះ គឺមុខងារជា ’របស់ឥតបានការ’! ទូលបង្គំបានបោះបង់ចោលអ្វីៗទាំងអស់ដើម្បីទ្រង់។ ទូលបង្គំបានលះបង់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់នៅលើផែនដី។ កាលពីមុន មានមនុស្សម្នាក់ដែលបានណែនាំទូលបង្គំឲ្យស្គាល់ដៃគូដ៏សក្តានុពលម្នាក់។ គាត់ពិតជាសង្ហា និងស្លៀកពាក់ស្អាតណាស់។ គាត់ជាកូនប្រុសរបស់មន្រ្តីជាន់ខ្ពស់ក្នុងជួររដ្ឋាភិបាល។ នៅពេលនោះ ទូលបង្គំចាប់អារម្មណ៍នឹងគាត់។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលទូលបង្គំបានឮថាព្រះជាម្ចាស់បានលេចមក ហើយកំពុងបំពេញកិច្ចការរបស់ទ្រង់ នោះទ្រង់បាននឹងកំពុងដឹកនាំយើងចូលទៅក្នុងនគរព្រះ ហើយប្រទានឲ្យយើងបានគ្រប់លក្ខណ៍ ហើយទ្រង់បានស្នើសុំឲ្យយើងមានដំណោះស្រាយកុំឲ្យខាតពេលវេលា ក្នុងការចាកចេញពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង នៅពេលដែលទូលបង្គំបានឮដូច្នោះ ទូលបង្គំបានឃើញថា ទូលបង្គំមានការខ្វះខាតទាំងស្រុងក្នុងការដោះស្រាយ។ បន្ទាប់មក ទូលបង្គំបានធ្វើចិត្តរឹង ហើយបដិសេធនូវឱកាសនោះ។ បន្ទាប់ពីនោះមក គាត់បានផ្ញើអំណោយទៅគ្រួសាររបស់ទូលបង្គំជាច្រើនដង ប៉ុន្តែទូលបង្គំមិនបានសូម្បីតែក្រឡេកមើលទៅអំណោយទាំងនោះ។ តើទ្រង់គិតថាទូលបង្គំអាក់អន់ចិត្តនៅពេលនោះទេ? វាជាអ្វីដែលល្អខ្លាំងណាស់ ហើយវាមិនបានកើតឡើងសោះ។ តើទូលបង្គំមិនអាកអន់ចិត្តម្ដេចបានទៅ? ទូលបង្គំអាក់អន់ចិត្តនឹងការនេះអស់រយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃ រហូតដល់ពេលដែលទូលបង្គំគេងមិនលក់នៅពេលយប់ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត ទូលបង្គំឈប់គិតពីការនោះបាន។ រាល់ពេលដែលទូលបង្គំអធិដ្ឋាន ទូលបង្គំត្រូវបានរំជួលចិត្តដោយសារព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលបានមានបន្ទូលថា៖: តើឯងមានឆន្ទៈលះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីអញទេ? តើឯងមានឆន្ទៈលះបង់ខ្លួនឯងសម្រាប់អញទេ? នៅពេលណាដែលទូលបង្គំគិតពីព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ទាំងនោះ ទូលបង្គំនឹងយំ។ ទូលបង្គំត្រូវបានរំជួលចិត្ត ហើយយំក្នុងភាពសោកសៅច្រើនដង ច្រើនជាងអ្វីដែលទូលបង្គំបានដឹង។ មួយឆ្នាំក្រោយមក ទូលបង្គំបានឮថាបុរសម្នាក់នោះបានរៀបការហើយ។ គ្មានអ្វីត្រូវនិយាយទេ ទូលបង្គំកំសត់ក្រៃលែង ប៉ុន្តែទូលបង្គំនៅតែបណ្តោយឲ្យរឿងនោះកើតឡើង ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ទ្រង់។ ហើយអ្វីៗទាំងអស់នេះ ដោយមិននិយាយដល់អាហារ និងសម្លៀកបំពាក់របស់ទូលបង្គំមានសភាពអន់នោះទេ—ទូលបង្គំបានបោះបង់ចោលអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះ ទូលបង្គំបានលះបង់អ្វីៗទាំងអស់នេះ ដូច្នេះហើយ ទ្រង់មិនគួរឲ្យទូលបង្គំធ្វើជារបស់ឥតបានការនោះទេ! ទូលបង្គំបានលះបង់អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ទូលបង្គំ ដែលជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សំខាន់បំផុតនៅក្នុងជីវិតរបស់ទូលបង្គំ ដោយគ្រប់ទាំងអស់គឺដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ការថ្វាយខ្លួនទូលបង្គំដល់ទ្រង់។ ជីវិតទាំងមូលរបស់មនុស្ស គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីស្វែងរកដៃគូល្អម្នាក់ និងមានគ្រួសារមួយដែលមានសុភមង្គលនោះទេ។ ទូលបង្គំបោះបង់ចោលការទាំងនេះ ដែលការទាំងនេះល្អបំផុតក្នុងចំណោមអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ហើយឥឡូវនេះ ទូលបង្គំគ្មានអ្វីឡើយ ហើយទូលបង្គំនៅតែម្នាក់ឯង។ តើទ្រង់នឹងនាំទូលបង្គំទៅទីណា? ទូលបង្គំធ្លាប់រងទុក្ខ ចាប់តាំងពីទូលបង្គំចាប់ផ្តើមដើរតាមទ្រង់មក។ ទូលបង្គំមិនមានជីវិតល្អទេ។ ទូលបង្គំបានលះបង់គ្រួសារ និងអាជីពរបស់ទូលបង្គំ ក៏ដូចជាលះបង់ការសប្បាយខាងសាច់ឈាមដែរ ហើយការលះបង់ដែលយើងទាំងអស់គ្នាបានធ្វើនេះ នៅមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទទួលបាននូវព្រះពររបស់ទ្រង់ទេឬ? ដូច្នេះ ឥឡូវនេះវាជារឿងអំពី ‘របស់ឥតបានការ’។ ព្រះជាម្ចាស់អើយ ទ្រង់បានទៅឆ្ងាយណាស់ហើយ! សូមទតមើលមកយើង—គ្មានអ្វីត្រូវពឹងផ្អែកទេ នៅលើពិភពលោកនេះ។ អ្នកខ្លះក្នុងចំណោមយើង បានលះបង់កូនរបស់យើង ខ្លះទៀតលះបង់កិច្ចការរបស់យើង ប្រពន្ធ [ក] របស់យើងជាដើម។ យើងបានលះបង់ការសប្បាយខាងសាច់ឈាមទាំងអស់។ តើមានសង្ឃឹមអ្វីទៀតសម្រាប់យើង? តើយើងអាចបន្តរស់រានមានជីវិតក្នុងពិភពលោកយ៉ាងដូចម្តេច? តើការលះបង់ទាំងនេះដែលយើងបានធ្វើ មិនសមនឹងតម្លៃកាក់តែមួយសេនទេឬអី? តើទ្រង់មិនអាចឃើញការទាំងនោះទាល់តែសោះមែនឬ? ឋានៈរបស់យើងគឺទាប ហើយខ្វះលក្ខណៈសម្បត្តិល្អ—យើងទទួលយកការនោះ ប៉ុន្តែតើនៅពេលណា ដែលយើងមិនស្ដាប់តាមនូវអ្វីដែលទ្រង់ចង់ឲ្យយើងធ្វើ? ឥឡូវនេះ ទ្រង់កំពុងបោះបង់យើងចោលដោយមិនអាណិតអាសូរ ហើយ ’សង’ យើងវិញដោយដាក់ងារជា «របស់ឥតបានការ»? តើការទាំងអស់នោះ ចេញពីការលះបង់របស់យើងឬទេ? នៅទីបំផុត ប្រសិនបើមនុស្សសួរទូលបង្គំថា តើអ្វីដែលទូលបង្គំទទួលបានពីការជឿលើព្រះជាម្ចាស់ តើទូលបង្គំពិតជាអាចឲ្យពួកគេមើលឃើញពាក្យ ‘របស់ឥតបានការ’ នេះដែរទេ? តើទូលបង្គំអាចបើកមាត់ទូលបង្គំ ដើម្បីនិយាយថា ខ្ញុំជារបស់ឥតបានការដោយរបៀបណា? ទូលបង្គំមិនអាចពន្យល់រឿងនោះទៅកាន់ឪពុកម្តាយទូលបង្គំបានទេ ហើយទូលបង្គំក៏មិនអាចពន្យល់រឿងនោះទៅកាន់អតីតដៃគូដ៏មានសក្តានុពលរបស់ទូលបង្គំបានដែរ។ ទូលបង្គំបានលះបង់យ៉ាងច្រើនសន្ធឹក ហើយអ្វីដែលទូលបង្គំទទួលបានត្រឡប់មកវិញ គឺការក្លាយជារបស់ឥតបានការ។ អូហ៍! ទូលបង្គំមានអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំណាស់!» (នាងចាប់ផ្តើមច្របាច់ភ្លៅនាង ហើយយំ។) «ប្រសិនបើអញមានបន្ទូលថា ឥឡូវនេះអញនឹងមិនផ្តល់ឲ្យឯងនូវងារជារបស់ឥតបានការទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញនឹងធ្វើឲ្យឯងក្លាយជារាស្រ្តម្នាក់ក្នុងចំណោមរាស្រ្តរបស់អញ និងណែនាំឯងចេញទៅ ហើយផ្សាយដំណឹងល្អ ហើយប្រសិនបើអញផ្តល់ឲ្យឯងនូវឋានៈដើម្បីឯងធ្វើនូវកិច្ចការ តើឯងអាចធ្វើកិច្ចការនោះបានទេ? តាមពិតទៅ តើឯងបានទទួលអ្វីខ្លះពីជំហានមួយទៅជំហានមួយអំពីកិច្ចការនេះ? ហើយនេះ ឯងកំពុងតែធ្វើឲ្យយើងរីករាយជាមួយរឿងរ៉ាវរបស់ឯង—ឯងមិនមានការខ្មាស់អៀនទេ! ឯងបាននិយាយថា ឯងបានបង់ថ្លៃ ប៉ុន្តែមិនបានទទួលអ្វីសោះ។ វាអាចថា អញមិនបានអើពើក្នុងការប្រាប់ឯងនូវអ្វីដែលជាលក្ខខណ្ឌរបស់អញ សម្រាប់ការទទួលយកមនុស្សម្នាក់? តើកិច្ចការរបស់អញ គឺសម្រាប់នរណា? តើឯងដឹងទេ? នេះ ឯងកំពុងសើរើឡើងវិញនូវការឈឺចាប់ពីមុន! តើឯងមិនត្រូវរាប់ថាជាមនុស្សទៀតទេឬអី? តើឯងមិនបានទទួលរងនូវទុក្ខវេទនាណាមួយដែលឯងបានជួបប្រទះ ដោយចេញពីឆន្ទៈផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ឯងទេឬ? ហើយតើការរងទុក្ខរបស់ឯង មិនបានកើតឡើងដើម្បីទទួលបានព្រះពរទេឬអី? តើឯងបានបំពេញតាមការតម្រូវរបស់អញហើយឬនៅ? អ្វីដែលឯងទាំងអស់គ្នាចង់បាន គឺចង់ទទួលបានព្រះពរ។ ឯងមិនខ្មាស់អៀនទេ! តើអញធ្លាប់មានសេចក្ដីតម្រូវពីឯង ដែលចាំបាច់ត្រូវតែធ្វើពីពេលណា? ប្រសិនបើឯងមានឆន្ទៈដើរតាមអញ ឯងត្រូវស្ដាប់បង្គាប់អញក្នុងគ្រប់រឿងទាំងអស់។ ចូរកុំព្យាយាមចរចានូវលក្ខខណ្ឌអ្វីឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ អញបានប្រាប់ឯងជាមុនរួចហើយថា ផ្លូវនេះគឺជាផ្លូវនៃការរងទុក្ខ។ វាពេញទៅដោយបញ្ហាដ៏តានតឹង ជាមួយនឹងភាពជោគជ័យតិចតួច។ តើឯងបានភ្លេចទេឬ? អញបានមានបន្ទូលរឿងនេះជាច្រើនដងមកហើយ។ ប្រសិនបើឯងមានឆន្ទៈក្នុងការរងទុក្ខ នោះចូរតាមអញចុះ។ ប្រសិនបើឯងមិនមានឆន្ទៈក្នុងការរងទុក្ខនោះទេ នោះចុរឈប់ទៅ។ អញមិនបង្ខំឯងទេ—ឯងអាចមានសេរីភាពចូលមក ឬចេញទៅ! ទោះយ៉ាងណា នេះជារបៀបដែលអញធ្វើសម្រេចកិច្ចការ ហើយអញមិនអាចពន្យាពេលកិច្ចការរបស់អញទាំងមូល ដោយសារតែការបះបោររបស់ឯងម្នាក់ៗនោះឡើយ។ ឯងប្រហែលជាមិនមានឆន្ទៈស្ដាប់បង្គាប់ទេ ប៉ុន្តែមានអ្នកផ្សេងទៀតដែលមានឆន្ទៈស្ដាប់បង្គាប់។ ឯងទាំងអស់គ្នាជាមនុស្សដែលអស់សង្ឃឹម! ឯងមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់! ឯងកំពុងចរចាលក្ខខណ្ឌជាមួយអញ—តើឯងចង់បន្ដរស់នៅឬអត់? ឯងមានគម្រោងសម្រាប់ខ្លួនឯង និងប្រញាយគ្នាដើម្បីកិត្តិនាម និងផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។ តើកិច្ចការទាំងអស់របស់អញមិនមែនសម្រាប់ឯងទេឬ? តើឯងពិការភ្នែកទេឬ? មុនពេលដែលអញត្រឡប់ជាសាច់ឈាម ឯងមិនអាចមើលឃើញអញបានទេ ហើយពាក្យទាំងនេះដែលឯងបាននិយាយ នឹងត្រូវលើកលែងទោសឲ្យនៅពេលនោះ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ អញយកកំណើតជាមនុស្ស ហើយអញកំពុងធ្វើការក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នា ប៉ុន្តែឯងនៅតែមិនអាចមើលឃើញដដែល? តើអ្វីខ្លះដែលឯងមិនយល់? ឯងនិយាយថាឯងរងនូវការខាតបង់។ ដូច្នេះអញបានត្រឡប់ជាសាច់ឈាមដើម្បីជួយសង្រ្គោះដល់ឯងរាល់គ្នាដែលជាមនុស្សអស់សង្ឃឹម ហើយអញបានធ្វើកិច្ចការជាច្រើន ហើយសូម្បីតែឥឡូវនេះ ឯងនៅតែត្អូញត្អែរដដែល—តើឯងនឹងមិននិយាយថា អញរងនូវការបាត់បង់ឬទេ? តើអ្វីដែលអញបានធ្វើទាំងអស់ មិនមែនសម្រាប់ឯងទេឬ? អញដាក់ងារនេះចំពោះមនុស្ស ដោយផ្អែកលើកម្ពស់បច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើអញហៅឯងថាជា 'របស់ឥតបានការ' ពេលនោះឯងនឹងក្លាយជារបស់ឥតបានការភ្លាម។ ដូចគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើអញហៅឯងថាជា ‘មនុស្សម្នាក់នៃរាស្រ្តទ្រង់’ នោះឯងនឹងក្លាយជារាស្រ្តទ្រង់ភ្លាម។ អ្វីក៏ដោយដែលអញហៅឯង នោះជាអ្វីដែលជាឯង។ តើការទាំងអស់នេះមិនសម្រេចបាន ដោយព្រះបន្ទូលពីរបីម៉ាត់ចេញពីបបូរមាត់អញទេឬ? ហើយព្រះបន្ទូលពីរបីម៉ាត់ទាំងនេះរបស់អញ ធ្វើឲ្យឯងខឹងមែនទេ? បើអ៊ីចឹងមែន អញសូមទោស! ប្រសិនបើឯងមិនស្ដាប់បង្គាប់អញឥឡូវនេះទេ នៅទីបំផុត ឯងនឹងត្រូវបណ្តាសា—តើពេលនោះឯងនឹងសប្បាយចិត្តទេ? ឯងមិនយកចិត្តទុកដាក់លើផ្លូវនៃជីវិតទេ តែផ្តោតលើឋានៈនិងងាររបស់ឯងប៉ុណ្ណោះ។ តើជីវិតរបស់ឯងដូចអ្វី? អញមិនបដិសេធថាឯងបានលះបង់ថ្លៃដ៏ច្រើននោះទេ ប៉ុន្តែសូមក្រឡេកមើលកម្ពស់ និងការអនុវត្តផ្ទាល់របស់ឯងផ្ទាល់—ហើយសូម្បីតែឥឡូវនេះ ឯងនៅតែព្យាយាមចរចាលក្ខខណ្ឌដដែល។ តើនេះជាកម្ពស់ដែលឯងបានទទួលតាមរយៈការដោះស្រាយរបស់ឯងទេ? តើឯងនៅតែមានភាពថ្លៃថ្នូរទេ? តើឯងមានមនសិការទេ? តើជាអញមែនទេដែលបានធ្វើអ្វីខុស? តើសេចក្ដីតម្រូវការអញពីឯងមានកំហុសដែរឬទេ? អ៊ីចឹង តើវាជាអ្វីទៅ? អញចង់ឲ្យឯងធ្វើជារបស់ឥតបានការរយៈពេលពីរបីថ្ងៃ តែឯងនៅតែមិនមានឆន្ទៈធ្វើ។ តើនោះជាដំណោះស្រាយប្រភេទណាទៅ? ឯងទាំងអស់គ្នាជាមនុស្សចង់ធ្វើអ្វីដែលស្រួលៗ ឯងគឺជាមនុស្សកំសាក! ការដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះមនុស្សដូចជាឯងឥឡូវនេះ គឺប្រាកដច្បាស់ណាស់!» នៅពេលដែលអញមានបន្ទូលបែបនេះហើយ នាងមិនបាននិយាយអ្វីទេ។

ឥឡូវនេះ ចំពោះការពិសោធន៍នូវកិច្ចការប្រភេទនេះ ឯងរាល់គ្នាត្រូវតែមានអ្វីម៉្យាងអំពីការយល់ដឹងពីជំហាននៃកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងវិធីសាស្រ្តអំពីការផ្លាស់ប្រែមនុស្ស។ មាននូវការនេះ គឺជាមធ្យោបាយតែមួយគត់ ដើម្បីសម្រេចបាននូវលទ្ធផលនៃការផ្លាស់ប្រែ។ នៅក្នុងការស្វែងរករបស់ឯងរាល់គ្នា ឯងមាននូវសញ្ញាណ សេចក្តីសង្ឃឹម និងអនាគតផ្ទាល់ខ្លួនជាច្រើន។ កិច្ចការបច្ចុប្បន្ននេះ គឺដើម្បីដោះស្រាយនូវបំណងប្រាថ្នាដែលចង់បានឋានៈ និងបំណងប្រាថ្នាហួសប្រមាណរបស់ឯងរាល់គ្នាប៉ុណ្ណោះ។ សេចក្តីសង្ឃឹម ឋានៈ និងសញ្ញាណ គឺសុទ្ធតែជាតំណាងពីបុរាណនៃនិស្ស័យរបស់សាតាំង។ មូលហេតុដែលរឿងរ៉ាងទាំងនេះមាននៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស គឺដោយសារតែការបំពុលរបស់សាតាំង តែងតែធ្វើឲ្យគំនិតរបស់មនុស្សកាន់តែអាក្រក់ ហើយជានិច្ចកាលមនុស្សមិនអាចគេចចេញពីការល្បួងរបស់សាតាំងបានឡើយ។ ពួកគេកំពុងរស់នៅក្នុងអំពីអំពើបាប តែពួកគេមិនជឿថាវាជាអំពើបាបនោះទេ ហើយពួកគេនៅតែគិតថា៖ «យើងជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះទ្រង់ត្រូវតែប្រទានព្រះពរដល់យើង ហើយរៀបចំអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់យើងយ៉ាងសមរម្យ។ យើងជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះយើងត្រូវតែលើសជាងអ្នកដទៃ ហើយយើងត្រូវមានឋានៈ និងអនាគតច្រើនជាងអ្នកដទៃដែរ។ ដោយសារយើងជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់ត្រូវតែប្រទានឲ្យយើងនូវព្រះពរដែលគ្មានព្រំដែន។ បើមិនដូច្នោះទេ មិនគួរហៅថាជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់នោះឡើយ។» អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ គំនិតដែលមនុស្សបានពឹងផ្អែកសម្រាប់ការរស់រានមានជីវិតរបស់ពួកគេ បានធ្វើឲ្យដួងចិត្តរបស់ពួកគេច្របូកច្របល់ រហូតដល់ចំនុចដែលពួកគេបានត្រឡប់ជាមនុស្សក្បត់ កំសាក និងគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម។ ពួកគេមិនត្រឹមតែខ្វះឆន្ទៈក្នុងការសម្រេច និងការតាំងចិត្តប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏បានត្រឡប់ជាមនុស្សលោភលន់ ក្រអឺតក្រទម និងធ្វើអ្វីតាមចិត្តឯងផងដែរ។ ពួកគេខ្វះខ្លាំងមែនទែននូវការតាំងចិត្តណាមួយដែលហួសពីខ្លួនឯង ហើយលើសពីនេះទៅទៀត ពួកគេមិនមានភាពក្លាហានបន្តិចសោះ ក្នុងការចាកចេញពីភាពតឹងរ៉ឹងនៃឥទ្ធិពលងងឹតទាំងនេះទេ។ គំនិត និងជីវិតរបស់មនុស្ស គឺស្អុយរលួយណាស់ ដែលទស្សនរបស់ពួកគេលើការជឿលើព្រះជាម្ចាស់ នៅតែអាក្រក់ក្រៃលែងសឹងតែទ្រាំមិនបាន ហើយសូម្បីតែនៅពេលដែលមនុស្សនិយាយអំពីទស្សនរបស់ពួកគេលើការជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ក៏សឹងតែមិនអាចអត់ទ្រាំឮដែរ។ មនុស្សទាំងអស់សុទ្ធតែជាមនុស្សកំសាក អសមត្ថភាព គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម និងផុយស្រួយ។ ពួកគេមិនមានអារម្មណ៍ស្អប់ខ្ពើមចំពោះកម្លាំងនៃភាពងងឹតទេ ហើយពួកគេមិនមានអារម្មណ៍ស្រឡាញ់ពន្លឺ និងសេចក្ដីពិតទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេខិតខំអស់ពីសមត្ថភាព ដើម្បីបណ្តេញពន្លឺ និងសេចក្ដីពិតចេញ។ តើគំនិត និងទស្សនវិស័យបច្ចុប្បន្នរបស់ឯងរាល់គ្នា មិនមែនដូចនេះទេឬ? «តាំងពីទូលបង្គំជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ទូលបង្គំគប្បីទទួលបានការចាក់បង្ហូរនូវព្រះពរ ហើយគប្បីតែទទួលបានការធានាថា ឋានៈរបស់ទូលបង្គំមិនដែលរង្គោះរង្គើ ហើយឲ្យនៅតែខ្ពស់ជាងអ្នកមិនជឿទៅទៀតដែរ។» ឯងមិនបានមាននូវទស្សនបែបនោះនៅក្នុងខ្លួនឯងរាល់គ្នា មិនត្រឹមតែរយៈពេលមួយ ឬពីរឆ្នាំទេ ប៉ុន្តែអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ វិធីនៃការគិតធ្វើប្រតិបត្តិការរបស់ឯងរាល់គ្នា គឺលើសជ្រុល។ ទោះបីជាឯងបានឈានដល់ជំហាននេះនៅថ្ងៃនេះក៏ដោយ ក៏ឯងរាល់គ្នានៅតែមិនទាន់បោះបង់ចោលឋានៈដែរ ប៉ុន្តែ បែរជាតស៊ូជានិច្ចដើម្បីបានដំណឹងពីការនោះ ហើយសង្កេតអំពីការនោះជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយការភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងថា ថ្ងៃណាមួយឋានៈរបស់ឯងនឹងត្រូវបាត់បង់ ហើយឈ្មោះរបស់ឯងនឹងត្រូវខូច។ មនុស្សមិនដែលលះបង់បំណងប្រាថ្នាដើម្បីភាពងាយស្រួលទេ។ ដូច្នេះ ដូចដែលអញជំនុំជម្រះឯងរាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ តើឯងរាល់គ្នានឹងមានការយល់ដឹងកម្រិតណានៅទីបំផុត? ឯងរាល់គ្នានឹងនិយាយថា ទោះបីឋានៈរបស់ឯងរាល់គ្នាមិនខ្ពស់ក៏ដោយ ក៏ឯងរាល់គ្នានៅតែទទួលបាននូវការលើកស្ទួយពីព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ដោយសារតែឯងរាល់គ្នា មានកំណើតទាប ឯងមិនមានឋានៈទេ តែឯងទទួលបានឋានៈដោយសារព្រះជាម្ចាស់លើកស្ទួយឯង—នេះគឺជាអ្វីដែលទ្រង់បានប្រទានមកឯង។ ថ្ងៃនេះ ឯងអាចទទួលការបណ្តុះបណ្តាលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ការវាញផ្ចាលរបស់ទ្រង់ និងការជំនុំជម្រះរបស់ទ្រង់ដោយផ្ទាល់បាន។ រឹតតែពិសេសទៅទៀតនោះ គឺជាការលើកស្ទួយពីទ្រង់។ ឯងរាល់គ្នាអាចទទួលបានការបន្សុទ្ធ និងការដុតបញ្ឆេះរបស់ទ្រង់ដោយផ្ទាល់។ នេះគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ឆ្លងកាត់សម័យកាលជាច្រើន មិនដែលមានមនុស្សណាម្នាក់ ដែលទទួលបានការបន្សុទ្ធ និងការដុតបញ្ឆេះរបស់ទ្រង់ឡើយ ហើយក៏មិនមានមនុស្សណាម្នាក់ ដែលអាចទទួលបាននូវភាពគ្រប់លក្ខណ៍ ដោយសារព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ឡើយ។ ឥឡូវព្រះជាម្ចាស់កំពុងមានបន្ទូលជាមួយឯងរាល់គ្នាទល់មុខនឹងមុខ បន្សុទ្ធឯងរាល់គ្នា បើកសម្តែងនូវភាពបះបោរខាងក្នុងរបស់ឯងរាល់គ្នា—នេះពិតជាការលើកស្ទួយរបស់ទ្រង់។ តើមនុស្សមានសមត្ថភាពអ្វីខ្លះ? មិនថាពួកគេជាកូនចៅរបស់ដាវីឌ ឬជាកូនចៅរបស់ម៉ូអាប់ទេ សរុបមក មនុស្សត្រូវបានបង្កើតក្នុងភាពជាមនុស្ស ដែលគ្មានអ្វីដែលគួរឲ្យអួតខ្លួនសោះឡើយ។ ដោយសារឯងជាសត្ដនិកររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឯងត្រូវតែបំពេញកាព្វកិច្ចរបស់សត្តនិករ។ មិនមានសេចក្ដីតម្រូវផ្សេងទៀតពីឯងរាល់គ្នាទេ។ នេះជារបៀបដែលឯងរាល់គ្នាគប្បីអធិស្ឋាន៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ! មិនថាទូលបង្គំមានឋានៈ ឬអត់ទេ ឥឡូវនេះទូលបង្គំយល់ពីខ្លួនឯង។ ប្រសិនបើឋានៈទូលបង្គំខ្ពស់ នោះគឺដោយសារតែការលើកស្ទួយពីទ្រង់ ហើយប្រសិនបើវាទាប វាគឺដោយសារតែការអនុញ្ញាតិឲ្យកើតឡើងពីទ្រង់។ អ្វីៗទាំងអស់ស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ទ្រង់។ ទូលបង្គំគ្មានជម្រើសណា ឬក៏មិនមានការតវ៉ាអ្វីដែរ។ ទ្រង់បានជ្រើសតាំងឲ្យទូលបង្គំកើតនៅក្នុងប្រទេសនេះ និងក្នុងចំណោមមនុស្សនេះ ហើយអ្វីទាំងអស់ដែលទូលបង្គំគួរត្រូវធ្វើ គឺត្រូវស្ដាប់បង្គាប់ទាំងស្រុង ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ ពីព្រោះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង គឺស្ថិតនៅក្នុងអ្វីដែលទ្រង់បានជ្រើសតាំង។ ទូលបង្គំមិនគិតពីឋានៈទេ។ យ៉ាងណាមិញ ទូលបង្គំគ្រាន់តែជាសត្តនិករប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើទ្រង់ដាក់ទូលបង្គំនៅក្នុងជង្ហុកធំ នៅក្នុងបឹងភ្លើង និងស្ពាន់ធ័រ ទូលបង្គំមិនមែនជាអ្វីក្រៅពីជាសត្ដនិករទេ។ ប្រសិនបើទ្រង់ប្រើទូលបង្គំ ទូលបង្គំគឺជាសត្តនិករ។ ប្រសិនបើទ្រង់ធ្វើឲ្យទូលបង្គំបានគ្រប់លក្ខណ៍ ទូលបង្គំនៅតែជាសត្តនិករ។ ប្រសិនបើទ្រង់ មិនធ្វើឲ្យទូលបង្គំបានគ្រប់លក្ខណ៍ ក៏ទូលបង្គំនឹងនៅតែស្រឡាញ់ទ្រង់ ពីព្រោះទូលបង្គំមិនមែនលើសជាងសត្តនិករទេ។ ទូលបង្គំគ្មានអ្វីសោះ ក្រៅពីជាសត្តនិករតូចតាច ដែលបង្កើតឡើងដោយព្រះអម្ចាស់នៃសត្តនិករនោះទេ គឺគ្រាន់តែជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើត។ គឺជាទ្រង់ហើយដែលបានបង្កើតទូលបង្គំ ហើយឥឡូវនេះទ្រង់បានដាក់ទូលបង្គំម្តងទៀតនៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ទ្រង់ ដើម្បីធ្វើជាមួយទូលបង្គំទៅតាមព្រះហឫទ័យទ្រង់។ ទូលបង្គំមានឆន្ទៈធ្វើជាឧបករណ៍របស់ទ្រង់ និងជារបស់ឥតបានការរបស់ទ្រង់ ពីព្រោះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង គឺជាអ្វីដែលទ្រង់បានជ្រើសតាំង។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចផ្លាស់ប្តូរការនេះបានឡើយ។ របស់សព្វសារពើ និងព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់ គឺស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់ទ្រង់។» នៅពេលដែលវេលាមកដល់ ដែលឯងនឹងលែងគិតពីឋានៈ នោះឯងនឹងរួចផុតពីការនេះទៀតហើយ។ មានតែពេលនោះទេ ដែលឯងនឹងអាចស្វែងរកដោយទំនុកចិត្ត និងក្លាហាន ហើយមានតែពេលនោះទេ ដែលដួងចិត្តរបស់ឯងអាចរួចផុតពីដាក់កម្រិតណាមួយបាន។ នៅពេលដែលមនុស្សដោះចេញពីការទាំងអស់នេះបាន ពេលនោះពួកគេនឹងលែងមានកង្វល់ទៀតហើយ។ តើឥឡូវនេះ ភាគច្រើននៃកង្វល់របស់ឯងរាល់គ្នាជាអ្វីទៅ? ឯងតែងតែត្រូវបានដាក់កម្រិតដោយឋានៈ ហើយមានកង្វល់ជានិច្ចចំពោះការរំពឹងទុករបស់ឯង។ ឯងតែងតែត្រឡប់ទំព័រនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយរពឹងចង់អានព្រះបន្ទូលទាក់ទងនឹងទិសដៅរបស់មនុស្ស ហើយចង់ដឹងថាតើការរំពឹងទុករបស់ឯងមានអ្វីខ្លះ ហើយទិសដៅរបស់ឯងនឹងទៅជាយ៉ាងណា។ ឯងឆ្ងល់ថា «តើទូលបង្គំពិតជាមានការរំពឹងទុកឬទេ? តើព្រះជាម្ចាស់បាននាំការទាំងនោះទៅឆ្ងាយទេ? ព្រះជាម្ចាស់គ្រាន់តែមានបន្ទូលថា ទូលបង្គំជារបស់ឥតបានការ។ តើអ្វីទៅជាការរំពឹងទុករបស់ទូលបង្គំ?» វាពិបាកសម្រាប់ឯងរាល់គ្នា ក្នុងការដាក់ការរំពឹងទុក និងវាសនារបស់ឯងនៅមួយឡែកនោះ។ ឯងរាល់គ្នា ឥឡូវនេះជាអ្នកដើរតាមទ្រង់ ហើយឯងបានទទួលការយល់ដឹងខ្លះៗអំពីដំណាក់កាលនៃកិច្ចការនេះ។ ទោះយ៉ាងណា ឯងនៅតែមិនទាន់បានដាក់នូវបំណងចិត្តក្នុងការចង់បានឋានៈរបស់ឯង ឲ្យនៅមួយឡែកនៅឡើយ។ នៅពេលឋានៈរបស់ឯងខ្ពស់ ឯងស្វែងរកបានល្អ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលឋានៈឯងទាប ឯងនឹងមិនស្វែងរកទៀតទេ។ ព្រះពរអំពីឋានៈ គឺតែងតែស្ថិតនៅក្នុងគំនិតរបស់ឯងជានិច្ច។ ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សភាគច្រើនមិនអាចដកខ្លួនចេញពីភាពអវិជ្ជមានបាន? តើចំលើយមិនកើតមាន ដោយសារតែការរំពឹងទុកមិនគាប់ប្រសើរឬ? ដរាបណាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានថ្លែងចេញ ឯងរាល់គ្នាប្រញាប់ចង់ឃើញថាតើឋានៈ និងអត្តសញ្ញាណរបស់ឯងជាអ្វីអោយប្រាកដ។ ឯងរាល់គ្នា ផ្តល់អាទិភាពលើឋានៈ និងអត្តសញ្ញាណ ហើយទម្លាក់និមិត្តទៅចំណាត់ថ្នាក់ទីពីរវិញ។ ទីបីគឺជាអ្វីដែលឯងគួរចូល ហើយទីបួនគឺជាព្រះហឫទ័យបច្ចុប្បន្នរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ឯងដំបូងគេគឺក្រឡេកមើល ថាតើងារដែលព្រះជាម្ចាស់ដាក់ឲ្យឯងថាជា «របស់ឥតបានការ» បានផ្លាស់ប្តូរឬអត់។ ឯងអានហើយអានទៀត ហើយនៅពេលឯងឃើញថាងារជា «របស់ឥតបានការ» ត្រូវបានដកចេញហើយនោះ ឯងនឹងសប្បាយចិត្ត និងអរព្រះគុណដល់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងខ្លាំង ហើយសរសើរពីព្រះចេស្ដាដ៏អស្ចារ្យរបស់ទ្រង់។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើឯងឃើញថាឯងរាល់គ្នានៅតែជារបស់ឥតបានការ ឯងនឹងអាក់អន់ចិត្ត ហើយកត្តាជម្រុញនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ឯងរលាយបាត់ភ្លាម។ បើឯងស្វែងរកតាមវិធីនេះកាន់តែច្រើន ឯងនឹងទទួលបានផលតិច។ បើមនុស្សមានបំណងប្រាថ្នាកាន់តែខ្ពស់លើឋានៈ នោះពួកគេនឹងត្រូវដោះស្រាយជាមួយព្រះជាម្ចាស់កាន់តែមធ្យ័ត ហើយពួកគេនឹងកាន់តែត្រូវឆ្លងកាត់នូវការបន្សុទ្ធដ៏ខ្លាំង។ មនុស្សបែបនេះគ្មានតម្លៃទេ! ពួកគេត្រូវតែត្រូវដោះស្រាយ និងជំនុំជម្រះពីព្រះជាម្ចាស់ដោយពេញលេញ ដើម្បីឲ្យពួកគេបោះបង់ចោលនូវរបស់ទាំងនេះទាំងស្រុង។ ប្រសិនបើឯងរាល់គ្នា បន្តតាមវិធីនេះរហូតដល់ទីបំផុត ឯងនឹងមិនទទួលបានអ្វីទាំងអស់។ អ្នកដែលមិនស្វែងរកជីវិត មិនអាចទទួលបានការបំផ្លាស់បំប្រែទេ ហើយអ្នកដែលមិនស្រេកឃ្លានសេចក្ដីពិត ក៏មិនអាចទទួលបានសេចក្ដីពិតដែរ។ ឯងមិនផ្តោតលើការស្វែងរកការបំផ្លាស់បំប្រែ និងច្រកចូលផ្ទាល់ខ្លួនទេ ប៉ុន្តែបែរជាផ្តោតលើបំណងប្រាថ្នាដ៏ហួសហេតុ និងអ្វីៗដែលរារាំងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ឯងចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយរារាំងឯងមិនឲ្យចូលទៅជិតទ្រង់។ តើការទាំងនោះអាចបំផ្លាស់បំប្រែឯងបានទេ? តើការទាំងនោះអាចនាំឯងចូលទៅក្នុងនគរព្រះបានទេ? ប្រសិនបើកម្មវត្ថុនៃការស្វះស្វែងរករបស់ឯង មិនមែនដើម្បីស្វែងរកសេចក្ដីពិតទេនោះ ឯងក៏អាចឆ្លៀតយកឱកាសនេះ ហើយត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពលោកវិញចុះ។ ការខ្ជះខ្ជាយពេលវេលារបស់ឯងតាមរបៀបនេះ គឺពិតជាមិនមានតម្លៃទេ—ហេតុអ្វីបានជាធ្វើទារុណកម្មខ្លួនឯង? តើវាមិនពិតទេដែលថា ឯងអាចទទួលបាននូវអ្វីៗគ្រប់បែបយ៉ាងនៅក្នុងពិភពលោកដ៏ស្រស់ស្អាតនោះ? លុយ ស្ត្រីស្រស់ស្អាត ឋានៈ អំនួតខ្លាំងលើខ្លួនឯង គ្រួសារ កូនៗ និងអ្វីៗផ្សេងទៀត—តើផលិតផលនៃពិភពលោកទាំងនេះ មិនមែនជារបស់ល្អបំផុតដែលឯងគួរទទួលបានបានទេឬ? តើដើម្បីអ្វើទៅក្នុងការដែលដើរចុះឡើងរកមើលកន្លែងមួយដែលឯងអាចសប្បាយបាននោះ? កូនមនុស្សគ្មានកន្លែងណានឹងកើយក្បាលទេ ដូច្នេះតើឯងអាចមានកន្លែងដែលស្រួលបានយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? តើទ្រង់បង្កើតកន្លែងងាយស្រួលដ៏ស្រស់ស្អាតមួយសម្រាប់ឯងយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? តើអាចទៅរួចទេ? ក្រៅពីការជំនុំជម្រះរបស់អញ ថ្ងៃនេះឯងអាចទទួលបានការបង្រៀនតែលើសេចក្ដីពិតប៉ុណ្ណោះ។ ឯងមិនអាចទទួលបានការលួងលោមពីអញទេ ហើយឯងមិនអាចទទួលបានគ្រែផ្កាកុលាបដែលឯងចង់បានជាយូរមកហើយនោះទេ។ អញនឹងមិនផ្តល់ឲ្យឯងនូវទ្រព្យសម្បត្តិនៃពិភពលោកទេ។ ប្រសិនបើឯងស្វែងរកដ៏ពិតប្រាកដ នោះអញនឹងផ្តល់ឲ្យឯងនូវផ្លូវនៃជីវិតទាំងមូល ដើម្បីឲ្យឯងដូចជាត្រីត្រឡប់ចូលទៅក្នុងទឹកវិញអញ្ចឹង។ ប្រសិនបើឯងមិនស្វែងរកដោយពិតប្រាកដនោះទេ នោះអញនឹងយកការទាំងអស់មកវិញ។ អញមិនមានព្រះហឫទ័យផ្តល់ព្រះបន្ទូលពីមាត់អញទៅកាន់ឯង ដែលលោភលន់ដើម្បីបានការលួងលោម ជាអ្នកដែលគ្រាន់តែដូចជាជ្រូក និងឆ្កែប៉ុណ្ណោះឡើយ!

លេខយោង៖

ក. អត្ថបទដើមមានន័យថា «ប្រពន្ធ»។ 

ខាង​ដើម៖ សេចក្ដីពិតនៅខាងក្នុង​អំពី​កិច្ចការនៃ​ការ​​យកឈ្នះ​ (៣)

បន្ទាប់៖ សេចក្ដីពិតនៅខាងក្នុងអំពីកិច្ចការនៃការយកឈ្នះ (២)

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងយើងខ្ញុំតាម Telegram
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

អំពីបទពិសោធន៍

តាមរយៈបទពិសោធន៍របស់ពេត្រុស គាត់បានឆ្លងកាត់ ការល្បងលរាប់រយដងមកហើយ។ បើទោះបីជាមនុស្សសព្វថ្ងៃ នេះដឹងអំពីពាក្យថា «ការល្បងល» ក៏ពួកគេនៅតែយល់ច្រឡំ...

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿលើព្រះជាម្ចាស់ជាលើកដំបូង? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

យកចិត្តទុកដាក់បន្ថែមលើតថភាព

មនុស្សគ្រប់រូបអាចក្លាយជាមនុស្សគ្រប់លក្ខណ៍ដោយសារព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះហើយ គ្រប់គ្នាគួរតែយល់ថា ការបម្រើព្រះបែបណាសមស្របបំផុតនឹងព្រះហឫទ័យទ្រង់។...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ