ព្រះបន្ទូលសម្រាប់យុវជននិងមនុស្សចាស់

អញបានបំពេញការងារជាច្រើននៅលើផែនដី ហើយអញបានដើរក្នុងចំណោមមនុស្សជាតិជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ប៉ុន្តែមនុស្សកម្រដឹងអំពីរូបអង្គរបស់អញ និងនិស្ស័យរបស់អញណាស់ ហើយមានមនុស្សតិចណាស់ ដែលអាចពន្យល់បានល្អិតល្អន់ ពីកិច្ចការដែលអញធ្វើ។ មានអ្វីៗជាច្រើន ដែលមនុស្សខ្វះខាត ជានិច្ចកាល ពួកគេតែងតែខ្វះខាតការយល់ដឹងអំពីអ្វីដែលអញធ្វើ ហើយជានិច្ចកាល ដួងចិត្តរបស់ពួកគេ តែងតែប្រុងប្រយ័ត្ន ដូចជាពួកគេខ្លាចក្រែងយ៉ាងខ្លាំងថា អញនឹងទុកដាក់ពួកគេនៅក្នុងស្ថានភាពផ្សេងទៀត ហើយបន្ទាប់មក មិនយកចិត្តទុកដាក់ លែងអើពើចំពោះពួកគេទៀត។ ដូច្នេះ ឥរិយាបថរបស់មនុស្សចំពោះអញ តែងតែមិនសូវមានភាពកក់ក្តៅ រួមជាមួយការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។ នេះក៏ព្រោះតែមនុស្ស បានមកដល់បច្ចុប្បន្នកាល ដោយមិនយល់អំពីកិច្ចការដែលអញធ្វើ ហើយជាពិសេស ពួកគេទ័លគំនិតនឹងព្រះបន្ទូល ដែលអញថ្លែងទៅកាន់ពួកគេ។ ពួកគេកាន់យកព្រះបន្ទូលរបស់អញនៅក្នុងដៃ ដោយមិនដឹងថា តើពួកគេគួរតែប្តេជ្ញាចិត្តចំពោះជំនឿឥតងាករេលើព្រះបន្ទូលទាំងនោះឬទេ ឬថាតើពួកគេគួរជ្រើសរើសយកភាពអល់អែក និងបំភ្លេចព្រះបន្ទូលទាំងនោះដែរឬអត់។ ពួកគេមិនដឹងថា តើពួកគេគួរយកព្រះបន្ទូលទាំងនោះ ទៅអនុវត្តឬអត់ ឬក៏រង់ចាំមើលថា តើពួកគេគួរតែបោះចោលអ្វីគ្រប់យ៉ាង ហើយគោរពតាមព្រះបន្ទូលទាំងនោះដោយក្លាហាន ឬបន្តរក្សាមិត្តភាពចំពោះពិភពលោក ដូចមុនដែរឬអត់ ឡើយ។ ពិភពខាងក្នុងរបស់មនុស្ស គឺស្មុគស្មាញណាស់ ហើយពិភពទាំងនេះមានល្បិចកលច្រើន។ ដោយសារមនុស្សមិនអាចយល់ព្រះបន្ទូលរបស់អញបានច្បាស់ ឬបានពេញលេញ ពួកគេភាគច្រើនពិបាករកពេលអនុវត្តព្រះបន្ទូលទាំងនោះ ហើយពួកគេពិបាកដាក់ចិត្តរបស់ខ្លួននៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្ដរបស់អញ។ អញយល់ច្បាស់ពីការលំបាករបស់ឯងរាល់គ្នា។ ភាពខ្សោយជាច្រើនមិនអាចជៀសវាងបានទេ នៅពេលដែលឯងរាល់គ្នារស់នៅក្នុងសាច់ឈាម ហើយកត្តាសត្យានុម័តជាច្រើន បង្កើតការលំបាកដល់ឯងរាល់គ្នា។ ឯងរាល់គ្នាចិញ្ចឹមក្រុមគ្រួសាររបស់ឯង ចំណាយពេលប្រឹងប្រែងធ្វើការរាល់ថ្ងៃ ហើយខែ និងឆ្នាំកន្លងផុតទៅទាំងលំបាកវេទនា។ មានការលំបាកជាច្រើនក្នុងការរស់នៅក្នុងសាច់ឈាម−អញមិនបដិសេធរឿងនេះទេ ហើយជាការពិត សេចក្ដីតម្រូវរបស់អញសម្រាប់ឯងរាល់គ្នា គឺស្របតាមការលំបាករបស់ឯងរាល់គ្នា។ ការតម្រូវក្នុងកិច្ចការដែលអញធ្វើ គឺផ្អែកលើគោលជំហរជាក់ស្តែងរបស់ឯងរាល់គ្នា។ ប្រហែលជា ក្នុងអតីតកាល សេចក្ដីតម្រូវដែលមនុស្សបានធ្វើសម្រាប់ឯងរាល់គ្នា នៅក្នុងការងាររបស់ពួកគេ បានលាយឡំជាមួយធាតុផ្សំនៃភាពហួសប្រមាណ ប៉ុន្តែឯងរាល់គ្នាគួរតែដឹងថា អញមិនដែលមានសេចក្ដីតម្រូវសម្រាប់ឯងរាល់គ្នា ច្រើនហួសលើសពីអ្វីដែលអញមានបន្ទូល និងធ្វើនោះទេ។ សេចក្ដីតម្រូវទាំងអស់ គឺផ្អែកលើធម្មជាតិ សាច់ឈាមរបស់មនុស្ស និងអ្វីដែលពួកគេត្រូវការ។ ឯងរាល់គ្នាគួរតែដឹង ហើយអញអាចមានបន្ទូលប្រាប់ឯងរាល់គ្នាយ៉ាងច្បាស់ថា អញមិនជំទាស់នឹងរបៀបនៃការគិតប្រកបដោយហេតុផលមួយចំនួន ដែលមនុស្សមានឡើយ ហើយអញមិនប្រឆាំងនឹងធម្មជាតិពីកំណើតរបស់មនុស្សជាតិទេ។ នេះក៏ដោយសារតែមនុស្សមិនយល់ពីបទដ្ឋានដែលអញបានកំណត់ ថាជាអ្វីពិតប្រាកដ ហើយពួកគេក៏មិនយល់ពីអត្ថន័យដើមនៃព្រះបន្ទូលរបស់អញដែរ មនុស្សនៅតែអល់អែកចំពោះព្រះបន្ទូលរបស់អញរហូតដល់សព្វថ្ងៃ ហើយមនុស្សមិនដល់ពាក់កណ្តាលផង ដែលជឿលើព្រះបន្ទូលរបស់អញ។ មនុស្សក្រៅពីនេះ គឺជាអ្នកមិនជឿ ហើយមនុស្សរឹតតែច្រើនជាងនេះ គឺជាអ្នកដែលចង់ស្តាប់អញ “និទានរឿង”។ លើសពីនេះទៀត មានមនុស្សជាច្រើន ដែលសប្បាយនឹងទិដ្ឋភាពនេះ។ អញដាស់តឿនឯងរាល់គ្នាថា៖ ព្រះបន្ទូលរបស់អញជាច្រើន បានបើកចំហដល់អស់អ្នកដែលជឿលើអញរួចហើយ ហើយអស់អ្នកដែលរីករាយនឹងទេសភាពដ៏ស្រស់បំព្រងនៃនគរព្រះ តែត្រូវបានគេចាក់សោរបិទឲ្យនៅក្រៅខ្លោងទ្វារ ត្រូវបានអញលុបបំបាត់ចោលអស់ហើយ។ តើឯងរាល់គ្នាមិនត្រូវបានកម្ទេច ស្អប់ខ្ពើម និងបដិសេធដោយអញទេឬ? តើឯងអាចមើលអញចាកចេញ ហើយរីករាយស្វាគមន៍ចំពោះការវិលត្រឡប់របស់អញយ៉ាងម៉េចកើត? អញប្រាប់ឯងរាល់គ្នាថា បន្ទាប់ពីអ្នកស្រុកនីនីវេ បានឮព្រះបន្ទូលពិរោធរបស់ព្រះយេហូវ៉ា ភ្លាមៗនោះ ពួកគេបានប្រែចិត្តដោយស្លៀកសំពត់ធ្មៃ ហើយអង្គុយនៅក្នុងផេះ។ នេះ ក៏ដោយសារតែពួកគេជឿលើព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ទើបពួកគេភ័យភិត និងកោតខ្លាចជាពន់ពេក ដូច្នេះហើយបានជាពួកគេបានប្រែចិត្តដោយស្លៀកសំពត់ធ្មៃ ហើយអង្គុយនៅក្នុងផេះ។ ចំណែកមនុស្សសព្វថ្ងៃ ទោះបីជាឯងជឿលើព្រះបន្ទូលរបស់អញ និងលើសពីនេះទៅទៀត ឯងជឿថា ព្រះយេហូវ៉ាបានយាងត្រឡប់មករកឯងរាល់គ្នាជាថ្មីម្ដងទៀតនៅថ្ងៃនេះក៏ដោយ ក៏ឥរិយាបថរបស់ឯងរាល់គ្នា មិនមានអ្វីក្រៅពីការមិនគោរពនោះឡើយ ហាក់ដូចជាឯងទើបតែសង្កេតឃើញព្រះយេស៊ូវ ដែលបានប្រសូតនៅស្រុកយូដារាប់ពាន់ឆ្នាំកន្លងទៅ ហើយពេលនេះ បានយាងចុះមកក្នុងកណ្តាលចំណោមឯងរាល់គ្នាដូច្នោះដែរ។ អញយល់យ៉ាងច្បាស់អំពីការបោកបញ្ឆោត ដែលមាននៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ឯងរាល់គ្នា។ ភាគច្រើននៃឯងរាល់គ្នាដើរតាមអញ ដោយសារតែការចង់ដឹងចង់ឮ ហើយបានមករកអញចេញពីភាពទទេស្អាត។ នៅពេលដែលបំណងប្រាថ្នាទីបីរបស់ឯងរាល់គ្នា ត្រូវបានបំផ្លាញជាបំណងប្រាថ្នារបស់ឯងដែលចង់បានជីវិតមានសន្តិភាព និងសុភមង្គលពេលនោះ ការចង់ដឹងចង់ឮរបស់ឯងរាល់គ្នាក៏រលាយបាត់ទៅដែរ។ ការបោកបញ្ឆោតដែលមាននៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ឯងម្នាក់ៗ ត្រូវបានបង្ហាញតាមរយៈពាក្យសម្ដី និងការប្រព្រឹត្ដរបស់ឯងរាល់គ្នា។ បើនិយាយឲ្យចំ ឯងរាល់គ្នាគ្រាន់តែចង់ដឹងចង់ឮអំពីអញប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែឯងរាល់គ្នាមិនមែនខ្លាចក្រែងអញទេ។ ឯងរាល់គ្នាមិនប្រយ័ត្នប្រយែងអណ្តាតរបស់ខ្លួនទេ ហើយឯងរាល់គ្នាថែមទាំងមានការសង្រួមដ៏តិចតួចបំផុតនៅក្នុងអាកប្បកិរិយារបស់ខ្លួន។ អ៊ីចឹង តើឯងរាល់គ្នាមានសេចក្ដីជំនឿប្រភេទណា ឲ្យពិតប្រាកដ?តើវាជាសេចក្ដីជំនឿដ៏បរិសុទ្ធឬទេ? ឯងរាល់គ្នាគ្រាន់តែប្រើព្រះបន្ទូលរបស់អញ ដើម្បីបំបាត់កង្វល់ និងកាត់បន្ថយភាពធុញទ្រាន់របស់ឯង ដើម្បីបំពេញសុញ្ញភាព ដែលនៅសេសសល់ក្នុងជីវិតរបស់ឯងរាល់គ្នាប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នា តើនរណាបានអនុវត្តព្រះបន្ទូលរបស់អញ? តើអ្នកណាមានសេចក្ដីជំនឿដ៏បរិសុទ្ធ? ឯងរាល់គ្នានៅតែស្រែកថា ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះដែលទតមើលឃើញជ្រៅធ្លុះដល់បេះដូងរបស់មនុស្ស ប៉ុន្តែ តើព្រះដែលឯងស្រែកដង្ហោយរកក្នុងដួងចិត្តរបស់ឯងរាល់គ្នា អាចត្រូវគ្នាជាមួយអញដោយរបៀបណា? ដោយព្រោះឯងរាល់គ្នាកំពុងស្រែកបែបនេះ ចុះហេតុអ្វីបានជាឯងរាល់គ្នាបែរជាធ្វើបែបនោះទៅវិញ? តើវាអាចទេថា នេះជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលឯងរាល់គ្នាចង់សងមកអញវិញនោះ? ពុំមានពាក្យថា ការលះបង់សូម្បីតែបន្ដិច នៅលើបបូរមាត់របស់ឯងរាល់គ្នា ប៉ុន្តែ តើពលីកម្មរបស់ឯងរាល់គ្នា និងអំពើល្អរបស់ឯងរាល់គ្នានៅឯណា? ប្រសិនបើពាក្យសម្ដីរបស់ឯងរាល់គ្នា មិនឮដល់ព្រះកាណ៌របស់អញទេ តើឲ្យអញស្អប់ឯងរាល់គ្នាយ៉ាងខ្លាំងដូចម្ដេចកើត? ប្រសិនបើឯងរាល់គ្នា ជឿលើអញពិតប្រាកដមែន តើឯងនឹងធ្លាក់ក្នុងសភាពលំបាកវេទនាបែបនេះដូចម្តេចកើត? ឯងមានទឹកមុខក្រៀមក្រំ អស់សង្ឃឹម ហាក់ដូចជាឯងកំពុងឈរល្បងលនៅក្នុងស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់។ ឯងគ្មានភាពស្វាហាប់សូម្បីតែបន្តិច ហើយឯងនិយាយខ្សាវៗចេញពីសំឡេងខាងក្នុងខ្លួនឯង។ ឯងជាមនុស្សដែលពោរពេញដោយការត្អូញត្អែរ និងបណ្តាសា។ ឯងរាល់គ្នាបានបាត់បង់ជំនឿលើអ្វីដែលអញធ្វើជាយូរមកហើយ ហើយសូម្បីតែសេចក្ដីជំនឿដើមរបស់ឯងរាល់គ្នា ក៏បានវិនាសហិនហោចដែរដូច្នេះ តើឯងអាចដើរតាមរហូតដល់ទីបញ្ចប់បានដោយរបៀបណា?ដោយសារវាក្លាយជាបែបនេះទៅហើយ តើឲ្យអញជួយសង្គ្រោះឯងរាល់គ្នាដូចម្តេចបាន?

ទោះបីជាកិច្ចការរបស់អញ មានប្រយោជន៍សម្រាប់ឯងរាល់គ្នាក៏ដោយ ក៏ព្រះបន្ទូលរបស់អញ តែងតែបាត់បង់លើឯងរាល់គ្នាជានិច្ច និងមិនមាននៅក្នុងខ្លួនឯងរាល់គ្នាឡើយ។ វាជាការពិបាក ក្នុងការរកវត្ថុដែលអញបានធ្វើឲ្យបរិសុទ្ធឥតខ្ចោះ ហើយសព្វថ្ងៃនេះ អញស្ទើរតែបាត់បង់ក្តីសង្ឃឹមលើឯងរាល់គ្នាទៅហើយ។ អញបានស្វែងរកក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នា ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ប៉ុន្តែអញពិបាករកមនុស្សដែលអញអាចទុកចិត្តបានណាស់។ អញមានអារម្មណ៍ហាក់ដូចជាគ្មានទំនុកចិត្តនឹងបន្តធ្វើការនៅក្នុងឯងរាល់គ្នាតទៅទៀតទេហើយក៏អស់សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលត្រូវបន្តស្រឡាញ់ឯងរាល់គ្នាទៀតដែរ។ នេះក៏ដោយសារតែអញខ្ពើមរអើមចំពោះ “សមិទ្ធិផល”របស់ឯងរាល់គ្នា ជាសមិទ្ធិផលដែលល្អិតល្អោច និងគ្រាន់តែធ្វើឲ្យរំភើបចិត្ត។ វាហាក់ដូចជា អញមិនដែលបានមានបន្ទូលក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នា និងមិនដែលធ្វើការសម្រាប់ឯងរាល់គ្នាសោះ។ សមិទ្ធិផលរបស់ឯងរាល់គ្នា គួរឲ្យខ្ពើមរអើមខ្លាំងណាស់។ ឯងរាល់គ្នាតែងតែនាំមកនូវក្ដីវិនាស និងក្ដីអាម៉ាស់ដាក់លើខ្លួន ហើយឯងរាល់គ្នាស្ទើរតែគ្មានតម្លៃ។ អញស្ទើរតែរកមិនឃើញលក្ខណៈជាមនុស្សនៅក្នុងខ្លួនឯងរាល់គ្នា ហើយអញក៏មិនធំក្លិនដានរបស់មនុស្សដែរ។ តើក្លិនក្រអូបថ្មីៗរបស់ឯងរាល់គ្នានៅឯណា? តើតម្លៃដែលឯងរាល់គ្នាបានបង់ ជាច្រើនឆ្នាំមកនេះនៅទីណា ហើយតើលទ្ធផលនៅឯណា? តើឯងរាល់គ្នាមិនដែលរកឃើញលទ្ធផលទេឬអី? ការងាររបស់អញនៅពេលនេះ មានការចាប់ផ្តើមថ្មីហើយ។ អញនឹងអនុវត្តផែនការធំ ហើយអញចង់សម្រេចកិច្ចការកាន់តែធំធេង តែឯងរាល់គ្នានៅតែត្រាំក្នុងភក់ជ្រាំដូចកាលពីមុន ដោយរស់នៅត្រាំត្រែងក្នុងទឹកកខ្វក់នៃអតីតកាល ហើយជាក់ស្ដែង បានបរាជ័យក្នុងការរំដោះខ្លួនពីភាពលំបាកវេទនាពីមុនរបស់ឯង។ ដូច្នេះ ឯងរាល់គ្នានៅតែមិនទាន់បានទទួលផលអ្វីមួយ ពីព្រះបន្ទូលរបស់អញនៅឡើយ។ ឯងរាល់គ្នានៅតែមិនបានរំដោះខ្លួនពីទីកន្លែងដើមនៃភក់ជ្រាំ និងទឹកកខ្វក់របស់ឯងរាល់គ្នា ហើយឯងរាល់គ្នាគ្រាន់តែស្គាល់ព្រះបន្ទូលរបស់អញប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែតាមពិត ឯងរាល់គ្នាមិនបានចូលទៅក្នុងពិភពសេរីភាពនៃព្រះបន្ទូលរបស់អញទេ ដូច្នេះ ព្រះបន្ទូលរបស់អញ មិនដែលបើកទ្វារទទួលឯងរាល់គ្នាឡើយ ព្រះបន្ទូលរបស់អញ ប្រៀបដូចជាក្បួនព្យាករណ៍មួយច្បាប់ ដែលបានបិទឃ្លុំជិតរាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ។ អញលេចមកឲ្យឯងរាល់គ្នាឃើញនៅក្នុងជីវិតរបស់ឯងរាល់គ្នា ប៉ុន្តែឯងរាល់គ្នាមិនដែលដឹងនោះទេ។ ឯងរាល់គ្នាថែមទាំងមិនស្គាល់អញផង។ ជិតពាក់កណ្តាលនៃព្រះបន្ទូលដែលអញថ្លែង គឺសុទ្ធតែស្ថិតនៅក្នុងការជំនុំជម្រះឯងរាល់គ្នា ហើយព្រះបន្ទូលទាំងនោះសម្រេចបានលទ្ធផល ដែលគួរទទួលបានត្រឹមតែពាក់កណ្ដាលប៉ុណ្ណោះ នោះគឺដើម្បីបណ្ដុះភាពភ័យខ្លាចពន់ប្រមាណនៅក្នុងខ្លួនឯងរាល់គ្នា។ ផលពាក់កណ្តាលទៀត គឺជាព្រះបន្ទូលដែលត្រូវបង្រៀនឯងរាល់គ្នាអំពីជីវិត និងរបៀបដឹកនាំខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី វាហាក់ដូចជា ចំពោះឯងរាល់គ្នា ព្រះបន្ទូលទាំងនេះមិនកើតមាន ឬដូចជាឯងរាល់គ្នា កំពុងស្តាប់ពាក្យសម្ដីរបស់កូនក្មេង ជាពាក្យសម្ដីដែលឯងរាល់គ្នាតែងតែញញឹមដោយលាក់កំណួច តែមិនដែលអនុវត្តតាម។ ឯងរាល់គ្នាមិនដែលខ្វល់ខ្វាយអំពីពាក្យទាំងនេះទេ។ ជានិច្ចកាល ឯងរាល់គ្នាសង្កេតមើលសកម្មភាពរបស់អញ ជាចម្បង ក្នុងនាមចង់ដឹងចង់ឮតែប៉ុណ្ណោះ ដែលជាលទ្ធផលគឺឥលូវនេះ ឯងរាល់គ្នាបានធ្លាក់ទៅក្នុងភាពងងឹត និងមិនអាចមើលឃើញពន្លឺបានឡើយ ដូច្នេះឯងរាល់គ្នាយំសោកគួរឲ្យអាណិតនៅក្នុងភាពងងឹត ។ អ្វីដែលអញចង់បាន គឺការស្តាប់បង្គាប់ពីឯងរាល់គ្នា ការស្ដាប់បង្គាប់ដែលគ្មានលក្ខខណ្ឌពីឯងរាល់គ្នា ហើយលើសពីនេះទៀត អញតម្រូវឲ្យឯងរាល់គ្នា មានភាពប្រាកដប្រជាឲ្យពេញលេញអំពីអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអញមានបន្ទូល។ ឯងមិនគប្បីប្រកាន់ឥរិយាបថធ្វេសប្រហែស និងជាពិសេស ឯងមិនគប្បីប្រព្រឹត្ដចំពោះអ្វីដែលអញមានបន្ទូលតាមជម្រើសឡើយ ហើយឯងក៏មិនគួរព្រងើយកន្តើយចំពោះព្រះបន្ទូល និងកិច្ចការរបស់អញ ដូចជាកិច្ចការរបស់ឯងរាល់គ្នានោះដែរ។ កិច្ចការរបស់អញ ត្រូវបានធ្វើក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នា ហើយអញបានប្រទានព្រះបន្ទូលជាច្រើនអនេកដល់ឯងរាល់គ្នា ប៉ុន្តែប្រសិនបើឯងរាល់គ្នាធ្វើដាក់អញរបៀបនេះ នោះអញអាចលះបង់ឲ្យក្រុមគ្រួសារសាសន៍ដទៃ នូវអ្វីដែលឯងរាល់គ្នា មិនបានទទួល និងមិនបានអនុវត្ត ។ ក្នុងចំណោមភាវៈដែលព្រះបានបង្កើតមកទាំងអស់ តើនរណា ដែលអញមិនបានចាប់កាន់នៅក្នុងព្រះហស្ដរបស់អញ? ភាគច្រើននៅក្នុងចំណោមឯងរាល់គ្នា មាន “វ័យចាស់ជរា” ហើយឯងរាល់គ្នា មិនមានថាមពល ក្នុងការទទួលយកកិច្ចការប្រភេទនេះ ដែលអញមានទេ។ ឯងប្រៀបដូចជាសត្វបក្សីហានហាវ[a]មួយក្បាលដែលចិញ្ចឹមខ្លួនឯងស្ទើរតែមិនរស់ ហើយឯងមិនដែលប្រព្រឹត្តចំពោះព្រះបន្ទូលរបស់អញដោយហ្មត់ចត់ឡើយ។ យុវវ័យ គឺជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍ និងលោភលន់ជ្រុលហួសហេតុ ហើយយកចិត្តទុកដាក់តិចតួចបំផុតចំពោះកិច្ចការរបស់អញ។ ពួកគេមិនមានចំណាប់អារម្មណ៍លើអាហារដ៏ឆ្ងាញ់ពិសារនៃពិធីជប់លៀងរបស់អញទេ។ ពួកគេប្រៀបដូចជាកូនបក្សាបក្សីតូចមួយ ដែលហើរចេញពីទ្រុង ទៅរកចំណីដ៏សែនឆ្ងាយ។ តើប្រភេទយុវវ័យ និងមនុស្សចាស់ទាំអស់នេះ អាចមានប្រយោជន៍ដល់អញដូចម្តេច? អស់អ្នកដែលមានវ័យចាស់ជរា ត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ដើម្បីប្រើប្រាស់ព្រះបន្ទូលរបស់អញទុកជាប្រាក់សោធននិវត្តន៍ រហូតដល់ពួកគេដេកស្លាប់ក្នុងផ្នូរ ដើម្បីឲ្យព្រលឹងរបស់ពួកគេអាចឡើងស្ថានសួគ៌ ក្រោយពេលដែលពួកគេស្លាប់ទៅហើយសម្រាប់ពួកគេ ប៉ុណ្ណឹងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ឥលូវនេះ មនុស្សចាស់ទាំងនេះ តែងតែមាន “សេចក្តីប្រាថ្នាដ៏ធំ”និង”ភាពជឿជាក់ដោយឥតងាករេ”។ ទោះបីជាពួកគេមានការអត់ធ្មត់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះកិច្ចការរបស់អញ និងមានលក្ខណៈសម្បត្តិដែលមនុស្សចាស់មាន គឺសេចក្ដីទៀងត្រង់ និងភាពរឹងប៉ឹង បដិសេធមិនព្រមឲ្យនរណាម្នាក់ ឬអ្វីមួយអូសទាញ ឬបង្ក្រាបពួកគេបានក៏ដោយតាមពិតទៅ ពួកគេប្រៀបដូចជាបន្ទាយដែលគេមិនអាចដណ្ដើមយកបានប៉ុន្តែ តើសេចក្ដីជំនឿរបស់មនុស្សទាំងនេះ មិនមែនមានក្លិនអសោចដូចជាសាកសពទេឬអី? តើផ្លូវរបស់ពួកគេនៅឯណា? សម្រាប់ពួកគេតើផ្លូវរបស់ពួកគេមិនវែងឆ្ងាយមិនដាច់ស្រយាលទេឬ? តើពួកគេអាចដឹងពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់អញដោយរបៀបណា? ទោះបីជាភាពជឿជាក់របស់ពួកគេ គួរឲ្យសរសើរក៏ដោយ តើមនុស្សចាស់ទុំប៉ុន្មាននាក់ ដែលមិនដើរតាមផ្លូវដែលច្របូកច្របល់ ប៉ុន្តែកំពុងប្រឹងស្វះស្វែងក្នុងជីវិតជាក់ស្ដែង? តើមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ យល់ច្បាស់អំពីសារៈសំខាន់ពិតប្រាកដនៃកិច្ចការរបស់អញ? តើអ្នកណាមានគោលបំណង មិនដើរតាមអញក្នុងលោកីយ៍នេះនៅពេលបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេធ្លាក់ចូលក្នុងស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ នៅពេលអនាគតដ៏ខ្លីខាងមុខ តែត្រូវបានអញនាំទៅពិភពមួយផ្សេង ។ តើឯងរាល់គ្នា គិតថា គោលដៅរបស់ឯងរាល់គ្នា គឺជារឿងសាមញ្ញបែបនេះមែនទេ? ទោះបីជាឯងរាល់គ្នាជាយុវវ័យ ប្រៀបដូចជាតោពេញជំទង់ក៏ដោយ ក៏ឯងរាល់គ្នាកម្រមានផ្លូវពិតប្រាកដនៅក្នុងដួងចិត្តឯងរាល់គ្នាណាស់។ យុវភាពរបស់ឯងរាល់គ្នា មិនផ្តល់សិទ្ធិឲ្យឯងរាល់គ្នា ទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីការងាររបស់អញឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ឯងរាល់គ្នាតែងតែធ្វើឲ្យអញខ្ពើមរអើមឯងរាល់គ្នាជានិច្ច។ ទោះបីជាឯងរាល់គ្នាស្ថិតក្នុងភាពយុវវ័យ ឯងរាល់គ្នាខ្វះភាពស្វាហាប់ ឬមហិច្ឆិតា ហើយឯងតែងតែគ្មានការប្ដេជ្ញាចិត្តចំពោះអនាគតរបស់ខ្លួនជានិច្ចក៏ដោយក៏ឯងហាក់ដូចជាព្រងើយកន្តើយ និងសញ្ជប់សញ្ជឹងដែរ។ អាចនិយាយបានថា ភាពស្វាហាប់ ឧត្តមគតិ និងគោលជំហរ ដែលយុវជនគួរមាន គឺមិនឃើញមាននៅក្នុងខ្លួនឯងរាល់គ្នានោះឡើយ។ ឯងដែលជាយុវជនប្រភេទនេះ គ្មានគោលជំហរ និងគ្មានសមត្ថភាពក្នុងការបែងចែកខុសត្រូវ ល្អអាក្រក់ ភាពស្រស់ស្អាត និងភាពស្មោគគ្រោកបានទេ។ អញមិនអាចរកឃើញធាតុណាមួយរបស់ឯងរាល់គ្នាដែលស្រស់ៗនោះឡើយ។ ឯងរាល់គ្នា ស្ទើរតែចាស់ហួសសម័យទាំងស្រុងទៅហើយ ហើយឯង ជាយុវវ័យប្រភេទនេះ ក៏បានរៀនធ្វើតាមហ្វូងមនុស្ស ឲ្យក្លាយជាជនដែលគ្មានហេតុផលដែរ។ ឯងមិនចេះបែងចែកខុសត្រូវ និងមិនអាចបង្ហាញភាពខុសគ្នា រវាងការពិត និងការភូតកុហក មិនចេះប្រឹងប្រែងសម្រាប់ឧត្តមភាព ហើយឯងក៏មិនអាចប្រាប់ពីអ្វីដែលត្រូវ និងអ្វីដែលខុស អ្វីដែលជាការពិត និងអ្វីដែលជាការលាក់ពុតបានដែរ។ មានក្លិនអសោចនៃសាសនាអំពីឯងរាល់គ្នាពន់ពេកនិងធ្ងន់ធ្ងរជាងក្លិនអសោចជាមួយមនុស្សចាស់ទៅទៀត។ ឯងថែមទាំងក្រអឺតក្រទម និងគ្មានហេតុផល ឯងប្រកួតប្រជែង ហើយការពេញចិត្តរបស់ឯងចំពោះទង្វើគឃ្លើន ខ្លាំងក្រៃលែងតើយុវជនប្រភេទនេះ អាចមានការពិតដូចម្តេចកើត? តើមនុស្សម្នាក់ ដែលមិនអាចប្រកាន់គោលជំហរបាន អាចធ្វើជាសាក្សីដូចម្ដេចកើត? តើមនុស្សម្នាក់ ដែលគ្មានសមត្ថភាពបែងចែកខុសត្រូវ អាចឲ្យគេហៅថាជាយុវវ័យដូចម្តេចកើត? តើមនុស្សម្នាក់ ដែលគ្មានភាពស្វាហាប់ ភាពម៉ឺងម៉ាត់ ភាពស្រស់បស់ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងភាពនឹងធឹង ដែលជាលក្ខណៈរបស់យុវវ័យ អាចឲ្យគេហៅថា ជាសាវ័ករបស់អញដូចម្តេចកើត? តើមនុស្ស ដែលគ្មានការពិត គ្មានស្មារតីយុត្តិធម៌ តែជាអ្នកចូលចិត្តវាយតប់ សក្ដិសមធ្វើជាបន្ទាល់របស់អញដូចម្តេចកើត? ភ្នែក ដែលពោរពេញដោយការបោកប្រាស់ និងការលម្អៀងចំពោះអ្នកដទៃ មិនមែនជាអ្វីដែលយុវវ័យគួរមានឡើយ ហើយយុវជនក៏មិនគប្បីប្រព្រឹត្តអំពើ ដែលបង្កការវិនាសអន្តរាយគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមដែរ។ យុវវ័យមិនគួរគ្មានឧត្តមគតិ ក្ដីប្រាថ្នា និងបំណងដ៏ក្លៀវក្លា ក្នុងការធ្វើខ្លួនឲ្យបានល្អប្រសើរនោះទេ។ ពួកគេមិនគួរខូចចិត្តចំពោះក្ដីសង្ឃឹមរបស់ខ្លួន ហើយពួកគេក៏មិនត្រូវអស់ក្តីសង្ឃឹមក្នុងជីវិត ឬទំនុកចិត្តលើអនាគតនោះដែរ។ ពួកគេគប្បីមានសេចក្ដីទ្រាំទ្រ ដើម្បីបន្តដើរតាមមាគ៌ានៃសេចក្ដីពិត ដែលពួកគេបានជ្រើសរើសនៅពេលនេះដើម្បីសម្រេចបំណងប្រាថ្នារបស់ពួកគេ ក្នុងការចំណាយពេលពេញមួយជីវិតរបស់ពួកគេសម្រាប់អញ។ ពួកគេមិនគួរគ្មានសេចក្ដីពិត ហើយពួកគេក៏មិនគួរលាក់ភាពពុតត្បុត និងសេចក្ដីទុច្ចរិតដែរ ពួកគេគួរប្រកាន់គោលជំហរម៉ឺងម៉ាត់ ក្នុងឥរិយាបថដែលត្រឹមត្រូវ។ ពួកគេមិនគួរបណ្ដែតបណ្ដោយខ្លួន ឲ្យរសាត់អណ្ដែតគ្មានគោលដៅនោះទេ ប៉ុន្តែ ពួកគេគួរតែមានស្មារតីហ៊ានធ្វើពលីកម្ម និងតស៊ូ ដើម្បីយុត្តិធម៌ និងសេចក្ដីពិត។ យុវជនគួរតែមានភាពក្លាហាន មិនចុះចាញ់ចំពោះការជិះជាន់ ដោយកម្លាំងនៃភាពងងឹត និងដើម្បីបំប្លែងសារៈសំខាន់នៃអត្ថិភាពរបស់ពួកគេ។ យុវជនមិនគួរចុះចាញ់សត្រូវរបស់ខ្លួនឡើយ តែពួកគេគួរបើកចិត្តឲ្យទូលាយ និងស្មោះត្រង់ ក្នុងស្មារតីអធ្យាស្រ័យចំពោះបងប្អូនរបស់ខ្លួន។ ជាការពិត ទាំងនេះគឺជាការតម្រូវរបស់អញ សម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា និងជាដំបូន្មានរបស់អញសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ លើសពីនេះទៀត ទាំងនេះគឺជាព្រះបន្ទូលលួងលោមដល់យុវជនទាំងអស់គ្នា។ ឯងរាល់គ្នាគួរតែប្រតិបត្តិស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់អញ។ ជាពិសេស យុវជនមិនគួរគ្មានការប្តេជ្ញាចិត្ត ប្រើការវិនិច្ឆ័យលើបញ្ហានានា និងស្វែងរកយុត្តិធម៌ ព្រមទាំងសេចក្ដីពិតនោះទេ។ ឯងរាល់គ្នាគួរតែស្វែងរកអ្វីគ្រប់យ៉ាង ដែលស្រស់ស្អាត និងល្អប្រពៃ ហើយឯងគួរតែទទួលបានការពិតនៃរឿងរ៉ាវវិជ្ជមានទាំងអស់។ ឯងគួរតែទទួលខុសត្រូវចំពោះជីវិតរបស់ឯង ហើយឯងមិនត្រូវមើលស្រាលវាឡើយ។ មនុស្សកើតមកនៅលើផែនដីនេះ ហើយវាកម្របានជួបអញណាស់ ហើយវាក៏កម្រមានឱកាសស្វែងរក និងទទួលបានសេចក្ដីពិតដែរ។ ហេតុអ្វីបានជាឯង មិនផ្តល់រង្វាន់ដល់ពេលវេលាដ៏ស្រស់ត្រកាលនេះ ជាផ្លូវដ៏ត្រឹមត្រូវដើម្បីស្វះស្វែងនៅក្នុងជីវិតនេះ? ហើយហេតុអ្វីបានជាឯងតែងតែទាត់ចោលសេចក្ដីពិត និងសេចក្ដីយុត្តិធម៌? ហេតុអ្វីបានជាឯងតែងតែជាន់ឈ្លី និងបំផ្លាញខ្លួនឯងដើម្បីអំពើទុច្ចរិត និងភាពកខ្វក់ ដែលលលេងជាមួយមនុស្ស? ហើយហេតុអ្វីបានជាឯង ប្រព្រឹត្តដូចមនុស្សចាស់ទាំងនោះ ដែលប្រឡូកប្រឡាក់ក្នុងអ្វី ដែលជនទុច្ចរិតតែងតែធ្វើ? ហេតុអ្វីបានជាឯងធ្វើត្រាប់តាមរបៀបចាស់នៃរឿងរ៉ាវចាស់ៗ? ជីវិតរបស់ឯងរាល់គ្នាគួរតែពោរពេញដោយសេចក្ដីយុត្តិធម៌ សេចក្ដីពិត និងភាពបរិសុទ្ធ។ ជីវិតរបស់ឯងមិនគួរគ្មានសីលធម៌ទាំងវ័យក្មេងបែបនេះ ដែលនាំឲ្យឯងធ្លាក់ចូលក្នុងស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់ទេ។ តើឯងរាល់គ្នាមិនមានអារម្មណ៍ថា នេះអាចជាឧបទ្រពចង្រៃដ៏អាក្រក់ទេឬអី? តើឯងរាល់គ្នា មិនមានអារម្មណ៍ថា នេះជាអំពើអយុត្តិធម៌យ៉ាងអាក្រក់ទេឬ?

ឯងរាល់គ្នាគួរតែធ្វើការងារដែលល្អឥតខ្ចោះបំផុតរបស់ខ្លួន ហើយថ្វាយការងារនោះជាយញ្ញបូជានៅលើអាសនារបស់អញ ដោយធ្វើឲ្យការងារនោះក្លាយជាយញ្ញបូជាដែលមានន័យជ្រាលជ្រៅ ពិសេសប្លែកគេ ដែលឯងរាល់គ្នាបានធ្វើថ្វាយអញ ។ ឯងរាល់គ្នាគួរតែប្រកាន់គោលជំហរម៉ឺងម៉ាត់នៅក្នុងឥរិយាបថផ្ទាល់ខ្លួន និងមិនត្រូវរេតាមខ្យល់បក់បោក ដូចជាពពកនៅលើមេឃនោះឡើយ។ ឯងខំប្រឹងធ្វើការអស់ពាក់កណ្តាលជីវិតហើយ ដូច្នេះហេតុអ្វីបានជាឯងមិនស្វែងរកគោលដៅដែលឯងគួរមាន? ឯងពុះពារធ្វើការលំបាកអស់ពាក់កណ្ដាលជីវិតហើយ តែឯងបណ្ដោយឲ្យឪពុកម្តាយ ដែលដូចជាជ្រូក និងឆ្កែ របស់ឯង ទាញសេចក្ដីពិត និងសារៈសំខាន់នៃអត្ថិភាពបុគ្គលរបស់ឯង ចូលទៅក្នុងផ្នូរខ្មោច។ តើឯងរាល់គ្នាមិនគិតថា នេះជាអំពើអយុត្តិធម៌ដ៏ធំធេង លើឯងរាល់គ្នាទេឬអី?តើឯងរាល់គ្នា មិនមានអារម្មណ៍ថា ការដឹកនាំជីវិតរបៀបនេះ ពិតជាគ្មានន័យទាល់តែសោះទេឬអី? ការស្វែងរកសេចក្ដីពិត និងមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ របៀបនេះ នឹងបណ្តាលឲ្យមានបញ្ហា ដែលធ្វើឱ្យអ្នកជិតខាងមានអារម្មណ៍ចង្អៀតចង្អល់ ហើយក្រុមគ្រួសារទាំងមូល មិនសប្បាយចិត្ត ហើយវានឹងនាំឲ្យមានគ្រោះមហន្ដរាយដល់បាត់បង់ជីវិត។ ប្រសិនបើឯងរាល់គ្នារស់នៅរបៀបនេះ តើវាមិនស្មើនឹងរស់នៅក្នុងជីវិតដែលគ្មានន័យខ្លឹមសារទេឬអី? តើជីវិតនរណាដែលអាចមានសំណាងជាងជីវិតរបស់ឯងរាល់គ្នា? ហើយតើជីវិតនរណាដែលគួរឲ្យអស់សំណើចជាងជីវិតរបស់ឯងរាល់គ្នា? តើឯងរាល់គ្នាមិនព្យាយាមស្វែងរកអញ ដើម្បីទទួលបានសេចក្តីអំណរ និងព្រះបន្ទូលលួងលោមពីអញសម្រាប់ឯងរាល់គ្នាទេឬ? ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីឯងរាល់គ្នា បានរត់ឆ្លេឆ្លាចុះឡើងអស់ពាក់កណ្ដាលជីវិត ទើបឯងមកបង្កហេតុ រហូតដល់ធ្វើឲ្យអញខ្ញាល់យ៉ាងខ្លាំង និងមិនយកព្រះហឫទ័យទុកដាក់ចំពោះឯង ឬសរសើរឯងតើនេះមិនមានន័យថា ជីវិតទាំងមូលរបស់ឯង ក្លាយជាអសារឥតការអស់ហើយទេឬអី? តើឯងរាល់គ្នានៅមានមុខឯណា ទៅជួបព្រលឹងនៃសន្តបុគ្គលទាំងឡាយគ្រប់ជំនាន់ ដែលត្រូវបានដោះលែងពីស្ថានឃុំព្រលឹងមនុស្សស្លាប់នោះ? ឯងរាល់គ្នាព្រងើយកន្តើយចំពោះអញ ហើយនៅទីបញ្ចប់ ឯងបង្កហេតុឲ្យមានគ្រោះមហន្ដរាយធ្ងន់ធ្ងរវាជាការប្រសើរ ដែលត្រូវទាញយកផលប្រយោជន៍ពីឱកាសនេះ ហើយធ្វើដំណើរដោយសប្បាយរីករាយ ឆ្លងកាត់មហាសមុទ្រដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ហើយបន្ទាប់មកស្ដាប់បង្គាប់តាម "កិច្ចការរបស់អញ"។ អញបានមានបន្ទូលប្រាប់ឯងរាល់គ្នាជាយូរមកហើយថា បច្ចុប្បន្ននេះ ឯងរាល់គ្នាធ្វើព្រងើយកន្តើយដាក់អញ ហើយបើសិនជាឯងរាល់គ្នាមិនព្រមបោះបង់ចោលភាពព្រងើយកន្តើយនេះទេនោះនៅទីបញ្ចប់ ឯងរាល់គ្នានឹងត្រូវស្រូបយកនិងលេបត្របាក់ ដោយរលកដែលអញបង្កើតឡើង។ តើឯងរាល់គ្នាអាចការពារខ្លួនឯងបានទេ? តើឯងពិតជាជឿជាក់ថា វិធីសាស្ត្រនៃការស្វះស្វែងរបស់ឯងនាពេលបច្ចុប្បន្ន នឹងធានាថា ឯងរាល់គ្នាត្រូវបានប្រោសឲ្យគ្រប់លក្ខណ៍ដែរឬទេ? តើដួងចិត្តរបស់ឯងរាល់គ្នាមិនអាក្រក់ពេកទេឬ? ការប្រតិបត្តិប្រភេទនេះ ការស្វះស្វែងប្រភេទនេះ ជីវិតប្រភេទនេះ និងចរិតប្រភេទនេះតើវាអាចទទួលបានការសរសើរពីអញដូចម្តេចកើត?

លេខយោង៖

ក. រឿងបក្សី ហាន់ហាវ ស្រដៀងគ្នាបេះបិទនឹងរឿងព្រេងអំពីស្រមោច និងកណ្ដូបរបស់អេសុបដែរ។ បក្សី ហាន់ហាវ ចូលចិត្តដេក មិនខ្វល់នឹងការធ្វើសប្បុកទេ នៅរដូវក្ដៅ ទោះបីជាល្វាចេក ដែលរស់នៅជិតខាង បានប្រាប់ញយដងក៏ដោយ។ លុះរដូវត្រជាក់ចូលមកដល់ បក្សី ហាន់ហាវ ក៏កករឹងស្លាប់បាត់ទៅ។

ខាង​ដើម៖ រឿងពិតពីក្រោយកិច្ចការនៃយុគសម័យនៃការប្រោសលោះ

បន្ទាប់៖ អ្នកគួរតែដឹងពីរបៀបដែលមនុស្សជាតិទាំងមូលបានវិវឌ្ឍមកដល់ពេលបច្ចុប្បន្ន

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ
សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ តាមរយៈMessenger

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

តើកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ងាយស្រួលដូចមនុស្សគិតដែរឬទេ?

ក្នុងនាមជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ម្នាក់ៗក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាគួរតែលើកសរសើរអំពីរបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួលការលើកតម្កើង...

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ